Lezerscolumn

pen icon

Barbara Boendermaker

Likeability of6

Stijg jij ook zo lekker boven jezelf uit?

5 JUL 2019

Boven jezelf uitstijgen. Ik vind het moeilijk. Waarom zou ik dat willen? Word ik daar een beter mens van? En ook niet geheel onbelangrijk, word ik er blij van? Boven jezelf uitstijgen is in onze maatschappij belangrijk. Als je maar boven jezelf uitstijgt, komt alles goed. Dan ben je succesvol, de moeite waard en leef je nog lang en gelukkig.

Boven jezelf uitstijgen impliceert voor mij dat ik niet goed genoeg ben. Dat ik meer moet zijn dan mezelf. Ik moet opstijgen en op mezelf neerkijken. Maar zeg nu zelf. Dat wil toch niemand? Sterker nog, dat kan toch niemand? Boven jezelf uitstijgen betekent in mijn optiek dat het altijd beter kan, dat het nooit volbracht is. Je kunt immers altijd nóg hoger boven jezelf uitstijgen. Het logische gevolg is dan dat we dus altijd bezig zijn met dat wat er níet is.

'Wat is dan het alternatief?', vraag je je nu misschien af. 'Is het de bedoeling dat ik de rest van mijn leven een beetje doelloos rond scharrel, vrij van elke ambitie, zonder ergens heel goed in te willen worden, zonder hard te werken, zonder groots te dromen?' Nee natuurlijk niet. Ik pleit alleen voor een andere aanvliegroute. Leven vanuit dat wat er al is, vanuit het idee dat dat goed is, er is niets om boven uit te stijgen.

Ik vind dat een geruststellende gedachte. Het geeft mij ruimte om soms gewoon op mijn nest te blijven zitten en de boel de boel te laten. Om als het even niet zo goed lukt het contact met mezelf niet te verliezen. Om als het leven rake klappen uitdeelt even op de grond te blijven staan, stevig met mijn voeten in de aarde.

Deze ruimte maakt dat wanneer ik dan ga vliegen, ik dat vol vertrouwen doe. Omdat ik weet dat ik mezelf op de grond, daar waar het soms lastig is, ook kan redden. Dat dat mijn veilige nest is, de plek waar ik mijn gewonde vleugels kan laten helen. De plek waar ik, ongestoord door alle andere hoogvliegers, kan lanterfanten. De plek waar ik in alle rust op mijn dromen kan zitten broeden. Om vervolgens vanuit dat wat er al is, mijn vleugels uit te slaan en deze dromen waar te maken.

Dus wat ik je eigenlijk wil zeggen is dit: 'Probeer nooit boven jezelf uit te stijgen! Je bent goed zoals je bent. En ja. Natuurlijk mag je heel hoog vliegen, maar neem jezelf dan gewoon lekker mee!'

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_9066e3e62348a82659a343277fea2c5c84bc2ac0_avataruser_fbe5d700c1031a7ffb2efee6f3683bdaf2e53842_avatar

pen icon

Dionne Van Gils

Mama zijn

GISTEREN

Als een marionetpop bestuurd worden door je hormonen, verwachtingen en moederlijke aantrekkingskracht.

Is het voor jou ook herkenbaar?

In een winkel je aankoop afrekenen en deze aankoop vervolgens op de kassacounter laten liggen en met lege handen thuis komen.
Pas een jaar later concluderen dat je draak-periode niet aan de ander maar aan je hormonen toe te schrijven was.
Dat je zo aan het plannen en regels stellen bent om de omgeving maar onder controle te houden, terwijl die wereld toch wel met je aan de haal gaat.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

12 JUN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_430e611cc5c1d503b3eb79b2c5ba3a2825b59127_avataruser_159ae67af55967da68dd5ddbe7b2b6ea54316185_avataruser_e07f1f18098afc4074a885b141e9f566e328c6d5_avatar

+100


pen icon

Mariska Susebeek

Likeability of6

Laten we dapper zijn (over zelfmoord)

GISTEREN

Ik nam afscheid van het meisje dat 13 jaar geleden mijn beste vriendin was. Met wie ik lief en leed deelde, met wie ik heb gelachen en gehuild. Geruzied. Geknuffeld. Gedanst. Gefeest. Gezwierd. Geleefd.

Het meisje dat mij voor mijn 17e verjaardag een zilveren ring cadeau gaf die ik draag op het moment dat ik dit typ.

De vrouw die ik uit het oog ben verloren en met wie er geen verloren tijd meer in valt te halen, omdat ze een eind aan haar leven heeft gemaakt.
Wat ben ik vreselijk verdrietig.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_65d6fb17467d0e92ee67ed06155a7fe105f0082e_avataruser_6469fb632442cfb2ba96b50d4ec7582e7530e40e_avataruser_bdb351d7515e32d086c6e9c3c897403fea325438_avatar

pen icon

Milou van Leeuwen

Aan alle lieve klimaatoptimisten en pessimisten

GISTEREN

Er is een probleem met praten over ‘het milieu’. Zodra iemand uitspreekt er bewust mee bezig te zijn -al
helemaal tegenover een klimaatontkenner- zul je te horen krijgen dat je niets mag zeggen. Want ‘Waarom ben je dan nog geen vegan?’ Of als je dat wel al bent.. ‘Waarom heb je gister een plastic
tasje gebruikt?’ Of als je zelfs die helemaal hebt weten uit te bannen ‘Waarom bespuit je je stadstuin dan nog met non-biologische bestrijdingsmiddelen?’

Zelf ben ik geen fulltime veganist. Ik vlieg nog steeds gemiddeld twee keer per jaar, shop online en gebruik af en toe ook nog eens een plastic tasje als ik een tas ben vergeten. En een moestuintje om de lokale biodiversiteit te supporten heb ik ook niet. Toch durf ik trots te zijn op al onze vegans, plastic soup-surfers en stadstuinieren. En ook op de Greta’s, de milieuprotesteerders, vliegboycotters, minimalisten, vleesminderaars, plastic-mijders, elektrisch rijders, wasdroger-weigeraars en allround recyclaars.
Alle beetjes helpen namelijk. En zoals prins Harry beaamt ‘niemand is perfect’.

Dus laten we iedereen die zijn beste milieu-beentje voortzet niet betuttelen omdat we ons zelf wellicht een beetje betutteld voelen. Waar liefde is, is leven. Laten we al deze helden de lof geven die ze verdienen. En dat verdient iedereen die op zijn of haar manier bewust bezig is met ons klimaat of het milieu in de breedste zin van het woord.
Er komen steeds meer mooie initiatieven. En natuurlijk hebben we uiteindelijk onze overheid en het bedrijfsleven nodig om een nog groter verschil te maken. Of dat nu is door consumenten meer informatie en inzicht te geven of door meer regulering zoals een vliegtax.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Mattanja Gerritsen

Likeability of6

Hoe wij Zielloos Zwemmen in Zelfredzaamheid

GISTEREN

Ik ben zielig. Ach, wát een enorme opluchting om dat hardop uit te kunnen spreken. Ik zal mij nader verklaren, voor je afhaakt na deze treurige eerste zin.

Ik ben één van die mensen die door genetische klunzigheid vrij frequent pech heeft. Gooi daar een portie zwakke gewrichten bij en het resultaat is een meisje wiens handen uit krukken bestaan, als tentakels van kunststof. Niet zo zeer plezierig, maar je raakt eraan gewend.

Momenteel zit ik weer in één van die situaties, waarbij ik voor een geringe tijd mijn uiterste best moet doen om niet over mijn eigen voeten en/of tentakels te struikelen. Omdat huilen in een hoekje nou eenmaal op een gegeven moment gaat vervelen, komt er altijd een moment dat ik mij weer in de buitenwereld moet begeven. Het openbaar vervoer is hierbij mijn groenblauw, logge redder in nood. Nu, deze dagelijkse, enerverende tripjes leveren wat stof tot nadenken op. Voor de beeldvorming zal ik zo’n reis even kort beschrijven.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_19a3b03e359b427378845788196e15b7fb6e313c_avataruser_97a17099a7913473db1cc23ca26b9469a6487604_avataruser_ff34608b56693abe7251e3ea265c8502b0a469e1_avatar

+3


pen icon

Ruth van der Stouw

Likeability of5

Happy

GISTEREN

Heb je ooit nagedacht over wat je wil worden als je groot bent? Ik namelijk wel. Heel vaak eigenlijk. Ik weet niet zeker wat de toekomst voor mij zal brengen, maar ik weet wel dat ik iets wil doen dat me gelukkig maakt.

Ik denk dat er tegenwoordig een enorme druk op studenten ligt. Aan de ene kant wordt ons verteld om te doen wat we willen, maar aan de andere kant wordt ons verteld om te studeren en een fatsoenlijke baan te krijgen. Ik voelde deze druk zeker toen ik op de middelbare school zat. Mijn ouders zijn helemaal niet zo streng, maar ik was nog steeds bang om hen teleur te stellen.

Tegenwoordig spelen sociale media een grote rol in het leven van veel mensen, vooral die van jongeren. Ik denk dat sociale media ons perspectief kunnen veranderen op wat we belangrijk vinden en wat we in het leven willen bereiken. Het verandert waarschijnlijk ook onze kijk op wat geluk is. Dat zal ook één van de redenen zijn waarom onze ouders het soms niet eens zijn met onze opvattingen over wat belangrijk is en wat niet.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_834654339f3f2575babe475f3f86a0eab8284cc6_avatar

pen icon

Karin de Groot

Likeability of7

We hebben een beller

13 OKT 2019

‘Ik ben gek op je heerlijke borsten. Ik zou ze... ‘
Jaaah, daar zal de Liefste zijn.
 ‘. . . en met m’n hoofd tuss... ‘
Oh! Ik voorzie een feestelijke avond.

Alleen zie ik de Liefste nergens, dus ik ga op het geluid van de stem af, die uit de slaapkamer lijkt te komen.
Deur open.
Niets.
Ik loop het balkon op en ik zie een auto voor de deur geparkeerd staan. 
Ja hoor... we hebben een beller.
En die realiseert zich niet dat een auto net zo geluiddicht is als de Kuip bij de eerste treffer van het Nederlands elftal.
Ik ga er lekker voor zitten, want er komt een hoop geluid uit de auto.

‘Hmm schatje, vertel eens . . . Wat ga je allemaal met me doen?’, vraagt de Stem.
De vrouw in de auto kan ik niet verstaan, maar aan de Stem, die door haar speaker schalt, te horen moet het verrot opwindend zijn.
De auto barst zowat uit z'n casco van de Ohhh's en Ahhh's.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelikelol
user_04fce948253c1420c1af42e137926180347de222_avataruser_ec91c6840cd1363e3c401b2f003890e0c1944b34_avataruser_b058421757a1bd3fc93010cc53d7e2c17dd802c2_avatar

+6


pen icon

Jacqueline Egthuijsen

Bitterballetje?

13 OKT 2019

Wat jullie misschien nog niet weten, is dat wij niet zulke klussers zijn. En als je net een huis hebt gekocht, dan is het op zich wel handig als er iemand is die een beetje handig is. Daarom zijn er (bijna) elke dag wat mensen aan het werk om ons huis zo snel mogelijk tot paleis om te toveren. En deze hardwerkende mensen moet je af en toe op wat lekkers trakteren, anders lopen ze de kantjes eraf. Dus het leek manlief en mij wel een heel goed idee om de zaterdagmiddag af te sluiten met een bittergarnituurtje.

En om met een bittergarnituurtje aan te kunnen komen, moesten we eerst de snackbar nog zien te vinden. Ondertussen zijn we toch al best bekend in Uithoorn, maar de snackbar, daar waren we nog niet geweest. Maar geen probleem, Google weet alles en dus ook waar de dichtstbijzijnde snackbar is. Zo gezegd, zo gedaan. Bittergarnituurtje voor zes man besteld, want met onszelf meegerekend zouden we met zoveel mensen moeten zijn.

Kom je dan aan met je schaal vol bitterballen, om vervolgens tot de conclusie te komen dat er niemand meer in je huis is. Dus hebben we ze lekker gemaakt met een foto en hebben wij die 6-persoons hap maar met z’n tweeën naar binnen gewerkt.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Eva van Deth

On Fire

Gelukkig hebben we niets gedaan

13 OKT 2019

Je blaast de digitale kaarsjes op je Huawei P160 uit. “Nog vele jaren!”, roept je moeder blij vanuit haar stoel. Glimlachend loop je naar haar toe en vertelt dat je nu echt moet gaan. De deur valt in het slot en je loopt door de gang naar buiten. “Nog vele jaren”, mompel je zachtjes. Nooit had je verwacht deze leeftijd te bereiken. Je stapt in de auto. Een vriendelijke stem vraagt wat het eindpunt mag zijn. De gordel wordt vastgemaakt en de motor start. Je ziet de torenhoge flats en rijtjeshuizen aan je voorbijgaan en denkt terug aan vroeger.

Op de voorruit verschijnen afbeeldingen van het jaar 2019. Lachend bekijk je een paar foto’s van de klimaatstaking. Duizenden mensen hadden zich verzameld op het Malieveld en hun best gedaan om een spandoek of bord te maken met daarop iets geschreven als ‘Save our future’. Het leek wel of iedereen bang was voor de opwarming van de aarde. Als je toen eens wist, wat je nu weet..

De aarde is namelijk niet eens één graad opgewarmd. De ijskappen zijn niet verder gesmolten en Nederland ligt er droog bij. Greta Thunberg zou zich nu wel kapot schamen, grinnik je. Gelukkig hebben we al die jaren en het geld niet verspild aan ‘global warming’.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelikelol
user_7128b77293a8f4611172550ba630666d4becf264_avataruser_a812e9389f4661fc49da78348e1ab896350d40d4_avataruser_8e12d899a70aeeda075452c8289a8b7d5387ce59_avatar

+57


pen icon

Yvonne Koppelaars

Einde in zicht

13 OKT 2019

De regen klettert tegen de ruiten en de vogeltjes in mijn tuin doen zich tegoed aan allerlei lekkers dat ik voor ze in mijn appelboom heb gehangen. Ik ben blij met ‘t leven en ben een gelukkig en positief mens. Toch wil ik even wat kwijt. Ik maak me namelijk ernstige zorgen. Zo kan t niet langer. Eigenlijk gaat t helemaal niet goed. Niets van de dingen in de wereld die er echt toe doen gaan goed.

Af en toe is er een klein lichtpuntje aan de horizon, iets positiefs, maar dat is te verwaarlozen. Jullie weten ook vast wel wat ik bedoel toch? Ik zal een paar dingen opnoemen. ‘t Klimaat, aangestoken bosbranden, plastic overschot, bio-industrie, groeiende wereldbevolking, verdwijnen van allerlei kleine beestjes, zelfs obesitas en ruimte vervuiling... ‘t moet niet gekker worden toch?

Waarom zijn we niet zuinig op t allerbelangrijkste wat we hebben?Moedertje aarde.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Han Maas

Gouden Televizier-Ring (Angela was te jong)

12 OKT 2019

Ziezo, daar zijn we van af: 'Ik vertrek', een paar jaar geleden. Maar nee hoor, Martien Meiland heeft heimwee en komt terug naar Nederland. Inmiddels uit de kast gekomen die al jaren openstond. Toch vertrekt ie gelukkig weer naar een chateau in Frankrijk. Gaat John de Mol hem nog volgen ook…
De boeren van Yvon Jaspers renden achter vrouwen en karnemelk aan, Meiland lurkt voor het middaguur al aan de wijn – maar een sigaret roken op tv is op ieder uur van de dag uit den boze.
Chateau Meiland is genomineerd voor de Gouden Telvizier-Ring. Een gedevalueerde wedstrijd.
De chips en het bier bewaar ik voor donderdag als het Nederlands Elftal speelt. Ook al is het maar tegen de Noord-Ieren.

Toch kijk ik ernaar. Kom op, het is maar tv. Even flink zijn.
Het online-typetje heeft haar prijs gekregen. Ze houdt van iedereen natuurlijk. Nog even volhouden, kijken naar wat sentiment bij geïnterviewden. Griezel Meiland is wel erg vaak in beeld.
‘De lijnen zijn gesloten!’
Schiet op, zeg nu maar dat Chateau Migraine heeft gewonnen en sluit af. Vervolgens kijken en luisteren naar de kritische Jeroen Pauw.
Maar Pauw vindt het prachtig, evenals Ron Brandsteder. Ik kan het allemaal nog aan totdat ze in beeld komt: de hamster die zelfs Douwe Egberts koffie beoordeelt naar het aantal waardepunten op het pak. In haar bolle wangzakken de kijkcijfers en onder in beeld:
‘Angela de Jong, tv-recencent’. Het is gedaan met tv én de spelling.

Wat kun je mensen toch missen die wekelijks op dezelfde dag op tv verschenen. Zonder Gouden Televizier-Ring, maar met zichzelf, en toch in een andere gedaante.
Bijvoorbeeld op zondagavond, direct na Studio Sport. ‘Even stil nu, het gaat beginnen.’ Je hebt nog niets gehoord, maar je moet al lachen. Wim de Bie als griezel Meiland. Zelfde postuur, maar wél komisch. Kees van Kooten als de met een burn-out door het nietsdoen kampende huisvriendin.
Ik herinner mij nog een sketch van Kees van Kooten. Gekleed in een met speelkaarten bedrukt pak bezocht hij ‘Sjon’(de Mol) en ‘Sjoop’(van den Ende) om ideeën aan te verkopen. Hij mocht nog eens terugkomen…
Was Angela te jong om dit ongeëvenaarde niveau te bekritiseren? Ze had het nooit aangedurfd.
Een vervelend typetje. Typetjes spelen kun je beter aan Van Kooten en De Bie overlaten en aan actrice Elise Schaap, winnares van de Televizier-Ster Acteur/Actrice.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Rachida Issaoui

Oor voor de ander

12 OKT 2019

We leven in een gestresste maatschappij. Er is weinig tijd en we moeten zoveel doen. Ik probeer voor mijn dierbare tijd te maken. Ik wil niet het type vrouw zijn dat zich laat leven. Want eerlijk gezegd kun je als je het wil tijd maken hoe druk je ook bent.

Ook op mijn werk probeer ik me te ontwikkelen en niet een gestresste doktersassitente te zijn die wel een duizendpoot is, maar valt over haar poten. Mijn patiënten zijn mijn prioriteit, wanneer eenzame ouderen of andere patiënten hun verhaal delen dan luister ik aandachtig. Vaak ontstaan gesprekken spontaan aan de balie of in de behandelkamer. Soms heb ik ook nog veel te doen, maar ik denk dan wat maakt het uit dat ik iets uitloop. Het werk zal ik zeker afmaken, maar die tien minuten aandacht voor mijn patiënt zijn me heilig.

De hoogbejaarde man die vertelt dat vrouwen zijn huis niet inkomen omdat hij hierdoor gelukkiger is of de vrouw die net haar zoon kwijt is en hem zo mist verhalen die te maken hebben met de ark des levens.
Verhalen van mensen uit alle windstreken met elk hun eigen verhaal. Ik interesseer me voor al mijn patiënten ongeacht wat hun status of toestand is. Iedereen is voor mij gelijk ze zijn allemaal zielen met hun eigen levenspad.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Guus Gelsing

Geef je vruchten aan een ander

11 OKT 2019

Een paar jaar geleden kon ik mezelf nog weleens vermaken met een goed motivatiefilmpje. Je weet wel, zo’n video waar eigenlijk gezegd wordt dat je leven nu geen drol waard is en dat je je dromen waar moet maken. Typisch Amerikaans: Alles is mogelijk, dus haal het beste eruit.

Tja, ik ben ook weleens wanhopig geweest dus grijp je alles aan wat enige soelaas kan bieden en je in beweging kan brengen. Zo was ik dit keer niet wanhopig, maar zorgde een of ander algoritme ervoor dat ik stuitte op een motivatiefilmpje van Arnold Schwarzenegger, voor velen bekend als The Terminator.

Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en drukte op ‘afspelen’. Wat heeft die ouwe knar te vertellen, dacht ik. Het filmpje startte en gepassioneerd vertelde Arnie over zijn levensverhaal en hoe hij extreem doelgericht te werk is gegaan richting zijn succes. Gatverdamme.
Het was eerlijk gezegd niet om aan te zien. Waar komt die ziekelijke behoefte toch vandaan om al je doelen te willen bereiken, vroeg ik me af. Ik vind het maar een gevaarlijk gedachtegoed dat je vooral bezig moet zijn met je eigen doelen, discipline moet kweken en geen genoegen moet nemen met minder. Waar zijn de motivatiefilmpjes op internet die als basis hebben: Ja, ik geef me zelf af en toe een schop onder m’n reet, maar uiteindelijk doe ik het niet voor mezelf, maar om wat bij te kunnen dragen aan het welzijn van de rest.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Eduard Sarens

De beste van het jaar

11 OKT 2019

Ik vroeg mij vandaag af.
Wie gaat dit jaar de beste schrijver, of columnist
Worden van 2019?
Hoe je mij als figuur ook wil bestempelen.
Als mens, figuur, persoon, iets, dier, wat je er ook
Van kunt maken en het meest mee associeert.
Om mij te kunnen bestempelen met iets.
En daarnaast wat vind de mensheid überhaupt van
Mijn schrijfstukken in de metro.

Ik ben ook geen (tja) om iemand te vragen
Wat hij of zij of vind van mijn geschreven stukken.

Zoals bijvoorbeeld.
Mensen, buitenlanders, sinterklaas, zwarte piet,
De kerstman, god, politiek, dieren, Belgen.
En nog meer groepen die je kunt verzinnen.
Om eerst een beoordeling te krijgen voor
Dat ik het instuur naar de metro lezer column.
Omdat de ondervraagde dan al zeggen dat ze
Mijn geschreven stukken al niets vinden.
Dat ik het dan niet instuur omdat ik het antwoord
Al weet van twee figuren van de aarde.
Die ik het meest neutraal de volledige mensheid
Vind voorstellen voor een neutraal antwoord.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Laura Hendriks

Killing diner

11 OKT 2019

Hij kijkt haar aan; zij kijkt naar het bord met aardappelpuree voor haar neus. Hij kijkt weer weg. Het geluid van een mes dat over een bord schraapt onderbreekt de stilte. Hij kijkt haar weer aan en ziet haar met walging naar haar bord staren.
‘Vind je het niet lekker?’ vraagt hij onzeker.
‘Het gaat wel,’ zegt ze koeltjes.
Hij kijkt naar de tafel die vol staat met bakjes die eten bevatten en hoort haar vingers zacht op tafel tikken. Als reactie daarop vestigt hij zijn blik nog strakker op de bakjes. Het tikken wordt steeds harder en zijn gezicht wordt met elke tik strakker. Om zichzelf vorm te geven stopt hij snel een vork vol aardappelpuree in zijn mond en voelt de stukjes aardappel in zijn mond zwemmen; hij houdt ervan. Het tikken vult nu de hele eetkamer en dus graait hij naar een stokbrood te midden van de tafel. Zijn vingertoppen glijden over het brood voordat hij het beetpakt en naar zich toetrekt. Dan stopt het tikken ineens. Vanuit zijn ooghoeken ziet hij haar hand om het heft van een broodmes heenslaan en hij slikt onhoorbaar. In een fractie van een seconde houdt ze het mes voor zijn neus en kijkt hij scheel om het lemmet goed in de gaten te kunnen houden.
‘Hier, dat snijdt makkelijker,’ zegt ze kalm.
Hij slikt nog een keer, nu wel hoorbaar, en pakt het mes snel aan. In zijn haast snijdt hij een ondiepe snee in zijn handpalm en stopt die gauw in zijn servet.
‘Excuseer mij even,’ zegt hij en maakt aanstalten om op te staan.
Dan ziet hij dat de vrouw het mes opgepakt heeft, eraan likt en hem met een griezelige glimlach aankijkt.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Derek Hogeweg

Uit het raam

11 OKT 2019

Ik behoor tot de 1% die, tot afgelopen woensdag, nog nooit van Chateau Meiland had gehoord. Nouja: achteraf had ik wel 's een fragment voorbij zien schieten. Maar actief kijken? Dat deed ik niet. Het programma ging er woensdagavond vandoor met De Gouden Televizier-Ring. Terecht? Geen idee.

Ik moet bekennen dat ik überhaupt geen tv meer kijk. Het LCD-scherm dat in de woonkamer staat heeft bestaansrecht dankzij Netflix. Ik ben er vrijwel zeker van: zonder Netflix had ik nu geen tv meer gehad. Want waar moet ik nog naar kijken? Welke programma's vullen nog wezenlijk iets toe aan het huidige aanbod, zijn écht de moeite waard? Ik heb een hekel aan reality-tv. Daarmee kan er direct een streep door driekwart van het assortiment. Kijken naar hoe mensen vreemdgaan op een onbewoond eiland heeft me nooit zo getrokken. Je moet er van houden.

Verder zijn er ontzettend veel publieke programma's die een spin-off hebben bij de commerciëlen. Of andersom. "Beter goed gejat dan slecht bedacht", lijkt het heersende motto in Hilversum. Er moeten vooral niet teveel hersens aan te pas komen. Ome John kan er wat van. Kijk je zo scheel als een kanarie en kun je een gek dansje? Geen paniek: je kunt je melden bij Talpa. John de Mol, de zogenaamde mediamagnaat, is uitsluitend geïnteresseerd in de plusjes en minnetjes onderaan de streep. Begrijpelijk, voor een zakenman. Alleen jammer dat hij hiermee voorbijgaat aan het hoofdstuk "variatie". John kijkt zelft nooit tv, dat weet ik zeker. Of hij heeft een héél slecht geheugen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Frank Brugman

Een ongewone dag als alle anderen

10 OKT 2019

Woensdagochtend 7:25 en ik sta op het punt om te vertrekken van huis. Ik wil de metro halen van 7:35 Pijnacker Zuid - Den Haag CS. Dat zou ik net kunnen redden. Snel draai ik de sleutel van mijn tuindeur om. Ik ben op schema. Ohnee. De kliko staat nog op straat. Dit gaat me 2 minuten extra kosten om die binnen te halen.
Alsnog spring ik op de fiets naar het metrostation. Dan maar een tandje erbij. Gaat lekker. Met flinke pedaalslagen snel ik over de weg. Met ferme spoed fiets ik de stalling tegemoet en ajaj, daar zie ik de metro al vertragend het station binnenkomen. Met een nieuwe PR knal ik mijn fiets in de fietsbeugel spring eraf, en ren het spoor over naar perron. Gelukkig de slagbomen gingen nog niet dicht. Tot 2x faalt het inchecken! Ik laat een 'F*CK you' klinken en ik sprint toch maar de metro in. Dan maar zwart. Helaas toch geen stoel. Gelukkig bemachtig ik bij het volgende station de enige vrijgekomen stoel. Nu kan ik bijkomen. Ik kijk om me heen en ik zie een behoorlijk leeftijdsverschil tussen mij en mijn meepassagiers.

Dit keer vallen de jonge dames om me heen op. Een blonde vrouw met felgele regenjas en zilveren ringen bijt zich stuk op een Sudoku. Ze gaat het redden. Met een paar laatste drieen en achten vult ze het 9x9 cijfervlak. De jongedame naast me is met een app zwartwit plaatjes aan het inkleuren. Vliegensvlug ontstaan er een mooie artistieke tekeningen. Wow. In haar open tas zie ik een grote pak sigaretten. Dat had ik niet verwacht. Tegenover me houdt een spichtig meisje haar ogen de hele tijd gesloten. Haar beide dunne handen liggen op haar tas. Ze probeert nog even wat energie te sparen denk ik. Een balletmeisje? Links van me bestudeerd een brunette de geografie van Zuid Nederland. ?
Ik ben onder de indruk van de jonge generatie. Zij hebben het lastiger dan wij, de 50 plussers.

We rijden Den Haag CS binnen en, oh ja, chips, ik had niet ingecheckt... Hoe ga ik dat oplossen? Ik loop vrij dicht achter een bebaarde man aan, anoniem in de menigte, maak met mijn kaart een schijnbeweging richting uitcheckpaal en wonder boven wonder gaat er geen sirene loeien als ik door de poortjes loop.
Ik heb het weer gered. Den Haag here I come. Het is weer net zo een ongewone dag als alle anderen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Amaya Pelt

Likeability of5

Het goud aan het eind van de regenboog

10 OKT 2019

Elk jaar op 11 oktober is het Coming-Outdag. Op deze dag wordt er aandacht besteed aan het moment dat een lesbienne, homo, biseksueel of transgender openlijk voor zijn/haar seksuele geaardheid of genderidentiteit uitkomt.
Door het hele land worden er activiteiten georganiseerd en regenboogvlaggen worden gehesen. Er is aandacht voor de LGBT-gemeenschap.

Zelf val ik als vrouw op vrouwen en maak ik daar geen geheim meer van. Toch voelt het niet overal veilig genoeg om daar open over te zijn. Juist daarom zijn dit soort dagen nodig en dat maakt het voor mij ook heel dubbel. Want hoe belachelijk is het eigenlijk dat dit soort dagen nodig zijn. Dat iemand die niet hetero is dat moet vertellen omdat er vaak raar opgekeken wordt als je daar niet even ‘een moment’ van gemaakt hebt.

‘Uit de kast komen’, ik kan die zin niet uitstaan. Veel mensen in de maatschappij verwachten dat iemand die homo/transgender is dat eerst vertelt. Het is dus de maatschappij die mensen in ‘kasten’ duwt en daarna de deur op slot doet. ‘Uit de kast komen’ is namelijk niet heel makkelijk in een maatschappij die je er eerst in heeft geduwd en verwacht dat je er niet stiekem uit ontsnapt. Met het codewoord ‘ik ben gay’ of het codewoord ‘ik ben transgender’ kom je er wel uit maar dan begint de uitdaging pas echt. Reageert je familie goed? Hoe reageren je vrienden? Kan je het wel of niet op je werk vertellen? Je gaat bijna 100% zeker meerdere keren in je leven gediscrimineerd worden en je onveilig voelen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_4bbb22f3d02daa5a88bf020863e1e3ee1167a459_avatar

pen icon

Jan-Kees Joosse

Likeability of6

Een gaatje voor zuurstof

10 OKT 2019

11 oktober is voor velen een dag die naar de twaalfde onderweg is, maar niet voor degenen die zich gezien voelen als er ergens een regenboogvlag aan de gevel wappert.

Als scenario student op de filmacademie is alles fictie. Wat er van mijn werkelijkheid in zit, weet alleen ik. Op deze dag is er voor mij geen ontsnappen aan de realiteit. Elk jaar drukt deze dag een aantal persoonlijke sleutelmomenten onder mijn neus. Bij die momenten denk ik aan de mensen die beter hadden moeten weten, maar ik denk veel liever aan m’n neef.

In de huiskamer, achter de enige computer in een strenggelovig huishouden. Daar zat ik, als 15-jarig jochie mijn Hyvesprofiel te pimpen. Plotseling werd er een chat geïnitieerd door mijn Neef. Acht jaar ouder dan ik, al tijden niet gezien of gesproken en verhuisd van het Zeeuwse platteland. Hij had aan mij gedacht. Na de gebruikelijke koetjes en kalfjes vroeg hij naar m’n geaardheid. Blozend en bozig antwoordde ik eerlijk dat ik dit nog niet wist en kapte ik het gesprek geschrokken af. “Hoe weet hij dit?! Door wie is hij ingeschakeld? Waar bemoeit hij zich mee!”

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avataruser_714bd29d43b0aedf374cc46b27493feda7e4aab7_avatar