Lezerscolumn

pen icon

Ruth van der Stouw

Likeability of5

Hagrid 2.0

7 OKT 2019

Haar. Niet iedereen hecht er evenveel waarde aan. Zelf heb ik dik, golvend haar, en zit tussen blond en brunette in. Als kind maakte het me niks uit hoe mijn haar eruit zag. Mijn moeder liet me door de kapper altijd een kort koppie knippen, met kippenkontje en al. ’ s ochtends werd ik altijd wakker met een vogelnest op mijn hoofd en dan probeerde een van mijn ouders er met een paar elastiekjes iets fatsoenlijks van te maken.

Ik kan me nog goed herinneren dat ik bij mijn oma ging logeren en ze de volgende morgen de schaar erbij pakte, omdat ze niet wist wat ze met mijn haar aan moest. Ook bij mijn zus die graag kapper wilde worden was ik slachtoffer, maar ik vond het allemaal prima.

Ik werd ouder, en met de jaren die voorbij vlogen werd mijn haar steeds langer en dikker. Na het douchen kreeg ik mijn borstel er bijna niet doorheen, waardoor twee ervan doormidden zijn gebroken tijdens het borstelen. Mijn haar zat altijd voor mijn ogen en elastiekjes braken af wanneer ik ze voor de derde keer om mijn bos haar probeerde te doen.

Mijn zussen gaven me de bijnaam ‘Hagrid 2.0’, wat ik niet erg vond, want dat is een van mijn favoriete personages uit Harry Potter. Toch bleef iedereen tegen me zeggen wat voor mooi haar ik had.

Toen ik dertien was heb ik – met toestemming van mijn ouders – de onderkant van mijn haar blauw geverfd. Vanaf dat punt begon ik mijn haar meer als iets te zien waar ik mezelf en mijn creativiteit mee kan uiten, in plaats van iets waarmee ik bij anderen in de smaak kan vallen.

Afgelopen jaar besloot ik mijn haar te doneren. Ik dacht; ‘iemand anders zal hier vast veel blijer mee zijn dan ikzelf’. De kapper vroeg me wat voor kapsel ik wilde. Ik had me expres niet voorbereid en vertelde haar dat ze zelf wat leuks mocht bedenken. Iedereen was enthousiast over mijn nieuwe kapsel en het feit dat ik mijn haar gedoneerd had. Toch kwam elke keer weer de vraag; ‘ga je het nu weer lang laten groeien?’. Waarom zou ik dat doen? Vinden mensen dat mooier bij me staan, of vinden ze dat in het algemeen mooier staan?

Voorlopig hou ik mijn haar kort, omdat ik me daar goed bij voel. Veel waarde hecht ik er niet aan. Als het niet zit zoals ik wil knip ik er gewoon wat vanaf. Wie weet verf ik het binnenkort wel in een gekke kleur, of scheer ik het allemaal af. Wat anderen van mijn haar vinden maakt me vrij weinig uit. Zolang ik er zelf maar plezier van heb.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_92f00cfc6441abc958239f02101920285247926e_avatar

pen icon

Imka Meuwese

Likeability of6

De volhardend schrijver Eduard.

23 JAN 2020

Inmiddels schrijf ik alweer een paar jaar bijna wekelijks een column en lees daarbij ook geregeld de columns van anderen. Vooral wanneer een bepaalde naam steeds weer voorbij komt, wekt dat mijn interesse. En zo gebeurde dat met de schrijver Eduard S., die trouw elke week een column plaatste en hierin heel open was over zijn autisme. Het viel mij op hoe hij telkens opnieuw schreef over de dode tuin waar maar niets bloeide en hoe hij daar zat, in die tuin, tussen al dat dorre gebeuren. Tot in den treuren bleef hij over dit onderwerp schrijven en ik voelde soms een soort van medelijden. Tot het mij plots opviel hoe zijn columns zo’n maand of 6 geleden van sfeer veranderden. Ik voelde meer blijheid in zijn verhalen, het onderwerp veranderde en ik weet nog goed hoe ik dacht: ‘Goh Eduard, er is blijkbaar iets gaande in jouw leventje’. En jawel hoor, enige tijd later las ik dat hij verliefd was en ondanks dat ik de beste jongen helemaal niet ken, voelde ik een blijdschap. Ik gunde het hem en was stiekem benieuwd wie ze was…een kassière misschien? Een buurmeisje dat hij soms zag lopen? En wist zij het eigenlijk? De foto van Eduard, boven de columns, verving hij later voor een romantische tekening van een verliefde prins en prinses en als ik zijn columns wat volgde, die vanaf die tijd niet meer over de dode tuin gingen maar steevast over “haar”, meende ik op te maken dat zij er nog geen weet van had. Hij verlangde namelijk eind van de zomer al naar Valentijnsdag en dat vond ik heel schattig.

Maar wat ik vooral mooi vind is hoe je bij deze jongen ziet hoeveel invloed liefde heeft op iemands kijk op de wereld en op de gemoedstoestand. Ik ben blij voor hem dat de liefde hem zo heeft opgefleurd en wat zou het mooi zijn als de dame in kwestie ook warme gevoelens voor hem koestert of gaat koesteren. Hoe dood en dor die tuin ook was, Eduard is duidelijk een doorzetter en zijn tuin(tje in zijn hoofd) is nu vast de mooiste en kleurrijkste van heel de buurt. Hij droomt van een carrière als schrijver, van zijn column in de krant, en van een leven met zijn prinses. Ik hoop dat zijn dromen ooit uit mogen komen.

Eduard, ga zo door jongen! Laat je door niets of niemand tegenhouden en geloof in jezelf!
En of je columns nou worden gepubliceerd of niet, ik lees ze geregeld met een glimlach op mijn gezicht op de site van Metronieuws. Dus je ziet wel dat je toch al enigszins “bekend” bent. Oh, en vergeet niet dat het eindelijk wél bijna Valentijnsdag is. ;-)

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_f9f4c06216ea4b998552fadce06c9d81b4cf96ca_avataruser_2eae4a5bffcc50cafed5c201a2c5e17ab86f942b_avatar

pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

12 JUN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_89e0c88f7765a94dab03a61cc0f280e593fe5bad_avataruser_88602b4095d5301db6d2a5547b65fcd0444412f8_avataruser_211ba52e68021612e49eff0bcd6b7ee6c5111271_avatar

+100


pen icon

Alex

Likeability of5

Vreemdgaan is niets voor mensen van de EO

22 JAN 2020

Er woedt al een tijdje een woelige strijd tussen de talkshow van de NPO en de talkshow van RTL 4. Het is een strijd met pieken en dalen en met dagkoersen en dagwinnaars. Maar op de presentatie van de Duo’s van de NPO was het nodige aan te merken. Te onwennig. Te onervaren. Geen goede samenwerking, geen goede chemie. Het duo Thijs van den Brink en Giovanca Ostiana moest het meeste lijden onder de gesel van de publieke opinie. Afgelopen dinsdag was in mijn ogen een nieuw dieptepunt toegevoegd met het optreden van zangeres Merol, die een liedje had gemaakt bij een schilderij dat hing in het Mauritshuis. Zij had niet gekozen voor het wereldberoemde schilderij van een vogeltje zoals : het “puttertje” maar voor een schilderij met een tafereel van de romeinse godin Venus, die vreemd ging met één of andere godheid met de naam Mars.

Merel zat de mythologie was. Het enige wat zij waarschijnlijk wist is dat mannen van Mars komen. Maar het presentatie duo Thijs van den Brink en Giovanca Ostiana was uit een heel ander hout gesneden en kwam met de wetten van de EO aanzetten over goed en kwaad. Thijs confronteerde Merol met haar opmerking “zullen we dan maar afspreken dat iedereen gewoon vreemd kan gaan”, dat op de website van het Mauritshuis stond.
Ik zag Merel klein worden. Had ik dat gezegd ? Stamelde ze geschrokken. Nou ja… ik had liever voor 'iets levenloos' gekozen. En Thijs ging verder met spitten: wat zou jij ervan vinden als je vriend vreemd ging? Zo had ze het ook weer niet bedoeld . Zo had ze niet naar het schilderij gekeken.

Gek eigenlijk? Want vreemd gaan kan zoveel meer betekenen. Het hoeft toch niet altijd over seks te gaan? Het kan ook over vreemde transfers gaan. Zoals die van Eva Jinek, groot geworden bij de NPO, maar getransfereerd naar RTL 4. De vraag die mij bezig hield is: waarom had Merol gekozen voor het schilderij van Joachim WteWael over Venus met Mars. Maar koos zij niet voor bijvoorbeeld: het puttertje van Carel Fabritius of een 'levenloos' onderwerp, als een stilleven. We zullen het nooit weten. Maar de overstap van Jinek naar RTL 4 kunnen wij wel beoordelen. Wordt zij de kijkcijfer kampioen van 2020 of wordt dat toch de NPO-er Thijs van den Brink.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_dd316b4c11413d0a061a5802aba168654abdd30c_avatar

pen icon

Masah Fofana

De echte stilte bestaat niet

22 JAN 2020

Wie heeft dat nou gedacht? Dat er stilte coupé in de trein bestaat? Het verbaast me iedere keer dat treinen dit soort comfort beschikken. Het is net alsof er een Amerikaan mij vertelt dat er op area 51 aliens wonen (en of ik dat moet geloven!?).

Met een zware rugzak aan mijn schouders en met beide handen vastgeklemd aan een papieren bekertje chocomelk wacht ik op de trein die mij naar de bestemming zal brengen. Ik hoor via de intercom dat er treinvertraging is. Ja hoor, dit moeten we keer op keer horen; die geluiden. Van mensen die tegen discussiëren hoe hun dag eruitziet, het signaal van een whatsapp bericht, De trein die bij het spoor binnen raast, de schuiven deuren die open en dicht gaan. Kan jij het al voorstellen? Natuurlijk kan jij dat. Dit maken treinpassagiers zoals ik elke dag mee.

Voor het eerst wil ik de stilte coupé uitproberen. Even testen of het daadwerkelijk stil is. Als een soort Alice in wonderland maar zonder dieren en magie loop door de deur. Terwijl passagiers aan hun laptop zitten of aan hun boeken neuzen, kijk ik naar het raam. Ik heb voor de zekerheid mijn telefoon op stil gezet want er staat met grote koeienletters op het raam STILTE. Tegenover mij zit een man driftig te typen aan zijn toetsenbord en naast hem zit een oude dame te kletsen over haar vakantie in Zurich met een man aan de overkant. Ik kijk om me heen. Terwijl dit schouwspelletje gebeurt kijkt de rest naar telefoon. Alsof het hun niet stoort.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Monique Louis

Likeability of6

Het tehuis met goede bedoelingen

22 JAN 2020

We stonden een minuut in de kamer, toen de vrouw binnenkwam. Mijn moeder keek naar haar bank, herkende haar lamp, keek me vragend aan. Mijn broer zette de stoelen om de vertrouwde eettafel. De vrouw stak van wal om ons te berispen op de grote hoeveelheid spullen, dit kon zo niet. Ik voelde mijn hoofd gloeien, zag mijn moeders gezicht. Hadden we voor niets ons best gedaan, om haar voorzichtig voor te bereiden op deze aardverschuiving in haar leven? Ik zag de blik in mijn broers ogen. Deze vrouw hield zich niet aan ons script.

"Zullen we dit gesprek een ander moment voeren?" vroeg ik haar. Vastberaden draaide broer de tafel om, haalde de poten er een voor een weer uit. Met strakke kaken tilde hij de tafel de brede deur door, richting lift. Mijn moeder bekeek het tafereel, voelde de spanning en hield zich koest. Zij wist wanneer ze haar mond moest houden. Voor mij was dit typisch een moment om me uit te spreken, fel, met te veel woorden. Ik keek naar mijn moeder en beheerste mezelf.

Koortsachtig, had ik, in haar huis, uit haar kast, in haar koffer, haar kleding gestopt. Haar toiletspulletjes, snel, niet te veel nadenken. De koffer had ik van de kast op zolder vandaan getrokken, met een plofje was hij op de grond terechtgekomen. Stof dwarrelde omhoog. Ik griste een washandje uit haar kast, maakte het nat, veegde over de bovenkant van de koffer. Snel maakte ik hem open, trof een mapje, herkende mijn vaders handschrift. Geen tijd om me te laten raken, ik gooide de koffer op haar bed. De spulletjes uit de koffer legde ik op het bureau in mijn vaders kamer, naast de schoenendoos met foto’s.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avataruser_93128fc22b33a8d9a8af06fe933f69a78f3b860b_avatar

pen icon

Jasmijn Kop

Prioriteiten

22 JAN 2020

Sinds ik voor het eerst op mijzelf woon is geld natuurlijk prioriteit nummer een. Je leert de waarde van geld het beste als je er alleen voor staat. Zo liep ik vorige week dus keihard tegen de lamp aan als het gaat om niet zo slimme uitgaves.

De batterij van mijn iPhone begint het te begeven na drie jaar. Ik kan misschien net een halve dag doorbrengen en dan moet ik met spoed aan de lader, anders krijg ik FOMO. Lees: stress. Ik moest dus van mezelf op zoek naar een nieuwe telefoon. Wel een iPhone, dat ben ik gewend. Een nieuwe iPhone kost met gemak duizend euro. Ik zag het als noodzakelijk, dus ik dacht niet te lang en bestelde de telefoon. Niet heel veel later viel er ook een envelop op mijn deurmat met een factuur voor het lesgeld. Ook rond hetzelfde bedrag. Ik kon wel schreeuwen van ellende. Lesgeld kost mij zoveel geld. Maar hoezo noem ik lesgeld; duur.

Maar de kosten van een telefoon; noodzakelijk? En zo ook, waarom vind ik €60 voor gezonde voeding te veel geld, maar €60 aan lunch met vrienden noodzakelijk? Hoezo is €200 voor een vliegticket een bedrag wat je echt nu even niet kwijt kan, maar €200 aan kleding in de sale kopen noodzakelijk? Hoe relatief is geld. En hoe kan je voor een bepaalde aankoop het geld er niet voor over hebben en voor een andere aankoop wel? Ik heb geen bloemen in huis, want dat vind ik zonde van het geld, maar voor het bedrag van een bos bloemen, koop ik liever een tijdschrift of een dure shampoo. Nibud zegt dat bijna 6,5 miljoen mensen achteraf wel eens spijt hebben van aankopen. 3,5 miljoen mensen kopen dingen waar ze eigenlijk helemaal geen geld voor hebben. Waarom doen we dit eigenlijk? Koop jij wel eens iets waar je geen geld voor hebt? Waar liggen jouw prioriteiten?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Adriana Vlasblom

Likeability of6

Altijd haast

22 JAN 2020

Al beschik ik over zeeën van tijd, ik heb haast. Haast, haast, altijd haast. Haast om het leven te leven. Haast om het programma wat dagelijks in mijn hoofd zit af te werken. Haast, altijd haast. Ik sta voortdurend in de startblokken. En daar word ik ongedurig van, moe én chagrijnig. Van wie moet ik dat? Wie drijft mij zo op. Ikzelf natuurlijk. Hoewel ik opgevoed ben met woorden die nog dagelijks in mijn oren echoën: ‘opschieten jij, opschieten’. Het is niet gezond voor een mens, al dat gehaast en zeker niet als je al eens een hartinfarct hebt gehad. Dus moet ik mijn leefstijl veranderen zo wordt mij aangeraden. “Mindfulness”, oppert iemand. Oké, mindfulness dan. Na yoga, meditatie, tai chi en andere wondermiddelen ga ik mindfulness proberen. Alleen je aandacht richten op datgene waarmee je nú bezig bent. En niet tegelijkertijd je aandacht verspillen aan die drieduizend dingen die je ook nog moet doen vandaag. Het maakt me meteen bewust van hoe ik achter mijn laptop zit. Ik jaag al als ik schrijf en voel mijn hart steeds sneller kloppen. Niet goed dus. En als ik gejaagd ben, dan ben ik snel geïrriteerd, kort aangebonden en bozig.

Maar als ik rustig en ontspannen ben, dan ben ik echt een schatje. Vriendelijk, goedlachs, een engeltje! Ik stort me op de eerste mindfulness oefening: Pak een rozijn en houd je vijf minuten bezig met de rozijn. Het werkt al meteen op mijn lachspieren: voel de rozijn tussen je vingers, ruik eraan, hou ‘m naast je oor of ie misschien geluid maakt (ja echt, staat in de oefening) en proef de rozijn uitgebreid op je tong. Hoe voelt het, wat proef je, welke smaken komen er vrij en kauw er heel langzaam op. En verdorie, er gebeurt iets. Ik had namelijk nog nooit een rozijn van dichtbij bewonderd. Nu zie ik een gerimpeld, donkerbruin exemplaar in mijn hand liggen. Een oude druif dus. Als ik ga proeven komen er wonderbaarlijke smaken naar boven. Het wonderlijkst vind ik het kauwen. Nog nooit zo lang op één rozijn gekauwd en ervaren dat een rozijn heel veel korrels bevat die ik langzaam kan vermalen. Ja, het doet wel iets, zodoende oefen ik braaf door. Dus mocht u binnenkort iemand met vleugeltjes in het dorp ontwaren, dan ben ik het. Een engeltje, met een mind full of wellness!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_ccc6ce9cd269015910544bee229eae70bc54eca7_avataruser_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

pen icon

Cale columns

Likeability of5

Chapeau! Wieland!

22 JAN 2020

Top! ambtenaar!

Dat vraag ik u af. Of je ook de verlichting waarnam bij het gesprek met de boeddhistische rechter Frank Wieland? En zelf een zucht van verlichting slaakte, omdat er blijkbaar toch topambtenaren zijn die ook gewoon, en in de eerste plaats, mens zijn zoals deze mens die Holleeder tot levenslang vonniste. Hoe anders dan veel topambtenaren met Kafkaësk gedrag bij grote publiekrechtelijke- en overheidsinstellingen als Belastingdienst, Defensie en menig ander ministerie.

De, zojuist gepensioneerde, rechter maakte natuurlijk duidelijk dat bij een misdaad slachtoffer(s), dader(s) en nabestaanden zijn. Dat de daad beoordeeld en berecht moet worden en Barbertje moet hangen, mits schuldig. Het slachtoffer is een mens met een verhaal, de dader eveneens en Wieland maakte heel helder dat ook de rechter een mens is, met emoties en gevoelens. Een veroordeling is een handeling, maar de mens achter de uitspraak is onderbelicht. Als je de holistische mens ziet, dan kom je ook concluderend en vooral deducerend tot de slotsom dat een ieder een 2e kans verdient, na verloop van tijd. Dat een rechter niet alleen geëmotioneerd wordt van het leed van het slachtoffer, maar ook van het leed dat vervolgens het leven van de dader gaat bepalen en dat een magistraat persoonlijk ook dit proces moet verwerken is nu zonneklaar, dankzij zijn kwetsbare, open opstelling.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_b0d9c53d19a696eabab7821f9736a9e7f1240c94_avatar

pen icon

Anke de Kimpe

Ja hoor, heb je die weer

21 JAN 2020

Thuis, bij mijn vrienden en op school sta ik bekend om mijn stress. Met nog meer dan genoeg tijd voor een deadline betekent dit voor mij meer dan genoeg tijd om hier alvast over te stressen. En gebeurt er iets dat me lichtelijk beangstigt, dan spelen er al minstens drie verschillende scenario's zich in mijn hoofd af.

Een tijdje terug brak er een stukje van mijn rechterkies af. Dit resulteert bij mij gelijk in zweetoksels, kippenvel in mijn nek en een kloppend hart in mijn keel. Of wel, stress. Meteen bel ik mijn vader op, dat doe ik altijd bij dit soort dingen. “Zou ik dan misschien een gaatje hebben?” Vraag ik. “Ja misschien wel.” Ik hang op en bel gelijk de tandarts die natuurlijk nét pauze heeft. Tijd genoeg om te speculeren over of mijn hele gebit vol gaatjes zit en al mijn tanden er uit moeten. Ik kan ze over drie kwartier pas terug bellen.

Een paar dagen later zit ik op de fiets richting de tandarts. Voordat ik plaats kan nemen in de wachtkamer, dat overigens een iets te klein en ongemakkelijk stil hok is, wordt mijn naam al omgeroepen. Ik loop mee naar de behandelkamer en kom daar de tandarts tegen die ik vroeger had. “Ik vertelde net mijn assistent dat ik je 10 jaar geleden ook behandeld heb!” Met een ongemakkelijk lachje vertel ik haar dat ik haar denk nog wel een beetje te herkennen. Ik ga in de ietwat plakkerige stoel liggen om vervolgens in een fel witte lamp die wordt omringd door fel witte TL-buizen te mogen kijken.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Hub Coumans

Van vakken vullen naar zakken vullen

21 JAN 2020

Criminaliteit valt meer en meer in de smaak bij jongeren, lees ik in de krant. Online ouderen bestelen verdient tig keer beter dan winkelwerk of een krantenwijk. Tenminste, het brengt meer geld op - over verdienen kunnen we natuurlijk niet spreken. Voor naïevere boefjes is het moreel makkelijker om je "bankrekening uit te lenen" of "pakketjes te bezorgen". Klinkt onschuldig, en een stuk aantrekkelijker voor wie opgroeit in een moeilijk milieu. Gelukkig kan ik er niet aan denken. Met m'n bevoorrechte jeugd. Toch heb ik er iets van meegekregen - alhoewel dat verrassend soepel verliep.

Ik was met een vriend en zijn ouders op vakantie. Net 17, toentertijd een jaartje drinkgerechtigd. Je raadt het al: we gingen uit. De enige feesttent lag een busrit ver weg, een bus gevuld met gelijk- en luidgestemden. Tijdens de rit ontmoetten we Kevin, een jongen van vijftien. Zijn leeftijd zou later ook door de uitsmijters overschat worden. Was hij zo gewend. Kevin zei weinig totdat we het opeens over scooterbeveiliging hadden. Hij kon precies uitleggen hoe elk systeem te omzeilen was. Een alarmkabel moest je zó doorknippen dat het niet af kon gaan. De track-en-trace-chip kon je op díé plek van het frame afslijpen. Bovendien wist hij wat "tweedehands" scooters opbrachten, wat een wapen kostte en dat je vrijwel alles veilig kon in- en verkopen. Zijn bierrondjes die avond kweekte extra geloofwaardigheid.

Vijftien jaar oud en beroepscrimineel. Je zag het er niet aan af, kon niet weten of het waar was. Wie trouwens zo makkelijk meedraait in de onderwereld, zou ook geen moeite hebben gehad om nog even onze waardevolle spullen op te eisen. Dat bleef gelukkig uit. Ik durfde niet te vragen of hij ooit zelf iemand had bestolen of verwond. Wel vroeg ik of hij bang was gepakt te worden. Wederom reageerde hij koeltjes: de negatieve consequenties waren niet opgewassen tegen de inkomsten. Toen dan. Zodra hij als volwassenen veroordeeld kon worden, werd het tijd om te stoppen. Een vroegtijdig pensioen van zijn eerste baantje.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Denise Hagmeijer

Maakbaar

21 JAN 2020

Wat mij opvalt, is dat de huidige maatschappij van mening is dat alles maakbaar en haalbaar is. Wanneer je maar wilt, kun je alles bereiken. Het onmogelijke is mogelijk. Alle leed is overwinbaar. Geluk is binnen handbereik. En falen is geen optie.

Maar hoe zit het nou echt? Wat is er maakbaar, haalbaar en te overwinnen en wat niet? Hoe realistisch is de maakbaarheid van het leven?

Ik heb te kampen met complex trauma. Ook wel C-PTSS genoemd. Ontstaan door een onveilige jeugd. Ondanks die C-PTSS probeer ik een leven op te bouwen zoals ieder ander. Ik heb gestudeerd tot ik op mijn bek ging. Ik heb gewerkt tot ik nog harder op mijn bek ging. Ik heb gevochten voor liefde tot ik compleet onderuit ging. Dat heeft mij tot nu toe een score van 4 burn-outs opgeleverd en een stempel van (tijdelijke?) arbeidsongeschiktheid. En een gevoel van: "Ik doe het niet goed genoeg. Ik werk niet hard genoeg. Ik doe niet genoeg mijn best."

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Jeanine Leenheer

Likeability of6

Leer dansen in de diepste dalen van jouw bestaan

21 JAN 2020

Het leven heeft het beste met je voor,
ook al heb je dat soms niet door.

Het leven is er niet om je pijn te doen en verdriet,
al is dat soms het enige wat je ziet.

Soms adem je te diep en denk je teveel na over wat er komen zal,
dan verdwijn je van de wereld en raak je tussen schip en wal.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_20420598b44b1cca3e52464cc6102a0e8f48dc16_avataruser_1309e9416adc9aa6545832a134f98195ba0de2c6_avataruser_a36e9f96e719b3d3a95955f9a13efefecaf8e0f2_avatar

+1


pen icon

Oscar van Schijndel

There is a Planet B!

21 JAN 2020

Onder de noemer “Fridays For Future” vond gedurende het afgelopen jaar een wereldwijde literaire bordkartonsloganwedstrijd plaats. De meest gelezen kreet was: “There is no planet B”. Die slogan kan dit jaar bij het oud papier: Planet B bestaat!

Nu denk je misschien aan TOI 700 d, de planeet die NASA dit jaar heeft ontdekt. Deze planeet heeft immers alle kenmerken die mensenleven op onze aarde mogelijk maken. Er is alleen één probleempje: TOI 700 d staat op 80 lichtjaar van de aarde. Een afstand waar hooguit E.T. 2.0 met zijn klimaatneutrale e-bike naartoe kan fietsen.

Nee, Planet B is dichterbij dan je denkt. Als ik de berichtgeving moet geloven, gaat de Europese Unie maar liefst 1 biljoen investeren in verbetering van het klimaat. Ik heb lange tijd gedacht dat dit een foute vertaling was van het Engelse begrip “billion”, maar het is toch echt 1000 miljard euro. Een Biljoen dus, met een hoofdletter B. Het geld wordt geïnvesteerd in zonne- en windparken, het bomen van planten…, nee, bomen planten natuurlijk. Zodat we straks kunnen zeggen dat onze planeet is gered en dat Europa dat toch maar mooi voor elkaar heeft gekregen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Ratfish

H.

21 JAN 2020

Ex-cabaretier H. was de zelfbenoemde chroniqueur van de lege weelde. Na de teloorgang van zijn theatersucces was hij gaan schrijven om te kunnen drinken, of andersom. Het was in ieder geval een goed alibi. Mensen lachten in dit preutse tijdperk wel niet meer publiekelijk om zijn grappen, over vrouwelijke incestplegers en het uit verveling doodtrappen van mieren, ze vraten zijn columnbundels, die niet voor niets de achtereenvolgende titels 'Hamertenen', 'Geen moer' en 'Droesem' droegen. Het klootjesvolk kocht het sowieso, als hij maar slaagde in het cultiveren van zijn imago.

Dat moest lukken: H. combineerde immers de zelfingenomenheid van Mart Smeets met het talent van Peter Heerschop. Inspiratie had H. niet, wel een titel, toen hij aan zijn eerste roman begon. Nooit had hij in zijn leven iets meegemaakt wat tot een roman zou kunnen leiden. Ja hij was ooit aangereden door een beroemde profwielrenner, ja hij was ooit door zijn ouders in de pubertijd een winter lang naar de Karpaten gestuurd om hout te hakken, maar verder dan zijn blokhut en de buurtsuper van Akropil kwam hij niet. Daar was hij te verlegen voor.

Acteren kon hij ook al niet, maar schrijven was een hogere vorm van liegen. H. ging zoals gebruikelijk met een kater achter de computer zitten, en verzon een plot over de Oost-Europese houthakmaffia, alsmede een korte affaire met Sylvana, de caissière van de buurtsuper die hij geschaakt zou hebben tijdens een sneeuwtocht op tennisrackets. 'Een winter in Akropil', was de werktitel van H.'s eerste roman. Maar ze kopen het toch wel, peinsde hij, ook al noem ik het 'Moldavische dagen'.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Erwin Troost

De solo mensen

20 JAN 2020

Ik ben graag alleen in mijn huis, omdat ik de hele week met mensen praat, soms brieven en kaarten verstuur. Ik ben dan ’s avonds of in het weekend wel eens uitgeput door alle prikkels. Maar mensen verbazen zich soms over wat praten of woorden door de brievenbus kunnen doen. Meer dan een App.

Soms dan treed ik in een bus binnen en dan zie allemaal solo mensen. Ze houden allemaal twee stoelen bezet en ik vraag altijd aan een jonge meid om haar tas weg te nemen en ga er dan naast zitten. En dan zeg ik keihard tegen haar: “Ben je jezelf aan het uploaden!?” Omdat ik meestal alleen maar mensen zie die een ander niet meer durven aan te kijken joh.

Het aantal singles groeit steeds meer en we werken overal aan mee door geen nee te zeggen. Ondertussen bouwt de industrie door aan real dolls voor mensen die eenzaam zijn. Er bestaan al knuffelrobots voor oudere mensen, zodat de kleinkinderen niet meer op bezoek hoeven te komen. En JIJ hebt daar geen nee tegen gezegd, maar jij wordt later ook oud in een nog vreselijkere wereld. Nee, jij was aan het appen in een bus met een lege stoel naast je. Ik kwam naast je zitten, maar er kwam niet sociaals uit je.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Stephany Post

Likeability of7

Proost op de uitgekozen dag van de liefde

20 JAN 2020

Cupido komt weer eens langs na een jaar weg geweest te zijn. Valentijnsdag is opnieuw aangebroken. Commercieel, cliché of echt een feestdag? Ik ben er inmiddels wel over uit.

Valentijnsdag. Een dag waarop mensen ineens 'spontaan' (lees: gepland) leuke dingen gaan doen, een hapje gaan eten buiten de deur of een zo groot mogelijk cadeau voor elkaar kopen. Met de niet te ontbreken smakeloze hartjesbonbons die smaken naar de fabriek, veel te grote knuffelberen en lelijke kaarten die schreeuwen: I love you! Ook de bloemist verkoopt rond 14 februari extra veel bloemen, maar vooral rozen, die dan ineens twee keer zoveel kosten dan die paar weken ervoor. Eén ding is zeker: deze veel te commerciële dag houdt de economie in februari wel strak draaiende.

We roepen het soms allemaal: ‘Oh Valentijnsdag is zó cliché’, maar puntje bij paaltje doen we er stiekem toch iets aan. Op Scheveningen lijkt het wel zomer, zoveel mensen lopen er rond. Stiekem walg ik van de kleffe stelletjes die hand in hand komen uitwaaien op het strand. Want hé, het is nog steeds februari! De zon laat zich met geluk nog maar een paar uur per dag zien en de temperatuur komt niet boven de vier graden.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_1a861b964bdef70b9d6f88b83edf0ce4591183e2_avataruser_ba250a35f0861fef42a8c00a2ad7bd6faa84d79c_avataruser_4dc0a9c4bc8cbde5bc417ac80b967f1ab7b03f8d_avatar

+7


pen icon

Carolien van der Leegte

Dyscalculie, een column uit Detroit

20 JAN 2020

Als je van Nederland naar de VS verhuist, verwacht je dat de verschillen niet zo groot zijn, het is immers ook een westers land. Toch word je in het dagelijks leven steeds geconfronteerd met het feit dat hier alles anders is.

Geen liters en milliliters, maar gallons en fluid ounces en geen kilogrammen maar lbs. Geen graden Celsius maar Fahrenheit en geen milligrammen maar cups. Bij een datum schrijven ze eerst de maand en dan de dag, tijd wordt uitgedrukt in AM en PM en meters en centimeters worden feet en inches. De eerste etage noemen ze hier de ‘second floor’ en in het verkeer gelden geen kilometers maar miles. En als je dan een lichte aanleg voor dyscalculie hebt, valt het allemaal nog niet zo mee.

Om een beetje gevoel te krijgen voor de mph op mijn snelheidsmeter, rekende ik in het begin de miles steeds om naar kilometers. Toen ik net drie weken in mijn tweedehands Volvo rondreed in the ‘greater Detroit area’, zag ik opeens politie met zwaailicht achter me. Ik zette meteen mijn auto stil aan de kant (alleen vaart minderen is hier niet genoeg), zodat de politie er langs kon om achter de boeven aan te gaan. Maar hij stopte achter mij. En het was niet één auto, maar twee, en nog hele blitse ook.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

eduard sarens

Likeability of5

ik ben niet ziek maar verliefd

20 JAN 2020

Ik schrijf weer over de liefde.
Na een week ziek te zijn geweest.
Het is het leven die voor je uitgekozen heeft.
Een tijd ziek te zijn.
Zodat de liefde het schrijven het leven.
Geen tijd er voor heeft.
En dan als je dan weer beter voelt na 9 dagen.
Kan het leven weer gereset worden.
Om na de ziekte weer te leven.
En die liefde weer de tijd te geven.
In de nieuwe week.
Die de liefde verdient en nodig heeft.
Nu kan ik weer naar je kijken.
Over je dromen de mooiste.
En het mijn hart weer smoorverliefd te laten zijn.
Alles bij elkaar opgeteld te doen.
wil het leven na de hoest, het niezen.
Weer opnieuw beginnen met alles.
Alles wat het leven mooi maakt.
Jij.
Eduard.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_93128fc22b33a8d9a8af06fe933f69a78f3b860b_avatar

pen icon

Rosanne Kor

Likeability of7

Het leven van een halfbloedje

20 JAN 2020

Arabisch, Marokkaans, Braziliaans, Indiaas, Israëlisch of toch Indonesisch? Ik weet nog heel goed, dat er tijdens mijn vakantie iemand was die aan me vroeg of van Nicaraguaanse komaf was. I am sorry, but what? Eerlijk moet ik bekennen dat ik destijds geen flauw benul had waar dat land lag. Of die keer dat ik door mijn vader werd afgezet op het station. ‘Hé, dat is vast jouw vader niet. Ben je geadopteerd?’ vroeg de beste man. De stomverbaasde blik was van zijn gezicht af te lezen zodra ik vertelde dat die man daar toch écht mijn echte vader is. Of uitspraken als ‘maar hoe kan je achternaam zo Nederlands zijn? Zo zie je er helemaal niet uit.’ Grappig, vind ik het altijd. Er is in ieder geval altijd gespreksstof.

Mengelmoes, halfbloed of gemixt. Hoe je het ook wil noemen, ik zeg eigenlijk vaak halfbloedje. Dus bij deze, welkom in de wereld van het leven als halfbloedje. Altijd gevraagd worden wat mijn afkomst is, of ik nou op straat, in de winkel of op het strand ben. Maar ook vaak genoeg ongevraagde dingen als ‘zonnebank!’ of ‘vast van Marokkaanse komaf’ moeten aanhoren. Of, een soort van spelletje met mij aangaan waar ik ‘vandaan’ kom. Ken je dat spelletje ‘Wie Is Het’ nog? Nou, dat soort vibes krijg ik altijd een beetje. ‘Uh, half-Indonesisch!’ Nee. ‘Huh! Nou dan iets van Zuid-Amerikaans, of zo.' Ja, bijna! Nog twaalf landen te raden, denk ik dan.

Eigenlijk kan je het dus zo gek nog niet bedenken, er wordt altijd wel iets leuks, grappigs of gênants tegen me gezegd. Maar toch is trots het eerste wat er in me opkomt als ik denk aan mijn culturele identiteit. Naast het feit dat ik altijd aanspraak heb op welke manier dan ook, zitten er een hoop pluspunten aan het zijn van een halfbloedje. Zo at ik vroeger vaak op zondagavond rijst met kip of roti en was het dinsdagavond tijd voor ‘haite bliksem’, een typisch Gronings gerecht van oma en bestaan de familiefeestjes vooral uit dansen op tropische deuntjes.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelikelol
user_1f4ae33958f1b6baf91adb4e3823178839263201_avataruser_8dfbec7bdae057d047e3788934eb0cf7026d8d26_avataruser_4dfd2e82fa37454458454d0b3c66692a066639ff_avatar

+12