Lezerscolumn

pen icon

Jasper Carlier

Likeability of5

Nog één laatste keer

17 OKT 2019

Ik ben een ruimdenkend mens. Wanneer Erdogan Syrië binnenvalt, probeer ik mijzelf te laten geloven dat de goede man alleen maar op zoek is naar een reden om te toeteren. Wanneer transgenders zich klote voelen omdat zij geen eigen toiletten hebben, ben ik best bereid om iets langer te wachten met plassen om hen het gevoel te geven er te mogen zijn. En wanneer ik hoor over een gezin dat zich negen jaar lang opsluit in een Drentse boerderij, begrijp ik hen – rondlopend in Ruinerwold kan de Apocalyps niet anders dan angstvallig dichtbij hebben gevoeld.

Maar soms moet je op je strepen gaan staan. Soms is genoeg ook écht genoeg, zelfs voor mij. Ik begrijp best dat de moderne wereld sneller verandert dan Boris Johnson’s conceptakkoord, maar van sommige tradities blijf je af! Sommige gebruiken zijn zo vervlochten met onze cultuur, dat het wegnemen ervan onherstelbare schade aanricht aan het fundament van de Nederlandse natie. En daarom, wil ik het nog één laatste keer hebben over de intocht van Sinterklaas.

Ik weet het. Jullie zijn de discussies zat. Alle argumenten – voor, tegen en tegenstrijdig – zijn de revue al eens gepasseerd. Erik van Muiswinkel legde zijn werkzaamheden neer, Sylvana Simons is bedreigd, en Prem Radhakishun liet kindertjes huilen. Dat laatste is in principe geen unicum, maar toch. We hebben geschreeuwd, geroepen en gedemonstreerd. En nu is heel Nederland moe. Sinterklaasmoe. Ik weet het.

En toch ga ik de vraag stellen. Omdat ik niet wil dat de intocht wordt aangepast, alleen omdat de organisatie zijn koppie laat hangen. Omdat ik niet wil dat mijn kinderen opgroeien zonder het vrolijke feest uit mijn verleden. Omdat ik niet wil dat mijn land verandert in een plek die ik niet meer herken. Dus, lieve organisatie van de Landelijke Intocht, mag Sinterklaas dit jaar gewoon per stoomboot arriveren?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_c320b9611bc9182f16b085ce388fc2c0f07c8138_avatar

pen icon

Anne de Rooij

Likeability of6

Mag het even kut zijn?

25 MRT 2020

Buiten sluipt een monster rond. Het beste wapen dat we ertegen hebben is binnenblijven. Niet meer naar kantoor of naar het theater, geen vrienden zien, niet op een terrasje proosten op de eerste voorjaarszon. Een vreemde wereld waar ik behoorlijk aan moet wennen.

Al op de eerste dag van de nieuwe werkelijkheid kwam er een stortvloed aan online initiatieven op gang. De webinars en online cursussen vlogen me om de oren. Elkaar overtreffend in zinloosheid testten ze mijn verdraagzaamheid. Dit riep vooral het beeld op van een horde mensen die staan te dansen op de vulkaan. Paniekvoetbal gekanaliseerd in online meetings. Omdat we blijkbaar vooral heel positief, creatief en productief moeten blijven. Terwijl er buiten een monster rondsluipt.

En ik vraag me af: mag het ook gewoon even kut zijn? Het lijkt er soms namelijk op van niet. Het lijkt alsof mensen naadloos willen overstappen naar de nieuwe realiteit, die zo radicaal anders is dan de vorige. Zo radicaal anders dan nog geen twee weken geleden. Maar mag het ook even moeilijk zijn? Mogen we het gewoon even níet weten? Even met grote ogen om ons heen kijken en ons verbaasd afvragen waar we in terecht zijn gekomen?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_908b4c9c808945649babf5981a7b7f19b26cb53a_avataruser_3eb878822720ffdda809ca0caa1cac212c4ed8a4_avatar

pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

12 JUN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_bcb128896cff74c46de36563c6e49c734260da08_avataruser_343c1eaaeb168f11e195c9c169064af12fd3f2e3_avataruser_172e1664f4f9f83012545391c5681e6bfa1628c1_avatar

+100


pen icon

Bas Romijn

Ik hoop dat je in de zon mag zitten

25 MRT 2020

Na twee grijze maanden is de zon eindelijk doorgebroken. Snel, een terrasje pakken en de iets te koud geserveerde rosé opentrekken!

En nu? Nu lijkt het of al onze steeds groter wordende wensen en verlangens buiten bereik liggen, achter een deur welke niet geopend mag worden. Die verjaardag die niet gevierd zal worden, het feestje waarvoor iedereen nu afgezegd zal worden en die vakantie waar jullie zo naar uitkeken…

Nu we niks anders kunnen dan met onszelf zijn, komen we er, vroeg of laat, achter dat we het liefste altijd alles willen ontvluchten of vieren. Nu, in de tijd van grote onzekerheden, kunnen we eens echt stil staan om te kijken naar wat we allemaal al hebben. En daarmee ook verliezen...

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Jannie Harmsen

aanraking

24 MRT 2020

Vanuit een dierbare herinnering verlang ik naar de mogelijkheid om stervende personen weer te mogen aanraken in de toekomst. Het Corona virus heeft de mens de oorlog verklaard en er sterven nu dagelijks mensen die niet zonder al die toeters en bellen in de vorm van mondkapjes, beschermende schorten en handschoenen aangeraakt mogen worden. Ook zo’n doorzichtige ‘ruimtecapsule’ draagt hieraan bij.

Toeters en bellen, ik weet het, dat klinkt waarschijnlijk niet zo respectvol, het beschermt de mensen in de zorg, het is nodig om het virus in bedwang te houden, of liever, te weren. Niemand wil dat angstaanjagende virus oplopen. Het is de onzichtbare vijand, die langzamerhand de macht wil overnemen. Ik begrijp die maatregel maar al te goed.

Mijn herinnering gaat terug naar de herfst van 2018. Mijn moeder woonde op dat moment in een woon-zorgcentrum en was ziek. We wisten dat ze niet meer beter zou worden en uiteindelijk kwam ze in de terminale fase van haar leven terecht. Juist op de dag dat ik de toestemming kreeg om haar over te plaatsen naar een Hospice kreeg ik te horen dat haar afdeling in quarantaine geplaatst moest worden omdat er bij haar MRSA was vastgesteld. De verhuizing en daarmee de kans op een kleinschalige en meer persoonlijke begeleiding was daarmee verkeken, want vanaf dat moment moest iedereen die in contact kwam met haar, beschermende schorten dragen, plus mondkapjes en bij ieder bezoek en vertrek de handen ontsmetten.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Rachida Issaoui

Mijn moeder heeft een smartphone!

24 MRT 2020

Ik was zojuist bij de AH bij ons in de wijk en zag dat iedereen nog door elkaar heen liep als een stel kippen. Het verbaasde me, vooral omdat ik op teletekst had gelezen dat de winkels van vandaag een deurbeleid zouden hanteren.

Ik ging op zoek naar poedersuiker en liep heel wat schappen af. Op anderhalf meter afstand riep ik naar het winkelmeisje: " Waar is de poedersuiker". Ik vroeg natuurlijk wel eerst heel netjes: "Mag ik wat vragen?".

"De poedersuiker is op" riep ze terug. Ik dacht daar gaan mijn pannenkoeken met poedersuiker. Vervolgens ging ik op zoek naar een alternatief. Bij de kassa aangekomen rekende ik mijn poffertjes en schenkstroop af en zag dat er afzettape was geplakt op de grond. Het deed me even denken aan crime scène investigation. In mijn fantasie zag ik Corona daar liggen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Mik Leijssius

5-havo relativeert

24 MRT 2020

Relativeren. Voor veel van mijn leerlingen een lastig woord. En ook voor veel volwassenen was het tot voor kort niet alleen een lastig woord, maar ook een begrip dat moeilijk in praktijk kon worden gebracht. We worden er echter steeds beter in, nu Koning Corona dicteert. Want evenementen die heel kortgeleden nog heel belangrijk, wat zeg ik, van levensbelang leken, worden nu met één woord uit de agenda geschrapt: afgelast. Want dát is relativeren: beseffen dat er belangrijkere dingen zijn dan avond aan avond naar overwegend vreselijke liedjes van artiesten uit 41 verschillende landen luisteren. Of kijken naar snelle auto’s die zinloos rondjes rijden op een veel te duur stuk bochtig asfalt.

Examenkandidaten zullen aan de lijst met geschrapte evenementen nog het doorgehaalde eindexamen willen toevoegen. Dat vinden zíj een onnodige activiteit. Prima dat dat is afgelast. Want, zoals ze in mijn lessen vaak zeggen: ‘Ik ken toch al Nederlands, meneer?’ ‘Natuurlijk’, antwoord ik dan, ‘maar toch kan ik je nog wel iets leren, hoor.’ Met de nadruk op ‘kan’.

Het woord ‘relativeren’ had ik niet op betere wijze kunnen uitleggen dan nu in de praktijk. En dat dankzij Corona. Maar in een klaslokaal uitleggen mag niet meer, dus leg ik het uit in een onlineles via Google Hangouts. Ook het principe van samenstellingen is daarmee gelijk behandeld: woorden die samen één nieuw woord vormen, zoals onlineles, schrijven we in principe aan elkaar, tenzij de klinkers botsen. Zoals in ‘Corona-aanpak’.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Manon van Oirschot

Coronamoeheid

24 MRT 2020

Hoe kan ik nu niet over corona schrijven. Deze rare tijden zijn natuurlijk perfect schrijfvoer. Zoveel ontwikkelingen en bijzondere situaties die perfect vertaald kunnen worden in interessante verhalen. Dat zou ik ook doen, als ik niet aan coronamoeheid zou lijden.

Corona is overal, het wordt overal besproken. En ik word er een beetje gek van. Voorheen kon je deprimerende nieuwsberichten redelijk goed vermijden. Weg zappen van het nieuws, wanneer er wordt verteld over een schokkende moord in de buurt of de radio zachter zetten, zodra ze beginnen te vertellen over uitstervende koala’s. Het nieuws is eigenlijk altijd negatief en verteld alle nare en verdrietige gebeurtenissen, over de wereld en in je eigen buurt. Voor veel mensen een reden om de actualiteiten actief te negeren.

Voorheen kon je op sociale media als Instagram en YouTube vermaak en afleiding vinden. Iets luchtigs om je mee bezig te houden. Maar nu domineert corona alles. Sociale media worden vol gegooid met bedreigingen en verwijten. Ja, er zijn ook hele mooie initiatieven ontstaan uit deze crisis. Mensen die elkaar massaal hulp aanbieden, de hond voor je uit willen laten en boodschappen brengen naar kwetsbare mensen die dit niet zelf kunnen. Maar mijn tijdlijnen staan vooral vol met agressieve influencers. De een schreeuwt dat we thuis moeten blijven ‘’met je bek’’. Een ander dreigt ‘’als je niet binnen blijft, mag je straks afscheid nemen van je oma via een iPad.’’ Er is geen ontsnappen meer aan corona.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Lisan Ganzevles

Likeability of7

In hetzelfde schuitje: de agenda-stress voorbij

24 MRT 2020

Daar zitten we dan, met heel Nederland, gekluisterd op de bank. Continu binnen zitten is wennen. Het is een tijd waarin nog maar weinig dingen zeker zijn. Toch heeft naar mijn idee de quarantaine niet alleen maar nadelen. Het brengt niet alleen sociale onrust, maar het neemt ook wel degelijk #socialpressure weg. Iedereen zit namelijk in hetzelfde schuitje, dat maakt stilzitten net wat makkelijker.

*Ring* ‘Hey, met de verveling. Een nieuwe dag binnenshuis breekt aan. Ik sta voor je deur.’ Even was ik vergeten hoe het ook alweer moest, me vervelen. Uit mijn neus vreten. Doelloos uit het raam staren. Hoe normaal gesproken ieder uur in onze agenda is volgepland, staat er nu niks in de mijne. Noppes. Nada. Ik heb geen werk meer als ZZP’er, dus besluit ik de verveling te verwelkomen. Ik droom weg en lummel wat. Na verveling komt er ruimte en daar komt creativiteit uit voort.

Ben je bekend met The Fear Of Missing Out? Dat knagende gevoel wanneer je een verjaardag hebt afgeslagen, maar er dan toch achterkomt dat dit niet de juiste keuze was. Dat moment dat je moet werken terwijl al je vrienden een heuse zaterdagmiddagborrel houden. Ook wel: FOMO. Dit gaat zo ver dat wanneer we een grote belevenis missen, we er een gevoel van misère aan overhouden. Het is een angst die ons van tijd tot tijd bekruipt. Dat gevoel heb ik niet meer. Wat neemt dat veel (keuze)stress weg, zeg.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_b489c2518a214b088027f69de48afc21be38efc4_avataruser_a228b0619d56285baeba9ae5ed401f95825ac266_avataruser_ac396d7315dfd8197015f3d62163ab1717f192fc_avatar

+5


pen icon

Ard Pisa

Likeability of5

Oproep tot helder nadenken

24 MRT 2020

Daar staan we dan met z’n allen, aan de rand van de afgrond. Lamgeslagen door de keiharde confrontatie met een nieuwe realiteit. Die zo onwerkelijk en overweldigend is en die ons zo onmachtig maakt. Een doemscenario grijpt ons bij de strot en we zijn in korte tijd in een hele slechte film terecht gekomen.
Ik kijk om mij heen en zie vooral diepe angsten. Ondanks dat ik dat zelf niet voel, begrijp ik het heel goed. Niemand wil ernstig ziek worden, niemand wil doodgaan of geliefden verliezen. En ondertussen is bijna niemand bestand tegen de collectieve angst die inmiddels gecreëerd is en Nederland in haar greep heeft.

Ik voel mededogen voor mijn medemens en vind het enorm heftig om dit allemaal te zien en ervaren. Maar wat nu? Ik kan maar een ding zeggen en mensen op het hart drukken: kom los van de angst en denk helder na. Dat is wat jou nu te doen staat. Laat je door niemand iets aanpraten en doe je eigen onderzoek. Stel vragen, zoek antwoorden. Voel wat er met jou resoneert. Is het bijvoorbeeld niet vreemd dat de overheid niets zegt over hoe wij ons immuunsysteem kunnen boosten, onder andere met een hoge dosis vitamine C?

Angst is het grootste wapen tegen de mensheid en dat wordt nu volledig ingezet. Ondertussen is er ook al jaren een tegenbeweging actief van mensen op belangrijke posities die ondergronds samenwerken tegen die top van de machtspiramide. Door middel van een onvoorstelbaar omvangrijke internationale coalitie wordt er buiten ons gezichtsveld gestreden voor de rechten van de mens, voor onze vrijheid. Een ongekende operatie die zijn weerga niet kent. Ik weet en voel dat ze er zijn, dat zij bezig zijn. Elke dag volg ik hun berichtgeving en dat sterkt mij in het vertrouwen. Ik ben er in ieder geval van overtuigd dat het ook daarom goed is om zoveel mogelijk binnenshuis te blijven en van de straat af te zijn.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_17e82496c2d3f016d8544482ce2721b6dfc5e0f5_avatar

pen icon

I.M

Openbaar vervoer vs. zorgpersoneel

24 MRT 2020

Het ziekenhuis telt ineens meer ICU's, er worden tenten voor de SEH opgebouwd, de werkdruk wordt hoger en het aantal coronapatiënten neemt toe. De dag eindigt i.p.v. om 16.30 pas om 17.30 vanwege de drukte. Op station Amsterdam Centraal is vrijwel iedere trein richting Den Haag vertrokken. Nu doe je er zo'n anderhalf uur over, waar het voorheen nog zo'n 50 minuten duurde. Verschillende collega's kunnen niet meer naar het werk komen door deze aangepaste dienstregeling. Voorheen ging mijn wekker om 06.15, nu zit ik om 06.03 al in de sprinter van Den Haag Centraal naar Amsterdam Centraal. Voorheen was ik rond 17.45 weer thuis na werk, nu is dat rond 18.40. Als de NS had besloten dat er op ieder traject 1 in plaats van 2 intercity's zouden rijden, dan waren wij als zorgpersoneel in Amsterdam enorm geholpen. Meer rust in de avond/nachturen, minder reistijd en meer collega's aan de bedden, op de afdelingen, in de apotheken etc. Nu moeten we overuren draaien om het ziekenhuis draaiende te houden, en het openbaar vervoer valt nog eens bijna stil ook. Bussen die lijnen opheffen omdat er te weinig gebruik van wordt gemaakt, zo wordt verwacht. Maar intussen veel collega's uit de Zaanstreek die geen andere manier hebben om in Amsterdam te komen. En ja, ik zie nu alweer de reacties van Nederlanders die vinden dat je dan maar moet fietsen. Tegen die mensen zeg ik het volgende: Als jouw moeder in ons ziekenhuis had gelegen, en ze kreeg niet de optimale zorg omdat het personeel dat broodnodig is, niet op het werk kan komen... Hoe zou je het dan vinden?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Adam Pakuszewski

Likeability of3

Dramatische gevolgen van maatregelen Corona

24 MRT 2020

In het eerste kwartaal van 2018 telde NL 9444 doden als gevolg van de jaarlijks terugkerende griep, een lock down werd niet besproken laat staan ingezet. Nu in maart 2020 telt Nederland ruim 100 doden als gevolg van Covid19 en dan gaan we wel het land dichtgooien en iedereen van zijn/haar vrijheden beroven? En de ezel die dit regime bedacht heeft zal er ongetwijfeld zelf financiële belangen bij hebben (gehad), ten koste van de 'zwakke schakels' in de maatschappij!!
Het is meer dan krankzinnig dat de Nederlandse burger zich laat leiden door die onbetrouwbare elite in Den Haag, terwijl de feiten beschikbaar zijn en op straat liggen!!!

Mensen beginnen eindelijk te protesteren. Ze zeggen dat er nu meer mensen zullen sterven van eenzaamheid en aan zelfmoord dan aan het virus zelf! Is nog waar ook! Voor de regering is dat dan een win-winsituatie, want zodoende zullen er minder mensen zijn die nog kunnen sterven aan Corona en gaat ook nog eens alles aan AOW/pensioen de (schat)kist in!! Vreselijk voor hen die hun familie niet mogen bezoeken waar ze wekelijks of langer naar uitkijken, hun laatste strohalm!!

Coronavirus is simpelweg één groot complot van de grote heren om ons, ‘het gewone, levensgenietende en veelal hardwerkende volk’ eens lekker dwars te zitten!! SARS, van hetzelfde kaliber, hadden ze vrij snel onder controle en je zou toch denken dat naarmate de tijd vordert de medische wereld steeds geavanceerder wordt...

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

dislike
user_0008669f6c995925862fe3c95e70db089faaf323_avatar

pen icon

Manon van Oirschot

Corona influencers

24 MRT 2020

De ene influencer schreeuwt dat we binnen moeten blijven ‘’met je bek’’. De andere influencer dreigt ‘’als je niet binnen blijft kun je afscheid nemen van de oma via een iPad.’’ Dat laatste gaat mij te ver. Veel te ver.

Ik snap dat influencers hun bereik willen gebruiken voor iets goeds. De beste bedoelingen zullen ze hebben. Dat ze mensen willen waarschuwen en informeren, maar sommige van hen slaan de plank volledig mis als je het mij vraagt. Zoals de hierboven beschreven influencer, wie op haar Instagram stories mensen oproept om binnen te blijven. In principe een goede oproep, maar helaas vond ze het nodig om daar heftige bedreigingen aan toe te voegen. En dat is maar één van de vele influencers die denken dat deze agressieve boodschap de oplossing is.

In deze rare tijden worden overal over sociale media en via Whatsapp zóveel berichten gedeeld over het virus. De meeste hiervan zijn onzin. Zoals tabellen die Nederland met Italië vergelijken en nepberichten die zogenaamd van Stanford zouden komen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Denise Hagmeijer

Likeability of5

Coronacrisis in de week van de psychiatrie

23 MRT 2020

Corona, het is me wat. Zat ik de eerste dagen nog in de stand: we kunnen dit allemaal aan. Het is maar een griepje. Het zal vast wel een beetje meevallen. Heb ik vandaag ineens een corona-breakdown. Bang. Bang voor wat dit virus aan kan richten. Maar ook bang voor de gevolgen van alle genomen maatregelen om het virus in te dammen. Bang om alles te verliezen wat ik met veel bloed, zweet en tranen heb opgebouwd. En naast de angst om dat te verliezen, ben ik bang dat mijn C-PTSS symptomen terug zullen keren door de corona-maatregelen, als social distancing, quarantaine of een lockdown.
Ik heb inmiddels aardig mijn weg gevonden in een leven zonder familie, maar mét mijn werk, het schrijven en tekenen, mijn vrienden, sporten, lezingen, mijn kids en de benodigde structuur. Daardoor kan ik het gemis aan familie en mijn C-PTSS-symptomen aardig de baas zijn. En daar ben ik trots op!
Ik besef vandaag echter dat er door de corona-maatregelen veel van mijn houvast weg gaat vallen de komende tijd. Met name in de weekenden dat de kinderen bij hun vader zijn. Vulde ik mijn tijd dan voor namelijk met wandelen, sporten, kopjes thee bij vrienden of een gezellig uitje hier en daar; dat gaat nu niet meer. En dat knijpt mijn strot even behoorlijk dicht. Want hoewel ik de noodzaak in zie van alle maatregelen en dat we ons als Nederlanders echt samen sterk moeten maken tegen het virus, hijgen de gevolgen van de huidige semi lockdown als een monster in mijn nek.
De media heeft het steeds over lichamelijk kwetsbaren en dat we deze mensen moeten beschermen. Maar ook mensen met een psychische kwetsbaarheid, zoals ik, zijn kwetsbaar als alle structuur en houvast wegvalt. Daarbij zullen juist voor deze groep ook de broodnodige APK-ondersteuningen en therapieën geen doorgang vinden of in een totaal andere vorm worden gegoten. Ik vind verdienen het dat er naar ze wordt omgekeken.
Ikzelf heb de kracht en moed bijeen geraapt om mijn lieftallige Met alle gevolgen van dien.
Ik heb persoonlijk de moed bijeengeraapt mijn vrienden te benaderen en met hen mijn angst te delen, zodat we samen tot verbinding en tijdelijke oplossingen kunnen komen. Maar er zijn genoeg mensen onder ons die dat niet kunnen. En daar vraag ik nu aandacht voor. Deze week is het de week van de psychiatrie. Laat de mensen met een psychische kwetsbaarheid in deze Coronacrisis niet in de kou staan!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_908b4c9c808945649babf5981a7b7f19b26cb53a_avatar

pen icon

Cale columns

Likeability of5

Coronelis Lely

23 MRT 2020

Dat vraag ik u af. Of het een goed idee is om in polderland Nederland alle Covid-19 patiënten in dat polderland dan ook maar te concentreren? Zou het schrikbeeld van leven in Lelystad niet de laatste stok van anderhalve meter lengte achter de deur zijn om die schouderophalende, arrogante en eigenwijze Nederlanders subiet te bekeren? De mensen die niet luisteren naar de oproep omdat “inhoudelijk wel juist is wat Rutte zegt, maar ja, hij heeft geen charisma hè?”. Of ‘Ik ben gezond, dat overleef ik wel’ en ‘ja nou, best wel een gedoe, dat trek ik niet hoor!’ tot aan het typisch rebelse ‘Als anderhalve meter moet, dan kan 149,5 cm toch ook? Is afgerond toch ook 150 cm?’ Dan nog de ontkenning: ‘ik ga helemaal niet in mijn eentje massaal naar Zandvoort, ik was van plan alleen te gaan, en ik ben toch niet verantwoordelijk voor die 2000 gekken die hier naar toekomen?’ Dat bepaal ik zelf wel!

Wat nou als je het Zuiderziekenhuis Lelystad opnieuw inricht in hetzelfde ijltempo waarop het gesloten is? Zou je dan niet alle IC-patiënten daar kunnen verzorgen? En niet kriskras door het hele land vervoert en alle ziekenhuizen met de extra protocollen opzadelt? En andere zorg bemoeilijkt? Technisch moet dat toch snel geregeld kunnen worden?

Het is dan wel Lelystad, de eerste nieuwerwetse stad, waar tijdens bouw en vervolgens wonen nogal wat kinderziektes optraden. Kinderziektes die zelfs nu niet meer in het ziekenhuis kunnen worden behandeld. Lelystad, daar is altijd wat te doen: het stoplicht springt op rood, het stoplicht springt…..uit verveling niet op groen maar blijft treiterig op rood staan. Net als de seinen voor Lelystad Airport en de toestemming voor lijnvluchten. Lelystad, waar in de Oostvaardersplassen herten en reeën fokken als konijnen om vervolgens afgeschoten te worden.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_b0d9c53d19a696eabab7821f9736a9e7f1240c94_avatar

pen icon

Alicia de Weert

Likeability of6

Qualityaine: puberleven in coronatijden

23 MRT 2020

Geen toetsen, geen mondelingen, geen huiswerkchecks, elke ochtend uitslapen en eten wanneer je wilt. Wat de nadelen van drie weken quarantaine ook zijn, die kunnen nooit opwegen tegen deze voordelen, toch?

Terwijl ik in spanning wacht op de bewuste woensdag dat de online-lessen van start gaan, filosofeer ik hoe de lessen eruit gaan zien. Het lijkt me best leuk, een docent in zijn woonkamer die wat probeert uit te leggen aan de klas, terwijl je zijn kinderen al vechtend en gillend op de achtergrond ziet.

Helaas is dat een utopie. Woensdag open ik Teams, het programma waar we mee zullen gaan werken. Er staat vandaag helaas geen onlineles op de planning. Gelukkig ook weinig huiswerk. Wat mij betreft blijven de scholen nog drie maanden dicht. Maar dan open ik leerlingsysteem Magister. Ik zie lappen tekst en bijlages met informatie van hier tot China.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_a6fc0a869eefe56edcfa28e65a46d5930b5d6897_avataruser_1e2d944b12613810cc7c13e9cf0b745480729d21_avataruser_0008669f6c995925862fe3c95e70db089faaf323_avatar

+1


pen icon

Hub Coumans

Arbeidsethos

23 MRT 2020

Er lijkt een oude aap uit de mouw te komen. Want de lijst van cruciale COVID-19 beroepen zorgt voor bedenkingen over andere banen. Op de radio spreekt Pieter Derks over 'zinloze Nederlanders', waarbij hij het koningshuis niet onaangeroerd laat. Velen vrezen dat ze binnenkort geen brood meer op de plank hebben. En dat heeft niets te maken met gretige hamsteraars in de supermarkt. Wellicht hoeft het grootste gedeelte van de banen niet terug te komen, maar een beetje financiële zekerheid zou fijn zijn.

Die aap hing al langer in de lucht. Ook in quarantaineloze tijden kan je volgens David Graeber spreken over bullshitbanen. Werk waarvan de uitvoerder stiekem toegeeft dat het zinloos is, maar zich verplicht voelt te doen alsof het iets voorstelt. Deze banen ontstaan vanuit het idee dat je altijd moet werken voor je geld en maatschappelijke bijdrage. Dus ook als er minder gewerkt hoeft te worden. Daarom is het niet gek dat mensen bang zijn voor automatisering en robotisering. Een geschenk om minder of zinvoller te werken verandert zo in een gevaar voor levensonderhoud.

Nu wordt er veel gepuzzeld in het potjesmanagement om beurzen, bedrijven en banen in stand te houden. Ondertussen is er 200 miljard in de Europese economie gepompt. Het bedrijfsleven hoefde zich daarvoor niet massaal te verzamelen op een grasveld – heel verstandig. Als het zich zo als inkomen verspreidt is dat mooi, maar het blijft een compensatie voor het heilige betaalde werk. Is het niet tijd voor het efficiëntere en bijtijdse basisinkomen? Daarmee worden basale geldzorgen bijna net zo overbodig als de bullshitbanen zelf.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Stella Matula

Het is begonnen

23 MRT 2020

Ik moet wel, voor het echt niet meer gaat. Ik heb een plek gekozen waar niet veel mensen zullen zijn. Het bos is ideaal, maar daar is het te druk. Misschien zullen er onschuldige kinderen getuige zijn van mijn daad. Ik trek de voordeur zacht achter me dicht, start de auto en rijd stapvoets de straat uit, zonder mijn lichten aan te doen. Al snel komt de plek waar het gaat gebeuren in zicht.
Op de parkeerplaats is niemand, hier en daar staat een verlaten bolide. Ik haal mijn materiaal uit de achterbak.
Stiekem trek ik de wandelschoenen aan. Ik heb het goed ingeschat. Hier zijn slechts enkele zielen te bespeuren.
Mensen zijn vooral met zichzelf bezig en lopen met een boog om me heen. Na een paarhonderd meter bevind ik me, samen met twee pensionado’s, op een doodlopend pad. We lachen er gedrieën om. Hahaha. Ik, met mijn wandelapp en GPX-viewer. Het valt allemaal wel mee, denk ik na deze sociale interactie. Opgelucht wandel ik terug, mijn rug rechter, mijn gemoed luchtiger.
Voor me loopt een stel met honden. Ze houden geen afstand van elkaar. Ik kijk naar ze met mijn glimlach, want zo hoort dat wanneer je als wandelaar elkaar ontmoet, een groet op mijn tong. Zij hebben slechts oog voor elkaar.
Groeten is onder wandelaars zo gangbaar als vrachtwagenchauffeurs die elkaar op de snelweg toeseinen. Er is iets gemeenschappelijks dat je deelt, en zo laat je je waardering hiervoor aan de ander kennen. Je voelt je verbonden. Ga maar eens naar een concert. De menigte pept elkaar op met positieve energie, wordt vrolijker en knuffeliger naarmate het concert vordert en voor je het weet lig je met een of meerdere medeconcertgangers te rollebollen. Maar ik dwaal af. Over afdwalen gesproken, de route die ik heb uitgestippeld is saai. Ik zie hier en daar een zijweg die me erg trekt maar durf daar niet naartoe te gaan, bang om nooit meer thuis te komen. Mijn veilige, virusvrije nest zou voor altijd onbereikbaar zijn. En wat moet ik dan? Ik kan niet eeuwig op mijn wandelschoenen blijven ronddolen.
De zon schijnt in mijn tranende ogen. Ik wrijf ze weg en ontwaar wandelaars op mijn pad die me tegemoet komen. Niemand zegt gedag en de mensen kijken me achterdochtig aan. Ik heb geen hond bij me en denk erover er even snel op Marktplaats eentje te scoren. Gewoon voor de zekerheid.
Het is duidelijk: Het liefzijnvoorelkaar is voorbij, elkaar de hersens inslaan is weer begonnen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Marco van der Sijpt

Stilte in de praat-coupé

23 MRT 2020

Een regenachtige dag in februari en ik fiets naar het station. Het is dinsdag en donker. Ik hou niet van die donkerte, kou of regen maakt me niet uit maar die donkerte… bleh! Tijdens het fietsen hou ik mijn telefoon keurig op zak en kan mijn oren en ogen dus volop gebruiken.
Er is niet veel te zien. De dagelijkse routine van een doordeweekse dag. Stadsbussen rijden hun routes en stoppen bij hun vaste haltes. Mensen bij die bushaltes staren voor zich uit of op hun telefoons. Blauw verlichte gezichten. De motoren van de bussen ronken. Ik hoor geen vogeltjes fluiten en er is ook geen vrolijke muziek. Afgezien van deze transportgeluiden is het stil. Of ik moet het getik van de regen meetellen.
De mannen van de bewaakte fietsenstalling zijn even geroutineerd als altijd. Hun routineus “Mogge” voorzien van 5% vrolijkheid is de enige groet die we wisselen en ik parkeer mijn fiets in de stalling. Op naar spoor 1.
Ik neem de gewone trap. Als je een beetje beweging kunt krijgen dan moet je hem pakken en niet vermijden door de roltrap te nemen. Die trouwens ook best stil is tegenwoordig. En dan besef ik hoe gek dat eigenlijk is, hoe tegenstrijdig. We willen aan de ene kant dat alles steeds milieubewuster is; minder energieverbruik, stillere auto’s, stillere roltrappen en daardoor wordt het in de steeds stiller in de stad. Iemand als ik, die af en toe graag op zichzelf is en erg van stilte kan genieten, moet daar vast enorm blij mee zijn en toch ben ik dat niet; ik weet niet wat het is.
Op het perron is het stil. Bijna iedereen heeft wel oortjes in en nagenoeg iedereen staart naar zijn schermpje. Weer die blauwverlichte gezichten met doods starende ogen. De trein is op tijd dus er zijn geen omroepberichten. Ook die houden zich stil.
In de trein zit ik in een stiltecoupé. Heb ik niet bewust gekozen maar erg vind ik het ook niet. Ik ben immers alleen en ik vermaak me wel met naar buiten kijken en heel even nu.nl kijken op mijn mobiel. Verder kijk ik om me heen. Een eind verder in de coupé zitten twee mannen en ik denk dat ze collega’s zijn. De een zit zwijgend op zijn telefoon en de ander zit ongedurig heen en weer te wippen omdat je als collega’s onder elkaar toch over het werk hoort te praten. Hij zegt iets over rapportages en de reactie is wat gebrom. Dan iets over bezuinigingen. Weer gebrom. Loonsverhoging. Weer gebrom en dan eindelijk dat ze in een stiltecoupé zitten. Het is te stil… Er wordt tegenwoordig meer gepraat in een stiltecoupé dan op het perron.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Derek Hogeweg

Thuiswerken

23 MRT 2020

Het grootste slachtoffer van de coronacrisis in huize Hogeweg, tot nu toe: een Logitech-computermuis. Thuiswerken, het leek te mooi om waar te zijn – en dat was het misschien ook wel.

Mijn werkgever bleek niet voor één gat te vangen. Toen ik maandagochtend de werkvloer betrad werd ik overvallen door A4'tjes met rode kruizen en groene vinkjes. Nog voor ik de kans kreeg op een willekeurige bureaustoel te ploffen, klonk een waarschuwing:

"Nee, dáár dus niet."

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?