Lezerscolumn

pen icon

Rebecca Blancke

Noorwegen het beste land?

23 AUG 2019

Ik ging wel eens op het internet op zoeken wat nou het beste land ter wereld is. Daar zag je vooral dat Noorwegen geprijsd was met de beste land ter wereld. Maar dan ga je, je afvragen waarom is Noorwegen dan de beste land ter wereld. Maar het zijn ook altijd de Scandinavische landen, maar waarom dan. Kijken ze vooral naar de veiligheid van het land of ook hoe de scholen daar zijn en hoeveel mensen werk hebben en of de mensen daar gelukkig zijn. Als ik dan kijk, kijken ze vooral naar de veiligheid, maar de beste land ter wereld is niet voor iedereen de beste land, want voor de een telt veiligheid zwaarder mee, maar voor de ander telt gelukkigheid in een land zwaarder mee. Want als je naar veiligheid kijkt, is Noorwegen daar wel goed in, maar als je naar Brazilië kijkt zijn veel mensen daar wel gelukkig, maar daar is de veiligheid wat minder. Dus wat is nou de beste land ter wereld, nou eigenlijk geen enkele land, want voor de een is veiligheid belangrijker dan voor de ander. Noorwegen wordt wel hoog geplaatst in zo een lijst, maar zijn veel mensen daar wel gelukkig? Voor sommige mensen is het wel een goed land, maar andere mensen willen liever toch wonen in een warm land waar ze gelukkig zijn. Maar waarschijnlijk kijken ze naar meer punten dan alleen maar naar de punt veiligheid. Ze gaan dus misschien kijken naar meerdere punten zoals het gemiddelde inkomen per inwoner van een land en de gemiddelde hoogte van de opleidingsniveau per inwoner van een land en dan tellen ze dat bij elkaar op en zo gaan ze kijken welk land de beste uitkomst heeft van alle punten bij elkaar meegerekend. Dus daarom wordt een land zoals Noorwegen geplaatst op de eerste plek als de beste land ter wereld.

Maar ieder land heeft wel een pluspunt en een minpunt om daar te wonen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Cale Columns

Likeability of6

Welcome back Mr. Anderson

GISTEREN

Dat vraag ik u af. Of je je wel eens hebt afgevraagd of een boom op een afgelegen plek, door storm Dennis geveld, ook een krakend geluid maakte? Of een minimalistisch boompje, door minimalistische Dennis Storm geveld op een afgelegen plek op Bali? Niemand kan het horen. En een geluid dat niet wordt waargenomen kun je toch geen geluid noemen? Vraag je je wel eens af of het lampje in de koelkast wel uitgaat als je de deur sluit? Je neemt aan van wel, want de deur drukt het knopje in, maar is het wel echt uit? Of brandt het zodra je er naar kijkt?
Als je ’s ochtends de weg op gaat, begint het verkeer dan te rijden? Of ging het al die tijd door en werd je je er bewust van omdat je er aan deelnam? Of deed de hele wereld toch de Mannequin Challenge, totdat jij je aandacht er op richtte?

Het doet nogal denken aan de kat in het experiment van Schröderling, die opgesloten werd in een radio-actieve kist. Na enkele dagen de kist te openen was er 50% kans dat hij dood was of het er levend van af had gebracht. Met het openen wekte je het beest dus min of meer wel of niet tot leven. Want je was je er toen pas van bewust dat hij leven-dig of -loos was; daarvoor maakte het geen verschil.
Is het dan zo dat als je bewust hier en nu bezig bent, dat de werkelijkheid dan pas werkelijk wordt? Dat je anders een programmaatje bent dat in het grote geheel zijn lussen draait en zich pas bewust wordt van zijn eigen bestaan en de wereld om zich heen door te stoppen met zijn eigen bestaan? Huh? Alsof je opeens de rode pil van The Matrix voorgeschoteld krijgt en uit je illusie ontwaakt.

Is het niet zo dat het Hier en Nu tegenwoordig voor de blauwe pil lijkt te hebben gekozen? Mainstream doorlopen, doorrammen binnen de gestelde lijntjes en, contradictioneel genoeg, massaal individualistisch zijn maar toch je eigen hier en nu vaak het hier en nu van een ander is? Zoals het filmen met je mobieltje van een live concert zodat je iemand anders kan laten zien wat hij/zij gemist heeft. En jij dus ook want je was wel Hier, maar even niet Nu. En was je zelf het medium met je kunstmatige medium, en niet jezelf.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_0e2f2664c6302903040c9eaa70b13bd84ba969a0_avataruser_b0d9c53d19a696eabab7821f9736a9e7f1240c94_avatar

pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

12 JUN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_c4dd0cb7582b72fbfbee52013e23df825408383f_avataruser_fc82568425094b2c9862ed6360ac6783eeb31739_avataruser_89e0c88f7765a94dab03a61cc0f280e593fe5bad_avatar

+100


pen icon

Han Maas

Kolftijd

22 FEB 2020

Met mijn rug naar de al ingeschakelde tv werk ik een snelle maaltijd naar binnen. Een paar flesjes Corona staan koud te worden in de koelkast. Ajax kan beginnen.

In het nieuws hoor ik dat bedrijven te weinig golfruimte hebben; nu weet ik waarom ING-topman Hamers bestuursvoorzitter van een Zwitserse bank wordt. Hij doet dat niet voor het geld, maar voor meer golfruimte in de Alpenweide, natuurlijk. In Nederland is het maar behelpen met de geringe ruimte in de door stikstof aangetaste natuur. En één keer in het jaar een door de top van het bedrijfsleven georganiseerde golfclinic, ergens in een chic oord, is veel te weinig. Amper tijd om eens goed te netwerken en te levelen over de hoogte van het spaarbedrag waar de negatieve rente moet beginnen – hoeveel holes moet Hamers lopen om twaalf miljoen binnen te putten?

Ik draai me om naar de tv en zie een jonge vrouw in beeld. Als door een aansteker getroffen rol ik van tafel: Ik heb het verkeerd verstaan! Zij beklaagt zich over gebrek aan een ‘kolfruimte’. Nu moet ze in een niet af te sluiten bezemkast haar melkproductie op gang zien te krijgen. Ze zal aan haar ’s morgens in de crèche gedumpte baby denken, die nu in een wipstoeltje wordt gewiegd en een afgekolfd flesje melk nuttigt. Van gisteren dan.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Monique Louis

Als je haar maar goed zit

22 FEB 2020

Mijn moeder doet open. Ik schrik van haar grijze haar dat om haar hoofd lijkt geplakt. Mijn moeder was haar hele leven ijdel genoeg om regelmatig naar de kapper te gaan. Zo ken ik haar niet. Het doet me meer, dan ik mezelf toesta. Snel omhels ik haar, maar ze heeft mijn blik al gezien. Draait haar hoofd naar de spiegel. ‘Ik ben bij de kapper geweest, maar ze hebben het niet goed geknipt’. Samen kijken we in de spiegel naar mijn moeders haar. Was Joyce er niet? vraag ik haar. ‘Nee, ik ben door iemand anders geknipt’.

Peilend kijk ik haar aan. Geen idee, of dit verhaal klopt. Ik roep mezelf tot de orde: laat het rusten. Mijn moeder staat zo dicht bij mij, dat ik soms vergeet dat de waarheid er niet toe doet. Ik maak een grapje over mijn eigen haar, dat nog steeds alle kanten uit staat door de wind, en ik geef haar een knuffel. Mijn moeder lacht spontaan. Een van haar beste eigenschappen.

Een week later sta ik weer bij haar op de stoep. ‘Wat zie je er mooi uit, roep ik opgetogen, als ik mijn moeder zie. Ze glundert en vertelt me dat ze bij haar vriendin koffie ging drinken en daar toevallig haar dochter was, die een neefje knipte. De dochter van haar vriendin, heeft een kapperspraktijk. ‘Dat zou ik ook wel willen’ had mijn moeder gezegd. Prima, had Sandra geantwoord ‘dan knip ik jou hierna’.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Dick Sinnige

Positief denken

22 FEB 2020

Ik heb een ongelooflijk blije buurvrouw. Fleur heet ze.
"Heerlijk die regen. Zo goed voor de plantjes."
"We moeten het er maar mee doen.", brom ik.
"Nou buurman, het is niet moeten maar mogen."
Fleur corrigeert me regelmatig. Positief denken, daar draait het om.
Min ombuigen naar plus. Dat is de nieuwe trend: "Als wij vanaf nu alleen maar positieve gedachten denken, dan is er over tien jaar geen oorlog meer."
Ja, wie ben ik dan nog om achter te blijven? Ik wil geen oorlog op mijn geweten hebben, alleen maar omdat ik uit pure luxe een beetje heb zitten somberen!
Dus ben ik gestopt met negatieve gedachten. Ik vervang ze door lieve zoete roze gedachten met een chocoladerandje.
Natuurlijk is Fleur de eerste die ik op de hoogte stel van mijn bekering: "Fijn al die poepende honden hier. Krijgt het gras ook nog eens mest."
Ter aanmoediging krijg ik een lief zacht kusje op mijn wang.
"Prima, dat al die bomen zijn weggehaald. Kunnen de buren eindelijk eens zien wat ik allemaal uitspook."
Fleur blij. Ik blij. Nu hoor ik er echt bij. Ik mag zelfs bij Fleur op theevisite komen. Fris gedoucht, goed geschoren en met een glimlach van oor tot oor sta ik voor haar deur.
Als ze opent, komt de frisse geur van vers geplukte lelietjes-van-dalen me tegemoet: "Welkom, lieve lieve schat!"
Op de spiegel in haar gang hangt een briefje: "Echt, je bent de moeite waard!"
Binnen drinken we thee en zien we het leven onverbiddelijk zonnig tegemoet.
"Heb je de prachtige aanbiedingen van deze week al gezien?"
"Ja, de honing is tien procent goedkoper."
"Geweldig hè. Hoe al die bijtjes dat voor ons uit de bloemen halen!"
"Misschien willen die bijen wel helemaal niet dat we de honing van ze afpakken.", denk ik, als ik me heb teruggetrokken op haar plee.
Oef! De censuur is weg. Best wel gevaarlijk. Zeker hier. Bij Fleur. Ik houd me dus maar koest na het doortrekken.
Samen prijzen we nog even de buurt (vol grijs beton), de mooie auto's voor de deur (heel irritant) en de grote voordelen van de opwarming van de aarde (alles gaat naar de klote).
Na het laatste slokje thee word ik uitgewuifd: "Echt, je haalt de trein nog wel!"
Ik ren snel naar het station waar het treinverkeer stil ligt vanwege een kapotte bovenleiding.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Klaas Hartzema

Normen en waarden in het openbaar vervoer

22 FEB 2020

Normen en waarden in de trein.
Ik reis vrijwel dagelijks met het openbaar vervoer en er moet me iets van het hart. Ik zie mensen die hun tas gebruiken als buffer om alleen te mogen genieten van de reis. Dit snap ik, want ook ik reis liever zonder iemand naast mij of half op schoot. Tot zo ver niks aan de hand, beetje antisociaal, maar ik kan daar nog wel inkomen. De trein stopt bij de volgende halte en hij stroomt vol, waarbij ik en andere passagiers hun tas preventief weghalen, zodat mensen kunnen zitten. Wat mij nu stoort is dat ik sommige passagiers zie opkijken, die ook beseffen dat het tijd is om hun tas weg te halen. Ik zie dan dat deze mensen bewust verdwijnen in hun telefoon, strak naar buiten gaan staren of hun koptelefoon harder zetten. Ze wachten dan net zo lang dat iemand ze verzoekt om deze tas weg te halen. Mijn ergernis is dat ik moet vragen of ik mag gaan zitten. De tas heeft niet betaald en toch moet ik dit vragen? Nu ben ik nog wel zo bijdehand om dit te doen, maar ik zie ook mensen langslopen, kijkend naar alle bezette bankjes en dan maar blijven staan of doorlopen naar een plek waar iemand wel zo beleefd is geweest om hun tas weg te halen. Niet iedereen durft of wil vragen of ze mogen zitten, wat ergens ook volkomen belachelijk is.
Nu zit ik hutje mutje te kijken naar mijn mede passagier, die ik opgelucht om zich heen zie kijken, dat het weer gelukt is, om vervolgens nog uitgebreider te gaan zitten. Nu kan ik natuurlijk zijn/haar gedrag kopiëren, wat ik de meeste mensen ook zie doen, maar wil niet meewerken aan deze antisociale ontwikkeling.

Lieve medepassagiers, zouden we, naast weer opstaan voor ouderen, het wachten met instappen, tot iedereen is uitgestapt, ook deze vorm alstublief in het leven kunnen houden? Waarin we weer met respect hebben voor de medemens en niet alleen voor onszelf en onze eigen microkosmos? Mijn dank zal groot zijn!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Mik Leijssius

C13

21 FEB 2020

Als wij bij gate C13 aankomen staat er al een lange rij passagiers. Vrijwel zonder uitzondering zijn ze in het gezelschap van een rolkoffertje. Ze staan. En hun rolkoffertje ook.
Wij kiezen niet voor de rij, maar voor een comfortabele stalen stoel. Wij zitten. Met uitzicht op de rolkoffertjes met aanhang.

Naïef vraag ik me af waarom mensen in een rij gaan staan, drie kwartier voordat - volgens ‘schedule’ - het inchecken begint. Op die vraag krijg ik nog geen antwoord.
Ruim vijftig minuten gebeurt er niets. De rij staat. Dan doet de grondstewardess een annonce over handbagage. Bij Transavia is één stuk handbagage toegestaan, maar toch kunnen al die rolkoffertjes niet mee in de cabine. Daarom vraagt ze vriendelijk wie zijn rolkoffertje vrijwillig wil afstaan, zodat deze in het ruim vervoerd kan worden. Kies je daar niet voor, dan worden willekeurig rolkoffertjes aangewezen die tóch het ruim in moeten.
Ik bekijk dat hele inchecktheater een tijdje met een vragende blik, tot mijn vrouw mij uitlegt hoe het zit: die mensen staan in de rij in de hoop als één van de eersten het vliegtuig in te kunnen. Dan kunnen ze hun rolkoffertje in de bagagebakken boven de stoelen stouwen, vóórdat een ander dat doet. Maar velen hebben pech. De grondstewardess loopt onderzoekend langs de rolkoffertjes en pikt er, op het oog inderdaad geheel willekeurig, een aantal uit. Dat krijgt alsnog een bagagelabel en moet mee in het ruim. Geïrriteerde aanhang.

Vijftien gevorderde koffertjes later begint het inchecken en ook dan blijken velen alsnog alleen het vliegtuig in te moeten. Omdat ze, naast hun rolkoffertje, ook nog een flinke sporttas of rugzak bij zich hebben. Of omdat hun rolkoffertje een rolkoffer is.
Uiteindelijk staan er drie bagagewagentjes met zo’n vijftig rolkoffertjes klaar om in de buik van het vliegtuig te verdwijnen, in plaats van in de comfortabele cabine. Wij lopen als laatste langs de stewardes. Zonder koffer, noem het undercover, maar met twee bescheiden tasjes.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Marleen

Wandelende Walnoot, STOP!

21 FEB 2020

Ik zat me af te vragen…
Of dingen te bekokstoven.
Dingen.
Hersenspinsels.
Ja ja ik zit me vaak dingen af te vragen.
Zoekend naar antwoorden.
Maar wat nou als ik er mee stop, wat gebeurt er dan?
Dan gebeurt er nog steeds heel veel.
Veel interessanter zelfs.
Wat er dan opkomt.
Dan klopt het gewoon.
Dan is het ineens weer zo helder als een spaatje blauw.
Antwoorden komen gewoon.
En het lichaam vind het ook fijn.
Veel relaxter.
Beetje ademen.
Beetje bewegen.
Beetje eten.
Beetje slapen.
Beetje praten.
Beetje werken.
Beetje typen.
Beetje zingen.
Beetje lachen.
Zeg maar veel.
Luisteren naar de vogels…

Hèhè heerlijk zeg.
Zo simpel kan het zijn.
Leven.
Proost.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Chris Ross

Leven is zwaar, maar het komt allemaal goed

21 FEB 2020

Wat moet ik precies doen, hier in het callcenter zitten en wachten tot de nummers geladen zijn? Je wordt verondersteld niets te lezen en niet met de buren te veel praten, dus wat kan ik doen? Ik moet daar zitten en mijn gedachten voor mezelf houden. Het probleem is dat ik gewoon niets uitdagend doe.

Het punt is dat ik een Amerikaans-Duitser ben en ik wil mijn Nederlands blijven leren, maar wanneer heb ik een momentje? Eindelijk... het callcenter is rustig, dus ik trek de Metro en lees de woorden die ik probeer te begrijpen. En in die paar momenten tussen de gesprekken door lees ik goed geschreven artikelen en de lezerscolumn. Gisteren nog las ik het verhaal van Indra en het zette me weer aan het denken over de strijd van het leven. Er is geen briljante manier om het te zeggen, het leven is zwaar.

In mijn bijzondere situatie ben ik net afgestudeerd met een Master van Erasmus. Ik denk dat ik nu voor meer banen heb gesolliciteerd dan ik kan bedenken, het moeten er meer dan honderd zijn. Toch zeggen mensen me dat dat het gemiddelde is. Het enige probleem is dat ik het gevoel heb dat ik geen baan kan krijgen op de plaatsen die ik consequent heb nagestreefd, en ook niet op de typische plaatsen daartussen, en zeker niet bij Action of Decathlon. Ja, ik heb ook bij hen gesolliciteerd in de hoop op enige stabiliteit in mijn leven, terwijl ik de NGO's en internationale organisaties waar ik al zo lang in geloofde, nastreef.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Daphne Simons

'Wie ben ik als ik geen model meer ben?'

21 FEB 2020

Die vraag spookt soms door mijn hoofd.

Ik had mijn waarde altijd gekoppeld aan wat ik 'deed', niet aan wie ik 'was'. Als klein meisje, startte ik met atletiek. Daar was ik goed in - ik ontving de bronzen medaille op de Nederlandse Kampioenschappen. Fijn - zo'n medaille! - want dan wist ik weer dat ik waardevol was. Later werd ik model. Fijn - zo'n Louis Vuitton campagne! - want dan wist ik weer dat ik waardevol was. Deze overtuiging kwam niet alleen terug in grote dingen zoals ik hierboven beschrijf, maar ook in de kleine, onopvallende of alledaagse bezigheden. Pas als ik iets had gedaan, behaald of bereikt, was ik waardevol.

Maar weet je wat? Het leek nooit goed genoeg. Als je telkens iets moet 'doen' om je waardevol te voelen, is dat geen voorwaarde om ontevreden te zijn? Als je telkens grootse dingen moet 'doen' om een universeel, maar simpel verlangen (namelijk waardevol voelen) te vervullen, is dat geen vergif in je geest?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Darryl Schenkers

Likeability of7

Gezellig meezingen met je spelers, ho eens even!

20 FEB 2020

Een populair nummer, waarvan je de tekst uit je hoofd hebt geleerd om erbij te horen meezingen mag anno 2020 niet meer. De inmiddels ex-trainer, Ron Jans, van de Amerikaanse voetbalclub FC Cincinatti heeft dat in de afgelopen periode aan den lijve ondervonden. Hoe kan zoiets als aanstootgevend worden gezien, wanneer het eigenlijk puur een citaat is uit een al bestaand nummer? Diezelfde Ron Jans die zich bij zijn emigratie heeft verdiept in de geschiedenis van ‘The Greatest Nation on Earth’, heeft stilgestaan bij het slavernijverleden door een bezoek aan bijzondere monumenten en in Nederland bekend staat als allemansvriend. Tegenwoordig mag helemaal niks meer. Wanneer je het hebt over producten of feesten met een aanstootgevende naam, kan ik daar goed inkomen. Ron Jans wordt in dit geval afgeschilderd als extreemrechtse racist, in plaats van een trainer die zijn best doet om bij de groep te horen. Hier in Nederland lopen toch ook mensen rond die qua naam op elkaar lijken, of waarvan je denkt dat de naam hetzelfde is. Als je dat hier doet wordt er geen moord of brand geschreeuwd. Maar Ron doet het en ja hoor, hij heeft iemand gestenigd. Toegegeven dat Rashawn (Dally, voetballer FC Cincinatti) qua naam niet lijkt op Kawhi (Leonard, basketballer LA Clippers). Maar het was nog een compliment ook, omdat Ron de voetballer aanzag voor Kawhi die net een belangrijke prijs had gewonnen. Ik word vanwege mijn haar soms ook vergeleken met bekende voetballers en artiesten. Ik vind het een fantastisch mooi compliment, ondanks ik het natuurlijk ook niet ben. Ron Jans moest het proces afwachten, terwijl hij van de dug-out naar de tribune was geplaatst. Hij heeft de eer aan zichzelf gehouden en hij komt weer lekker naar huis. Van ‘the land of the free’ naar het echte land van vrijheid van meningsuiting. Hier mag hij in alle vrijheid meezingen met alle carnavalskrakers die het komend weekend zullen klinken in het zuiden van het land. Misschien dan wel iets minder schunnig op het gebied van aanstootgevende woorden, maar er zal vast genoeg worden gescholden over het aankomende kutweer.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_29135d6e08d17f4157f50fb2628202572d46f2c8_avataruser_f76fe5c813da44cc6aa516d6ba74362bf9bae432_avataruser_337568875ed36313061e1b8937ac5ef95570d3e9_avatar

+15


pen icon

Mark de Jong

Fietsen tegen de studieschuld

20 FEB 2020

De student op de racefiets. Er is geen enkele voor de hand liggende reden waarom je als studerende tiener op een racefiets moet rondrijden. Ze zijn van alle ongemakken voorzien in ieder geval. Een keihard zadel, een kromme rug en de hele tijd je spijkerbroek in je sok stoppen aan de kant van de ketting. Top.

Misschien willen ze door middel van die kromme houding wel op een subtiele manier aan de buitenwereld laten weten dat ze gebukt gaan onder een enorme studieschuld. Of vertellen ze ons eigenlijk dat de druk van het presteren op de universiteit veel te groot is. Het is een moderne vorm van zelfkastijding. Jezelf pijn doen uit religieuze overtuiging, alleen dat zonder de religieuze overtuiging.

Het is onder de studenten die deze vreemde vorm van voortbewegen uitoefenen volgens mij ook uit den boze om ook maar iets van wielerkleding te dragen. Het moet zo casual mogelijk uitgevoerd worden. Het liefst gewoon in spijkerbroek, blouse en colbert. Hoe kutter het eruit ziet, hoe beter het overkomt. Er zijn ook types die dan wel zo’n wielerbroekje aan doen en speciale schoenen. Dan sta je pas echt voor lul in de community. Waarschijnlijk hebben zij gewoon niet zo’n hoge studieschuld meer, dan mogen ze weer een beetje comfort genieten van zichzelf.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Floortje Oosterlee

Likeability of6

Gescheiden ouders hebben is fijn

20 FEB 2020

Wat fijn dat mijn ouders gescheiden zijn. Wat misschien een beetje gek klinkt op het eerste gezicht. Maar heb je er wel eens over nagedacht dat kinderen er beter van af zijn met gescheiden ouders dan met ouders die nog samen zijn. En dit geldt ook bij mij.

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik zelf 5 jaar oud was. Ik weet nog dat ze vaak lang zaten te praten boven over hoe ze alles gingen regelen. Ik wist dan niet waarom ze zo lang praatten. Uiteindelijk bleek dat ze uit elkaar gingen.

Gescheiden ouders hebben is best onhandig. Als je iets nodig hebt ligt het weer bij je moeder, en als je plannen hebt moet je altijd eerst even checken waar je eigenlijk bent op dat moment. Ook komen er nieuwe partners bij kijken, wat niet altijd zo soepel verloopt en dan krijg je daarbij ook nog is bonus broertjes en zusjes.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_2ab040260f6db501079f9fefc3ebb5e3f53726a3_avataruser_f6c5d1b032eeb11b467d5cb554620ecd05d34835_avatar

pen icon

Bert van Altena

Het zal je kind maar wezen

20 FEB 2020

Je komt van een andere planeet als je geen smartphone of tablet bezit. Dan raak je in een isolement. Het gros van de communicatie is tegenwoordig digitaal. Daarvoor maken we gebruik van social media zoals Instagram, Twitter en Facebook. De benaming deugt niet. Het is in meerdere opzichten een extreem asociale omgangsvorm.

Appen heeft de voorkeur boven verbale communicatie. Zelfs tijdens een verjaardag of bij een etentje buiten de deur is dit meer regel dan uitzondering. Gezelligheid kent geen tijd. Ik vier mijn verjaardag dit jaar voor het eerst knus in een Whatsapp-groep. Iedereen is van harte uitgenodigd. Dat wordt een feestelijke en dolle boel. Het dak gaat er af.

De toename van het aantal verkeersongevallen baart zorgen. Laatst zag ik een meisje met fiets en al in een vijver verdagen. Het gevolg daarvan waren een paar paarse plekken en een geknakt imago. Het onfortuinlijke wicht appt voorlopig niet meer in het verkeer. De schrik zit er goed in en bovendien is de elektronica niet waterbestendig. Vreselijk komisch om te zien natuurlijk, maar aan de ander kant ook wel triest. Het zal je dochter maar zijn.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Robert Beernink

Macht

20 FEB 2020

Historicus en filosoof Yuval Noah Harari werd onlangs geïnterviewd door Adriaan van Dis. Ieder woord was raak, elke zin eiste diepere reflectie. Fascinerend waren zijn bespiegelingen over verhalen.
De mens is het enige wezen met zelfbewustzijn. Beseffen dat we bestaan en emoties met een tijdsaspect als hoop en verlangen bezitten, maakt ons uniek, tevens kwetsbaar. In tegenstelling tot andere levensvormen, kunnen verhalen ons denken en doen en laten beïnvloeden. Uit vaak vele versies kunnen we een waarheid kiezen, bijvoorbeeld een religie, het humanisme of terrorisme.
Elk verhaal is waar, elke waarheid slechts geloof. Wat hebben schrijvers een machtig vak!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Leerdynamiek

Ontspanningsmassage met klankschalen

20 FEB 2020

De afspraak stond al een tijdje gepland en vervolgens werd het een spontane actie. Hou ik van…van spontane acties. Voor hem één van de eerste keren om te geven, voor mij de eerste keer om te ontvangen. Massage door klankschalen. Ik was wat sceptisch. Ik heb wel het een en ander aan massages uitgeprobeerd. De ene techniek met meer succes dan het andere.

Ontspanningsmassages, hotstone, shiatsu, stoel, holistische massages, je kunt me er nog net niet voor wakker maken. Slapen is voor mij namelijk heilig. Sinds mijn burnout, waarbij ik voor mijn gevoel bijna twee jaar niet geslapen heb, maakt niemand (zonder gevaar voor eigen leven) me meer ergens wakker voor. De massages die ik kende zijn allemaal met persoonlijke aanraking. De ene met olie zonder kleding, de andere over de kleding heen. De enige massage waar ik niet over te spreken was, was de stoelmassage. Die vond ik verschrikkelijk: veel te lomp! Kon natuurlijk ook liggen aan degene die het gaf.

Klankschalenmassage. Ik werd uitgenodigd om op zo’n Massagetafel te gaan liggen. Je weet wel…zo’n lekkere, met een dik ligkussen, zo’n fijn gat voor je hoofd en een plek waar je goed je armen kwijt kan. Mijn lijf deed ‘uuugghhhhhmmmpppfff’…alleen dat al, heerlijk!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Marleen Kuijs

Likeability of6

Monopoly-spel

20 FEB 2020

Afgelopen week kreeg ik opnieuw een afwijzing voor een behandeling voor mijn posttraumatische-stressstoornis. 'Te complex.' Voor de zoveelste keer. Soms vraag ik me af of er wel een behandeling voor me bestaat. Ben ik dan echt zo ingewikkeld?

Ik probeer de situatie voor mijn omgeving luchtig te houden. Een lastige taak, want erg luchtig is het niet. Dit keer vergeleek ik de GGZ-zorg met een spelletje monopoly. Op de een of andere manier trek ik bij elke intake het Algemeen Fonds-kaartje 'Ga terug naar start.' Want zo voelt het. Elke keer opnieuw de intakes, de wachttijd, de telefoontjes en... de afwijzing. Alleen gaat dit niet over een leuk gezelschapspelletje, maar gaat dit over het leven: mijn leven.

Ik grap met mensen: 'Het kaartje ga naar de gevangenis is de gesloten afdeling, dat is toch bijna hetzelfde.' Ik lach erom, maar eigenlijk is het schrijnend. Ik wil leven, ik wil in de maatschappij staan: maar door mijn klachten lukt dat niet. Ik kom er maar niet uit en steeds opnieuw heb ik het geval door de afwijzingen van de hulpverlening dat ik niet mag bestaan.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_082cf06b47ca9bd05a15545fb7ecc058512c1715_avataruser_7915e44214c0c611be6931715047041eec8a9fc8_avataruser_5c59a7b7612e328b88c7b531e5ab3b0f95d9453c_avatar

+1


pen icon

Elena Betos

Brownie-chocola

19 FEB 2020

Het einde van het winterseizoen is in zicht en ik kan weer volop genieten van de Paaslekkernijen.

De schappen in de winkels liggen al vol met paaskoeken en niet te vergeten paaseitjes. Ik zit heerlijk in die lente-vibe wanneer ik mooie gekleurde verpakkingen zie. Ik kan de overzoete smaak van chocolade op mijn tong al proeven op het moment dat ik de paaseitjes zie liggen. Afgelopen weekend werkte ik weer aan mijn vertrouwde kassa in de supermarkt. En ja hoor, daar zie ik ze voorbijkomen op de band. Paaseitjes. En ook nog eens twee van die zakken, een met karamel-zeezoutsmaak en de ander met cappucino-smaak. Tegenwoordig wordt er bijna van ieder product verschillende smaken geproduceerd. Waar worden paaseitjes van gemaakt? Chocolade. En in welke smaken kan je deze paaseitjes dan kopen? Brownie en stracciatella. Juist, een explosie van chocola. Waarom eigenlijk? Hebben we dit nodig? Is het paaseitje van zichzelf dan al niet genoeg chocolade? Als je een brownie wil eten dan koop je toch een brownie. Het traditionele product is voor mij al goed genoeg. Van een romig melkchocolade-eitje geniet ik prima. Maar dan is er ook nog het feit dat de decembermaand net voorbij is en de zuurstokken hebben al plaatsgemaakt voor de paaseieren.

Alsof we ons zelf moeten vullen met lekkernijen die feestdagen voor ons te bieden hebben. Ik kan me namelijk niet voorstellen dat iemand een heel jaar wacht totdat we onze maag weer mogen vullen met het zoveelste Paas-assortiment. Ik heb niks tegen feestdagen, maar ik kan het niet hebben dat winkels zo gefocust zijn op winst en het hebben van een ''thema'', waardoor ze de schappen alvast maar vullen voor een feestdag die pas over 2 maanden plaatsvindt. Pasen is namelijk pas in april. Zijn de ondernemers zo wanhopig? Of denken ze echt dat de gewone burger zich driemaandenlang vol wil proppen met chocolade-eitjes? Zijn de feestdagen zo belangrijk dat we er steeds aan herinnerd moeten worden zodra we boodschappen doen? Ik moet er zelf in ieder geval niet aan denken. En wanneer ik me in de Action of Albert Heijn bevind dan pak ik wat ik nodig heb en race ik zo langs het Paasassortiment. Ik kan het missen als kiespijn.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Monique Louis

Likeability of5

Voor muziek het hoogste

19 FEB 2020

Met een hoop gekreun stap ik uit mijn bed, heb een spier in mijn nek verrekt, niet zo’n beetje ook. Ik draai een sjaaltje om, en neem een pijnstiller. Als ik straks bij het voorsorteren naar links, maar niet over mijn schouder kijk. Ook mijn hoofd achterover, om te gorgelen, is onverdraaglijk. Even later zit ik met de houding van een koningin aan tafel. Naast me rapt zoon, elf, vlekkeloos de woorden van Roddy Ricch:

‘Pour up the whole damn seal, I'ma get lazy
I got the mojo-deals, we been trappin' like the '80's
She sucked a nigga soul, got the Cash App
Told 'em wipe a nigga nose, say slatt, slatt
I won't never sell my souououl ……’’

Ondertussen is hij bezig met een leertoets aardrijkskunde. Ik kijk mee. Hij stopt. ‘De leraar zei dat als je deze toets voor tachtig procent goed maakt, dat ik dan de stof ken, hoef ik niets meer te leren’. Nonchalant, zingt hij verder. ‘…And I can back that. And I really wanna know, where you at, at?’

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lol
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar