30 dagen niet klagen: een uitdaging voor optimisten

Het klonk zo mooi: een maand lang niet klagen. Ik las erover in de media en dacht, ach, hoe moeilijk kan het zijn? Nu moet ik zeggen, ik ben niet iemand die overal zuur over doet (lees: azijnzeiker). Nee hoor, ik ben gewoon iemand die zich met regelmaat oprecht verbaast over de briljante keuzes van onze lokale en landelijke overheid.

Van net opnieuw aangelegde bestrating in de binnenstad van de stad waar ik woon, die toch maar weer vervangen moeten worden voor een schamele 300.000 euro, tot de zoveelste ‘innovatieve’ aanpak van files die het verkeer alleen maar erger maakt. Je kunt me moeilijk kwalijk nemen dat ik daar een mening over heb.

Maar goed, mijn vrouw vond dat ik de uitdaging aan moest gaan. „Onze zuiderburen doen het ook”, zei ze. „Het is goed voor je mentale gezondheid!” Tja, als de Belgen het kunnen… Mijn vrouw besloot meteen om een kladblok te pakken en nauwkeurig bij te houden hoe lang ik het zou volhouden. Spoiler alert: op dag één was het kladblok al niet meer nodig.

Accepteren en schrijven

Volgens de challenge helpt klagen niet en lucht het ook niet op. Je moet het maar accepteren en doorgaan. Sorry, maar als ik zie hoe miljoenen aan belastinggeld worden verkwanseld aan mislukkingen en bureaucratische chaos, dan voelt accepteren alsof ik een dood paard met enthousiasme moet blijven voeren. Maar goed, ik geef het toe: klagen helpt inderdaad niet. Daarom schrijf ik mijn frustraties van me af en dát werkt prima. Wat is schrijven tenslotte anders dan klagen in een net pak?

En nu lees ik dat mensen het meest klagen op het werk. Goh, verrassend! Want ja, wie geniet er niet van eindeloze vergaderingen over niets, de printer die altijd stuk is en dat ene project dat al maanden in een impasse zit?

Gefaald

Voor de duidelijkheid: ik ga écht mijn best doen. Althans, dat was het plan. Mijn wederhelft heeft inmiddels vastgesteld dat ik al bij het schrijven van dit artikel gefaald heb. Tja, als een mens niet eens mag reflecteren op de absurditeit van een maand zonder klagen, waar blijven we dan?

Dus, beste lezer, als u dit leest en denkt: ach, zo’n challenge is misschien wat voor mij, dan wens ik u vooral veel succes. Ik blijf ondertussen lekker schrijven. Dat is geen klagen – dat is therapie.

Reacties