Lezerscolumn

pen icon

Jacqueline Egthuijsen

Up zonder Airco

10 SEP 2019

Als wij op vakantie zijn, dan vinden we het leuk om wat van het land te zien. En dat kan vaak het beste door een auto te huren. Zo dus ook op Cyprus.

In dit geval hadden we aan een klein autootje genoeg. Het was niet zoals in Amerika dat we van stad naar stad moesten reizen, waarbij we ontzettend veel kilometers op een dag maakten. Nee dit keer zaten we gewoon in één hotel en wilde we de auto gebruiken om een keer naar een ander strandje te rijden en om wat steden te bezoeken.

Dus wij via internet een Volkswagen Up gereserveerd. Leek ons prima. Bij het ophalen van de auto werd verteld dat deze auto geen airco heeft en dat we voor acht euro per dag een luxer modelletje konden huren inclusief airco. Wij hebben ervoor gekozen om dat niet te doen en gewoon met de Up te vertrekken, juist omdat we altijd proberen zo weinig mogelijk gebruik te maken van de airco, omdat je hier zo snel verkouden van wordt als de temperatuurverschillen te groot zijn.

Maar, het maakte toch wel erg veel lawaai om over de snelweg te rijden met de ramen open. Bleek er, na wat speurwerk van ons, een knopje onder het stuur te zitten om de airco te activeren. Ons neem je niet in de maling. Toevallig heeft mijn mams deze auto ook en geniet ze in de zomer ook van haar airco. 8 euro per dag…

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Imka Meuwese

Pain in the ass!

3 UUR

Toen je bijna een jaar geleden in mijn leven kwam was ik zonder enig oordeel. Ik heette je met open armen welkom en vond je in het begin wat onopvallend. Toch voelde ik vrij snel dat er iets vreemds met je aan de hand was. In eerste instantie merkte ik dat je nogal wat mensen om mij heen behoorlijk hard aanpakte. Ik zag dit van een afstandje aan en prees mezelf gelukkig dat ik geen problemen met je had. Maar slechts enkele maanden later ontpopte je je voor mij plots ook als een enorme pain in the ass. Sorry dat ik het zo zeg maar dan druk ik het nog voorzichtig uit.
Ik vond je ronduit vreselijk en zo ben je grotendeels gebleven. Af en toe hield je je even gedeisd maar dat duurde nooit lang en dan kwam je weer met een gemene streek. Ik kreeg een steeds grotere hekel aan je. Nee, jij en ik waren zeker geen vrienden.

Geen idee of je uiteindelijk wat met me goed wilde maken, maar recentelijk liet je je onverwachts van een heel andere kant zien. Nadat je me zowat met de grond gelijk gemaakt had en me niet verder onderuit kon halen, kwam er zowaar iets liefdevols in je naar boven. Ondanks dat ik op mijn hoede was voor je, heb je het toch voor elkaar gekregen om me weer te laten lachen en sterker nog, je hebt zelfs de zon weer voor me laten schijnen. Want al was de zomer nog zo warm, voor mij heb jij de zon maar één enkele keer laten schijnen en dat was nota bene na zonsondergang. Helaas bleek het niet meer dan een pesterij. Je maakte me blij met een dode mus om me de volgende dag weer keihard om mijn oren te slaan. Ik heb daarna geen zon meer gezien. Je moet haast spijt hebben gekregen van alles en wonder boven wonder heb je het voor elkaar gekregen dat ik je toch nog ben gaan waarderen de laatste tijd. Ik geloof zelfs dat we op een mooie manier uit elkaar zullen gaan. Ik zal je nooit, maar dan ook nooit meer vergeten en zal voor altijd een haat/liefde verhouding met je houden. Ik ben in ieder geval weer blij nu, ik lach weer, ik zie de zon weer schijnen, ook al regent het buiten en is het grijs en grauw…en dat allemaal nét voordat je vertrekt.
Je gevoel voor humor is wrang maar ik vergeef het je. Ik hoop dat velen ook op het laatste moment jouw goede kant hebben mogen zien want ik geloof echt dat wereldwijd enorm veel mensen jou als moeilijk ervaren hebben.

Dit zijn je laatste weekjes 2019 en mijn gevoel zegt me dat ik met je opvolger 2020 juist een prachtige tijd zal beleven dus ik kijk er naar uit. ‘Alvast vaarwel 2019 en tot nooit meer ziens!’

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

12 JUN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_89e0c88f7765a94dab03a61cc0f280e593fe5bad_avataruser_88602b4095d5301db6d2a5547b65fcd0444412f8_avataruser_211ba52e68021612e49eff0bcd6b7ee6c5111271_avatar

+100


pen icon

Elske Huising

Tra(i)nsgender

VANDAAG, 11:30

‘Thee, koffie, thee, koffie, thee, koffie?’ Met een continu monotoon geratel baant een Indiase man met een thermosfles zijn weg door het gangpad. Zijn collega volgt en roept er dwars doorheen welke gefrituurde snacks hij verkoopt. Ik zit naast een Indiaas gezin waarvan moeder alvast de boontjes dopt voor het avondeten, zoonlief over de blauwe bankjes heen tijgert en vader de aandacht van de theeverkoper probeert te trekken. Verderop stuurt de conducteur zwartrijders naar buiten, speelt een tiener Indiase hindiepop en probeert een man zijn zes enorme zakken met rijst onder de stoelen te proppen.

Een alledaags tafereel in de zogeheten sleeperclass van de Indiase langeafstandstrein. De coupés in deze klasse bestaan uit compartimenten met 8 uitklapbare bedjes en is door de prijs en het relatieve comfort populair bij de Indiase middenklasse. Omdat er meer tickets worden uitgegeven dan dat er bedden beschikbaar zijn is het er meestal gezellig druk. Ik kijk er dan ook niet meer van op als er ’s nachts een paar mensen opgekruld aan mijn voeteneind komen zitten, er een christelijke non onder mijn bank slaapt en ik over een man struikel die in het halletje voor de deur van de wc ligt.

Dan hoor ik achter mij ineens luid handgeklap en stapt er met bombarie een dame in. Ze draagt sieraden, een stijlvolle jurk en een lading make-up en als ik goed kijk zie ik dat het een vrouwelijke transgender is. ‘Geef me geld!’ roept ze met een zware stem terwijl ze teder over de benen van een van de mannelijke medepassagiers aait. Een jongen graait zenuwachtig in zijn broekzak en tovert er snel een briefje van tien roepies uit. De dame streelt nog een keer en haalt haar hand over het hoofd van zijn buurman, die ook meteen zijn portemonnee trekt. Tevreden loopt ze met ferme passen door, tot zichtbare opluchting van de heren. Moeder stopt even met het doppen van de boontjes en vertelt me dat Indiërs over het algemeen nogal preuts zijn en dat zo’n openbare uiting van intimiteit als zeer ongemakkelijk wordt ervaren. ‘Hier maken de dames schaamteloos gebruik van en laten hun slachtoffers pas met rust als ze hen wat geld toestoppen,’ zegt ze lachend.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Derek Hogeweg

Het jaar van de boer

VANDAAG, 09:22

Met de bekendmaking van de Top 2000 brak er nog net geen volksopstand uit. Het scheelde niet veel.

Op de redactie van Radio 2 hingen de kogelwerende vesten al klaar, de ingang was gebarricadeerd met betonblokken. In de kantine werd een crisisbijeenkomst georganiseerd. Reden: "De boer is de keerl" van Normaal dreigde de top tien te bereiken. Boudewijn de Groot kon de mestlucht al ruiken, Toto deed spontaan een stap opzij. Boerenrock, als een olifant in een porseleinkast, tussen grootheden als Led Zeppelin en Deep Purple – het kon, maar alles bij Radio 2 schreeuwde dat het eigenlijk niet kon. Ergens op plek 1359? Prima. Maar niet in de top tien.

Tijd voor crisismanagement, dus. Zoveel opties waren er niet.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Oscar van Schijndel

(Niet) normaal

VANDAAG, 08:34

Shit, te laat. Huh? Het was toch 7 december, dan kan het toch nog? Een blik op het computerklokje. 17:08. Even googelen. Ah, om 17:00 sloot de stemming. Shit, te laat.

Nog dezelfde avond flitsen er wat berichten door het beeld. Zoals: “Dit is toch niet normaal meer?”. En: “Danny staat wat mij betreft drie plaatsen te laag.” Danny? Die Danny die zich zo verdomd alleen voelde? Danny Vera? Nooit van gehoord. Is dat familie van Billy, die van “At this moment?” Op dat moment de berusting. Ik ben dus blijkbaar de enige Nederlander die het nummer “Roller coaster” van Danny Vera niet kent. Maar het staat dus blijkbaar wel op verdomd eenzame hoogte: op vier in de Top 2000 van dit jaar.

Goed, even luisteren. Ik haal mijn schouders op. Leuk voor die jongen. Maar liedjes zoals “Roller coaster”, daar zijn er duizenden van gemaakt. Ik begrijp best dat er heel veel mensen door “Roller coaster” geraakt worden, maar voor mij is het gewoon het zoveelste countryliedje. Ik had eerder op Duncan met zijn “Arcade” gegokt als de nummer vier.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Nikki Olthof

Noodlanding voor het klimaat

GISTEREN

Als ik zo vrij mag zijn neem ik een paar minuten van uw tijd om een belangrijk onderwerp aan te kaarten. Ik wil het namelijk over één van de grootste luchtvervuilers van Nederland hebben: Schiphol Group.

Als het goed is weten wij het allemaal; onze aarde bevindt zich in een klimaatcrisis met alle gevolgen van dien. Van alle kanten worden wij met de neus op de feiten gedrukt. Velen van ons ondernemen al actie: nemen vaker de fiets ipv de auto, stappen over op groene energie, stappen over naar een “groene” bank, eten minder dierlijke producten, vermijden het gebruik van single-use plastic en zo ken ik nog wel een hele lijst, waarbij wij milieubewuste acties ondernemen. Maar er zijn er ook die het misschien nog niet willen geloven. En hoe zit het met Schiphol Group, die Schiphol met 100.000 extra vluchten mag uitbreiden en ‘nog’ een vliegveld mag openen: Lelystad AirPort. Nota bene in de nabije omgeving van de grootste natuurgebieden die we in Nederland hebben.

In Nederland heeft de luchtvaart een aandeel van ongeveer 6,5 procent in de totale CO2-uitstoot. Waarom een vliegtuig zo vervuilend is, komt enerzijds door het verbruik van kerosine, maar anderzijds door de hoogte waarop vliegtuigen de schadelijke stoffen uitstoten. Door kerosine te verbranden stoten vliegtuigen CO2 uit en daarnaast komen er nog verschillende andere stoffen vrij, zoals stikstofoxiden, roet en andere broeikasgassen en dat ook nog op grote hoogte, waardoor de impact groter is.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Frank Assmann

Donkere reisdagen

GISTEREN

Vandaag geen lyrische beschrijvingen van oogstrelend opkomend zonlicht op herfstachtige boomtoppen. Vandaag is er de confrontatie van een fietser met een druilerige depressieve grijze regenochtend in december en een stevige tegenwind. Het opstaan uit bed ging al wat stroever vanochtend. Ik ben, denk ik, wat vermoeid van de week en ik had de weersvoorspellingen gezien. Heb niet helemaal de stemming dus, ik twijfel, maar besluit om toch te fietsen omdat ik daar nu eenmaal voor heb gekozen.

Ik wil liever geen regenbroek aan, daar ga je van zweten. Dat verstikt en dat is niet fijn. Mijn benen zijn dan ook al snel nat en koud. Brrrr. De jas met Capuchon houdt me voor de rest gelukkig wel droog. Ik moet, wat zich toen ik uit bed stapte al aankondigde, er vandaag erg hard voor werken. Gelukkig is het vrijdag, de laatste dag van de werkweek. Nog een ritje terug en dan is het klaar.

Het blijft erg lang donker vandaag. Ik passeer al snel de forenzen die ik op andere dagen vaak op dezelfde plek ook passeer. Ik herken ze inmiddels gemakkelijk na ruim twee maandjes fietsen op dit traject rond de ochtendklok van acht. Ze verstoppen zich, net als ik, diep in hun kragen en het lijkt alsof zij er vandaag ook meer moeite mee hebben.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Irene Hovenga

Hollandse bescheidenheid

GISTEREN

Onlangs las ik op LinkedIn een oproep van iemand die zich afvroeg waarom iedereen op LinkedIn zo vol lijkt te zijn van zichzelf. Ik snapte direct waar deze vraag vandaan kwam. Je feed op LinkedIn staat vaak vol met bossen bloemen, flessen champagne en heuse awards vanwege een derde masterdiploma, een langverwachte promotie of een geslaagd charity-event (want ook een CEO/CFO/CCO is maatschappelijk betrokken).

Een bekend verhaal is ook de vmbo-leerling die de maatschappelijke ladder heeft beklommen en nu een universitair diploma in de wacht heeft gesleept; ondanks dat hem op school werd verteld dat hij het niet ver zou schoppen. Wat volgt zijn vele 'vind-ik-interessants', felicitaties en andere lovende reacties van mensen die de moedwilligheid en het doorzettingsvermogen van deze kanjers aanmoedigen. Maar kennelijk worden er bij dit LinkedIn-fenomeen nu kritische noten geplaatst.

Is het wel de bedoeling dat je je successen deelt via een zakelijk platform als LinkedIn? Kom je dan niet onwijs egocentrisch en misschien zelfs wel narcistisch over? Zullen toekomstige werkgevers denken dat je een soort Cristiano Ronaldo onder het team bent, die alleen maar goals door eigen toedoen wil maken? Of een type Donald J. Trump die negatieve reacties censureert en bestempelt als 'fake news'? Ik vind van niet. Ik vind het mooi om te zien dat mensen zichzelf op de kaart durven te zetten. Treffend aan deze kwestie vind ik de Hollandse bescheidenheid die erin door schemert. We blijven vaak op de achtergrond. Vinden het spannend om boven het maaiveld uit te steken. Raken verlegen als we complimenten krijgen - en weten vervolgens niet hoe we ze in ontvangst moeten nemen. Terwijl het zakelijk gezien juist zo handig kan zijn jezelf te laten gelden.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Willemm Grift

Slechte mensen

GISTEREN

Sinds ik bij RADAR hoorde over de misstanden bij de belastingdienst met betrekking tot de kinderopvangtoeslag werd ik boos. En hoe meer ik er over zie, lees of hoor hoe bozer ik word.

Ik heb respect gekregen voor die man met dat knotje, die door de media gevonden lijkt als vertegenwoordiger van de gedupeerden en met zijn gezin, volkomen ten onrechte bijna helemaal ten gronde is gericht vanwege vermeend frauduleus gedag. Zelfs het jaar waarover hij geen toeslag had ontvangen moest hij terug betalen. Je reinste diefstal! En dat allemaal omdat hij heel misschien per ongeluk met een verkeerde, overigens door de overheid goedgekeurde, kinderopvangbureau in zee was gegaan. Respect, omdat hij zo netjes bleef voor de camera’s en daarom het probleem zo goed en beheerst onder woorden kon brengen. Ik zou dat, in zijn geval, nooit op opgebracht kunnen hebben.

Op 4 december zag ik in het achtuurjournaal een stuntelende staatssecretaris Snel, die gespeend van enige werkelijkheidszin de ouders op de publieke tribune aanraadde de belastingtelefoon te bellen. Onmiddellijk volgde een hatelijk lachsalvo van die tribune. Je voelde onmiddellijk: deze mensen zijn in een Kafkaiaanse geschiedenis beland.
Ik denk dat de wetgever en de hoge omes van de belastingdienst met het spijkerharde beleid, wat zij inzake de vermeende fraudes hebben gevoerd, serieus gemeend hebben de echte misbruikers aan de kaak te stellen. Maar zij zijn daar natuurlijk hopeloos in tekort geschoten; want de goeden onder de kwaden laten lijden. En niet zo’n klein beetje…

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Sanne de Ruijter

JIJ!

GISTEREN

Voorzichtig stap ik naar binnen. De deur valt achter mij dicht en ik draai aan de knop. Onzeker kijk ik om me heen.

Hoever terug moet dat ding? Hoelang moet ik draaien? Het maakt me ook niet uit eigenlijk. Als ik straks maar uitstap en zie dat het gelukt is.

Wat zou dat simpel zijn. Als we deze tijdmachine soms kunnen inzetten. Even een stapje terug toen alles nog goed was. Toen geluk nog het mooiste woord was.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Ton Lieftink

Likeability of5

De naakte waarheid

GISTEREN

Wellnesscentra in Schiedam en Bleiswijk willen niet langer dat hun bezoekers ’s avonds in badkleding rondlopen. De reden hiervoor levert enige verbazing op. Volgens het bericht wordt door in bad geklede gasten een onwenselijke sfeer gecreëerd. Buiten dat de sfeer verziekt wordt, richten dezelfde gasten vernielingen aan. Peentjes worden er gezweet als de niet bloteriken weer ten tonele verschijnen. Daarom is er besloten dat badkleding verboden wordt. Iedereen die de bewuste sauna’s bezoeken wil, moet dat nu piemeltje of poesje naakt doen. Eenmaal in een geboortekostuum gehuld wordt er geen rotzooi meer geschopt en molest veroorzaakt, is de oplossing.

Misschien dat burgemeester Remkes eens een kijkje kan nemen in een betreffende sauna. Dan kan hij gelijk zien, terwijl hij met de billetjes bloot gaat, of de maatregel effect heeft. Lekker even genieten van de modder die hij de laatste dagen over zich uitgestort heeft gekregen. Als het werkelijk werkt dat er in je niksje een stille sfeer heerst, en er geen ambitie meer is om de boel te slopen, dan kan hij dit misschien ook gaan toepassen in Duindorp. Een soort avondklok waarbij je na vijven uitsluitend in je blote toges buiten mag rondlopen. Het is echter niet te verwachten dat de Duindorpers aan het gebod gehoor zullen geven. Die zijn daar zo kwaad dat iedereen de klere mag krijgen. Zij willen maar één ding, een stapeltje hout met oud en nieuw in de fik steken, en voor de rest záh ut hun un baut hacheluh.

Wanneer wij Klaas Dijkhoff in zijn blote geweer in de sauna zullen zien, dat zal nog wel even duren. Klaas moet even op zijn kleintje letten nu hij alsnog van zijn wachtgeld af ziet. Zelf spreekt hij liever van een toelage. Dat ben ik met hem eens. Ik heb nog nooit een politicus of ex-politicus gehoord die op zijn geld moest wachten. Een toelage wordt sowieso altijd netjes verzorgt, vraag dat maar na bij de belastingdienst. Voorlopig zal Klaas dus op een aanbieding wachten voordat hij het zweethok kan induiken. Met een beetje geluk heeft het Kruidvat binnenkort wel een aanbieding. Een kortingskaartje voor de Thermen en hopelijk heeft de Blokker een kortingskaartje voor de trein. Hoewel een kaartje voor de trein niet zo’n vaart zal lopen, omdat hij bijna vijfduizend euro voor reiskosten kan ontvangen, terwijl hij ook een auto met chauffeur heeft.
Dat is de naakte waarheid.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_ff88eb00ec9e9b97482fa330d740ca421cbd94a9_avatar

pen icon

Amber

Rupsjes Nooitgenoeg

8 DEC 2019

Mijn naam is Aarde en ik ben een kankerpatiënt.

Wanneer de eerste tumoren zijn gediagnosticeerd zou ik niet meer weten, maar de symptomen begonnen zo’n 200 jaar geleden. De kankercellen namen toe in explosieve aantallen en de strop trekt sindsdien elk jaar een beetje strakker.

Al dat nieuwe plastic in ons bloed, de monoculturen, uitroeiing, verzuring, verwarming, verwoestijning, stikkende oceanen, (nucleair) afval, diep weggestopt in mijn botten… ik kan er niet meer tegen. Jullie prijzen empathie, maar laten mij verbrand, verkracht en vergast achter.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Eduard Sarens

Toen ik je zag in de liefde

7 DEC 2019

Ik liep door de poort de rozentuin in.
Toen ik mijn ogen verkeek.
Verkeek naar de rechterkant op de tuin in.
Toen ik jouw zag zitten in het midden in de tuin.
Op een bankje van de liefde van de tuin.
En toen ik de zon zag schijnen op het bankje.
Ik zag de ster van de liefde eronder zweven.
Ik keek jou recht de ogen in vanaf het pad.
Het pad waarop ik naar binnenin was gelopen.
Je keek mij ook in recht de ogen in.
En je floot een keer mijn kant op.
Je zei Eduard kom naast mij zitten op het bankje.
Wat de liefde je had vertelt hoe ik hete.
Ik liep door de tuin het pad dat was aangelegd.
Aangelegd door de liefde.
Naar het bankje midden in de rozentuin.
De liefde die wist dat wij elkaar zouden treffen.
Treffen in de rozentuin van de liefde.
Toen ik naast je ging zitten op het bankje.
Ging de liefde de pad van de rozen.
Weer vullen met rozen van de liefde.
Je keek mij aan en ik keek jouw aan.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Marten Coverack

Likeability of6

Zijn belastingambtenaren mensen?

6 DEC 2019

Ik ben alles kwijtgeraakt door de belastingdienst en heb lange tijd op straat geleefd. Gelukkig vond ik onderkomen in een klein schuurtje, er is een houtkacheltje, water, toilet en stroom. De voedselbank en vitaminepillen houden me op de been. Ik heb geleerd met weinig te leven en ben best gelukkig. Het gezelschap van mijn kat en het zorgen ervoor geeft me een doel in het leven.
In de tijd dat ik dakloos was heb ik veel geschreven om wat te doen te hebben. Sommige teksten zijn niet goed te lezen omdat het te koud was om een potlood goed vast te houden. Als ik beschik over een computer dan plaats ik de teksten in de cloud. In het begin heb ik veel geschreven over belastingambtenaren. Volgens mij zijn dat geen mensen, maar een soort aliens die zich ongemerkt onder de mensheid hebben verspreid met als doel de mensen zo veel mogelijk te pesten en dwars te zitten. Ze beschikken niet over een geweten en daarom zijn ze heel geschikt voor hun taak.
Ik heb huilende mensen gehoord op de radio, totaal kapot gemaakt door de belastingdienst. Huis kwijt, partner kwijt en de rest van hun leven in de schuld. Je hoort dan stemmen die zeggen; ‘zoiets mag nooit meer gebeuren’, maar het gebeurt wel weer. Het moet opgelost worden, net als de aardbevingsschade in Groningen. Maar er gebeurt niets. Onder het motto, ‘veel beloven en niks geven doet de gek in vreugde leven’, gaan de ambtenaren straks weer naar de nieuwjaarsborrel. De belastingambtenaar is het wreedste soort ambtenaar dat er bestaat. Ik vraag me af waarom er zo veel zijn en wat ze de hele dag doen.
Laatst kwam ik langs het UWV in Den Bosch, het was laat in de middag en aan het schemeren. Zodoende kon ik goed binnenkijken. Verdiepingen vol met ambtenaren die achter hun computer zaten. Sommige bewogen, die sliepen dus niet. Wat doen die dan de hele tijd? Als je zegt dat je ontslagen bent (maar in werkelijkheid ontslag hebt genomen) krijg je netjes een uitkering. Dat regelt hun computer, als je netjes de formulieren invult via je computer. Maar wat doen die ambtenaren daar dan die over hun computer zitten gebogen? Controleren die iets? Ik weet het niet, voor een gewone man gaat dat boven zijn pet.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_6e1d59fad9faffb6741978091da89c97ae7c1f18_avataruser_dd704136c1c6e812112a04cf04d04d43d54c793c_avataruser_35bd0aea1df0566c438b7659ef143112c0fcfbab_avatar

+3


pen icon

Monique Louis

Een blije doos

6 DEC 2019

Waarom wordt het nieuws zo gehypet? Omdat we zo’n klein bewustzijn hebben komt het pas binnen als het als een hype gebracht wordt. Hoe komt het dat we zo’n klein bewustzijn hebben? ‘Zou dat misschien komen doordat je een box consciousness hebt, zoals de druïdefilosoof Philip Carr-Gomm dat noemt? Dat je bewustzijn is als een doos, te afgestompt om het leven nog toe te laten?’
Heeft dat er misschien mee te maken dat je wakker wordt in een doos, je huis, dat je daarna in een kleinere doos, je auto, weer naar een grotere doos rijdt, je kantoor, waar je de hele dag naar een kleinere doos kijkt, je beeldscherm? Dat je dan weer in die autodoos terugrijdt naar je woondoos en daar ’s avonds weer naar een kleinere doos kijkt, je tv? Wie zo leeft, zeggen druïden, kan niet verwachten dat zijn bewustzijn openstaat voor het echte leven.’
Duf staar ik naar het scherm. Alsof de wereld, het leven slechts bestaat in mijn hoofd. Een hoofd met over elkaar struikelende gedachten. Onderzoekende, liefhebbende, zeurende, ronduit agressieve, soms euforische, repeterende, zinloze gedachten. Kijk toch om je heen is de boodschap. Zie, doe, luister en voel.
Die zondag op de ijsbaan, val ik samen met het leven. Mijn lijf tintelt van energie, het enige wat ik denk is: links, rechts, ja zo gaat het goed’. Ik ben alert en met mijn volle aandacht in het hier en nu. Kortom, nu overdrijf ik een beetje, ik geniet. Wel een half uur lang.
Dan blaast de ijscontroleur op zijn fluitje, gebaart streng met zijn arm: alle schaatsers van het ijs. Ruw word ik uit mijn moment gehaald. Ik keer me te snel om en paf, ik klap tegen het ijs. Krak, zegt mijn linker pols. Mijn bewustzijn vernauwt zich van de pijn. Aan het eind van deze zondag verlaat ik het ziekenhuis met een mitella om en mijn linkerarm in het gips. Mijn zoon vindt het reuze interessant.
Linkshandig als ik ben, doe ik nu alles met mijn rechterhand. Ik stimuleer eindelijk mijn andere hersenhelft. Dit schijnt goed te zijn voor de grijze cellen. Ik voel me gezegend en raad het iedereen aan (heeft u weleens uw billen afgeveegd met uw rechterhand? Vast. Ik nu ook, ben hier trots op). Het vereist mijn volle aandacht. Net als het indoen van mijn lenzen, het smeren van mijn boterham, het scannen van mijn chipkaart. Geen routine, geen kans op afstomping. Omdat ik niet kan sporten, wandel ik vaker buiten. Ik zit niet langer met mijn hoofd in een ‘doos’ maar voel dat ik leef.
Ik heb het hoogst haalbare bereikt, ik ben een blije doos.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Jan-Kees Verschuure

Gretha & Donald

6 DEC 2019

Nu zelfs dyslectische Eskimo's van André Rieu blijken te hebben gehoord - dixit de maestro himself, is de wereld af. Schloss Schönbrunn kan worden gesloopt; de empirische wereldorde die in de twintigste eeuw al een flinke klap kreeg, worden vervangen door een duodictatuur van Gretha Thunberg en Donald Trump. Ik heb daar nachtmerries over, Gretha die als Damien uit 'The Omen' piepkuikenkadavers voert aan The Donald.

Vanavond leest Thunberg in Madrid haar grote speech voor, de speech die alle zonden van de wereld moet wegwassen, na een zeil- en treintocht richting de woonstee van onze Goedheiligman, die slim genoeg even in de Nederlanden verblijft met zijn door stoom aangedreven congsie. Duizend volgelingen zullen haar seconderen op de kilometerslange Paseo de la Castellana, acteur Javier Bardem ('No Country for Old Men') zal haar gelijk geven.

Gelijk hebben is het vermeende grondrecht van de 21-ste eeuw, gelijk krijgen is nooit een grondrecht geweest, zelfs niet van lemmingen die op de afgrond afrennen, zelfs niet van dwingelanden als Thunberg en Trump, die meer gemeen hebben dan zij beiden durven denken. Ik denk liever aan de wilde paarden van de film 'Thelma & Louise': met z'n allen de afgrond in, maar dan in oogverblindende schoonheid.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Roos Vervelde

Likeability of6

Reflectie

5 DEC 2019

Ik kijk je diep in je ogen aan. “Waar ben je mee bezig?” Het was een oprechte vraag, en minder bot bedoeld dan het klonk. “Wat wil je nou echt bereiken?” Je zucht en twijfelt. “Kan jij me dat vertellen?” Vragend kijk ik je aan. “Weet je, tot dit moment ben ik altijd mee gezweefd met de samenleving: middelbare school, studie met goede baangarantie, enzovoorts. De masterkeuze die ik nu maak is pas echt van belang. Moet ik op mijn intuïtie af gaan? Moet ik kiezen wat slim is? En hoe weet ik of ik de juiste keuze maak?”

Ik kijk je aan met een geruststellende blik. “Fouten maken mag.” “Nee, dat mag dus niet!” zeg je, onverwachts luidruchtig. “De wereld kan zich niet nog meer fouten veroorloven.” Opeens klaart je gezicht op. “Dat is het. Het gaat niet om mijn masterkeuze of mijn toekomst. Het probleem is groter. Waarom doe ik deze dingen? Wat wil ik bereiken?” Het tien vierkante meter studentenkamertje voelt opeens te klein voor dit gesprek. “Eigenlijk leef ik al jaren met de dag en krijg ik het benauwd door te denken aan de toekomst. Waarom? Omdat de toekomst niet alleen onbekend is, maar ook onzeker. Misschien lossen we het klimaatprobleem wel helemaal niet op. Misschien blijft de wereldpopulatie groeien, en de hongersnood toenemen. We zijn tegenwoordig zoveel vertrouwen verloren: in de overheid, in elkaar, in onszelf. We horen alleen maar dat het allemaal mis gaat, en dat wij het moeten oplossen. Daarom zijn we klaar voor verandering. We stoppen met vliegen, we protesteren en doneren geld aan goede doelen. Maar als ik thuis kom, gaat de krant op de mat over een zwarte pieten discussie en een Brexit. Zijn dít nu de grootste problemen? Waar zijn de hoopvolle artikelen? Een tekort aan hoop zorgt voor radeloosheid. En radeloosheid is een voorstadium van gekte.”

Nog één keer kijk ik je aan. Ik zie mijn eigen hoofd in de spiegel. Het ergste is eigenlijk, dat ik bij lange na niet de enige millennial ben die in dit gesprek zijn eigen reflectie ziet. Waarschijnlijk herken jij dit gevoel van radeloosheid en onzekerheid. Maar eigenlijk is het ook enorm hoopvol. Als we allemaal buiten onze tien vierkante meter studentenkamer denken, dan hebben we de mogelijkheid om samen de wereld te veranderen. En verandering is een voorstadium van vrede.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_89e0c88f7765a94dab03a61cc0f280e593fe5bad_avataruser_9baf23bb76c97c3de1154b88136cc826be59b66b_avataruser_c8338b2d4a9b95a71c6a917d657ec6659d0f7453_avatar

+1


pen icon

Anke de Kimpe

Likeability of7

Jarig op de meest depressieve dag van het jaar

5 DEC 2019

Mijn verjaardag is de meest depressieve dag van het jaar.

Dit blijkt uit een berekening van Cliff Arnall. Hij bedacht een formule waarbij de uitkomst ons vertelt welke dag van het jaar de meest depressieve dag is, blauwe maandag. Blauwe maandag valt altijd op een maandag. Maandag is namelijk voor de meeste mensen de eerste dag van de werkweek en dus een moeilijke dag om op te starten. Blauwe maandag valt ook altijd in de winter, dit vanwege de donkere dagen. Daarbij komt bij velen van ons ook nog eens de realisatie dat de goede voornemens nu al mislukken en dat het nog wel een paar maanden duurt voordat we ons in een ver en zonnig land kunnen vermaken.

Wanneer ik mijn vriend vertel dat ik komend jaar op blauwe maandag, waarbij ik eerst even uit moet leggen wat dat bekent, jarig ben is hij het niet met me eens. Volgens hem is het logischer om een blauwe maandag ergens in oktober te hebben, De zomer is dan net voorbij, het wordt steeds kouder en de dagen worden korter. Ergens ben ik het met hem eens maar ergens vraag ik me ook af waarom er een meest depressieve dag van het jaar is.
Cliff Arnall bedacht in 2005 pas het fenomeen blauwe maandag, of de derde dag van januari in de jaren voor 2005 wel vrolijk waren kunnen we moeilijk achterhalen. Toen Arnall met zijn formule kwam kreeg hij om te beginnen veel kritiek maar ondanks dat wijden veel, vooral westerse, media jaarlijks aandacht aan het fenomeen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_29f8ff35913c5d762e94f5b706e84b084dec224e_avataruser_bbe2386fd4b7e0edf7da7f1c59200bab97d65f68_avataruser_571d0fc1e3ab0137c085b2802908d464033fd8b7_avatar

+4


pen icon

Lourens

Likeability of5

Privacy => DIGID => weg privacy

5 DEC 2019

Iedereen in Nederland kent DIGID. Althans de overheid verplicht, min of meer, dat je een DIGID-account aanmaakt bij de overheid. Doe je dat niet dan ben je outcast en moet je maar zien hoe je communiceer met de Overheid, Verzekermaatschappij, CBR enz. Een grote groep Nederlanders kan helemaal niet overweg met DIGID. En missen zo vaak belangrijke persoonlijke informatie of krijgen het (te) laat. Alle Nederlanders zijn verplicht iets van een laptop en een smartphone te hebben wanneer ze DIGID willen gebruiken. Eenmaal aangevraagd kom je er ook niet meer vanaf. In feite is het DIGID-concept pure discriminatie en ook ontneemt de Overheid je hiermee een stuk van jouw Privacy.
Privacy houdt in feite in dat je zelf kan beschikken over je privacy. Je maakt in Nederland zelf uit of je in je blote kont op Facebook wilt staan inclusief adres en telefoonnummer.
Het recht op vrijheid van meningsuiting wordt in het VN-verdrag (BuPo) beschreven als de vrijheid om inlichtingen en denkbeelden van welke aard ook te vergaren, te ontvangen en door te geven, ongeacht grenzen en ongeacht de vorm.
Maar sinds DIGID kan dat dus nu nog maar beperkt want als ik nu post krijg van een overheidsinstantie moet ik een Laptop en smartphone hebben om erbij te kunnen komen. Er is geen vrije keuze! Wat ik nog erger vind, ik heb hier niet om gevraagd, ik wil dit niet, ik wil gewoon een brief in mijn mailbox of op de deurmat.
Maar daar kan ik niet voor kiezen. Sterker nog de meest onbetrouwbare bedrijven zoals Banken, Hypotheekverstrekkers, Verzekeringsmaatschappijen, enz. verplichten mij met DIGID plus sms-verificatie in te loggen. Waarom kan ik niet zelf over mijn privacy beslissen?
Is dit niet gewoon in strijd met de VN wet vrijheid van meningsuiting?
Bijvoorbeeld dat ik mijn rijbewijs moet verlengen krijg ik niet direct van het CBR maar anoniem, er staat iets in het DIGID-postvak. Het is natuurlijk staatsgeheim nr1 dat mijn rijbewijs om de 10 jaar verloopt. Voor een simpele rekening van de zorgverzekeraar moet ik met DIGID + SMS inloggen bij het zoveelste zorgkostenverzekeringsbedrijf om mijn rekening in te kunnen zien. Knettergek zijn ze. Mijn hele privacy ligt nu bij de Verzekeringsmaatschappijen enz. inclusief mijn BSN. Dag privacy, bedankt Overheid voor deze geweldige nutteloze, irritante en vooral ongevraagde service.
Leuk detail is dat mijn Loonstrook van dezelfde overheid gewoon in mijn mailbox op de PC binnenkomt. Maar daar staat natuurlijk amper wat op wat privacy aangaat. :-)

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_652f96b915ee8646bf97ac3fb892e8936803fbb1_avatar