Er brandde een klein vlammetje…

Ik herinner me nog goed de eerste gesprekken over onze pleegzoon. Een jongentje van net 4 jaar oud, getekend door een verleden dat je niemand toewenst. Het trauma dat hij had meegemaakt, hing als een schaduw over zijn leven.

Hij kon niet goed leren, zeiden ze, een laag IQ, ver beneden gemiddeld. Je moet niets van hem verwachten. Hij moest naar het speciaal onderwijs, want het reguliere onderwijs was een brug te ver. Zijn toekomst leek al uitgestippeld en die leek weinig rooskleurig.

Maar soms zijn de grootste verrassingen verborgen in de diepste wonden.

De eerste maanden waren zwaar. Zijn concentratie was gebroken, zijn vertrouwen in zichzelf ver te zoeken. Boos op alles en iedereen. Alles wat wij zagen, was een jongen die zichzelf had opgesloten in een wereld van stilte, boosheid, afstand en teleurstellingen. Het vermogen om ons toe te laten, was er niet. Maar ergens, diep van binnen, brandde een klein vlammetje. Een nieuwsgierigheid, een honger naar meer. Het duurde even voordat wij het vlammetje zagen, maar toen het zichtbaar werd, was het niet meer te negeren.

Veerkracht

Met de hulp van geduldige leraren, therapeuten, en vooral zijn eigen onuitputtelijke veerkracht, begon hij zich te ontpoppen. Hij stelde vragen. Hij ging lezen. Hij ging dromen. Hij werd rustiger en zijn vertrouwen begon te groeien. Hij had het vermogen om weer opnieuw connecties aan te gaan en volwassenen toe te laten in zijn kleine wereld. Het speciaal onderwijs bleek niet het eindpunt, maar een tussenstop om zichzelf opnieuw uit te vinden en te laten zien dat hij tot veel meer in staat was.

Nu, enkele jaren later, zit hij op het vwo. Hij is bovengemiddeld slim, zeggen ze. Zijn cijfers bevestigen dat. Maar wat cijfers niet kunnen meten, is zijn doorzettingsvermogen. Zijn vermogen om op te staan na alles wat hij heeft meegemaakt.

Wandelend bewijs

Ik kijk naar hem en zie een jongen die meer heeft overwonnen dan sommige volwassenen in hun hele leven. Hij bewijst dat labels slechts woorden zijn, en dat talent en wilskracht niet in hokjes passen.

Voor mij is hij een wandelend bewijs dat je verleden je niet definieert, het vormt je, maar is niet bepalend. Hij laat zien dat met liefde, tijd en vertrouwen alles mogelijk is. En hoewel ik hem elke dag zeg hoe trots ik op hem ben, weet ik dat hij het allang weet. Hij straalt, terecht.

Reacties