Lezerscolumn

pen icon

Berry Black

Likeability of6

Reclames

28 JAN 2020

Aan reclames heb ik een hekel. Niet omdat ik ongeduldig ben, maar vanwege de inhoud. De meeste marketingmensen hebben namelijk geen verstand van marketing.

Voorbeeld: Hans Anders. Deze budgetbrillenboer had jarenlang de slogan: ‘Hans Anders, alleen de prijs is anders’. Duidelijk: zelfde bril, andere prijs. (Of die dan hoger of lager was werd er dan weer niet bij gezegd). Na jarenlange investering in deze campagne werd de slogan ineens aangepast naar: ‘Hans Anders, niet alleen de prijs is anders’. Nu lijkt het alsof je wel minder betaalt, maar er dan ook nog iets anders is aan de bril. Komt ie uit China? Hoort ie eigenlijk op de WC thuis? Eén en al verwarring.

Ander voorbeeld: Philips. De hadden als slogan: ‘Let’s make things better’. Duidelijk: alles werd steeds beter. Je videorecorder kon ook tosti’s maken en je wasmachine gaf ook bijles. Maar toen pasten ze hun slogan aan naar: ‘Sense & Simplicity’. Je moet als (Nederlands!) bedrijf natuurlijk geen Engelse slogan nemen die de meeste Nederlanders niet eens kunnen uitspreken. ‘Sense & Semplex, nee, Sense & Siploc… wat was het nou?’. De nieuwe slogan had moeten zijn: ‘Let’s make things simple’!

Nog een voorbeeld: Fisherman’s Friends. Die hadden jarenlang een geweldige campagne: een emotioneel moment, iemand nam een Fisherman’s Friend, traantjes vloeiden. En dan vroeg iemand: ‘Sterk spul hè?’. Briljant, en ook overal toepasbaar. Bij beoordelingsgesprekken, bij begrafenissen of als je hond als kat uit de kast kwam: nam een Fisherman’s Friend en je mocht schaamteloos huilen. Andere mensen hoefden geen ongemakkelijke stilte te laten vallen, maar konden zeggen: ‘Sterk spul hè?’. Maar ook die slogan werd aangepast, naar: ‘ff doorbijten’. Dat moet je met Fisherman’s Friends dus juist niet doen! Ten eerste voelt dat alsof je op een knoop zit te bijten en ten tweede krijg je dan al die ijskoude troep ineens in je keelgat. Alsof je tongzoent met Bridget Maasland.

Maar ook in het buitenland kunnen ze er wat van. Ken je de filmstudio 20th Century Fox? Die besloten hun naam te updaten, want we leven alweer een tijd in de 21e eeuw. Dus huurden ze voor een paar ton een duur merkenbureau in, dat een pakkende nieuwe naam verzon. Uitkomst: 21st Century Fox. Inmiddels is de studio overgenomen door Disney, die hem wederom een nieuwe naam geeft. Een Googelen wat dat gaat worden… 21st Century Studios. Zucht.

Deze column werd mede mogelijk gemaakt door de reclamebranchevereniging. ‘Let’s make things kutter’.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_bdbe2bf75c168cbfdaab98103274bf8125b05889_avataruser_077dc285473055c6149f0448bd45c9513948592c_avatar

pen icon

Imka Meuwese

Het jaar 2024

1 UUR

Ik schrik ruw wakker van een luid loeiende sirene en besef dat het mijn telefoon is. Ik kijk naar de tijd; 4.10 uur. Het is het alom gevreesde corona-alarm. In mijn scherm staat een melding dat ik de enkelband om moet doen, een weekendtas in moet pakken en dat ik binnen een half uur ingerekend zal worden. Ik ben mogelijk besmet en mag geen stap meer buiten de deur zetten. Ik moet voor onbepaalde tijd in quarantaine. Ik weet niet waar of voor hoe lang, ik weet alleen dat er velen zijn die nooit terugkeren van zo’n “gevangenschap”. Het alarm is zo luid dat het de buren wekt en dit is ook de bedoeling, zij moeten er mede op toezien dat ik niet ontsnap. Iedereen kan hard geld gebruiken en men weet dat er een fikse beloning staat op het voorkomen van een ontsnapping van een risico burger. Ik heb dit scenario al vaak in gedachten doorgenomen en heb een vluchtpakket klaar liggen.

Ik spring uit mijn bed, weet gelukkig dat ik veel jonger, fitter en sneller ben dan al mijn buren, gris mijn hiervoor ingepakte rugzak, en binnen 5 minuten sta ik buiten. De telefoon laat ik thuis en een implantaat heb ik altijd geweigerd zodat ik ook op die manier niet te traceren ben. Via de branduitgang snel ik naar beneden, ren naar mijn auto en met gierende banden verlaat ik de parkeerplaats.
Ik weet dat ik de auto van een vriendin als vluchtauto mag gebruiken. Ik kan niet met mijn eigen auto blijven rijden want die wordt direct nadat ze me missen overal doorgegeven. Ik pak de sleutel van haar auto op de afgesproken plaats en leg mijn sleutel ervoor in de plaats. Ik ben vanaf nu een gevaarlijke, mogelijk besmettelijke, voortvluchtige maar ik twijfel geen seconde, heb altijd al geweten dat ik dit zou doen als het ooit zover zou komen. Ik voel me prima, heb nergens last van, en ik rij naar een natuurgebied. Mijn familie en vrienden, die ik nog over heb, weten en begrijpen dat ik altijd zal kiezen voor hoop en niet voor angst.

Bij het natuurgebied aangekomen verstop ik de auto tussen wat struiken en ga te voet verder. Ik loop met gemak vele kilometers. Plotseling zie ik een fel licht en denk even dat het een grote schijnwerper is. Toch ben ik niet bang, integendeel. Dan lijkt het licht zich als een soort poort te openen en intuïtief loop ik erheen. Het verblindt me maar zodra ik “binnen” ben zie ik de prachtigste kleuren om me heen. Dezelfde natuur maar met onwaarschijnlijk mooie kleuren. Dan wordt ik omhelsd door onbekenden en bekenden. ‘Welkom in de nieuwe wereld!’ hoor ik.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

30 MRT 2020

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Stemmen op lezerscolumns gaat met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Ook onze redactie kan een column van de dag uitkiezen. Komt jouw column in de krant, dan verdien je daarmee 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_bcb128896cff74c46de36563c6e49c734260da08_avataruser_343c1eaaeb168f11e195c9c169064af12fd3f2e3_avataruser_172e1664f4f9f83012545391c5681e6bfa1628c1_avatar

+100


pen icon

Robert Beernink

Geloof

VANDAAG, 10:43

Voor het eerst in weken rijd ik even de stad in. Op virusvrije zaterdagen staat deze uitvalsweg mudvol. Vandaag niet.
Bijna thuis. Op de radio een verzoekplatenprogramma. Moeder mist kind, dat ver weg in quarantaine zit en laat ‘Avond’ van Boudewijn de Groot opzetten.
Ik rijd een blokje om, wil ‘... maar de dingen in de kamer …’ horen. Zo prachtig.
In de spiegel zie ik de chauffeur van de auto achter mij meezingen. Zijn ronde lippen verraden de lange o’s in het refrein. Een tegemoetkomende jonge bestuurster schreeuwt ze uit, tranen over wangen.
God is dood, leve geloof.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Harrie

verkeerde keelgat

7 APR 2020

Er is dus blijkbaar iets in het verkeerde keelgat geschoten bij de Italiaanse Premier.
Dat iets waar hij zich blijkbaar in verslikte, was dat alle landen van de Europese gemeenschap gezamenlijk de schulden zouden dragen alleen Nederland en Duitsland waren niet zo gek te krijgen dat ze op zijn voorstel enthousiast reageerden.

Rutte reageerde hierop met het voorstel dat men een fonds wilde opzetten voor landen die in problemen waren gekomen door de coronavirus.
En dat de toon vanuit Nederland misschien verkeerd gekozen zou zijn ten opzichte van Italië.
Maar dat Nederland volop zou bijdragen om het voorgestelde fonds te vullen.

Nu gaat het niet om kattenpis wat de Italianen dan zouden krijgen namelijk meer dan 35 miljard oplopend naar 240 miljard uit allerlei Europese potjes.
Alleen dat is niet wat de Italiaanse Premier wil , hij wil ook de toekomstige schulden die bijvoorbeeld Italië maakt ook op andermans bordje leggen.
Met andere woorden als men in een restaurant heeft gegeten de nota ook bij een ander op tafel legt met de mededeling "u zit ook in dit restaurant".

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Xantoucha Touw

Tegenlicht in zicht

7 APR 2020

Durven we tegen het licht in te kijken? Een vraag die ik mijzelf stelde na het zien van de aflevering ‘Vergezichten’ in Tegenlicht. Hierin werd ge-glazen-bolwerkt wat de mogelijke impact is van deze crisis in de toekomst. Een toekomst die niet eerder zo onzeker voelde.

Tegen het licht inkijken, vraagt om durven en willen. Durf en wil je eigenlijk wel zien welk impact de crisis heeft en gaat hebben? Zijn we als mens in staat niet door het licht verblind te raken? Met andere woorden: als er zoveel angstscenario's worden geschetst, kunnen we ook dan nog onszelf blijven? Het antwoord op deze vraag is waarschijnlijk nu net zo onzeker als de toekomst. Pas hierna wordt werkelijk zichtbaar waar we ons in deze quarantaine bewust van zijn geworden. Deze fase vraagt om tegen het licht in te kijken en de realiteit niet uit het oog te verliezen. Maar de tijd vraagt ook om het licht in de schaduw te waarderen, namelijk dat we er met zijn allen het beste van maken en solidair zijn.

Eén ding is wel zeker: na de crisis staan wij allemaal voor een nog grotere humanitaire uitdaging. Hoe zorgen we namelijk dat we niet vervallen in het oude systeem? Optimistischer: hoe kunnen we een systeem ontwikkelen vanuit dit ‘nieuwe' bewustzijn? Bewegen naar een nieuw, nog onbekend, systeem is pijnlijk én uitdagend. Pijnlijk omdat het betekent dat er afscheid moet worden genomen van dat wat was. Uitdagend omdat het ruimte biedt voor nieuwe initiatieven.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

ike van der voort

Waar zijn de steunmaatregelen voor studenten?

7 APR 2020

Dinsdag 17 maart. Samen met mijn huisgenoten zit ik op de bank. Met z’n allen kijken we naar de toespraak van de ministers Eric Wiebes (Economische Zaken en Klimaat), Wouter Koolmees (Sociale Zaken) en Wopke Hoekstra (Financiën). Het moment waar we op hadden gewacht. Tijdens de speech kondigen de ministers steunmaatregelen aan voor zowel werkgevers als ZZP’ers. Voor hen die vanwege de coronacrisis zonder werk komen te zitten en daardoor nauwelijks tot geen inkomsten krijgen. Aanvullende uitkering voor levensonderhoud, tegemoetkoming in de loonkosten, uitstel van belastingen en nog een aantal regelingen. Met serieuze doordringende stemmen bespreken de drie mannen stap voor stap alle punten. Fijn dat dit wordt opgelost. Maar het voelt alsof er nog iets ontbreekt. Waar zijn de financiële steunmaatregelen voor studenten?

Na afloop verandert de woonkamer in een groot kippenhok. Zes kakelende meiden door elkaar. Stuk voor stuk bezorgt om wat er komen gaat.
‘Ik hoop dat ik mijn baan kan houden’, roept er een.
‘En wat als ik wel ontslagen word? Dan moet ik wel van ome Duo lenen. Anders red ik het nooit’, zegt een ander bezorgt.
‘Ja ik ook. Huur, studie, boodschappen. En alles mogen we weer terugbetalen na onze studie.’
De zorgen vliegen om de oren. Op dat moment voel ik een trilling over mijn billen. Het is mijn telefoon in mijn kontzak. Een berichtje? Van wie kan dat zijn? Ik werp een blik op het scherm. Het is m’n baas. Het moet wel belangrijk zijn, want hij appt met niet zomaar. Snel open ik mijn Whatsapp.
‘Sorry Ike, de verkoop is grotendeels stilgevallen en daarmee werk voor jou.’
Verbijsterd staar ik naar het bericht. Ik ben zojuist ontslagen…

Niet alleen ondernemers, ZZP’ers en werkenden hebben met de coronacrisis te maken, maar ook studenten zoals ik. Naast mijn studie heb ik een bijbaan als verkoopmedewerker met een nul urencontract. Door de crisis bezoeken steeds minder klanten de winkel. De werkzaamheden nemen af en er komt onvoldoende geld in het laatje. Genoeg redenen voor mijn baas om mij niet meer in te roosteren. Ik kan het hem niet kwalijk nemen in deze tijd. Het vaste personeel gaat voor. Maar ook ik moet vaste lasten betalen. Geld van mijn ouders lenen gaat niet lukken. Ook zij proberen te bezuinigen om de aankomende maanden door te komen. Voor mij zit er niks anders op dan een fiks bedrag lenen van DUO. Of zal de overheid nog terugkomen op de financiële steunmaatregelen voor studenten?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Jan-Kees Verschuure

Guilty Pleasures

7 APR 2020

Om een of andere reden vierde ik ooit Oudjaar in Las Vegas; om vele redenen was ik alleen. Gewenst alleen, maar liever niet op Oudjaar. Ik zocht iets te doen en alles was uitverkocht, hotels incluis. Behalve een concert van Neil Diamond.

Nou ja in een hal ernaast dan, met een groot scherm en tegen betaling. Zo zijn ze daar. Met een groep studenten werd ik dronken. Sweeeet Caroline. Tè-tè-tè. Ik demonstreerde daarbij de beroemde Lee Towers-moves. 'Wow, how come we don’t know him over here?'

Ik werd wakker in mijn huurauto in de parkeergarage van een casino en keek opzij. Een bejaard echtpaar had eenzelfde keus gemaakt en sliep nog, met open mond achter het stuur. Dat dus. In de lichtheid van de dronken dageraad besloot ik te gaan rijden, 800 kilometer naar San Francisco door woestijnen, en langs vliegtuigkerkhoven.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Ali Shah

Zweven

7 APR 2020

Ik sta op en ik heb geen doel meer voor de dag. De scholen zijn gesloten, iets wat ik niet aankomen zag. Wat een heftige maatregel, moet ik mij zorgen maken? Of komt het pas dichtbij als iemand dichtbij er in aanmerking mee zal raken.

Willen maar niet kunnen, wat is dat een gek gevoel. Iets willen ondernemen... basically mijn levensdoel. Ik doe op dit moment vrij weinig en verveel mij heel erg. Heb geen energie om maar iets te doen, het gevoel van constant beklimmen van een berg. Waarom ben ik toch zo moe? Is er iets wat mijn lichaam van mij verbergt?

Ik sta op en ik heb geen doel meer voor de dag. De scholen zijn gesloten, iets wat ik niet aankomen zag. De komende weken zal het zo blijven... ik zal een manier moeten vinden om er mee te leven. Ga maar terug naar bed, morgen is weer een dag om te zweven.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Rachida Issaoui

Een loopband

6 APR 2020

Ik videobelde met mijn tachtigjarige moeder en vroeg: "Jemma (moeder) wat heb je vandaag gedaan?" Ze vertelde dat ze had gekookt en dat ze bezig was met gordijnen wassen en dat mijn broertje nieuwe had opgehangen. Toen vroeg ze: "En wat heb jij gedaan?".

Ik vertelde haar over mijn dag, namelijk dat ik had hard gelopen, iedereen lag nog op 1 oor en dat we later in huis hadden geklust en ik Couscous had gemaakt.

Haar reactie was: Rachida zou je niet stoppen met rennen, je gezicht is zo smal geworden". "Nee mam, dat valt wel mee" zei ik. Ik vervolgde: " Van rennen wordt ik zo blij en het geeft me een gevoel van voldoening en beweging is gezond. Daarnast is nu met de komst van Corona beweging juist belangrijk.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Elias Balt

Likeability of5

Grenzeloos

6 APR 2020

Hoewel het Coronavirus geen landgrenzen erkent, vermoedt een aantal grote denkers dat de situatie het nationalistisch gevoel kan versterken. Ik heb me persoonlijk juist nog nooit zo verbonden gevoeld met de wereld. In Oeganda, in India en in Nederland klinkt de boodschap hetzelfde: we moeten dit samen doen. Overal ter wereld werken mensen hard om anderen te helpen. Iedereen kan voelen dat we hier als mensheid, en niet als een verzameling naties, hoofd bieden aan deze pandemie.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_2955c27e6606324f433eb07a3c37405ce771d1a2_avatar

pen icon

Tommie Braxhoofden

Mijn anti-klaag

6 APR 2020

Klagen vinden we fijn in Nederland. Vooral op de politiek. Bedoel, wie stoort zich niet aan de belastingsdienst, of het beleid in Groningen, om er maar een paar te noemen.

Ik ben hier zelf zeker weten ook van 'te beschuldigen' en het zou hypocriet zijn als ik niet even verbaal was wanneer ik wel onder de indruk ben van onze regering.

In de persconferentie van 3 April over de corona crisis nam onze premie, in mijn ogen, de belangrijke woorden in de mond. Woorden die ik nog niet zo vaak heb gehoort in het nieuws.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Anouk

Een brief voor Corona

6 APR 2020

Lieve Corona,

Een schop onder m'n kont,
dat is wat ik ervan vond!

Nou, die heb je me gegeven
misschien wel een stuk of zeven!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Denise Hagmeijer

Likeability of5

*Big Bang*

6 APR 2020

Wanneer ik deze week een televisiegesprek zie met Dirk De Wachter,  één van mijn favoriete psychiaters én sprekers, verwoordt hij de angst die ik al weken voel sudderen: "Na de piek van het coronavirus, komt de piek van de psychische problemen." De Wachter doelt daarmee vooral op het feit dat we ons nu in uitzonderlijk complexe omstandigheden bevinden zonder dat we elkaar écht kunnen steunen, als gevolg van het social-distancing-gebeuren.

Nadat ik het televisieprogramma heb bekeken, reflecteer ik op mijn eigen leven in coronatijd. Mijn twee lieftallige puberdochters zijn nu thuis. En wonder boven wonder gaat dat prima. We hebben een ritme gevonden om elkaar te ontduiken, te verbinden en te ontlopen wanneer nodig. Nog geen sprake van kleerscheuren bij één van ons drie. En dat is gezien onze woonsituatie (een kleine driekamerflat met mini balkon) best een puike prestatie. Het home-schooling en home-teaching project gaat soepeler dan gedacht. Mijn thuiswerken gaat als een speer. Er is een stuk minder afleiding nu de uitgebreide lunches en lachsalvo's geen deel uitmaken van mijn standaard werkdag. Ik sport drie keer per week met een sportmaatje op gepaste afstand. Renden we vier weken geleden nog en colonne met 15 man door het park, nu rennen we in tweetal achter elkaar aan. Als een treintje. Kibbelend wie er voorop mag om de koers te bepalen. Eén voordeel van de anderhalve meter afstand is dat je je voorligger nu ziet afremmen. Dat scheelt heel wat blauwe plekken en schrikreacties kan ik je zeggen. Mijn vrienden spreek ik via de app. Of soms met videobellen. En naast mijn gezin, zie ik twee vaste vrienden op gepaste afstand.

"Zo slecht breng ik het er niet vanaf. Het is best te doen zo." Denk ik nog.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_908b4c9c808945649babf5981a7b7f19b26cb53a_avatar

pen icon

Mike van Zandvoort

Lean on Bill

5 APR 2020

“Als ik een afro had, zou ik ‘m zó dragen. Hoeveel potten Murry’s daar ook aan te passen zouden komen.” Ik zag mijn eerste beelden ooit van Bill Withers , de bekende live versie van Ain’t no Sunhine, die in zijn oranje coltrui. De zanger en zijn drummer, de strakste afro en de stralendste glimlach. Nooit eerder en nooit later zag ik zulke coole gasten.

Bill Withers draaiend op je platenspeler worden je oren verwend. Je hoort een man die zijn stem in de muziek perst en het met eerlijke woorden vult tot een geluid wat als een bonbon door je oren smelt. Een man die je gelooft. Gevoelig maar stoer. Pure klasse. Luister alleen al naar zijn gehum op de intro van “Grandma’s hands”, mijn persoonlijk favoriet, de ode aan zijn grootmoeder.

Bill was geen held, geen wereldverbeteraar of een vechter. Bill was een gewone vent, een stotteraar, een oud marinier. Hij was een vent die wist hoe verschrikkelijke mooie muziek te maken. Het nu meer dan ooit inspirerende nummer Lean on Me, is twee weken voor zijn dood uitgegroeid tot een strijdlied tegen Corona toen een compleet flatgebouw in Dallas het nummer vanuit hun ramen zong. Een lied met als kerngedachten vriendschap en verbondenheid. Onwerkelijk verbeeld door een flat vol buren die samen kwamen terwijl ze verplicht afstand hielden.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Laura van der Lee

Tevreden of toch niet?

5 APR 2020

Ik realiseerde mij vandaag dat er vele definities zijn over tevreden zijn met je leven. Bestaat tevreden zijn wel echt of is het een utopie? Is het in het leven gebracht door de media en therapeuten die de lat te hoog leggen? Is het de prestatiemaatschappij waarin we leven dat iedereen een goede opleiding en succesvolle baan moet hebben? Heeft je sociale leven invloed op hoe tevreden je bent? Moet het saldo op je bankrekening vergelijkbaar zijn met het pakhuis van Dagobert Duck? Moet je auto gelijk zijn aan de raceauto van Max Verstappen?

Ik had op mijn werk een gesprek met collega’s tijdens de lunch. Er werd mij gevraagd wat ik graag zou willen hebben.
Ik kon zo even niets bedenken, maar de Jaguars en villa’s van collega’s vlogen mij om de oren. Mijn collega’s keken mij aan alsof ik zojuist geëmigreerd was van de planeet Mars. Ze vonden mij zo raar dat ik aardig tevreden ben met mijn leven. Ik stond ineens buiten de groep als een echte outsider. Aha in ieder geval was ik uniek blijkbaar.

Op dit moment is er nog een groter facet van invloed op tevreden zijn: de coronacrisis. Als je een persoon bent die altijd weg van huis was, is het een hele uitdaging om muren om je heen te hebben. De dag kan dan een blanco vel zijn die je nog invullen met bezigheden. Het huishouden is op een gegeven moment ook klaar. Je gaat niet tien keer stofzuigen op een dag of de badkamer soppen. Ook is de bundel van je telefoon op een gegeven moment tot je schrik op.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Vivianne Borger

Het effect van thuisblijven op lokale ondernemers

5 APR 2020

In deze bizarre tijd moeten we zoveel mogelijk thuisblijven. De winkelstraten zijn leeg, horeca is dicht en veel diensten kunnen niet meer uitgevoerd worden. Dit raakt ons natuurlijk allemaal, maar wat doet dit met de lokale ondernemers?

Er was al steeds meer leegstand in de winkelcentra, doordat de concurrentie met de grote webshops in het land voor velen een grote uitdaging blijkt. Toch bleven veel inwoners tot nu toe de lokale ondernemers steunen, door hun boodschappen in de winkel om de hoek te doen en lekker een terrasje te pakken. Ze gingen hiervoor speciaal de deur uit, in plaats van online bij de grote warenhuizen te bestellen.

Nu mogen we de deur niet meer zomaar uit en dit heeft direct enorme invloed op de lokale ondernemers. Restaurants moesten verplicht sluiten. Winkels blijven zoveel mogelijk open, maar zien amper klanten in hun winkel. Het bloemenkraampje op de hoek mist de vaste klanten die wekelijks een bloemetje kwamen halen. Veel winkeliers vragen zich af of ze na deze crisis nog wel open kunnen, of dat ze dan al failliet zijn.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Jan-Kees Verschuure

Starnakel

5 APR 2020

Op planeet Corona heb je tijd voor de dingen, zoals dromen. Geen dagdromen gekkie, ik ben focking achtenveertig. Nee echte dromen, ’s nachts. Die heb ik jaren niet gehad. Ze zeggen ook dat je dromen niet moet doorvertellen, als kwestie van waardigheid. Maar die van mij zijn onschuldig, het mag.

Ivo Niehe die meedoet aan Dancing on Ice, het daten van Bridget Maasland, dat werk. Afijn, ik sta voor de deur bij Bridget, ze doet niet open. Ze is waarschijnlijk gaan slapen, terwijl ik mijn dochter naar huis bracht.

Dromen hebben dat soort realistische details. Anywho, ik beland eenzaam in een aanpalend café, waar Dione de Graaff van het Sportjournaal in een hoekje zit op haar hurken, met de handen voor de ogen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Sylvia Peters

Likeability of5

Voer voor de lachspieren

5 APR 2020

In deze roerige tijden kunnen we soms ook best eens grappig nieuws gebruiken. Even iets om te lachen, al zijn de mensen die voor dit lachwekkende nieuws zorgen er bloedserieus over. Zoals die garagehouder in Amsterdam Oost die er van overtuigd is dat de overheid snode plannetjes maakt en dat de media precies weet wat die plannetjes zijn, maar dat ze vanuit hogerhand zijn geïnstrueerd om te zwijgen.

Misschien bedoelt hij dat sommige complotdenkers ervan overtuigd zijn dat het coronavirus een biologisch wapen is en de Chinese bevolking het heeft ingezet om overbevolking tegen te gaan. Helaas liep het iets uit de hand. Anderen denken weer dat de salafisten achter het coronavirus zitten. Het doel is om iedereen gezichtsbedekking te laten dragen zodat dit een normaal straatbeeld wordt. Dan is ook de stap naar een boerka niet meer zo groot. Een moslim uit Marokko denkt er weer anders over, het virus zou juist een straf zijn van Allah voor de ongelovigen. Natuurlijk zijn sommige Christenen het daar niet mee eens, volgens hen is het virus van hun God om mensen te straffen en tot inkeer te brengen. Stoppen met die abortus, euthanasie en te lang achter de computer zitten.

Een van onze Nederlandse ‘televisiehelden’ is ervan overtuigd dat dit een maatregel van de regering is om de vrijheden van de burgers in te perken. Andere mensen waarschuwen om je niet te vaccineren als er ooit een vaccin voor het coronavirus komt. Ze gaan dan vast en zeker een chip inspuiten in plaats van een serum.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_faf20fdc290b098c0743123ab1c47a30eabf4660_avatar

pen icon

Denise Hagmeijer

Likeability of5

Broodnodig

3 APR 2020

Wij Nederlanders houden ervan om in tijden van problemen meteen in oplossingen te denken. Oplossingen om de controle terug te pakken in de trant van actie is reactie en gaan met die banaan. Dat kan heel nuttig en uitermate prettig zijn, maar in sommige gevallen slaan we daarmee een belangrijke stap over. De stap van verwerking van het verlies aan controle. En dat is me nogal wat in deze crisis. Want we hebben jarenlang geleefd in een maatschappij waarin we dachten dat we alles in de vingers hadden. Maakbaarheid ten top. En zo leefden we erop los.

Nu staat ons leven sinds drie weken totaal op zijn kop. Alles is anders. Helemaal contra. Was er eerst een grote mate van voorspelbaarheid, structuur en een gevoel van eigen regie, is het nu onrustig, onzeker, onduidelijk en hebben we even geen invloed. We blijken toch maar met zijn alleen kwetsbare wezens te zijn.

In de ban van het virus wacht iedereen tot de piek geweest is, in de hoop daarna het normale leven weer op te kunnen pakken. Alle sociale contacten staan in de wachtstand: van werk tot familie, van vrienden tot sportmaatjes, van schoolpleinpraatjes tot een supermarkt-babbeltje. De Albert Heijn in onze wijk verkondigde via facebook dat sociale kletspraatjes niet worden toegestaan in de supermarkt in deze tijden. Ook niet wanneer de 1,5m in acht worden genomen.
Voor de verspreiding van het virus is dat uiteraard een goede zaak. Maar voor de psychische toestand van de mens, lijkt me dat een minder beste. Juist nu - een tijd waarin de bodem onder onze voeten is weggeslagen - hebben wij sociale dieren juist behoefte aan steun, chitchats, humor en een eitje lozen zo af en toe. Want hierdoor kunnen we spiegelen, relativeren, delen en verbinden. Dat is een essentieel onderdeel van de menselijke veerkracht. En dat belangrijke ingrediënt lijkt voor een groot deel weg te vallen. Alles is serious business. Maar op een sociale manier met elkaar omgaan, is dat ook. Ik pleit dan ook voor sociale babbels met physical distancing. Dat klinkt toch een stuk beter? Hoe fijn zou het juist in deze tijden zijn als we op 1,5 meter afstand toch even een kletspraatje kunnen houden met de bakker, de slager, de caissière, een kennis of de buurvrouw? Gewoon. Niet omdat het kan. Maar omdat het eigenlijk broodnodig is!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_908b4c9c808945649babf5981a7b7f19b26cb53a_avatar