Lezerscolumn

pen icon

Monique Louis

Pokerface

6 NOV 2019

Zoon, negen, gaat voor het eerst alleen op de fiets naar school. Uitvoerig leg ik uit hoe hij de kortste route naar de overkant van de verkeersweg moet fietsen. ‘Mama, ik ben zo’n gast die met een pokerface kijkt, maar ik snap je al na een minuut. Dat is het meest irritante aan jou, dat je een heel verhaal houdt, wat veel korter kan’. Verbluft kijk ik hem aan. ‘Als jij zo uitdrukkingsloos kijkt, denkt de ander dat je het niet snapt. Misschien kun je beter je pokerface veranderen. Als je dit op school…’. ‘Daar ga je weer, mama’.

‘Loslaten’ denk ik en pak mijn rugzak. Na een half uur trammen, sprint ik naar de bus. Hijgend blijf ik voor de deur staan. Rijd je nog mee? vraagt de chauffeur. ‘Als het nog past!’ ‘Altijd toch’ zegt hij met een grijns, zijn oorringetje licht fel op door een zonnestraal die naar binnen schijnt. De ruiten van de bus zien groezelig. Ik wurm me door de mensenmassa, grijp snel een lus. Na een kwartier kan ik zitten, kijk naar buiten, zie niets.

Ik druk op de knop voor mijn halte, sta op, pak mijn tas, maar die werkt niet mee. Uit alle macht ruk ik aan het riempje van mijn rugzak, dat klemvast zit tussen de twee stoelen. ‘Jezus’ laat ik me ontvallen. In paniek trek ik als een bezetene aan het riempje. De bus stopt. Achter me hoor ik het sissende geluid van deuren die openen. ‘Chauffeur, ik wil uitstappen, maar mijn rugzak zit vast!’ Ik hoor hoe hulpeloos mijn stem klinkt. Het meisje op de stoel achter me, doet een oortje uit: ‘rustig blijven en naar rechts trekken’. De chauffeur zet de motor stil en loopt naar me toe. Behulpzaam trekt hij aan mijn tas. ‘Zo dat is knap’ reageert hij. Ook hij krijgt de tas niet los. Ik zie ongeduldige blikken van passagiers, kijk naar de rug van de chauffeur.

Plotseling schiet het riempje tussen de stoelen los, de buschauffeur verliest bijna zijn evenwicht. Snel neem ik mijn rugzak van hem over. ’Excuses voor deze hysterische actie’ roep ik dwaas. Twee pubers wisselen een spottende blik uit. Ik zie het nog net voordat ik de bus uitspring.

’s Avonds als ik thuis kom, zit zoon tot mijn opluchting, achter het computerscherm. Hij draait zich om. ‘Hee mama, ik ben er nog’ zegt hij vrolijk.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Monique Louis

Het tehuis met goede bedoelingen

VANDAAG, 13:47

We stonden een minuut in de kamer, toen de vrouw binnenkwam. Mijn moeder keek naar haar bank, herkende haar lamp, keek me vragend aan. Mijn broer zette de stoelen om de vertrouwde eettafel. De vrouw stak van wal om ons te berispen op de grote hoeveelheid spullen, dit kon zo niet. Ik voelde mijn hoofd gloeien, zag mijn moeders gezicht. Hadden we voor niets ons best gedaan, om haar voorzichtig voor te bereiden op deze aardverschuiving in haar leven? Ik zag de blik in mijn broers ogen. Deze vrouw hield zich niet aan ons script.

Zullen we dit gesprek een ander moment voeren? vroeg ik haar. Vastberaden draaide broer de tafel om, haalde de poten er een voor een weer uit. Met strakke kaken, tilde hij de tafel de brede deur door, richting lift. Mijn moeder bekeek het tafereel, voelde de spanning en hield zich koest. Zij wist wanneer ze haar mond moest houden. Voor mij was dit typisch een moment om me uit te spreken, fel, met teveel woorden. Ik keek naar mijn moeder en beheerste mezelf.

Koortsachtig, had ik, in haar huis, uit haar kast, in haar koffer, haar kleding gestopt. Haar toiletspulletjes, snel, niet teveel nadenken. De koffer had ik van de kast op zolder vandaan getrokken, met een plofje was hij op de grond terechtgekomen. Stof dwarrelde omhoog. Ik griste een washandje uit haar kast, maakte het nat, veegde over de bovenkant van de koffer. Snel maakte ik hem open, trof een mapje, herkende mijn vaders handschrift. Geen tijd om me te laten raken, ik gooide de koffer op haar bed. De spulletjes uit de koffer, legde ik op het bureau in mijn vaders kamer, naast de schoenendoos met foto’s.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

12 JUN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_89e0c88f7765a94dab03a61cc0f280e593fe5bad_avataruser_88602b4095d5301db6d2a5547b65fcd0444412f8_avataruser_211ba52e68021612e49eff0bcd6b7ee6c5111271_avatar

+100


pen icon

Jasmijn Kop

Prioriteiten

VANDAAG, 13:11

Sinds ik voor het eerst op mijzelf woon is geld natuurlijk prioriteit nummer een. Je leert de waarde van geld het beste als je er alleen voor staat. Zo liep ik vorige week dus keihard tegen de lamp aan als het gaat om niet zo slimme uitgaves.

De batterij van mijn iPhone begint het te begeven na drie jaar. Ik kan misschien net een halve dag doorbrengen en dan moet ik met spoed aan de lader, anders krijg ik FOMO. Lees: stress. Ik moest dus van mezelf op zoek naar een nieuwe telefoon. Wel een iPhone, dat ben ik gewend. Een nieuwe iPhone kost met gemak duizend euro. Ik zag het als noodzakelijk, dus ik dacht niet te lang en bestelde de telefoon. Niet heel veel later viel er ook een envelop op mijn deurmat met een factuur voor het lesgeld. Ook rond hetzelfde bedrag. Ik kon wel schreeuwen van ellende. Lesgeld kost mij zoveel geld. Maar hoezo noem ik lesgeld; duur.

Maar de kosten van een telefoon; noodzakelijk? En zo ook, waarom vind ik €60 voor gezonde voeding te veel geld, maar €60 aan lunch met vrienden noodzakelijk? Hoezo is €200 voor een vliegticket een bedrag wat je echt nu even niet kwijt kan, maar €200 aan kleding in de sale kopen noodzakelijk? Hoe relatief is geld. En hoe kan je voor een bepaalde aankoop het geld er niet voor over hebben en voor een andere aankoop wel? Ik heb geen bloemen in huis, want dat vind ik zonde van het geld, maar voor het bedrag van een bos bloemen, koop ik liever een tijdschrift of een dure shampoo. Nibud zegt dat bijna 6,5 miljoen mensen achteraf wel eens spijt hebben van aankopen. 3,5 miljoen mensen kopen dingen waar ze eigenlijk helemaal geen geld voor hebben. Waarom doen we dit eigenlijk? Koop jij wel eens iets waar je geen geld voor hebt? Waar liggen jouw prioriteiten?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Adriana Vlasblom

Altijd haast

VANDAAG, 12:48

Al beschik ik over zeeën van tijd, ik heb haast. Haast, haast, altijd haast. Haast om het leven te leven. Haast om het programma wat dagelijks in mijn hoofd zit af te werken. Haast, altijd haast. Ik sta voortdurend in de startblokken. En daar word ik ongedurig van, moe én chagrijnig. Van wie moet ik dat? Wie drijft mij zo op. Ikzelf natuurlijk. Hoewel ik opgevoed ben met woorden die nog dagelijks in mijn oren echoën: ‘opschieten jij, opschieten’. Het is niet gezond voor een mens, al dat gehaast en zeker niet als je al eens een hartinfarct hebt gehad. Dus moet ik mijn leefstijl veranderen zo wordt mij aangeraden. “Mindfulness”, oppert iemand. Oké, mindfulness dan. Na yoga, meditatie, tai chi en andere wondermiddelen ga ik mindfulness proberen. Alleen je aandacht richten op datgene waarmee je nú bezig bent. En niet tegelijkertijd je aandacht verspillen aan die drieduizend dingen die je ook nog moet doen vandaag. Het maakt me meteen bewust van hoe ik achter mijn laptop zit. Ik jaag al als ik schrijf en voel mijn hart steeds sneller kloppen. Niet goed dus. En als ik gejaagd ben, dan ben ik snel geïrriteerd, kort aangebonden en bozig.

Maar als ik rustig en ontspannen ben, dan ben ik echt een schatje. Vriendelijk, goedlachs, een engeltje! Ik stort me op de eerste mindfulness oefening: Pak een rozijn en houd je vijf minuten bezig met de rozijn. Het werkt al meteen op mijn lachspieren: voel de rozijn tussen je vingers, ruik eraan, hou ‘m naast je oor of ie misschien geluid maakt (ja echt, staat in de oefening) en proef de rozijn uitgebreid op je tong. Hoe voelt het, wat proef je, welke smaken komen er vrij en kauw er heel langzaam op. En verdorie, er gebeurt iets. Ik had namelijk nog nooit een rozijn van dichtbij bewonderd. Nu zie ik een gerimpeld, donkerbruin exemplaar in mijn hand liggen. Een oude druif dus. Als ik ga proeven komen er wonderbaarlijke smaken naar boven. Het wonderlijkst vind ik het kauwen. Nog nooit zo lang op één rozijn gekauwd en ervaren dat een rozijn heel veel korrels bevat die ik langzaam kan vermalen. Ja, het doet wel iets, zodoende oefen ik braaf door. Dus mocht u binnenkort iemand met vleugeltjes in het dorp ontwaren, dan ben ik het. Een engeltje, met een mind full of wellness!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Cale columns

Likeability of5

Chapeau! Wieland!

GISTEREN

Top! ambtenaar!

Dat vraag ik u af. Of je ook de verlichting waarnam bij het gesprek met de boeddhistische rechter Frank Wieland? En zelf een zucht van verlichting slaakte, omdat er blijkbaar toch topambtenaren zijn die ook gewoon, en in de eerste plaats, mens zijn zoals deze mens die Holleeder tot levenslang vonniste. Hoe anders dan veel topambtenaren met Kafkaësk gedrag bij grote publiekrechtelijke- en overheidsinstellingen als Belastingdienst, Defensie en menig ander ministerie.

De, zojuist gepensioneerde, rechter maakte natuurlijk duidelijk dat bij een misdaad slachtoffer(s), dader(s) en nabestaanden zijn. Dat de daad beoordeeld en berecht moet worden en Barbertje moet hangen, mits schuldig. Het slachtoffer is een mens met een verhaal, de dader eveneens en Wieland maakte heel helder dat ook de rechter een mens is, met emoties en gevoelens. Een veroordeling is een handeling, maar de mens achter de uitspraak is onderbelicht. Als je de holistische mens ziet, dan kom je ook concluderend en vooral deducerend tot de slotsom dat een ieder een 2e kans verdient, na verloop van tijd. Dat een rechter niet alleen geëmotioneerd wordt van het leed van het slachtoffer, maar ook van het leed dat vervolgens het leven van de dader gaat bepalen en dat een magistraat persoonlijk ook dit proces moet verwerken is nu zonneklaar, dankzij zijn kwetsbare, open opstelling.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_b0d9c53d19a696eabab7821f9736a9e7f1240c94_avatar

pen icon

Anke de Kimpe

Ja hoor, heb je die weer

GISTEREN

Thuis, bij mijn vrienden en op school sta ik bekend om mijn stress. Met nog meer dan genoeg tijd voor een deadline betekent dit voor mij meer dan genoeg tijd om hier alvast over te stressen. En gebeurt er iets dat me lichtelijk beangstigt, dan spelen er al minstens drie verschillende scenario's zich in mijn hoofd af.

Een tijdje terug brak er een stukje van mijn rechterkies af. Dit resulteert bij mij gelijk in zweetoksels, kippenvel in mijn nek en een kloppend hart in mijn keel. Of wel, stress. Meteen bel ik mijn vader op, dat doe ik altijd bij dit soort dingen. “Zou ik dan misschien een gaatje hebben?” Vraag ik. “Ja misschien wel.” Ik hang op en bel gelijk de tandarts die natuurlijk nét pauze heeft. Tijd genoeg om te speculeren over of mijn hele gebit vol gaatjes zit en al mijn tanden er uit moeten. Ik kan ze over drie kwartier pas terug bellen.

Een paar dagen later zit ik op de fiets richting de tandarts. Voordat ik plaats kan nemen in de wachtkamer, dat overigens een iets te klein en ongemakkelijk stil hok is, wordt mijn naam al omgeroepen. Ik loop mee naar de behandelkamer en kom daar de tandarts tegen die ik vroeger had. “Ik vertelde net mijn assistent dat ik je 10 jaar geleden ook behandeld heb!” Met een ongemakkelijk lachje vertel ik haar dat ik haar denk nog wel een beetje te herkennen. Ik ga in de ietwat plakkerige stoel liggen om vervolgens in een fel witte lamp die wordt omringd door fel witte TL-buizen te mogen kijken.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Hub Coumans

Van vakken vullen naar zakken vullen

GISTEREN

Criminaliteit valt meer en meer in de smaak bij jongeren, lees ik in de krant. Online ouderen bestelen verdient tig keer beter dan winkelwerk of een krantenwijk. Tenminste, het brengt meer geld op - over verdienen kunnen we natuurlijk niet spreken. Voor naïevere boefjes is het moreel makkelijker om je "bankrekening uit te lenen" of "pakketjes te bezorgen". Klinkt onschuldig, en een stuk aantrekkelijker voor wie opgroeit in een moeilijk milieu. Gelukkig kan ik er niet aan denken. Met m'n bevoorrechte jeugd. Toch heb ik er iets van meegekregen - alhoewel dat verrassend soepel verliep.

Ik was met een vriend en zijn ouders op vakantie. Net 17, toentertijd een jaartje drinkgerechtigd. Je raadt het al: we gingen uit. De enige feesttent lag een busrit ver weg, een bus gevuld met gelijk- en luidgestemden. Tijdens de rit ontmoetten we Kevin, een jongen van vijftien. Zijn leeftijd zou later ook door de uitsmijters overschat worden. Was hij zo gewend. Kevin zei weinig totdat we het opeens over scooterbeveiliging hadden. Hij kon precies uitleggen hoe elk systeem te omzeilen was. Een alarmkabel moest je zó doorknippen dat het niet af kon gaan. De track-en-trace-chip kon je op díé plek van het frame afslijpen. Bovendien wist hij wat "tweedehands" scooters opbrachten, wat een wapen kostte en dat je vrijwel alles veilig kon in- en verkopen. Zijn bierrondjes die avond kweekte extra geloofwaardigheid.

Vijftien jaar oud en beroepscrimineel. Je zag het er niet aan af, kon niet weten of het waar was. Wie trouwens zo makkelijk meedraait in de onderwereld, zou ook geen moeite hebben gehad om nog even onze waardevolle spullen op te eisen. Dat bleef gelukkig uit. Ik durfde niet te vragen of hij ooit zelf iemand had bestolen of verwond. Wel vroeg ik of hij bang was gepakt te worden. Wederom reageerde hij koeltjes: de negatieve consequenties waren niet opgewassen tegen de inkomsten. Toen dan. Zodra hij als volwassenen veroordeeld kon worden, werd het tijd om te stoppen. Een vroegtijdig pensioen van zijn eerste baantje.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Denise Hagmeijer

Maakbaar

GISTEREN

Wat mij opvalt, is dat de huidige maatschappij van mening is dat alles maakbaar en haalbaar is. Wanneer je maar wilt, kun je alles bereiken. Het onmogelijke is mogelijk. Alle leed is overwinbaar. Geluk is binnen handbereik. En falen is geen optie.

Maar hoe zit het nou echt? Wat is er maakbaar, haalbaar en te overwinnen en wat niet? Hoe realistisch is de maakbaarheid van het leven?

Ik heb te kampen met complex trauma. Ook wel C-PTSS genoemd. Ontstaan door een onveilige jeugd. Ondanks die C-PTSS probeer ik een leven op te bouwen zoals ieder ander. Ik heb gestudeerd tot ik op mijn bek ging. Ik heb gewerkt tot ik nog harder op mijn bek ging. Ik heb gevochten voor liefde tot ik compleet onderuit ging. Dat heeft mij tot nu toe een score van 4 burn-outs opgeleverd en een stempel van (tijdelijke?) arbeidsongeschiktheid. En een gevoel van: "Ik doe het niet goed genoeg. Ik werk niet hard genoeg. Ik doe niet genoeg mijn best."

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Jeanine Leenheer

Leer dansen in de diepste dalen van jouw bestaan

GISTEREN

Het leven heeft het beste met je voor,
ook al heb je dat soms niet door.

Het leven is er niet om je pijn te doen en verdriet,
al is dat soms het enige wat je ziet.

Soms adem je te diep en denk je teveel na over wat er komen zal,
dan verdwijn je van de wereld en raak je tussen schip en wal.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Oscar van Schijndel

There is a Planet B!

GISTEREN

Onder de noemer “Fridays For Future” vond gedurende het afgelopen jaar een wereldwijde literaire bordkartonsloganwedstrijd plaats. De meest gelezen kreet was: “There is no planet B”. Die slogan kan dit jaar bij het oud papier: Planet B bestaat!

Nu denk je misschien aan TOI 700 d, de planeet die NASA dit jaar heeft ontdekt. Deze planeet heeft immers alle kenmerken die mensenleven op onze aarde mogelijk maken. Er is alleen één probleempje: TOI 700 d staat op 80 lichtjaar van de aarde. Een afstand waar hooguit E.T. 2.0 met zijn klimaatneutrale e-bike naartoe kan fietsen.

Nee, Planet B is dichterbij dan je denkt. Als ik de berichtgeving moet geloven, gaat de Europese Unie maar liefst 1 biljoen investeren in verbetering van het klimaat. Ik heb lange tijd gedacht dat dit een foute vertaling was van het Engelse begrip “billion”, maar het is toch echt 1000 miljard euro. Een Biljoen dus, met een hoofdletter B. Het geld wordt geïnvesteerd in zonne- en windparken, het bomen van planten…, nee, bomen planten natuurlijk. Zodat we straks kunnen zeggen dat onze planeet is gered en dat Europa dat toch maar mooi voor elkaar heeft gekregen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Ratfish

H.

GISTEREN

Ex-cabaretier H. was de zelfbenoemde chroniqueur van de lege weelde. Na de teloorgang van zijn theatersucces was hij gaan schrijven om te kunnen drinken, of andersom. Het was in ieder geval een goed alibi. Mensen lachten in dit preutse tijdperk wel niet meer publiekelijk om zijn grappen, over vrouwelijke incestplegers en het uit verveling doodtrappen van mieren, ze vraten zijn columnbundels, die niet voor niets de achtereenvolgende titels 'Hamertenen', 'Geen moer' en 'Droesem' droegen. Het klootjesvolk kocht het sowieso, als hij maar slaagde in het cultiveren van zijn imago.

Dat moest lukken: H. combineerde immers de zelfingenomenheid van Mart Smeets met het talent van Peter Heerschop. Inspiratie had H. niet, wel een titel, toen hij aan zijn eerste roman begon. Nooit had hij in zijn leven iets meegemaakt wat tot een roman zou kunnen leiden. Ja hij was ooit aangereden door een beroemde profwielrenner, ja hij was ooit door zijn ouders in de pubertijd een winter lang naar de Karpaten gestuurd om hout te hakken, maar verder dan zijn blokhut en de buurtsuper van Akropil kwam hij niet. Daar was hij te verlegen voor.

Acteren kon hij ook al niet, maar schrijven was een hogere vorm van liegen. H. ging zoals gebruikelijk met een kater achter de computer zitten, en verzon een plot over de Oost-Europese houthakmaffia, alsmede een korte affaire met Sylvana, de caissière van de buurtsuper die hij geschaakt zou hebben tijdens een sneeuwtocht op tennisrackets. 'Een winter in Akropil', was de werktitel van H.'s eerste roman. Maar ze kopen het toch wel, peinsde hij, ook al noem ik het 'Moldavische dagen'.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Erwin Troost

De solo mensen

20 JAN 2020

Ik ben graag alleen in mijn huis, omdat ik de hele week met mensen praat, soms brieven en kaarten verstuur. Ik ben dan ’s avonds of in het weekend wel eens uitgeput door alle prikkels. Maar mensen verbazen zich soms over wat praten of woorden door de brievenbus kunnen doen. Meer dan een App.

Soms dan treed ik in een bus binnen en dan zie allemaal solo mensen. Ze houden allemaal twee stoelen bezet en ik vraag altijd aan een jonge meid om haar tas weg te nemen en ga er dan naast zitten. En dan zeg ik keihard tegen haar: “Ben je jezelf aan het uploaden!?” Omdat ik meestal alleen maar mensen zie die een ander niet meer durven aan te kijken joh.

Het aantal singles groeit steeds meer en we werken overal aan mee door geen nee te zeggen. Ondertussen bouwt de industrie door aan real dolls voor mensen die eenzaam zijn. Er bestaan al knuffelrobots voor oudere mensen, zodat de kleinkinderen niet meer op bezoek hoeven te komen. En JIJ hebt daar geen nee tegen gezegd, maar jij wordt later ook oud in een nog vreselijkere wereld. Nee, jij was aan het appen in een bus met een lege stoel naast je. Ik kwam naast je zitten, maar er kwam niet sociaals uit je.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Stephany Post

Likeability of7

Proost op de uitgekozen dag van de liefde

20 JAN 2020

Cupido komt weer eens langs na een jaar weg geweest te zijn. Valentijnsdag is opnieuw aangebroken. Commercieel, cliché of echt een feestdag? Ik ben er inmiddels wel over uit.

Valentijnsdag. Een dag waarop mensen ineens 'spontaan' (lees: gepland) leuke dingen gaan doen, een hapje gaan eten buiten de deur of een zo groot mogelijk cadeau voor elkaar kopen. Met de niet te ontbreken smakeloze hartjesbonbons die smaken naar de fabriek, veel te grote knuffelberen en lelijke kaarten die schreeuwen: I love you! Ook de bloemist verkoopt rond 14 februari extra veel bloemen, maar vooral rozen, die dan ineens twee keer zoveel kosten dan die paar weken ervoor. Eén ding is zeker: deze veel te commerciële dag houdt de economie in februari wel strak draaiende.

We roepen het soms allemaal: ‘Oh Valentijnsdag is zó cliché’, maar puntje bij paaltje doen we er stiekem toch iets aan. Op Scheveningen lijkt het wel zomer, zoveel mensen lopen er rond. Stiekem walg ik van de kleffe stelletjes die hand in hand komen uitwaaien op het strand. Want hé, het is nog steeds februari! De zon laat zich met geluk nog maar een paar uur per dag zien en de temperatuur komt niet boven de vier graden.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_ba250a35f0861fef42a8c00a2ad7bd6faa84d79c_avataruser_4dc0a9c4bc8cbde5bc417ac80b967f1ab7b03f8d_avataruser_f5261fec0b887a1794e5d5f1b9f3db0e74279d28_avatar

+6


pen icon

Carolien van der Leegte

Dyscalculie, een column uit Detroit

20 JAN 2020

Als je van Nederland naar de VS verhuist, verwacht je dat de verschillen niet zo groot zijn, het is immers ook een westers land. Toch word je in het dagelijks leven steeds geconfronteerd met het feit dat hier alles anders is.

Geen liters en milliliters, maar gallons en fluid ounces en geen kilogrammen maar lbs. Geen graden Celsius maar Fahrenheit en geen milligrammen maar cups. Bij een datum schrijven ze eerst de maand en dan de dag, tijd wordt uitgedrukt in AM en PM en meters en centimeters worden feet en inches. De eerste etage noemen ze hier de ‘second floor’ en in het verkeer gelden geen kilometers maar miles. En als je dan een lichte aanleg voor dyscalculie hebt, valt het allemaal nog niet zo mee.

Om een beetje gevoel te krijgen voor de mph op mijn snelheidsmeter, rekende ik in het begin de miles steeds om naar kilometers. Toen ik net drie weken in mijn tweedehands Volvo rondreed in the ‘greater Detroit area’, zag ik opeens politie met zwaailicht achter me. Ik zette meteen mijn auto stil aan de kant (alleen vaart minderen is hier niet genoeg), zodat de politie er langs kon om achter de boeven aan te gaan. Maar hij stopte achter mij. En het was niet één auto, maar twee, en nog hele blitse ook.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

eduard sarens

Likeability of5

ik ben niet ziek maar verliefd

20 JAN 2020

Ik schrijf weer over de liefde.
Na een week ziek te zijn geweest.
Het is het leven die voor je uitgekozen heeft.
Een tijd ziek te zijn.
Zodat de liefde het schrijven het leven.
Geen tijd er voor heeft.
En dan als je dan weer beter voelt na 9 dagen.
Kan het leven weer gereset worden.
Om na de ziekte weer te leven.
En die liefde weer de tijd te geven.
In de nieuwe week.
Die de liefde verdient en nodig heeft.
Nu kan ik weer naar je kijken.
Over je dromen de mooiste.
En het mijn hart weer smoorverliefd te laten zijn.
Alles bij elkaar opgeteld te doen.
wil het leven na de hoest, het niezen.
Weer opnieuw beginnen met alles.
Alles wat het leven mooi maakt.
Jij.
Eduard.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_93128fc22b33a8d9a8af06fe933f69a78f3b860b_avatar

pen icon

Rosanne Kor

Likeability of7

Het leven van een halfbloedje

20 JAN 2020

Arabisch, Marokkaans, Braziliaans, Indiaas, Israëlisch of toch Indonesisch? Ik weet nog heel goed, dat er tijdens mijn vakantie iemand was die aan me vroeg of van Nicaraguaanse komaf was. I am sorry, but what? Eerlijk moet ik bekennen dat ik destijds geen flauw benul had waar dat land lag. Of die keer dat ik door mijn vader werd afgezet op het station. ‘Hé, dat is vast jouw vader niet. Ben je geadopteerd?’ vroeg de beste man. De stomverbaasde blik was van zijn gezicht af te lezen zodra ik vertelde dat die man daar toch écht mijn echte vader is. Of uitspraken als ‘maar hoe kan je achternaam zo Nederlands zijn? Zo zie je er helemaal niet uit.’ Grappig, vind ik het altijd. Er is in ieder geval altijd gespreksstof.

Mengelmoes, halfbloed of gemixt. Hoe je het ook wil noemen, ik zeg eigenlijk vaak halfbloedje. Dus bij deze, welkom in de wereld van het leven als halfbloedje. Altijd gevraagd worden wat mijn afkomst is, of ik nou op straat, in de winkel of op het strand ben. Maar ook vaak genoeg ongevraagde dingen als ‘zonnebank!’ of ‘vast van Marokkaanse komaf’ moeten aanhoren. Of, een soort van spelletje met mij aangaan waar ik ‘vandaan’ kom. Ken je dat spelletje ‘Wie Is Het’ nog? Nou, dat soort vibes krijg ik altijd een beetje. ‘Uh, half-Indonesisch!’ Nee. ‘Huh! Nou dan iets van Zuid-Amerikaans, of zo.' Ja, bijna! Nog twaalf landen te raden, denk ik dan.

Eigenlijk kan je het dus zo gek nog niet bedenken, er wordt altijd wel iets leuks, grappigs of gênants tegen me gezegd. Maar toch is trots het eerste wat er in me opkomt als ik denk aan mijn culturele identiteit. Naast het feit dat ik altijd aanspraak heb op welke manier dan ook, zitten er een hoop pluspunten aan het zijn van een halfbloedje. Zo at ik vroeger vaak op zondagavond rijst met kip of roti en was het dinsdagavond tijd voor ‘haite bliksem’, een typisch Gronings gerecht van oma en bestaan de familiefeestjes vooral uit dansen op tropische deuntjes.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelikelol
user_1f4ae33958f1b6baf91adb4e3823178839263201_avataruser_8dfbec7bdae057d047e3788934eb0cf7026d8d26_avataruser_4dfd2e82fa37454458454d0b3c66692a066639ff_avatar

+12


pen icon

Imka Meuwese

Likeability of6

Voor onbepaalde tijd op reis.

20 JAN 2020

Op mijn zachte lichtroze wolk drijf ik langzaam richting de (7e) hemel. Maar hoe hard kan het leven zijn want op hetzelfde moment zetten twee dierbare vriendinnen ook koers in die richting maar hun wolken zijn donker van kleur; gitzwart! De één heeft net te horen gekregen nog ongeveer een jaar te leven te hebben…de genadeloze sluipmoordenaar Kanker heeft het gewonnen van haar dappere strijd om hem te verslaan. Ze is nog lang niet klaar met het leven en zou niets liever willen dan nog vele jaren genieten samen met haar man en kinderen. Een andere vriendin daarentegen is al enkele jaren in een compleet ander gevecht verwikkeld; haar tegenstander is Depressie. Onlangs heeft zij aangegeven niet meer verder te willen, ze is compleet op en moegestreden en wil nu in aanmerking komen voor euthanasie. Ze wil alleen nog maar rust. Hoe oneerlijk is het soms verdeeld in deze wereld?! Ik zou willen dat de beide vriendinnen over konden stappen en dat ze met mijn prachtige wolk verder mochten reizen...
Ik wil er zo graag zijn voor ze, ze kennen elkaar niet en misschien is dat in deze situatie ook maar beter. Ik leef en voel met ze mee, ieder met hun eigen emoties, en ik wil ze steunen. Zelf ben ik ook bekend met het diepe zwarte gat, waar geen enkel ontsnappen aan mogelijk lijkt en welke zo oneindig en diep is dat je op den duur alleen nog maar verlangt naar rust. Ik zou de vriendin het liefst bij de hand nemen en de weg terug naar boven, naar het licht, laten zien die ik gelukkig destijds heb gevonden. Maar hoe ik ook probeer, hoe hard ik ook schreeuw, ze hoort me niet meer en ziet mijn uitgestrekte hand niet, laat staan dat ze de kracht nog heeft om deze beet te pakken. En dus kan ik er alleen maar voor haar zijn, in stilte, en vragen om kracht en hulp voor haar. Ook voor de andere vriendin kan ik niets anders doen dan haar veel liefde geven en hopen en bidden dat de gegeven tijd nog een mooie zal zijn.

Ik realiseer me dat de eindbestemming voor ons allemaal ooit hetzelfde is, de reis ernaartoe verloopt alleen anders en de een krijgt helaas minder tijd dan de ander. Dus hoe belangrijk is het om onze gezondheid altijd op nummer 1 te plaatsen, onszelf (en elkaar) lief te hebben en werkelijk te accepteren zoals we zijn en daarnaast om onze dromen waar te maken, wat die dromen ook zijn. Leef, leef in de ECHTE wereld! En ga voor die droom. Niet ooit of na die studie of na die promotie of als, als, als…. nee NU. Want nu is het enige wat we met zekerheid hebben.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_f9f4c06216ea4b998552fadce06c9d81b4cf96ca_avataruser_aa7a3899ed5f1a96dddc77a9e7aed4f4e6873a4b_avataruser_93128fc22b33a8d9a8af06fe933f69a78f3b860b_avatar

pen icon

Rachida Issaoui

Likeability of5

Ik ben een echte kaaskop

20 JAN 2020

Toen ik vertelde dat ik gebraden kip ging maken, vroeg een collega 'hoe zit het dan met je vegan lifestyle'. Ik had eerder verteld dat ik met nieuwjaar vlees en alle dierlijke producten ging afzweren, maar in praktijk ging het lastiger. Ik blijk een echte kaaskop. Ik ben zo dol op een bruin broodje met kaas, eerder at ik koolhydraat arm brood maar dat doe ik ook al niet meer. Ik zei tegen mijn collega 'Ik ben aan het afbouwen'. Hierdoor werd ik gedoopt tot flexitaririer. Ik kan mij daar wel in vinden.

Ik doe veel veel dingen op mijn eigen manier en vaak werpt het vruchten af. Veel mensen zeggen 'Je bent niet doorsnee Marokkaanse' maar ik denk dat ik gewoon mezelf ben. Ik ga niet mee in hypes, maar ben zoekende.

In een maatschappij waar we van alles moeten zijn en vooral perfect, probeer ik mijn minpunten te koesteren en ervan te leren. Ook wat betreft voeding doe ik dat.
Ik eet met mate, probeer zo min mogelijk dierlijke producten te eten, beweeg veel en dit doe ik omdat ik me hierdoor goed voel.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_d051ce65a721f9cb91d4936076133a14b0098c48_avatar

pen icon

David Sjoer

Tuinmannenvrees

20 JAN 2020

Terwijl ik de weekendbijlage van de krant opensla, verschijnen er een twee mannen in de tuin. In werkkleding. Ik zit in mijn onderbroek. Een van hen zeult een bladblazer met zich mee.

Hij slingert het ding aan. Ach, laat die bladeren toch liggen, wil ik tegen hem zeggen, maar ik probeer onzichtbaar te worden. Het ding begint vervaarlijk te zoemen. De insectententen vliegen door de lucht.

Onze tuinmannen duiken altijd onverwachts op, omdat ze worden betaald door onze verhuurder. Deze luxe bekopen wij met onzekerheid. Vroeger hadden we ook een tuinman, die tevens koster van een kerkje op de heuvel was. Hij was zwijgzaam als het graf en uit zijn oren groeide haar als plukjes watten. Het was een tuinman die niet plotseling opdoemde. Hij was er altijd. En dat was goed.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?