Tussen twee werelden

Hebben we een integratiecrisis? Het lijkt een vraag die elke keer terugkomt, maar zelden eerlijk wordt beantwoord. De woorden van een lid van het huidige kabinet echoën nog na: „Zit geweld in het DNA van moslims?” Het was een uitspraak die niet alleen feitelijk onjuist is, maar ook diep kwetsend. Het schetst een beeld dat niets te maken heeft met wie wij zijn als mensen, als burgers, als Nederlanders.

Ik ben Said El Jaddaoui, geboren in Nederland, opgegroeid in Eindhoven, met een Marokkaanse achtergrond en een islamitische opvoeding. Ik leef in twee werelden. Hoewel ik die twee altijd heb gezien als een verrijking, word ik steeds vaker geconfronteerd met de kloof die anderen daarin proberen te creëren.

Wanneer ik hoor dat mijn identiteit wordt gereduceerd tot een vraagstuk van integratie, voel ik me niet alleen aangevallen, maar ook niet gezien. Ik ben Nederlander. Dit is mijn land, mijn thuis. Maar toch merk ik dat ik me soms moet bewijzen. Niet door wat ik doe, maar door wie ik ben. En dat doet pijn.

Worstelen en frustratie

De echte crisis zit niet in een gebrek aan integratie, maar in een gebrek aan wederzijds begrip. Ja, er zijn jongeren in wijken zoals die waarin ik opgroeide die worstelen met hun plek in de samenleving. Sommigen voelen zich buitengesloten, genegeerd, of zelfs actief weggezet. En ja, die frustratie kan zich soms uiten in gedrag dat niet te rechtvaardigen is. Maar dat is geen kwestie van DNA. Het is een kwestie van kansen, van perspectief, van gehoord worden.

In plaats van te kijken naar de oorzaken van die frustratie, kiezen sommigen ervoor om hele gemeenschappen te stigmatiseren. De woorden van dat kabinetslid zijn daar een pijnlijk voorbeeld van. Ze voeden het wij-zij-denken en dat maakt het onmogelijk om echt samen verder te komen.

Toch wil ik blijven geloven in Nederland. In een Nederland waar diversiteit niet wordt gezien als een probleem, maar als een kracht. Waar iemand zoals ik niet hoeft te kiezen tussen twee werelden, maar zich juist thuis voelt in beide. Waar ik niet word afgerekend op de daden van een ander, maar word gezien voor wie ik ben: een man die werkt, droomt en zijn steentje bijdraagt aan de samenleving.

Menselijkheid zien

De vraag of ik me thuis voel in deze maatschappij, blijft wringen. Niet omdat ik twijfel aan mijn plaats hier, maar omdat de samenleving zelf lijkt te twijfelen. Die twijfel moet weg. Niet door harde woorden of simplistische uitspraken, maar door eerlijk naar elkaar te luisteren en elkaars menselijkheid te zien.

We hebben geen integratiecrisis. Wat we hebben, is een crisis van empathie. Een crisis van vertrouwen. En die lossen we niet op door naar elkaar te wijzen, maar door elkaar te omarmen.

Ik leef in twee werelden, maar ik geloof in één toekomst. Een toekomst waarin niemand mij vraagt of ik erbij hoor, maar waarin we samen bouwen aan een land waar iedereen zich thuis voelt. Want dit is mijn Nederland. Dit is ons Nederland. En dat zouden we nooit mogen vergeten.

Reacties