Lezerscolumn

pen icon

Luc Rullens

Individualisme, een keuze?

23 AUG 2019

Al tientallen jaren vindt er in het voorjaar een sportdag plaats voor alle basisschoolkinderen van mijn dorp. Een volksfeest zou je het wel kunnen noemen, met honderden kinderen en tientallen vrijwilligers, georganiseerd bij de plaatselijke voetbalvereniging. Het aantal kinderen bleef ongewijzigd, echter zag de organisatie het uitbundige aantal vrijwilligers langzaamaan terug lopen. In de afgelopen jaren werd soms zelf de noodklok geluid met een wanhopige roep naar hulp.
Ik geloof dat dit soort problemen zich niet beperken tot mijn dorp of regio. Iedereen die zich een beetje in de ‘vrijwillige’ omgeving inzet ziet vrijwilligers vertrekken, besturen uiteenvallen en activiteiten teruglopen. Dat doet me enorm pijn.
Hoe het komt, dat is de vraag. Blijkbaar hebben we geen tijd, zin of energie om anderen te helpen. Natuurlijk snap ik dat iedereen zich moet wagen aan de gezinspuzzel van inkomsten, uitgaven en tijdsindeling. Dit kan een hele kluif zijn, maar ik ben opgegroeid in een gezin met drie branieschoppers. Allen deden we twee sporten, mijn ouders werkte beiden en mijn moeder was vrijwillig actief op onze school. Is er in een korte tijd zo veel veranderd dat we de puzzel niet meer gelegd krijgen? Dat we zoveel moeten werken, omdat de uitgaven anders niet meer te dekken zijn? Ploffen we dagelijks ‘s avonds op bank met burn-out klachten?
Je zult jezelf waarschijnlijk afvragen wat voor melancholische, conservatieve zeurzak je blootstelt aan deze gedachten. Het tegendeel is waar. Ik ben tweeëntwintig jaar en al meer dan de helft van mijn leven vrijwilliger.
De deels verantwoordelijke onderstroom die ik inmiddels zie, is het individualisme. Naar mijn mening wordt dit begrip maar al te vaak in onze samenleving weggezet als een natuurrecht, waar je maar mee te dealen hebt. We zouden geen invloed meer hebben op de keuzes die we maken, maar volgens mij hebben we die keuze wel. Het staat je vrij een dag niet te werken om een sportdag te begeleiden. Je kan een uur vroeger uit bed komen om ouderen te helpen. Het is een optie om een weekend in het jaar kinderen een mooie tijd te gunnen.
Te vaak is de vraag, ‘maar wat krijg ik daar voor terug?’. Hoe spijtig ik het ook vind dat deze vraag centraal staat in zoveel hoofden, ga ik hem toch beantwoorden. Voor alles wat je belangeloos doet, krijg je feitelijk niks terug. Maar het plezier van een ander, waaraan jij hebt bijgedragen, is plezier voor jezelf.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Jim Startman

Likeability of6

Ook een goedemorgen!

GISTEREN

‘’Goedemorgen!’’ ‘’Wilt u zegeltjes?’’ ‘’Hier is uw bon, fijne dag verder!’’ zegt de vriendelijke caissière achter de kassa. Zinnen die ik zelf ook vaak gebruik, omdat ik zelf achter de kassa werk. Dat is een prima bijbaantje als je het mij vraagt. Je bent lekker in contact met mensen, en over het algemeen heb ik ook hele gezellige klanten die altijd wel in zijn voor een praatje. Maar in die tijd dat ik bij de supermarkt werk, heb ik veel bewondering gekregen voor mijn collega’s. Werken in een supermarkt gaat namelijk niet altijd over rozen.

In deze column ga ik hebben over niet zo sympathieke klanten. Bijvoorbeeld klanten die niet eens de moeite nemen om even ‘goedemorgen’ te zeggen als de caissière hem/haar begroet. Wat is daar mis mee? Is dat teveel gevraagd? Je hoeft echt geen theekransje te houden met de caissière, maar even vriendelijk glimlachen en hallo zeggen is toch niet moeilijk? Iedereen kan wel eens chagrijnig zijn of zijn dag niet hebben, dat is ook echt niet erg, maar blijf vriendelijk. caissières zijn ook gewoon mensen.

Een ander ding waar je niet omheen kan zijn klanten met oortjes in. Helemaal prima als je tijdens het boodschappen doen muziek wil luisteren, dat moet je ook gewoon doen, maar doe alsjeblieft je oortjes uit, of doe er eentje uit als je afrekent. Dit voorkomt veel misverstanden, en daarnaast laat je zien dat je aandacht hebt voor de caissière, het ziet er gewoon beleefder uit, en toont ook respect naar de caissière. Want nogmaals; wij zijn ook maar gewoon mensen die ons werk doen .

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_e4be7098a9f55fb5c89f7e3689bfad31ce28fccf_avataruser_699dafa735a116de3734bcf7d285856b304cf225_avatar

pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

12 JUN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_c4dd0cb7582b72fbfbee52013e23df825408383f_avataruser_fc82568425094b2c9862ed6360ac6783eeb31739_avataruser_89e0c88f7765a94dab03a61cc0f280e593fe5bad_avatar

+100


pen icon

Cees Freeke

Profiel coalitie bevreemdt kiezer

GISTEREN

De VVD is een fusie van de Partij van de Vrijheid en het Comité-Oud. Hun idealen zijn weg; profiel is onmiskenbaar links en groen. De rechtse kiezer gaat voor het duidelijke rechtse profiel van de PVV en FvD. Het CDA heeft geen profiel meer; staat niet meer vierkant ergens achter en gaat nimmer meer lijnrecht ergens tegen in. De ‘C’ heeft geen reële betekenis meer; ‘ik doe er niets mee’, erkende Heerma onlangs.
D66 werd in 1966 opgericht op initiatief van de journalist Hans van Mierlo met de VVD’er Hans Gruijters voor bestuurlijke vernieuwing. Daar is niets meer van over. Minister Ollengren vernietigde het referendum. D66 veroorzaakt woningnood, alsook islamisering gepaard gaande met omvolking door massa immigratie van buiten de EU. De veestapel gaat naar de helft; de vrijgekomen gronden zijn voor woningbouw en gaan naar migranten, die wettelijk voorrang hebben. De ChristenUnie is een fusie van Gereformeerd Politiek Verbond (GPV) en Reformatorische Politieke Federatie (RPF). Nu manifesteert het zich als een linkse organisatie, overgoten met een christelijk sausje. Gert-Jan Segers zegt tegen antisemitisme te zijn, maar hij doet mee met de immigratie van asielzoekers die Jodenhaat met de paplepel ingegoten hebben gekregen. De grootste zelfbenoemde meloenenslikker van het jaar.
Tot slot een partij die in de toekomst deel wil uitmaken van de coalitie. De PvdA heeft een intrinsiek tegengesteld profiel. Tegengestelde feiten: jarenlang was de PvdA tegen de JSF maar op het laatste moment stemde de PvdA vóór; met de ‘gekozen burgemeester’ ging het andersom: jarenlang vóór, maar ook weer op het laatste nippertje tegen. Frans Timmermans zegt ‘de islam is onze toekomst’ en ‘roei monoculturen uit’; in de verkiezingstijd ging het over plastic; minister Ploumen geeft vijf miljoen euro aan Syrische studenten terwijl onze Hollandse studenten alles moeten terugbetalen; Asscher twittert dat hij tegen verhoging van btw op boodschappen is maar stemt tegen een motie om dit terug te draaien; Dijsselbloem stelt de rekenrente op bijna nul, terwijl het rendement zes procent is.
Ploumen heeft destijds als minister aanneming van CETA bepleit, maar is als Kamerlid tegen, niet op grond van de inhoud - want die is hetzelfde gebleven - maar gewoon om tégen te zijn. PvdA wil anno 2020 de Westerscheldetunnel tolvrij maken. Verkiezingsretoriek van het zuiverste water; immers in de Tweede Kamer stemde de PvdA tegen een motie om de Westerscheldetunnel tolvrij te maken.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Elske Huising

Een Hollandse zaterdag

GISTEREN

‘Tomaten, heerlijke verse tomaten! Zes stuks voor een euro!’, roept de groenteboer. De geur van vers gebakken stroopwafels dringt mijn neusgaten binnen, maar wordt al gauw verdreven door de zilte lucht die bij Vispaleis Koelewijn vandaan komt. Een stel gehuld in sportieve Gaastra-jassen proeft van stukken gebraden kip bij de poelier en bij de bakker staat een meisje met een briefje van vijf in haar handen te wachten op haar bruine tijgerbrood. Het is zaterdagmiddag en na een lange tijd in Azië struin ik weer eens door de straten van Deventer. Het feit dat alle kramen netjes op een rij staan, het niet naar riool stinkt en de mensen over het algemeen rechts aanhouden heeft eigenlijk ook wel wat en ik geniet als ik net als vroeger bij de kaaskraam een plakje kaas mag proeven; die heb je in Azië dan weer niet!

Ik meng me tussen het winkelend publiek en kijk geamuseerd toe hoe wat tieners knalgele nagellak testen en moeder en dochter samen tussen de spijkerbroeken neuzen terwijl vader buiten verveeld een sjekkie draait naast een paar andere wachtende mannen. Mijn oog valt op een zwarte krijtbord dat de lekkerste snert van Deventer beloofd en omdat het bijna lunchtijd is besluit ik te kijken hoe de rest van de menukaart eruit ziet.

Als ik binnenstap kijken een paar mannen op die met een fluitje voor hun neus aan de bar zitten. Aan de muur hangen advertentiebordjes van Grolsch en Coca Cola en Van Dik Hout brult ‘het is zo stil in mij’ door de speakers. Op een kruk in de hal ligt een stapel bordspellen waar ik mens-erger-je-niet tussen ontdek en in de wc hangt een briefje met het verzoek om de pot achter je schoon te schrobben. Het ruikt er naar een mix van frituurvet, schraal bier en goedkoop schoonmaakmiddel en ik krijg spontaan zin in een broodje gehaktbal. Helaas is het café niet hip genoeg voor vega-ballen en kies ik voor een ouderwetse uitsmijter geserveerd met een bolletje huzarensalade en natuurlijk een paar dikke plakken jong belegen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Joop van der Laan

Likeability of6

Weekje weg

23 FEB 2020

We mόeten er even tussen uit. Het is krokusvakantie, het verlangen naar een weekje weg borrelt naar boven. Het spoorboekje van het vakantiepark voorspelt een onvergetelijke week. Wil je dit lijstje op de voet volgen, dan spring je na het verblijf buiten adem in de auto om alsnog thuis bij te tanken. Het is een ratrace vol spelplezier, bedoeld voor de kids. Ouderschap is afzien.

Na de achtbaan in het zwemparadijs ploffen we met woest gekamde haren op een stoel in het restaurant. Samen met andere weekje-weg-mensen, dat schept natuurlijk een band. Op een podium zingt een man zoetgevooisd het ultieme levenslied.
Naast me duikt een mevrouw als een havik op een vrijkomende tafel. Ze verovert vier stoelen en een kinderstoel, zo te zien voor een heel gezelschap. Haar man in een rolstoel arriveert even later, vergezeld van een kinderwagen voor speciaal vervoer van zijn schoothondje. De extra stoelen dienen als garderobe. De tafel wordt leeg geveegd om het consumptiebudget in klinkend muntgeld neer te leggen. Onze tafelburen slaan hun kamp op.
De sfeer komt erin, de man hijst zich overeind! Verlaat zijn rolstoel en gooit zich in de armen van zijn partner voor een weergaloze foxtrot. Onverdroten zwiert het danspaar over de vloer en vergeet alles om zich heen. De hond blaft onophoudelijk.
Een optisch fenomeen, een ander beeld van de werkelijkheid? Ik kan mijn ogen niet geloven en waan me in een bedevaartsoord, waar mensen met een kwaal als genezen naar huis terug keren.

Een dag later zijn we getuige van een ander aandoenlijk tafereel. Vaders leven zich uit met handarbeid in een activiteitenruimte. Hier bouwen ze met man en macht onder stress aan vogelhuisjes. Deze activiteit kost inschrijfgeld dus moet alles uit de kast om de investering terug te verdienen. Een handige vader met rood aangelopen hoofd en een petje, het brilletje op het puntje van zijn neus, timmert zijn vingers blauw. Alles voor het kind. Maar zijn zoon weigert elke vorm van medewerking. Die heeft interesse in de kist met restmaterialen. Het vogelhuisje zal, hoe dan ook, meegetorst worden naar het verblijfsadres. Als een tastbare herinnering aan de geleverde inspanningen. Voorzien van vetbollen, die onder de bezielende leiding van het animatieteam met vogelvoer verkleefd zijn.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_813c3832c32205737c2309de0bb24696f833667e_avataruser_9845542c3e918b8a39ce3f033577e74438364186_avatar

pen icon

Imka Meuwese

Likeability of5

Op de vlucht voor carnaval

23 FEB 2020

Ondanks dat ik een Brabantse ben, geef ik er niets om…carnaval. Ik heb het diverse keren geprobeerd en als het moet dan vermaak ik me wel maar dat kan ik eigenlijk altijd wel. Daarvoor hoeft het voor mij geen carnaval te zijn. Lekker gek doen vind ik geweldig, het grootste deel van mijn leven doe ik dat al en soms zelfs een beetje TE. Maar om verplicht 4 dagen lang gek te doen vind ik echt van de zotte, om maar in de carnavalstermen te blijven. Bovendien lijkt carnaval vaak meer op een zuipfestijn en ergens kan ik dat nog begrijpen ook. Want hoe kun je zomaar op commando gek doen? Tja, dan hebben de meesten wel even iets nodig. Zelf heb ik daar geen last van, ik drink nooit alcohol en ik heb het ook niet nodig. Ik kan puur natuur uit mijn dak gaan maar dan wel graag als ik daar zelf zin in heb. Dus deze dagen probeer ik altijd te ontsnappen uit het feestgepeupel.

De enkele keren dat ik een poging waagde dronk ik geen druppel maar hield er toch een kater aan over. Velen denken namelijk dat carnaval een soort van grote orgie/versierfeest is en je moet dus niet schrikken als je zomaar ineens een hand op je billen voelt, of nog erger... En dan zijn er ook de nodige mensen, veelal niet zuiderlingen, die speciaal komen om een potje te gaan knokken. Dat snap ik al helemaal niet, wat een lol zeg. Maar goed, het moge duidelijk zijn dat carnaval niet mijn ding is. Deze week legde ik aan een immigrant uit dat het van oorsprong een religieus feest is, hij keek of hij vuur zag branden. Het floepte zomaar uit mijn mond maar toen ik het had gezegd ging ik zelf twijfelen. Vaag stond zoiets me bij maar was dit wel echt zo? Ik zocht het op en het klopt inderdaad maar wie weet dit vandaag de dag nog?

Laat mij maar lekker het grootste deel van mijn leven prettig gestoord zijn maar niet tijdens carnaval, niet op commando. Laatst moesten de dames bij dansles een draai maken waarbij allebei de armen de lucht in gaan tijdens deze draai. Plots dacht ik aan het lied: ‘En dan de handjes de lucht in…’ en wat ik denk zeg ik altijd, of zingen in dit geval. Geheel onverwachts zongen we in koor ineens een carnavalsliedje. Dan zou ik het liefst even in polonaise door de dansschool gaan maar ik geloof niet dat de leraar dit helemaal voor ogen had. Tijdens deze carnaval gaat er van alles de lucht in, met deze harde wind, maar niet mijn handjes!
Ik ontvlucht het en ga naar een gezellig feestje boven de rivieren. Alaaf!! Tot over een paar dagen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_93128fc22b33a8d9a8af06fe933f69a78f3b860b_avatar

pen icon

Cale Columns

Likeability of6

Welcome back Mr. Anderson

23 FEB 2020

Dat vraag ik u af. Of je je wel eens hebt afgevraagd of een boom op een afgelegen plek, door storm Dennis geveld, ook een krakend geluid maakte? Of een minimalistisch boompje, door minimalistische Dennis Storm geveld op een afgelegen plek op Bali? Niemand kan het horen. En een geluid dat niet wordt waargenomen kun je toch geen geluid noemen? Vraag je je wel eens af of het lampje in de koelkast wel uitgaat als je de deur sluit? Je neemt aan van wel, want de deur drukt het knopje in, maar is het wel echt uit? Of brandt het zodra je er naar kijkt?
Als je ’s ochtends de weg op gaat, begint het verkeer dan te rijden? Of ging het al die tijd door en werd je je er bewust van omdat je er aan deelnam? Of deed de hele wereld toch de Mannequin Challenge, totdat jij je aandacht er op richtte?

Het doet nogal denken aan de kat in het experiment van Schröderling, die opgesloten werd in een radio-actieve kist. Na enkele dagen de kist te openen was er 50% kans dat hij dood was of het er levend van af had gebracht. Met het openen wekte je het beest dus min of meer wel of niet tot leven. Want je was je er toen pas van bewust dat hij leven-dig of -loos was; daarvoor maakte het geen verschil.
Is het dan zo dat als je bewust hier en nu bezig bent, dat de werkelijkheid dan pas werkelijk wordt? Dat je anders een programmaatje bent dat in het grote geheel zijn lussen draait en zich pas bewust wordt van zijn eigen bestaan en de wereld om zich heen door te stoppen met zijn eigen bestaan? Huh? Alsof je opeens de rode pil van The Matrix voorgeschoteld krijgt en uit je illusie ontwaakt.

Is het niet zo dat het Hier en Nu tegenwoordig voor de blauwe pil lijkt te hebben gekozen? Mainstream doorlopen, doorrammen binnen de gestelde lijntjes en, contradictioneel genoeg, massaal individualistisch zijn maar toch je eigen hier en nu vaak het hier en nu van een ander is? Zoals het filmen met je mobieltje van een live concert zodat je iemand anders kan laten zien wat hij/zij gemist heeft. En jij dus ook want je was wel Hier, maar even niet Nu. En was je zelf het medium met je kunstmatige medium, en niet jezelf.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_0e2f2664c6302903040c9eaa70b13bd84ba969a0_avataruser_b0d9c53d19a696eabab7821f9736a9e7f1240c94_avatar

pen icon

Han Maas

Kolftijd

22 FEB 2020

Met mijn rug naar de al ingeschakelde tv werk ik een snelle maaltijd naar binnen. Een paar flesjes Corona staan koud te worden in de koelkast. Ajax kan beginnen.

In het nieuws hoor ik dat bedrijven te weinig golfruimte hebben; nu weet ik waarom ING-topman Hamers bestuursvoorzitter van een Zwitserse bank wordt. Hij doet dat niet voor het geld, maar voor meer golfruimte in de Alpenweide, natuurlijk. In Nederland is het maar behelpen met de geringe ruimte in de door stikstof aangetaste natuur. En één keer in het jaar een door de top van het bedrijfsleven georganiseerde golfclinic, ergens in een chic oord, is veel te weinig. Amper tijd om eens goed te netwerken en te levelen over de hoogte van het spaarbedrag waar de negatieve rente moet beginnen – hoeveel holes moet Hamers lopen om twaalf miljoen binnen te putten?

Ik draai me om naar de tv en zie een jonge vrouw in beeld. Als door een aansteker getroffen rol ik van tafel: Ik heb het verkeerd verstaan! Zij beklaagt zich over gebrek aan een ‘kolfruimte’. Nu moet ze in een niet af te sluiten bezemkast haar melkproductie op gang zien te krijgen. Ze zal aan haar ’s morgens in de crèche gedumpte baby denken, die nu in een wipstoeltje wordt gewiegd en een afgekolfd flesje melk nuttigt. Van gisteren dan.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Monique Louis

Als je haar maar goed zit

22 FEB 2020

Mijn moeder doet open. Ik schrik van haar grijze haar dat om haar hoofd lijkt geplakt. Mijn moeder was haar hele leven ijdel genoeg om regelmatig naar de kapper te gaan. Zo ken ik haar niet. Het doet me meer, dan ik mezelf toesta. Snel omhels ik haar, maar ze heeft mijn blik al gezien. Draait haar hoofd naar de spiegel. ‘Ik ben bij de kapper geweest, maar ze hebben het niet goed geknipt’. Samen kijken we in de spiegel naar mijn moeders haar. Was Joyce er niet? vraag ik haar. ‘Nee, ik ben door iemand anders geknipt’.

Peilend kijk ik haar aan. Geen idee, of dit verhaal klopt. Ik roep mezelf tot de orde: laat het rusten. Mijn moeder staat zo dicht bij mij, dat ik soms vergeet dat de waarheid er niet toe doet. Ik maak een grapje over mijn eigen haar, dat nog steeds alle kanten uit staat door de wind, en ik geef haar een knuffel. Mijn moeder lacht spontaan. Een van haar beste eigenschappen.

Een week later sta ik weer bij haar op de stoep. ‘Wat zie je er mooi uit, roep ik opgetogen, als ik mijn moeder zie. Ze glundert en vertelt me dat ze bij haar vriendin koffie ging drinken en daar toevallig haar dochter was, die een neefje knipte. De dochter van haar vriendin, heeft een kapperspraktijk. ‘Dat zou ik ook wel willen’ had mijn moeder gezegd. Prima, had Sandra geantwoord ‘dan knip ik jou hierna’.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Dick Sinnige

Positief denken

22 FEB 2020

Ik heb een ongelooflijk blije buurvrouw. Fleur heet ze.
"Heerlijk die regen. Zo goed voor de plantjes."
"We moeten het er maar mee doen.", brom ik.
"Nou buurman, het is niet moeten maar mogen."
Fleur corrigeert me regelmatig. Positief denken, daar draait het om.
Min ombuigen naar plus. Dat is de nieuwe trend: "Als wij vanaf nu alleen maar positieve gedachten denken, dan is er over tien jaar geen oorlog meer."
Ja, wie ben ik dan nog om achter te blijven? Ik wil geen oorlog op mijn geweten hebben, alleen maar omdat ik uit pure luxe een beetje heb zitten somberen!
Dus ben ik gestopt met negatieve gedachten. Ik vervang ze door lieve zoete roze gedachten met een chocoladerandje.
Natuurlijk is Fleur de eerste die ik op de hoogte stel van mijn bekering: "Fijn al die poepende honden hier. Krijgt het gras ook nog eens mest."
Ter aanmoediging krijg ik een lief zacht kusje op mijn wang.
"Prima, dat al die bomen zijn weggehaald. Kunnen de buren eindelijk eens zien wat ik allemaal uitspook."
Fleur blij. Ik blij. Nu hoor ik er echt bij. Ik mag zelfs bij Fleur op theevisite komen. Fris gedoucht, goed geschoren en met een glimlach van oor tot oor sta ik voor haar deur.
Als ze opent, komt de frisse geur van vers geplukte lelietjes-van-dalen me tegemoet: "Welkom, lieve lieve schat!"
Op de spiegel in haar gang hangt een briefje: "Echt, je bent de moeite waard!"
Binnen drinken we thee en zien we het leven onverbiddelijk zonnig tegemoet.
"Heb je de prachtige aanbiedingen van deze week al gezien?"
"Ja, de honing is tien procent goedkoper."
"Geweldig hè. Hoe al die bijtjes dat voor ons uit de bloemen halen!"
"Misschien willen die bijen wel helemaal niet dat we de honing van ze afpakken.", denk ik, als ik me heb teruggetrokken op haar plee.
Oef! De censuur is weg. Best wel gevaarlijk. Zeker hier. Bij Fleur. Ik houd me dus maar koest na het doortrekken.
Samen prijzen we nog even de buurt (vol grijs beton), de mooie auto's voor de deur (heel irritant) en de grote voordelen van de opwarming van de aarde (alles gaat naar de klote).
Na het laatste slokje thee word ik uitgewuifd: "Echt, je haalt de trein nog wel!"
Ik ren snel naar het station waar het treinverkeer stil ligt vanwege een kapotte bovenleiding.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Klaas Hartzema

Normen en waarden in het openbaar vervoer

22 FEB 2020

Normen en waarden in de trein.
Ik reis vrijwel dagelijks met het openbaar vervoer en er moet me iets van het hart. Ik zie mensen die hun tas gebruiken als buffer om alleen te mogen genieten van de reis. Dit snap ik, want ook ik reis liever zonder iemand naast mij of half op schoot. Tot zo ver niks aan de hand, beetje antisociaal, maar ik kan daar nog wel inkomen. De trein stopt bij de volgende halte en hij stroomt vol, waarbij ik en andere passagiers hun tas preventief weghalen, zodat mensen kunnen zitten. Wat mij nu stoort is dat ik sommige passagiers zie opkijken, die ook beseffen dat het tijd is om hun tas weg te halen. Ik zie dan dat deze mensen bewust verdwijnen in hun telefoon, strak naar buiten gaan staren of hun koptelefoon harder zetten. Ze wachten dan net zo lang dat iemand ze verzoekt om deze tas weg te halen. Mijn ergernis is dat ik moet vragen of ik mag gaan zitten. De tas heeft niet betaald en toch moet ik dit vragen? Nu ben ik nog wel zo bijdehand om dit te doen, maar ik zie ook mensen langslopen, kijkend naar alle bezette bankjes en dan maar blijven staan of doorlopen naar een plek waar iemand wel zo beleefd is geweest om hun tas weg te halen. Niet iedereen durft of wil vragen of ze mogen zitten, wat ergens ook volkomen belachelijk is.
Nu zit ik hutje mutje te kijken naar mijn mede passagier, die ik opgelucht om zich heen zie kijken, dat het weer gelukt is, om vervolgens nog uitgebreider te gaan zitten. Nu kan ik natuurlijk zijn/haar gedrag kopiëren, wat ik de meeste mensen ook zie doen, maar wil niet meewerken aan deze antisociale ontwikkeling.

Lieve medepassagiers, zouden we, naast weer opstaan voor ouderen, het wachten met instappen, tot iedereen is uitgestapt, ook deze vorm alstublief in het leven kunnen houden? Waarin we weer met respect hebben voor de medemens en niet alleen voor onszelf en onze eigen microkosmos? Mijn dank zal groot zijn!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Mik Leijssius

Likeability of5

C13

21 FEB 2020

Als wij bij gate C13 aankomen staat er al een lange rij passagiers. Vrijwel zonder uitzondering zijn ze in het gezelschap van een rolkoffertje. Ze staan. En hun rolkoffertje ook.
Wij kiezen niet voor de rij, maar voor een comfortabele stalen stoel. Wij zitten. Met uitzicht op de rolkoffertjes met aanhang.

Naïef vraag ik me af waarom mensen in een rij gaan staan, drie kwartier voordat - volgens ‘schedule’ - het inchecken begint. Op die vraag krijg ik nog geen antwoord.
Ruim vijftig minuten gebeurt er niets. De rij staat. Dan doet de grondstewardess een annonce over handbagage. Bij Transavia is één stuk handbagage toegestaan, maar toch kunnen al die rolkoffertjes niet mee in de cabine. Daarom vraagt ze vriendelijk wie zijn rolkoffertje vrijwillig wil afstaan, zodat deze in het ruim vervoerd kan worden. Kies je daar niet voor, dan worden willekeurig rolkoffertjes aangewezen die tóch het ruim in moeten.
Ik bekijk dat hele inchecktheater een tijdje met een vragende blik, tot mijn vrouw mij uitlegt hoe het zit: die mensen staan in de rij in de hoop als één van de eersten het vliegtuig in te kunnen. Dan kunnen ze hun rolkoffertje in de bagagebakken boven de stoelen stouwen, vóórdat een ander dat doet. Maar velen hebben pech. De grondstewardess loopt onderzoekend langs de rolkoffertjes en pikt er, op het oog inderdaad geheel willekeurig, een aantal uit. Dat krijgt alsnog een bagagelabel en moet mee in het ruim. Geïrriteerde aanhang.

Vijftien gevorderde koffertjes later begint het inchecken en ook dan blijken velen alsnog alleen het vliegtuig in te moeten. Omdat ze, naast hun rolkoffertje, ook nog een flinke sporttas of rugzak bij zich hebben. Of omdat hun rolkoffertje een rolkoffer is.
Uiteindelijk staan er drie bagagewagentjes met zo’n vijftig rolkoffertjes klaar om in de buik van het vliegtuig te verdwijnen, in plaats van in de comfortabele cabine. Wij lopen als laatste langs de stewardes. Zonder koffer, noem het undercover, maar met twee bescheiden tasjes.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_ea2586273a6dd3905f6311af4612fb96a433f0f5_avatar

pen icon

Marleen

Likeability of6

Wandelende Walnoot, STOP!

21 FEB 2020

Ik zat me af te vragen…
Of dingen te bekokstoven.
Dingen.
Hersenspinsels.
Ja ja ik zit me vaak dingen af te vragen.
Zoekend naar antwoorden.
Maar wat nou als ik er mee stop, wat gebeurt er dan?
Dan gebeurt er nog steeds heel veel.
Veel interessanter zelfs.
Wat er dan opkomt.
Dan klopt het gewoon.
Dan is het ineens weer zo helder als een spaatje blauw.
Antwoorden komen gewoon.
En het lichaam vind het ook fijn.
Veel relaxter.
Beetje ademen.
Beetje bewegen.
Beetje eten.
Beetje slapen.
Beetje praten.
Beetje werken.
Beetje typen.
Beetje zingen.
Beetje lachen.
Zeg maar veel.
Luisteren naar de vogels…

Hèhè heerlijk zeg.
Zo simpel kan het zijn.
Leven.
Proost.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_185792491f8e01e77b9ed209e1be2eb01dbc1001_avataruser_12c3f8d65e4f45fc205039f9d6930188d3041586_avatar

pen icon

Chris Ross

Leven is zwaar, maar het komt allemaal goed

21 FEB 2020

Wat moet ik precies doen, hier in het callcenter zitten en wachten tot de nummers geladen zijn? Je wordt verondersteld niets te lezen en niet met de buren te veel praten, dus wat kan ik doen? Ik moet daar zitten en mijn gedachten voor mezelf houden. Het probleem is dat ik gewoon niets uitdagend doe.

Het punt is dat ik een Amerikaans-Duitser ben en ik wil mijn Nederlands blijven leren, maar wanneer heb ik een momentje? Eindelijk... het callcenter is rustig, dus ik trek de Metro en lees de woorden die ik probeer te begrijpen. En in die paar momenten tussen de gesprekken door lees ik goed geschreven artikelen en de lezerscolumn. Gisteren nog las ik het verhaal van Indra en het zette me weer aan het denken over de strijd van het leven. Er is geen briljante manier om het te zeggen, het leven is zwaar.

In mijn bijzondere situatie ben ik net afgestudeerd met een Master van Erasmus. Ik denk dat ik nu voor meer banen heb gesolliciteerd dan ik kan bedenken, het moeten er meer dan honderd zijn. Toch zeggen mensen me dat dat het gemiddelde is. Het enige probleem is dat ik het gevoel heb dat ik geen baan kan krijgen op de plaatsen die ik consequent heb nagestreefd, en ook niet op de typische plaatsen daartussen, en zeker niet bij Action of Decathlon. Ja, ik heb ook bij hen gesolliciteerd in de hoop op enige stabiliteit in mijn leven, terwijl ik de NGO's en internationale organisaties waar ik al zo lang in geloofde, nastreef.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Daphne Simons

'Wie ben ik als ik geen model meer ben?'

21 FEB 2020

Die vraag spookt soms door mijn hoofd.

Ik had mijn waarde altijd gekoppeld aan wat ik 'deed', niet aan wie ik 'was'. Als klein meisje, startte ik met atletiek. Daar was ik goed in - ik ontving de bronzen medaille op de Nederlandse Kampioenschappen. Fijn - zo'n medaille! - want dan wist ik weer dat ik waardevol was. Later werd ik model. Fijn - zo'n Louis Vuitton campagne! - want dan wist ik weer dat ik waardevol was. Deze overtuiging kwam niet alleen terug in grote dingen zoals ik hierboven beschrijf, maar ook in de kleine, onopvallende of alledaagse bezigheden. Pas als ik iets had gedaan, behaald of bereikt, was ik waardevol.

Maar weet je wat? Het leek nooit goed genoeg. Als je telkens iets moet 'doen' om je waardevol te voelen, is dat geen voorwaarde om ontevreden te zijn? Als je telkens grootse dingen moet 'doen' om een universeel, maar simpel verlangen (namelijk waardevol voelen) te vervullen, is dat geen vergif in je geest?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Darryl Schenkers

Likeability of7

Gezellig meezingen met je spelers, ho eens even!

20 FEB 2020

Een populair nummer, waarvan je de tekst uit je hoofd hebt geleerd om erbij te horen meezingen mag anno 2020 niet meer. De inmiddels ex-trainer, Ron Jans, van de Amerikaanse voetbalclub FC Cincinatti heeft dat in de afgelopen periode aan den lijve ondervonden. Hoe kan zoiets als aanstootgevend worden gezien, wanneer het eigenlijk puur een citaat is uit een al bestaand nummer? Diezelfde Ron Jans die zich bij zijn emigratie heeft verdiept in de geschiedenis van ‘The Greatest Nation on Earth’, heeft stilgestaan bij het slavernijverleden door een bezoek aan bijzondere monumenten en in Nederland bekend staat als allemansvriend. Tegenwoordig mag helemaal niks meer. Wanneer je het hebt over producten of feesten met een aanstootgevende naam, kan ik daar goed inkomen. Ron Jans wordt in dit geval afgeschilderd als extreemrechtse racist, in plaats van een trainer die zijn best doet om bij de groep te horen. Hier in Nederland lopen toch ook mensen rond die qua naam op elkaar lijken, of waarvan je denkt dat de naam hetzelfde is. Als je dat hier doet wordt er geen moord of brand geschreeuwd. Maar Ron doet het en ja hoor, hij heeft iemand gestenigd. Toegegeven dat Rashawn (Dally, voetballer FC Cincinatti) qua naam niet lijkt op Kawhi (Leonard, basketballer LA Clippers). Maar het was nog een compliment ook, omdat Ron de voetballer aanzag voor Kawhi die net een belangrijke prijs had gewonnen. Ik word vanwege mijn haar soms ook vergeleken met bekende voetballers en artiesten. Ik vind het een fantastisch mooi compliment, ondanks ik het natuurlijk ook niet ben. Ron Jans moest het proces afwachten, terwijl hij van de dug-out naar de tribune was geplaatst. Hij heeft de eer aan zichzelf gehouden en hij komt weer lekker naar huis. Van ‘the land of the free’ naar het echte land van vrijheid van meningsuiting. Hier mag hij in alle vrijheid meezingen met alle carnavalskrakers die het komend weekend zullen klinken in het zuiden van het land. Misschien dan wel iets minder schunnig op het gebied van aanstootgevende woorden, maar er zal vast genoeg worden gescholden over het aankomende kutweer.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_29135d6e08d17f4157f50fb2628202572d46f2c8_avataruser_f76fe5c813da44cc6aa516d6ba74362bf9bae432_avataruser_337568875ed36313061e1b8937ac5ef95570d3e9_avatar

+15


pen icon

Mark de Jong

Fietsen tegen de studieschuld

20 FEB 2020

De student op de racefiets. Er is geen enkele voor de hand liggende reden waarom je als studerende tiener op een racefiets moet rondrijden. Ze zijn van alle ongemakken voorzien in ieder geval. Een keihard zadel, een kromme rug en de hele tijd je spijkerbroek in je sok stoppen aan de kant van de ketting. Top.

Misschien willen ze door middel van die kromme houding wel op een subtiele manier aan de buitenwereld laten weten dat ze gebukt gaan onder een enorme studieschuld. Of vertellen ze ons eigenlijk dat de druk van het presteren op de universiteit veel te groot is. Het is een moderne vorm van zelfkastijding. Jezelf pijn doen uit religieuze overtuiging, alleen dat zonder de religieuze overtuiging.

Het is onder de studenten die deze vreemde vorm van voortbewegen uitoefenen volgens mij ook uit den boze om ook maar iets van wielerkleding te dragen. Het moet zo casual mogelijk uitgevoerd worden. Het liefst gewoon in spijkerbroek, blouse en colbert. Hoe kutter het eruit ziet, hoe beter het overkomt. Er zijn ook types die dan wel zo’n wielerbroekje aan doen en speciale schoenen. Dan sta je pas echt voor lul in de community. Waarschijnlijk hebben zij gewoon niet zo’n hoge studieschuld meer, dan mogen ze weer een beetje comfort genieten van zichzelf.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Floortje Oosterlee

Likeability of6

Gescheiden ouders hebben is fijn

20 FEB 2020

Wat fijn dat mijn ouders gescheiden zijn. Wat misschien een beetje gek klinkt op het eerste gezicht. Maar heb je er wel eens over nagedacht dat kinderen er beter van af zijn met gescheiden ouders dan met ouders die nog samen zijn. En dit geldt ook bij mij.

Mijn ouders zijn gescheiden toen ik zelf 5 jaar oud was. Ik weet nog dat ze vaak lang zaten te praten boven over hoe ze alles gingen regelen. Ik wist dan niet waarom ze zo lang praatten. Uiteindelijk bleek dat ze uit elkaar gingen.

Gescheiden ouders hebben is best onhandig. Als je iets nodig hebt ligt het weer bij je moeder, en als je plannen hebt moet je altijd eerst even checken waar je eigenlijk bent op dat moment. Ook komen er nieuwe partners bij kijken, wat niet altijd zo soepel verloopt en dan krijg je daarbij ook nog is bonus broertjes en zusjes.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_2ab040260f6db501079f9fefc3ebb5e3f53726a3_avataruser_f6c5d1b032eeb11b467d5cb554620ecd05d34835_avatar

pen icon

Bert van Altena

Het zal je kind maar wezen

20 FEB 2020

Je komt van een andere planeet als je geen smartphone of tablet bezit. Dan raak je in een isolement. Het gros van de communicatie is tegenwoordig digitaal. Daarvoor maken we gebruik van social media zoals Instagram, Twitter en Facebook. De benaming deugt niet. Het is in meerdere opzichten een extreem asociale omgangsvorm.

Appen heeft de voorkeur boven verbale communicatie. Zelfs tijdens een verjaardag of bij een etentje buiten de deur is dit meer regel dan uitzondering. Gezelligheid kent geen tijd. Ik vier mijn verjaardag dit jaar voor het eerst knus in een Whatsapp-groep. Iedereen is van harte uitgenodigd. Dat wordt een feestelijke en dolle boel. Het dak gaat er af.

De toename van het aantal verkeersongevallen baart zorgen. Laatst zag ik een meisje met fiets en al in een vijver verdagen. Het gevolg daarvan waren een paar paarse plekken en een geknakt imago. Het onfortuinlijke wicht appt voorlopig niet meer in het verkeer. De schrik zit er goed in en bovendien is de elektronica niet waterbestendig. Vreselijk komisch om te zien natuurlijk, maar aan de ander kant ook wel triest. Het zal je dochter maar zijn.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?