Lezerscolumn

pen icon

Dionne Van Gils

Likeability of6

Mama zijn

14 OKT 2019

Als een marionetpop bestuurd worden door je hormonen, verwachtingen en moederlijke aantrekkingskracht.

Is het voor jou ook herkenbaar?

In een winkel je aankoop afrekenen en deze aankoop vervolgens op de kassacounter laten liggen en met lege handen thuis komen.
Pas een jaar later concluderen dat je draak-periode niet aan de ander maar aan je hormonen toe te schrijven was.
Dat je zo aan het plannen en regels stellen bent om de omgeving maar onder controle te houden, terwijl die wereld toch wel met je aan de haal gaat.

Na een tijdje newbornmama te zijn, is het tijd om te evalueren hoe het je eigenlijk vergaat. In je omgeving wordt verwacht dat je je nieuwe rol goed hebt aangenomen, weer lekker yin en yang bent, volop je in je werk zit, je man tevreden houd en je sociale leven weer hebt opgepakt. Waar is die tijd voor jezelf gebleven die je vroeger in overvloed had?

Je stelt je man op de hoogte, je oppas constructie is zo opgebouwd dat jij een halve dag jezelf weer kunt horen denken.
Het is gelukt!
Èindelijk ruimte gekregen voor alone-time waarin je beenhaartjes weer gesnoeid kunnen worden, je persoonlijk geconstrueerde toren van pisa kleren uitgezocht en uitgewassen kan worden en je alvast aan je sinterklaarsurprise kunt beginnen te knutselen.

En nu raakt de logica zoek.
Ook al is er een red alert intern alarm gaande dat tijd voor jezelf toch echt een must is, toch.... zoek je je kind weer op om (niet wederzijds) te knuffelen, geïrriteerd te raken dat je kind nu even liever alleen wilt spelen, vervolgens uitgeput op de bank te ploffen en weer op te springen bij ieder signaal van interactie.
Met als gevolg dat je 's avonds met cactusbenen met je man in bed ligt voetje te wrijven, je toren van Pisa meer begint te lijken op een overhellende kleding-tsunami en je surprise wel heel erg op een kijkdoos met daarin het kado begint te lijken.

Maar wanneer de wanhoop nabij is, realiseer je je dat je eigenlijk gewoon de gelukkigste mama op aarde bent.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lol
user_236e0a6d244e6e50ef4493ed85690c171e8c6344_avataruser_6259797af3d5a8238ba23151999327ad94681458_avatar

pen icon

Vittorio Busato

Uitgehuwelijkt

2 UUR

Stel, je bent wetenschappelijk onderzoeker en wilt een psychologisch experiment doen: kun je mensen die elkaar nog nooit hebben gezien zo matchen dat ze elkaar op het eerste gezicht een wettelijk jawoord geven? Zoals elk academisch onderzoeksvoorstel moet dat langs een ethische commissie. Kans op toestemming? Nul. Zo wordt in de wetenschap niet met mensen geëxperimenteerd.

De vier als “experts” aan het RTL4-programma Married At First Sight verbonden psychologen hoeven zich aan zulke ethische richtlijnen niet te houden. Voor wie het dating-programma niet kent: daarin geeft een aantal deelnemers, aangemoedigd door de overenthousiaste presentator Carlo Boszhard, elkaar het jawoord in bijzijn van familie en vrienden en gadegeslagen door een groot televisiepubliek. Let wel: in naam der wet en luttele minuten nadat ze zich op die zogenaamd mooiste dag van hun leven aan elkaar hebben voorgesteld. Zij komen tot deze wanhoopsdaad omdat zij volgens de experts voor elkaar bestemd zijn door een zeer hoge “matchingscore”. Die score baseren deze psychologen – één is gepromoveerd en werkt aan een universiteit, de drie doctorandussen werken zelfstandig – op testjes, vragenlijsten, subjectieve indrukken en diepgaand onderling overleg.

Niks mis met wetenschap populariseren. Maar wat deze psychologen doen, is wetenschap vulgariseren. Alsof er wetenschappelijk onderzoek bestaat dat aantoont dat die matchingscore een betrouwbaar en valide instrument is om een goed huwelijk mee te voorspellen voor mensen die elkaar drie minuten kennen! Natuurlijk kiezen kandidaten zelf om mee te doen aan een tv-programma dat zoiets sacraals als een huwelijk ridiculiseert. Maar uitverkoren kandidaten een match aansmeren op basis van zogenaamd wetenschappelijke evidentie wekt de ronduit valse suggestie dat ze nog lang en gelukkig zullen leven. Weliswaar schijnt over de seizoenen heen een paar stellen nog samen te zijn, deze toevalstreffers rechtvaardigen geenszins het emotionele ravijn waarin een aanzienlijk groter aantal minder gelukkige stellen zich heeft laten storten.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

12 JUN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_c4dd0cb7582b72fbfbee52013e23df825408383f_avataruser_fc82568425094b2c9862ed6360ac6783eeb31739_avataruser_89e0c88f7765a94dab03a61cc0f280e593fe5bad_avatar

+100


pen icon

Ruud Boer

Love Me Tinder

3 UUR

Ik zit op Tinder. Net alsof je op een sport zit. Vroeger zat je op voetbal. Nu zit je op Tinder. Op je telefoon kun je dan vrouwen naar links of naar rechts vegen. En ik veeg me suf. Ik kan zo bij de groenvoorziening van de gemeente Rotterdam. Hele straten heb ik al schoongeveegd met die vingers van me. En oh ja, voor de mensen die het niet weten: naar rechts vegen is ja, naar links vegen is nee.

Het is een hele happening, dat vegen op Tinder. Soms zit je een beetje te dromen tijdens het vegen, en dan veeg je ineens per ongeluk de vrouw van je dromen naar links.
Wat ook vaak voorkomt, is dat een vrouw een profielfoto van zichzelf met meerdere vriendinnen heeft geplaatst. Als ik dan in een onverschillige bui ben denk ik: joh, het maakt mij niet uit. Ze zien er stuk voor stuk leuk uit! Doe mij ze anders allemaal gewoon!

En wat mij ook regelmatig gebeurt, is dat ik een leuke eerste foto zie. Dan veeg ik die vrouw naar rechts. Huppa, een match! Maar omdat ik aanvankelijk niet verder kijk dan mijn neus lang is, kan de rest van het profiel ineens tegenvallen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

John Mulder

Geen proefballonnen, maar een visie

VANDAAG, 15:32

Een paar jaar nadat Klaas Dijkhoff (VVD), ongewild of gewild, de proefballonnenkoning van Nederland werd, vindt hij een waardige opvolger in zijn progressief-liberale collega Maarten Groothuizen (D66). Diens voorstel om Afrikaanse migranten naar Nederland te halen om zo arbeidsmarktproblemen op te lossen, ontmoette een zondvloed van kritiek en sneuvelde al voordat het enigszins levensvatbaar was.

Zo gaat het met proefballonnetjes. Wellicht ingegeven door populistische tendenzen zien sommige politici het als hun taak om een, bij voorbaat controversiële, proefballon op te laten zonder enige goede onderbouwing of enig besef van een maatschappelijke context. Ze gaan over tot wat dom geklets in de ruimte, krijgen hun eigen ’15 minutes of fame’ via de media, die er maar al te graag op inhaken, en laten vervolgens het idee weer een zachte dood sterven. Waarschijnlijk zien dit soort politici zichzelf als visionair die het volk kunnen verheffen en willen zij laten zien dat zij écht hebben nagedacht over de structurele problemen van deze tijd. In werkelijkheid zijn het preeksmurfen die ‘wijsheden’ verkondigen die niet getuigen van een visie maar van de onbedwingbare drang om een drol te draaien.

De vraag rijst: waarom willen politici een droldraaiende preeksmurf zijn? Met verkiezingen kan het bijna niet te maken hebben, tenzij zij daadwerkelijk als domme smurf in een ivoren torentje leven. Het meest waarschijnlijk is dat het gaat om smurfen die zichzelf zien als heiland die het domme volk de weg zal wijzen. Deze smurfen met narcistische inslag geilen op de aandacht en – hoe ongelofelijk ook – op de stortvloed van kritiek die zij over zich heen krijgen. De kritiek sterkt hen alleen in hun overtuiging dat zij gelijk hebben, zij stelt ze ook in staat om zich slachtoffer te voelen van het volk dat hen niet begrijpt.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Monique Louis

Een wandelend cliché

VANDAAG, 12:30

We staan te wachten in de hal van het tehuis, op het openen van de glazen schuifdeuren beschilderd met een Tweemaster. Voorzichtig stappen we naar buiten. Ze loopt beter dan ooit, de ‘sloffen’ die ze draagt vanwege haar ingezwachtelde onderbenen, geven haar ruimte. Ze leunt op mijn arm. Afkeurend kijkt mijn moeder naar beneden. ‘Deze is veel donkerder van kleur’, wijst ze. Rustig schuifelen we voort, langs het sprankelende glas in lood raam van de kerk, en uiteindelijk richting de gracht. De wind waait onze haren alle kanten op. We halen zowaar het Grand Café, vlakbij De Wip. Mijn hart maakt een sprongetje, het voelt als ontsnappen.
We zitten tegenover elkaar, de buitenlucht heeft haar gezicht kleur gegeven. Hoe zou zij het vinden? Mijn moeder kijkt lang in het staafje met melkpoeder. ‘Ik weet het niet, zucht ze, ze blijven allemaal achter’. Ik pak het zakje van haar over, geef een kneepje en de melkpoeder glijdt in de koffie. Ze kijkt opgelucht. ‘Ma, je bent vlak bij de plek waar je ooit hebt gewoond’ ik wijs naar links. ‘Eenenvijftig jaar geleden. Nu woon je weer in het centrum, maar dan aan die kant’ en wijs naar rechts. Ik breng het als een voorrecht. ‘Je woont op kamers’. Mijn moeder lacht verbaasd. ‘Dat heb ik nou altijd’ zegt ze. Als ik afreken, stopt ze de menukaart in haar tas.
Na ons afscheid, wandel ik naar het station. In gedachten zie ik mijn jonge moeder voor me, hoe ze begon met overtrekken van de patronen op het knisperende papier, het uitknippen, het afspelden op de stof, geroutineerd, met een speld in haar mond. Ik loop de steile trap op naar boven, sta op de dijk, vlak voor de Molen. Met ontzag kijk ik omhoog. Rechts zie ik de oude huizen met de verschillende soorten gevels. Daarachter ligt de straat waar ik ben geboren. En weer daarachter ligt de haven. Kantoor Ruitenburg is al jaren verhuisd, mijn vader maakte dit nog net mee. Vorig jaar zaten we met zijn drieën naast elkaar in het pand van de notaris, met uitzicht op de haven. De Furie lag er groots bij. De felle zon weerkaatste op het water, een contrast met de reden van ons bezoek. Ik blijf even staan, kijk nog eens goed om me heen. Het café waar ik graag kwam, zie ik in de verte.
‘Weet je niets originelers, vraag man als ik weer thuis ben, ‘dat schreef Nietzsche al’. Ik voel me betrapt. Natuurlijk, ‘Het Dorp’ van Zonneveld is niet voor niets een klassieker. En toch was het zo, dan maar een wandelend cliché. Ik wist niet dat stenen troost konden bieden.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Ilse vd Vin

Een momentje rust

VANDAAG, 10:24

Het is ochtend, je ligt lekker te slapen en ineens staat mam aan de trap te blèren dat je wakker moet worden. Super fijn, behalve het feit dat je nog een half uur langer had kunnen blijven liggen. En hoe vaak je ook zegt dat zo’n lopende wekker niet nodig is om 7 uur ’s ochtends, is het toch iedere ochtend weer hetzelfde.

Toen ik acht was vond ik het nog wel fijn om wakker gemaakt te worden, maar in mijn negentiende levensjaar, met zo’n super handige telefoon met wekker, heb ik er toch iets minder behoefte aan. Op één of andere manier is het toch iets prettiger om wakker te worden met een lekker muziekje dan een moeder die in je oor aan het schreeuwen is. Heel raar, hoe dat kan.

Het is overigens niet alleen ’s ochtends dat je het gekrijs door het hele huis hoort. Iedere keer als er een vraag, opmerking of verzoek is, hoor ik haar weer in datzelfde toontje mijn naam door het huis schreeuwen. Wel fijn dat ik dan precies weet wanneer het eten klaar is, maar het nadeel eraan is, is dat als ik niet binnen twee minuten beneden aanwezig ben dat luchtalarm weer afgaat.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Theun Spaans

Laat je kaasplank eens thuis en verdwaal

GISTEREN

Het leven is een enorme stroom aan informatie geworden. Er zijn heel wat knappe koppen die dat bevestigen en ook ikzelf ervaar het vaak zo (of ik een knappe kop heb of ben laat ik in het midden). De hoeveelheid digitale informatie is net als depressie onvatbaar en lijkt oneindig. Is het erg dan als iets niet te bevatten is? Nee, integendeel. Het wordt wel een probleem als we iets onvatbaars als digitale data gaan gebruiken om het leven te bevatten. We willen zekerheid in het leven en denken dat te krijgen door altijd in contact te zijn met iedereen, of door ons slaapritme te monitoren met een hippe app.

Regelmatig stuur ik vlak voor het slapengaan een appje met “welterusten”. Die gaat dan naar mijn familie of een goede vriend of vriendin. Tien jaar geleden kon ik dat niet (WhatsApp bestond net en ik had een koelkast als telefoon). Echter, anno 2020 lijken mijn dierbaren in een aantrekkelijke platte kaasplank te zitten met foto en al. Nooit eerder waren mijn contacten zo dichtbij. Logisch dus dat ik een appje stuur voordat ik naar dromenland ga.

Maar helaas: de mensen om wie ik geef zitten NIET in dat ding. Ze lijken dichterbij, maar zijn net zo ver weg (of dichtbij) als tien jaar geleden. Met mijn hippe kaasplank kan ik echter een illusie van contact oproepen. Gewoon met een appje. Of beter nog: een spraakbericht. Moederziel alleen is het mogelijk schijncontact te maken met mensen via een plat aantrekkelijk apparaat. In theorie zou ik mijn hart kunnen luchten door tegen een ding te praten of door me helemaal suf te appen. De perfecte eenzaamheidsformule.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Denise Hagmeijer

Likeability of5

*Update*

GISTEREN

Als single komt er een moment wanneer je de date-sprong weer wilt wagen. Tenminste, als je niet van plan bent je dagen als alleenstaande te verslijten met als enige perspectief de kinderen die de deur uit gaan en de achterblijvende geraniums op de vensterbank.
Toen een vriend me adviseerde om een online-datingprofiel aan te maken, was er weerstand. Doe normaal! Als ik iemand moet ontmoeten, dan gebeurt dat gewoon in het wild. Een collega, mede-cursist, wielermaatje, bootcamper. Of iemand bij ons plaatselijke poppodium. Veel opties. En toch ook niet. Want hoewel ik leuke mannen tegenkom in mijn dagelijkse leven, blijken ze steeds getrouwd, bezet, gay, bindingsangstig of wederom getrouwd. En daar kom ik niet verder mee.
Ik wil een maatje, vriend en geliefde in één. Maar omdat die engel niet zomaar uit de hemel komt vallen, besluit ik toch een datingprofiel aan te maken. Met lichte weerzin. Mooie foto's. Goede beschrijving. Geen ONS of FWB. En een tikkie hoop. Hoop doet immers swipen.
Duizenden mannen swipe ik naar links. Onverzorgd. Onaantrekkelijk. Glad. Vies. Eng. Een enkeling haalt het tot een match. En na een berichtenwisseling volgt er soms een date.
Inmiddels ben ik er gaandeweg achtergekomen dat hoe leuk iemand kan appen of hoe geschikter de profielfoto, in het echt kan het een behoorlijke flater zijn. Zo date ik onverwacht een man met een glazen oog; anders dan zijn profielfoto – met zonnebril - deed vermoeden. Of een knappe student die tijdens een stadswandeling op uitgestorven plekken zegt: "Wat nou als ik een enge man was?"
Een ander heeft zich getransformeerd tot professioneel salsadanser, 5 avonden per week. Hij laat zijn vrije moves zien, als hij zegt: "Geen nieuwe liefde krijgt mij nog van het dansen af. Dansen is mijn nummer één!"
Om over stigmatisering nog maar te zwijgen. Wanneer ik vier zinnen heb gewisseld met een potentiële date-kandidaat, krijg ik een stempel opgedrukt van een van de 16 persoonlijkheidstypes van Myer Briggs. 4 Zinnen! En dan al in een hokje gepositioneerd.
En dan is er een expat die op de app en in het echt mijn hartje sneller doet kloppen. Tot na een paar dates blijkt dat hij heeft besloten terug te keren naar zijn thuisland.
Ineens ben ik er klaar mee. Hoezeer ik mezelf de afgelopen maanden heb voorgehouden dat ik een geschikt persoon zal vinden, het lukt niet. Ik besluit wat ik eigenlijk al wist: online daten is niet mijn ding. Ik ontmoet liever in het echt. En wat als ik daar nou eens naar zou luisteren?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_908b4c9c808945649babf5981a7b7f19b26cb53a_avatar

pen icon

Rhido Ouwejan

Ondanks de Brexit blijft Engels wel belangrijk

14 FEB 2020

De Britten zijn al eigenlijk uit de EU. Maar ik krijg best wel nu verhalen te horen dat de Engelse taal helaas niet meer zo erg in is. Dat vind ik best wel jammer. Als je na je onderwijs nooit Engels hebt gestudeerd kun je natuurlijk ook naar de Volksuniversiteit gaan om Engels te gaan leren. Misschien klinkt het wel kinderachtig, maar dat is wel waar, als je een buitenlandse taal wilt gaan leren en je zou het redelijk al onder de knie kunnen gaan krijgen zul je kunnen gaan overwegen om mee te beginnen met kinderboeken of kinderstrips in het Engels. Een verre familielid/kennis van ons komt uit Maleisië maar ze wou ook een beetje Nederlands gaan leren. Maar ze leest wel een Jip en Janneke van Annie MG Smidt.Ik denk dat niet iedereen het beseft hoe belangrijk een buitenlandse taal kan zijn. Als je toch in de financiële wereld zou zitten of je bent toch in het buitenland dan is de Internationale voertaal toch wel Engels.

Ik vind het wel jammer dat in Nederland Engels namelijk proberen weg te gaan schuiven, maar dat betekent dan ook dat wij dan ons afvragen waarom we The Beatles of John Lennon nog in het verleden wel mooi hebben gevonden. Op geven moment weet niemand het meer in het kader van de betekenis wat ze allemaal gaan zingen. En tja dan hoort de cursus Engels toch wel bij vind ik dan.

Als je bijvoorbeeld naar Indonesië op vakantie zou gaan en je spreekt helemaal geen Indonesisch dat je dan met Engels maar moet gaan redden in toeristengebieden. Een cursus is vaak niet zo duur, maar ik denk dat je dan beter op een Volksuniversiteit kan gaan leren dan dat je dan alleen een thuisstudie gaat doen. Mede waarop ik het ga zeggen is dat de conversatie ook vooral belangrijk is. Er zijn al Engelse Spreekwoorden en gezegden.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Odile Schmidt

Likeability of5

Morkop

14 FEB 2020

Op Valentijnsdag had ik geen reden om te lachen, meer om te huilen. Dus wat doe ik dan om vooral geen zuurpruim te worden? Juist, lachen om ergernissen.

Zo kwam mij de discussie over het heerlijke gebak met slagroom ter ore en de gewraakte naam die niet gezegd mag worden.

Voortaan noem ik de heerlijke soes, overgoten met chocolade een morkop. Het schrappen van de o levert vermoedelijk een milieuvriendelijke bezuiniging van inkt en een tijdsbesparing op. Bovendien is het goed als er meer hu’mor’ en zelfspot in de wereld is. Daar ontbreekt het chronisch aan. Over morren mag je best lachen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_bd98689b5f3012b048b3fac6f9203b789bcc6f88_avatar

pen icon

Cale columns

Likeability of5

Bekende Nederlandse Neef

14 FEB 2020

Kreeg je recent ook de vraag of je wist dat Matthijs van Nieuwkerk een volle neef is van cabaretier Hans Sibbel (Lebbis)? Dat was duidelijk geworden bij DWDD, een BNN/Vara programma, waarbij BNN inmiddels staat voor Bekende Nederlandse Neef. Als je aanvankelijk ontkennend hebt geantwoord, dan weet je het nu wel en wordt je kennis gepeild over het feit dat Radio538 presentator Frank Dane een volle broer is van de van zichzelf al volle presentator Robert Jensen.

Is het nou zo van belang dat Prince Mohammed, die met June Lodge ‘Someone loves you honey’ de hitlijsten in zong een broer is van Humberto Tan? Waarom intrigeert het dat Arjen Lubach schuilgaat achter Slimme Schemer en Janine Abbring achter Tido in de parodie op Eminem (Slim Shady) en Dido? Kroon op deze trivia is het weten van de verwantschap tussen Armin van Buuren en de koning, want alias W. A. van Buren.

Wat is het toch dat mensen gefascineerd zijn door het wel en weetjes over bekende mensen? Is het aanbidding? Herkenning? Jaloezie of gewoon onschuldig zwijmelen? Je eigen sores vergeten? Lekker veilig, want zij kennen jou niet en jij denkt hen wel te kennen. En dan mag je er van alles van vinden. Ongestraft
.
En waarom zijn sommigen bekend? Enkelen enkel en alleen omdat ze bekend zijn, zijn ze bekend. Aan veel beroemdheden, die alleen beroemd zijn vanwege hun beroemd-zijn (Kardashians, Hiltons, etc.) hangt een soort halo, want beroemd zijn staat kennelijk ook voor goede eigenschappen. De uitzondering op die regel is Bekende Nederlander Henk Bres, van beroep mediapersoonlijkheid, die bekend is omdat ie veelvuldig opdraaft in programma’s als logisch gevolg van dat ie veelvuldig opdraaft in programma’s.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_b0d9c53d19a696eabab7821f9736a9e7f1240c94_avatar

pen icon

Shirley Koggel

Likeability of6

Korstmos op Tinder

13 FEB 2020

Van alle dingen die je in je Tinder bio kunt zetten in de hoop een potentieel slachtoffer te strikken is het vermelden van een brandende interesse in korstmos waarschijnlijk de snelste weg naar een permanent single bestaan. Korstmos heeft gewoon niet zo'n swingende reputatie. En bij alles wat niet uit de oven komt is het hebben van een korst meestal ook geen pluspunt. Kortom, Korstmos United zou er goed aan doen eens een PR adviseur in dienst te nemen.

Het grote publiek mag best eens kennisnemen van het vernuftige staaltje eensgezindheid dat op hun waslijnpalen groeit. Een korstmos is eigenlijk een samenwerkingsverband tussen een schimmel en een alg. Als je je Tinderdate echt wil vervelen; dit heet een mutualistische symbiose. Dit komt er simpelweg op neer dat beide partijen voordeel hebben van hun deal terwijl ze er ook allebei energie in steken. Klinkt allemaal heel logisch maar iedereen die ook maar een letter van welk milieuverdrag dan ook heeft gelezen weet hoe moeilijk de heersende klasse der zoogdieren er over kan doen. Het is jammer trouwens dat de korstmossen bij de Klimaattop geen gebruik maken van hun inspreekrecht. Met name luchtverontreiniging gaat hen aan het hart. Enkele tientallen jaren geleden stonden de kranten vol met treurende naaldbomen die leden onder de zure regen, maar het stille leed van de korstjes liep minder in het oog. Overal waar het zwaveldioxidegehalte in de lucht gierend uit de klauw liep trokken ze paniekerig maar vruchteloos aan hun vastgegroeide stutjes. Oudere biologen worden nóg waterig als je ze vraagt naar de korstmoswoestijnen. Gelukkig is dat tij inmiddels gekeerd en zijn de korstmossen een gezwinde inhaalslag aan het maken. De eerste aanzienlijke resultaten kun je begin volgende eeuw gaan bekijken. De meeste soorten groeien namelijk zo rond de 0.1 tot 1.0 millimeter per jaar. Toch mooi.

Wie had dat gedacht, korstmos als spiritueel voorbeeld. Samenwerken in dienst van een gezamenlijk hoger doel, accepteren dat langzame groei ook groei is en dat geslachtelijke voortplanting beslist niet standaard is.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_fd7ce5ccb0ee69e56502bc6037cd9d86ed7523ac_avataruser_84f2ca1d5bfa9cee11ffce8f75e26f846894a74f_avatar

pen icon

Mark de Jong

75 kinderen

13 FEB 2020

Het welbekende televisie programma Boer zoekt Vrouw heeft tot nu toe al 75 kinderen opgeleverd.
Dat is al een prestatie op zich. Aan zulke cijfers kan Temptation Island niet tippen, die komen hooguit op 32 tropische soa’s. Het kan nooit lang meer duren voordat Boer zoekt Vrouw Kids in de ether wordt geslingerd door John de Mol. Voor hem wordt het dan pas interessant. Kinderen van acht met trekkers op elkaar in laten rijden tijdens de date en volleyballen met koeienstront.

Leuk!

Ik maak me best wel zorgen om zulke cijfers. Voor je het weet zijn er duizenden Boer zoekt Vrouw kinderen. Allemaal door dat geile rooibos gelul van Yvon Jaspers tegen die boeren.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Renze Borkent

Likeability of6

Virus

13 FEB 2020

Het lijkt wel een virus dat zich verspreidt. Bij elk nieuwbericht is het tegenwoordig corovoor en corona. Zullen we anders gewoon met z’n allen, wereldwijd, een maand binnen blijven? Het is toch snotweer. Ja maar de economie, zeg je. Ja maar de levens, zeg ik. Waarmee ik de doden bedoel.
Een maand lang binnen blijven, iedereen. Natuurmensen, nudisten en boswachters zullen het er het moeilijkst mee hebben. Maar het bos moet dan maar een maandje extra wachten, en voor nudisten is het binnen momenteel beter dan buiten, zou ik denken. Op 1 maart beginnen we. Voor die tijd sla je nog even flink in (ga op tijd naar de winkel!) en vervolgens vergrendel je voor- en achterdeur. Een maand lang kruip je niet uit je schulp. Iedereen is de mol dit jaar. De eerste week eet je verse groente met biefstuk en gekruide krieltjes, je geniet van de behaaglijke binnentemperatuur, je doet desgewenst je onesie aan of uit, je koestert de windstilte, de lege agenda en je leest nog eens een boek. De tweede week eet je iets minder verse groente en diepvriespizza, je probeert een ander boek en je merkt dat er weinig op TV is (o ja, tuurlijk, besef je, die mensen zitten ook thuis!). De derde en vierde week leef je van blikgroente, beschuit en ham van Smac, je snakt naar frisse lucht en de wind door je haren. Je merkt dat het gevoel van vakantie-in-eigen-huis toch een beetje erg weg is. In het begin van de vijfde week laat je een duif los die vervolgens terugkomt met het verlossende bericht: je mag weer naar buiten.
En dan gebeurt het: je doet de voordeur open, je kijkt de straat in, eerst voorzichtig nog, je ogen moeten wennen aan het zonlicht. Je loopt een stukje het park in, je bent een van de eersten die zich hier waagt. Je kijkt naar links, naar rechts, je hoort de wind suizen in de boomtoppen en een volle snotdruppel hangt aan je neus. Je vingers tintelen, je ademt diep in en je beseft opeens: wow, dat ik buiten kan wandelen, dat ik morgen naar mijn werk mag, dat ik weer verse groente kan eten, dat ik kan sporten en bewegen, dat het voorjaar begint, dat ik, kortom, leef!
Iemand een beter idee?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelol
user_9e38d6e00fba5aece55ced7fd948a5196ed7313d_avataruser_463c61e63b921779e59408bbf70580d84bfc7b1a_avataruser_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

+1


pen icon

Oscar van Schijndel

Voor jou

13 FEB 2020

14 februari. Wellicht vind je het spannend. Wat zal mijn lief dit jaar voor me in petto hebben? Een diner in een sterrenrestaurant? Een weekendje Londen met de eurostar, nu eindelijk zonder overstappen? Toch niet verkeerd, naast de standaard bloemboeketten, knuffels, geursets, sieraden en wijnflessen. Misschien heb je zelfs het geluk iemand te hebben die jou ook (of juist) op de andere dagen van het jaar verrast. Zo ja, dan is deze voor jou.

14 februari. Wellicht doet het je niets. Omdat je net zoals ik klaar bent met die platte commercie. Omdat je ogen pijn doen van al dat rood. Omdat je zelf wilt kunnen bepalen wie jij wilt verrassen, wanneer, en op welke manier. Zo ja, dan is deze voor jou.

14 februari. Wellicht zie je er tegenop. Omdat je vreest dit jaar opnieuw de verrassingen van je collegae te moeten aanhoren, terwijl jij buiten de boot valt. Omdat je net zoals ik geen vaste partner hebt. Alweer een jaar fanatiek getinder en toch weer zonder lief die avond moeten netflixen. Zo ja, dan is deze voor jou.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Thom Bijzitter

Vrijwillig op een veredeld, varend Preston Palace

12 FEB 2020

Steeds meer berichten van ontevreden opvarende van cruiseschepen komen in het nieuws. Vanwege het coronavirus mogen ze al dagen nergens aan land. Ik zou denken dat mensen die vrijwillig een reis boeken op een veredelde , varende versie van Preston Palace er niet zo'n moeite mee zouden hebben om een paar dagen langer aan boord te blijven bij een drijvend all-in paleis met entertainment waar je zeeziek van kunt worden. Oke ik snap dat de voorraad eten en Corona af en toe aangevuld moeten worden maar als je echt iets van de wereld wilt zien ga je toch niet weken op een cruiseschip zitten? Een reisje langs de Rijn is een beter en veiligere optie denk ik. Daar wordt je hooguit besmet met het smartlappenvirus als je met de TROS op pad gaat. Bovendien zul je in de havens die je aandoen vast een stuk hartelijker ontvangen worden. In elk geval hebben veel steden nu een mooi excuus om geen cruiseschepen meer toe te laten. Sommige mensen zullen daar doodziek van zijn. Ik gok dat veel inwoners van havensteden hier echter dolblij om zijn. Ik schat in dat de Corona rijkelijk vloeit om hier op te proosten. Zoveel liters dat men er haast zeeziek van wordt.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Leonie

Likeability of6

Borstkanker

12 FEB 2020

(Borst) Kanker

Het komt in de beste families voor. Afgelopen week belde ik de huisarts. Niet schrikken, er is met mij niks aan de hand. Wel was dat een aantal jaren geleden zo met mijn moeder. Die op een avond belde dat we toch echt moesten komen. Ik wist meteen: dit is slecht nieuws. Ik weet nog precies waar ik was en hoe ik me voelde: mijn wereld stortte in. Ik stond net een jaar voor de klas als leerkracht, liep op krukken, want was van het paard gevallen, ik was daardoor net gaan samenwonen… en mijn moeder had borstkanker.

Ik had het, met mijn inmiddels ex, over verhuizen naar Duitsland, want daar waren de huizen zo lekker goedkoop. Toen ik dit bericht kreeg…ik wilde dat niet meer…ik wilde nog maar één ding: heel dicht bij de persoon zijn, waar ik zo enorm veel van hou. Elke keer dat ik haar zag leek het alsof ik afscheid moest nemen…en telkens bleek dit gelukkig niet zo te zijn.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_f9f5fb0174eb01431915f624b6f7f9f5e7a512b1_avataruser_1b2c688c195df27737dbee73e0ca394a8a23ea94_avataruser_7ba29cfa46b4ba0beb6d86bf7a9895295fdfc767_avatar

+1


pen icon

Jolieke van der Rest

Likeability of6

Geef het briesje een naam

12 FEB 2020

We zijn er de afgelopen dagen letterlijk mee om de oren geslagen. De stormen en hun naam. Maar waarom eigenlijk? Volgens de deskundigen is dit in het leven geroepen omdat mensen ze dan extra serieus nemen. Serious? Bij iemand die Ciara heet stel ik me zo’n fragiel Italiaans dametje voor die parmantig door de stad wandelt op haar hakjes. Geen robuuste chick die alles en iedereen omver blaast. Om nog maar te zwijgen van de Dennis die nu op de loer ligt. Daarbij denken we toch allemaal aan die joviale en ietwat koddige autoverkoper? Nee, die duwt nog geen pakje boter aan de kant.

Ben ik dan de enige die zich afvraagt wie die geheime namencommissie is en belangrijker nog: hoe ze te werk gaan? Zou dat dan zo’n groepje mensen zijn dat net als de Muppets oudjes op een soort van balkon gaat zitten en dan heel interessant in de verte gaat zitten turen? Om vervolgens te midden van de eerste blaadjes die al beginnen rond te dwarrelen en het zand dat hier en daar een beetje wordt opgestuwd een visioen beginnen te ontwaren. Van een donkere dame, een beetje fragiel, Italiaanse looks. En ja… Daar is ze dan: Ciara is geboren!

Een ding weet ik zeker: het moeten mensen op leeftijd zijn die dit verzinnen. Of in ieder geval van de oude stempel. Want om de vleesgeworden stormen nu afwisselend mannen- en vrouwennamen te geven is echt niet meer van deze tijd. Ik stel dan ook voor dat we het zowel letterlijk als figuurlijk genderneutraal aanvliegen. De volgende naam lijkt me dan ook geen discussie over mogelijk: mag ik jullie feliciteren met Nikkie. Die doet tenminste echt wat stof opwaaien.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lol
user_9e38d6e00fba5aece55ced7fd948a5196ed7313d_avataruser_049239ee2b42cb457ef27011af33aaf5c54fc4c0_avatar

pen icon

Rhido Ouwejan

Zandvoort, Formule 1 en Strandgangers

12 FEB 2020

Dit jaar verwacht ik een complete gekkenhuis in en rond Zandvoort als er begin mei een Formule 1 wordt gehouden. Terwijl er wordt geadviseerd om met de trein of op de fiets naar Zandvoort te gaan en dat elk 5 minuten zelfs een trein vanuit Amsterdam naar Zandvoort gaat vraag ik me anders ook wel af hoe anders kwetsbaar het spoor kan zijn als er van dat soort evenementen worden georganiseerd. De milieueisen en het klimaatakkoord dat baart ook wel grote zorgen. Het lijkt mij voor het Noord-Hollandse politiek meer een iets van de rechtse partijen is.

Ik denk vooral de christelijke partijen meer de zondagsrust induikt, VVD en D66 zou ook wel een belangrijke motie voor hebben, maar voor het belang van de Volksgezondheid, milieueisen en over klimaatsverandering baart voor de linkse partijen best wel zorgen. Want hoe kun je dat tot stand gaan houden als het toch ten kosten gaat van het milieu? De strandgangers willen dolgraag naar Zandvoort om in de zon bruin te gaan worden. Om eerlijk te zijn wordt je in de zon niet zo gauw bruin, maar eigenlijk moet je meer voor de wintersport gaan houden om in de sneeuw eerder bruin te gaan worden.

Maar misschien weten een aantal mensen niet. Toch denk ik dat de gekte nog moet gaan komen. Ik mijd dan Zandvoort het lijkt mij voor in die periode helemaal niet erg leuk. Bovendien viert mijn zus (iets jonger dan ik) haar verjaardag. Dus ik denk dat ik sowieso niet naar Zandvoort kan. Maar dan zou ik ook niets gemist kunnen hebben. Ik geef mij namelijk niet zo erg om raceauto's, maar ik ben wel geïnteresseerd in wetenschap (dus over planeten, heelal, dinosaurussen, autisme, menselijk lichaam) Toch lijkt mij wel dat nadat we Ciara hebben gehad eventjes stilte voor de storm krijgen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?