Een verhaal dat nooit uitgebracht mocht worden

Nick Gosselaar 8 sep 2021 / 15:00 uur

Niet lang geleden schreef ik een kort verhaal, waar ik mijn allereerste schrijfwedstrijd mee betrad. Vol vertrouwen leverde ik een stuk van 400 woorden in dat, in mijn ogen, perfect belichaamde wat er mis was met deze wereld. Het gebrek aan liefde was de duidelijke rode draad in het verhaal.

Ik werd achtste, van de 130 deelnemers. De reden waarom is, op z’n zachtst gezegd, opmerkelijk.

‘Leermeesters van de liefde’. Het verhaal won niet, maar de titel staat ver bovenaan in m’n klassement met meest cliché titels. Onder de titel begon het verhaal zich te ontvouwen, over een chronisch tekort aan de mooiste emotie op deze wereld. De emotie waarbij je hart een sprongetje maakt bij het horen van een bepaalde stem, of het zien van een bepaalde lach. Inderdaad; het gaat over liefde. Een term waar een groot deel van muziekteksten op wordt geïnspireerd. Soms op basis van de mooie kanten van liefde, maar vaker belichten artiesten de andere kant van de medaille. 

Ik begin oud te worden

Ik beschreef in het verhaal de mooie gouden medaille die liefde lijkt, maar de keerzijde die het gevecht niet waard is. Ik besefte dat ik oud begin te worden, toen ik schreef dat het vroeger anders was. Inmiddels zijn we een tijdje verder en kan ik enkel de conclusie trekken dat het verhaal terecht verworpen werd. 

De jury zat er immers niet om bullshit-verhalen te lezen. Het verhaal was bullshit. Het universum zegende mijn wereld, met iemand die ineens duidelijk maakt dat liefde niet enkel keerzijdes heeft. Is ze perfect? Nee. Maakt dat haar juist zó mooi? Zonder twijfel.

Verhalen met een gouden kant

Maar het is onwennig. Ik schrijf ineens niet meer over de lelijke kant die aan liefde kleeft, maar druk de gouden kant uit in m’n teksten. De gouden kant straalt, maar hoe kan dat? Simpel. Vanmiddag viel alles ineens op z’n plek. Gisteren was ik minder vrolijk, wat m’n eigen schuld was. Zij merkte het en vroeg me er vanmiddag naar. Ik wachtte na mijn uitleg geduldig op een tirade, waarbij ze mijn foute keuzes weer zou belichten. Ik maakte me sterk, om de klap op te kunnen vangen.

De inspanning bleek onnodig. Ze gaf haar hand en lachte lief. Ze lachte me lichtelijk uit, om hoe dom m’n keuzes soms zijn. Buiten het feit dat het uitlachen terecht was, eiste een ander fenomeen de hoofdrol op. Acceptatie. En dat leidde mij terug naar de verloren schrijfwedstrijd.

Tekort aan acceptatie

Het was vroeger niet anders. Een medaille heeft altijd al twee kanten gehad. We hebben geen chronisch tekort aan liefde, maar aan acceptatie. We zijn mensen. We maken allemaal fouten en dat maakt een mens juist zó mooi. Maar hetgeen een mens nóg mooier maakt, is het accepteren van andermans fouten. De bereidheid om in gesprek te gaan, over waarom iemand minder vrolijk was. Over waarom iemand bepaalde keuzes maakt, of juist niet maakt. 

Ik ben de jury van de schrijfwedstrijd dankbaar dat ze de keuze maakte om mijn verhaal niet te laten winnen. En ik ben het universum nog dankbaarder dat ik nu ervaar waarom het verhaal niet heeft gewonnen. Het was bullshit.

Meld je aan voor onze nieuwsbrief! 🌐

Wil jij iedere donderdag om 16.00 uur de parels uit het Metroweb, winacties en meer fun ontvangen? 🤹‍♀️

Reageer op artikel:
Een verhaal dat nooit uitgebracht mocht worden
Sluiten