Dansend naar bed

Wouter Marcelis 10 nov 2019 / 12:05 uur

‘’Dans je de hele nacht met mij, want de muziek brengt de mensen dichterbij, láláláláláláláláááá!’’, zingen een 80-jarige man en ik uit volle borst terwijl we elkaars handen stevig vasthouden en ons door de woonkamer heen bewegen. Het levendige volksnummer van de Sjonnies, klinkt luid door de ruimte. Hoewel de kwaliteit van het geluid, dat van mijn mobiele telefoon vandaan komt, de wensen nalaat, is ons plezier groot. Terwijl we elkaar goed in de gaten houden, verplaatsen we ons op een salsa-achtige manier richting de deur van de woonkamer. Halverwege begint de man mij zo stevig vast te houden dat het bloed uit mijn vingers wegtrekt. We dansen door tot we de gang over zijn gestoken, zijn slaapkamer hebben betreden, ik de man op zijn bed laat zakken en mijn armen kan laten ontspannen. Net op tijd, ondanks dat het leuk is, zijn mijn armen aan het verzuren. En dat mag niet gebeuren, want een misstap kunnen we ons niet veroorloven. Want van begin tot eind, moet zo’n dans perfect uitgevoerd worden.

Dit tafereeltje speelde zich af in een aangepaste, gelijkvloerse woning in Nijmegen. Ik werkte als thuiszorgverpleegkundige mijn avondronde af door de wijk. De muziek was vermakelijk en de glimlach oprecht. Maar ondanks onze voortreffelijke visualisatie, bestond de dans in werkelijkheid uit langzaam geschuifel met als doel om de beste man veilig en vertrouwd in bed te helpen. De man kon met grootse moeite nog zijn benen optillen en gebruikte mij als een levende rollator. Er was deze dag niemand bij hem langs geweest en bij mijn binnenkomst stond zijn gezicht er niet bepaald bij alsof hij op zijn oude dag nog de loterij had gewonnen. Ik besloot dat we tijdens de reguliere takenlijst, die we protocollair af moesten werken, wel wat meer vrolijkheid konden gebruiken. Daarom zette ik op Spotify een Hollandse lijst aan, en nodigde ik meneer uit voor een dans.

‘’Hèje gedronke?!’’ sloeg de man uit. Hij moest wel gedacht hebben, wat is dit nou weer voor een mafkees in mijn huis. Maar zonder verder te protesteren gaf hij me zijn hand en liet hij zich uit zijn stoel helpen. Idioot of niet. Professioneel of niet. Ik geloof dat een lange en eenzame dag met meer levenskwaliteit wordt afgesloten als iemand breed glimlacht en luidkeels met zijn lievelingsmuziek meezingt. Muziek brengt de mensen ten slotte dichterbij…

Reageer op artikel:
Dansend naar bed
Sluiten