Lezerscolumn

pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

12 JUN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_e84bd5b1d0e0e8f9506b2adff63951812e8a13c7_avataruser_430e611cc5c1d503b3eb79b2c5ba3a2825b59127_avataruser_159ae67af55967da68dd5ddbe7b2b6ea54316185_avatar

+100


pen icon

Marieke Kuijper

Handige Harry

GISTEREN

“Was ome Harry nou maar hier”, zuchtte ik als kind wanneer op vakantie tijdens het badmintonnen de snaren van het racket knapten, of de gesp van mijn sandaal stuk ging. Want ome Harry, de vader van mijn beste vriendinnetje, was handig. Deze ‘wonderdokter’ woonde om de hoek. Als mijn lievelingspop door een onhandige aankleedactie van mij een beenamputatie had ondergaan, voerde hij een geslaagde operatie uit. Patiënt genezen, poppenmoeder getroost.

Met de campagne ‘Waardeer het. Repareer het’ stimuleert SIRE ons om niet alles wat stuk is zo maar weg te gooien. ‘Goed voor het milieu, de portemonnee en onze trots’ lees ik op de website. (Laten) repareren luidt het advies. Voor 80-plussers zoals ome Harry en mijn ouders, niet meer dan normaal. Op kale of gescheurde knieën van mijn broek naaide mijn moeder kunstleren appels of hartjes. Klinkt suf, maar een scheur in je spijkerbroek was toen nog geen modetrend waar je flink voor moest betalen. Mijn moeder maakte van een versleten kostuum van mijn vader mini-exemplaren voor mijn twee broers. Apetrots paradeerden ze over straat.

De tv, wasmachine, telefoon en radio gingen bijna een leven lang mee. Onverwoestbaar waren ze. Die apparaten zaten ook een stuk eenvoudiger in elkaar dan tegenwoordig. Met een soldeerbout, schroevendraaier, lijm en een druppeltje olie kwam je al een heel eind. Probeer nu maar eens je smartphone open te krijgen, of zelf je flatscreen te fixen. Eigenlijk kansloos. En laten repareren blijkt niet altijd goed voor je portemonnee.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Imka Meuwese

Likeability of5

De Bekende of te Betreuren Nederlander?!

GISTEREN

Heb ik vroeger wel eens gespeeld met de gedachte om iets in de spotlights te willen doen, nu ben ik maar wat blij dat ik nooit een serieuze poging heb ondernomen.
Want stel je voor; je bent gezegend met een talent, of dat nu een prachtig stemgeluid is, een acteertalent of het magisch kunnen bespelen van een instrument. Dat talent wil je delen en daar is het denk ik ook voor bedoeld. Mensen worden geraakt door datgeen wat jij ze kunt geven. Maar in plaats van bedankt te worden voor dat “geschenk” (en dan bedoel ik niet in de vorm van geld) word je er eerder voor gestraft. Want plots ben je een publiek bezit, niets meer en niets minder, en iedereen denkt zich met je leven te mogen bemoeien.

Marco Borsato wordt massaal veroordeeld vanwege zijn verhouding met de pianiste Iris Hond. André Hazes moet zich uitgebreid verantwoorden en verdedigen omdat hij zijn relatie met Monique verbreekt om verder te gaan met de 20 jaar oudere Bridget Maasland. Niet om het een of ander maar er zijn helaas legio mannen én vrouwen die vreemdgaan of hun partner inruilen voor een ander. Daarmee dealen is al zwaar genoeg zonder dat heel Nederland dit weet, er zelfs van smult, en zich er ook nog eens mee bemoeit.

Waarom doen we dit toch? Ik vind het vreselijk! En daarbij wordt ook nog eens de hele, toch al uiterste precaire, situatie tot op het bot uitgemolken en aangedikt om zo aan andermans leed te kunnen verdienen. Smerig vind ik dat, hypocriet ook. En op de keper beschouwd vind ik het achterbakser wanneer die getrouwde buurman vreemd gaat, die op kantoor werkt, dan dat Marco Borsato een scheve schaats rijdt. Waarom? Omdat de buurman op kantoor lang niet zoveel verleidingen hoeft te weerstaan als een BN’er die overal komt en een hele schare mediageile en geldbeluste vrouwen of mannen achter zich aan heeft. Dus wie is er erger?? De bekende Nederlander die vaak van huis is en aan veel verleidingen wordt blootgesteld, of de getrouwde buurman met zijn kantoorbaan die het er echt om doet en doelbewust Truus van de receptie dagelijks in haar kont knijpt en probeert te versieren? (of andersom natuurlijk, dat kan ook.)
Nou, ik vind het in ieder geval walgelijk hoe BN’ers achtervolgd en belaagd worden wanneer ze een “fout” begaan. Dan hebben we het niet eens over wat dit met hun gezin doet, de partner en kinderen. Denkt de paparazzi daar ook wel eens aan?
Nee, dan maar liever een onbeduidende columnist die tenminste in alle rust haar eigen sores en verdriet kan verwerken.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_93128fc22b33a8d9a8af06fe933f69a78f3b860b_avatar

pen icon

Annemoon van Maastricht

Nederlanders lezen te weinig? Hoe zou dát komen?!

GISTEREN

Nederlanders lezen te weinig. Dat probleem was er al toen ik op de middelbare school zat. We moesten toen voor Nederlands een leeslijst bij elkaar lezen. Vanaf het moment dat we dat van onze leraar te horen kregen realiseerden wij ons allemaal dat we eigenlijk nog nooit van Nederlandse literatuur hadden gehoord. Natuurlijk lazen we wel boeken, maar die waren vaak van Engelstalige afkomst; The Hunger Games, Alice in Wonderland, dat soort boeken. Maar nu moesten we èchte Nederlandse literatuur gaan lezen.

Toen kwamen we erachter wáárom we nog nooit van Nederlandse literatuur hadden gehoord. Want het was saai! Twee jaar lang vochten we ons door dikke pillen die allemaal over hetzelfde leken te gaan; mannen van middelbare leeftijd die dood ongelukkig waren met hun stabiele baan, hun bovengemiddelde inkomen (de horror!), en meest van allen hun vrouw. Het was eigenlijk gewoon de schrijver die zijn mid-life crisis ergens kwijt wilde en dacht er nog van te kunnen profiteren ook.

Het leek ook altijd dezelfde schrijver te zijn, met zo’n geitenwollensokken kapsel en een tweed jasje die zijn beste tijd 20 jaar geleden al had gehad. Een uiterlijk waarvan je gewoon wéét dat hij naar een combinatie van sigaretten en goedkope aftershave ruikt. Hartstikke leuk voor een vierdejaars havo puber. Waarom Nederlanders weinig lezen? Ik vroeg het aan mijn vriendengroep, die net als ik door deze traumatiserende jaren moesten leven. En ja hoor, allemaal waren ze dusdanig getraumatiseerd om ooit nog een boek aan te raden.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Ruth van der Stouw

Breaking news: Journalist volgt het nieuws niet

GISTEREN

Ik moet iets bekennen. Iets wat ik niet graag toegeef. Je leest het goed, ik ben een journalist (in opleiding). En het nieuws, dat volg ik niet.

Opleiding journalistiek. Begin van het eerste jaar. Allemaal werden we verplicht - al dan niet aangemoedigd - een abonnement op een krant te nemen. Ook moesten we ons inschrijven voor online nieuwsbrieven. Op een krant abonneren heb ik nooit gedaan, en na een paar weken melde ik me af voor de online nieuwsbrieven.

Er zijn verschillende redenen die mijn gedrag verklaren. Ten eerste kost het geld om elke week een krant op je deurmat te hebben liggen. Voor een arme student klinkt dit niet bepaald aantrekkelijk. Ook kan het lezen van een krant en het kijken van het journaal veel tijd kosten, en als student denk ik deze tijd vaak beter te kunnen gebruiken. Dit zijn echter bijzaken.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Marieke Vos

(Geen) zin in

GISTEREN

Nog maar net wakker, een dampende mok koffie voor mijn neus, blijft mijn hand zweven bij de zak met beschuiten. Het zal toch niet waar zijn? De dag is nog pril, maar ik word alweer geconfronteerd met het maatschappelijke probleem dat discriminatie heet. Mijn humeur bevindt zich na een eerste blik op het pokkenweer al in de categorie “te schieten.” Dit kan er ook nog wel bij.

De beschuiten laat ik voor wat ze zijn. Pissig neem ik een slok koffie en probeer me weer te verdiepen in de nieuwssites. Maar de irritatie heeft zich al te veel een weg gebaand in mijn systeem. Mijn aandacht voor de nieuwsberichten verslapt en de koffie smaakt me veel minder goed dan op andere ochtenden.

Iedereen heeft het recht gelijk behandeld te worden. Het lijkt zo klaar als een klontje. Oeverloze debatten en etnische oorlogen laten zien dat het zo simpel niet is. Achterstelling en ongelijkheid: het is van alle tijden en komt voor in alle lagen van de bevolking. Zelfs de beschuitenbakker van een zeker merk verlaagt zich tot het uitsluiten van een groep mensen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Hub Coumans

Likeability of5

Het hele hebben en houden (van een blokjesbuik)

GISTEREN

Een sixpack staat symbool voor een gezonde en gedisciplineerde levensstijl. Wist ik veel. Als vijftien-jarig jochie zat ik gewoon achter de computer, met een zak chips op schoot en zes blokjes op m'n buik. Onder het shirt, onder de radar. Met de jaren en strandvakanties kwam daar verandering in. Opeens begon ik verbaasde complimentjes te krijgen. Ik besefte dat ik iets speciaals had en werd bang het te verliezen.

Als anderen iets wilden hebben, moest ik het willen behouden. Iets dat eerst een natuurlijk resultaat was van voetbal, vechtsport en moeder's gezonde maaltjes, werd een geschenk dat ik koste wat kost moest beschermen. Ik verdiepte me in de kennis om een sixpack te kweken. Ik begon calorieën te tellen en deed oefeningen die ik nog nooit gedaan had. Verzadigd vet, toegevoegde suikers en bier waren uit den boze. In plaats van borrelen kon ik beter sporten. Voor het complete plaatje werkte ik ook aan een beter postuur en een bredere borstkas. Alleen zonder sportschool of eiwitshakes - dat vond ik valsspelen.

Zo werd het zesdelig hebbedingetje een mentale last. Ondertussen ben ik bijgedraaid naar een middenweg, zonder de scherpe randjes van het extreme. Ondanks buikspieren eigenlijk niet zo'n big deal zijn, komt de getrainde discipline goed van pas. En het vertaalt zich door in het algemene leven. We weten dat het moeite kost om doelen te behalen, maar het onderhoud wordt wellicht onderschat. Of het nu fysiek, mentaal of materieel is. Spieren moeten blijven getraind, een muziekinstrument bespeeld, een nieuwe taal gesproken. Een nieuwe sportauto moet onbekrast blijven blinken.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_2955c27e6606324f433eb07a3c37405ce771d1a2_avatar

pen icon

Derek Hogeweg

1995

GISTEREN

Volwassenen die bekvechten over een kinderfeest, daar krijg ik jeuk van. De symptomen worden erger als ik diezelfde volwassenen 's avonds aan tafel zie zitten in praatprogramma's.

Probleem: we nemen alles veel te serieus. Dat is nooit goed. We hebben de keerzijde van social media onderschat. In de jaren negentig waren er net zoveel domme meningen, maar daar hoorde je nooit wat over. Om de doodeenvoudige reden dat er geen reden was om ze te horen. We hadden wel wat beters te doen! Waku Waku kijken bijvoorbeeld. Wat de buurman riep had misschien nog enige meerwaarde in 1995, maar daar hield het dan wel op. Meningen waren er, voornamelijk van deskundigen. Als een politicus zich versprak werd er schaapachtig om gelachen op een verjaardag – that's it.

Tegenwoordig grijpt men elke gelegenheid aan om publiekelijk een stoot te kunnen uitdelen. Negen op de tien Nederlanders is compleet gefrustreerd. Dat geloof je niet? Ga dan even een stukje rijden op de A2, of werp een willekeurige blik op een forum. Bumperkleven en haattweets hebben meer gemeen dan je denkt.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Wilko Aalbers

Likeability of6

Molacties

11 NOV 2019

Wie… is… de mol? Afgelopen maart werd die vraag na een meeslepend televisieseizoen gesteld in het Vondelpark. De spanning was om te snijden tot daar het verlossende antwoord kwam: Merel Westrik is de mol van 2019. Ik vond haar een ijzersterke mol en ook nog eens een geweldig persoon, maar afgelopen week kreeg ik toch even het gevoel dat ze nog steeds in haar rol als mol zit. Het doel van de mol is om doelbewust dingen te saboteren en om acties te dwarsbomen. Deze week ging Merel op deze voet verder door de anti-abortus flyeractie van stichting ‘Zorg voor Leven’ te dwarsbomen met speciale #nietinmijngleuf deurstickers. Ik schrok hier toch wel even van, blijkbaar is het normaal om een mening die niet strookt met die van jou gewoon te boycotten.

Nu is abortus natuurlijk voor sommige mensen een heel gevoelig onderwerp, maar het blijft een verhaal met meerdere kanten. Aan de ene kant heb je het ongeboren kind met beginnende tekenen van leven en aan de andere kant heb je de moeder die om welke reden dan ook niet in staat is om een baby te hebben. Waarom mag het ene geluid wel gehoord worden en moet de verspreiding van een tegengeluid zo veel mogelijk gesmoord worden?
Dit verhaal gaat niet alleen op als het om abortus gaat, maar het kan veel breder worden getrokken. Er zullen altijd ideeën zijn die brede acceptatie genieten en ideeën die als achterlijk, achterhaald of te vooruitstrevend worden gezien. Echter, zolang een mening niet haatdragend is, moet er de mogelijkheid zijn om deze mening te delen. Het hoeft niet uit te maken of deze mening past binnen de tijdgeest of niet.

Mijn mening is dus dat we iedereen vrij moeten laten om meningen openbaar te delen en ook de grondwet steunt mij hierin. Laten we dus niet de hele tijd molacties uitvoeren als iemand een afwijkende mening heeft, maar geef vrijheid van meningsuiting de ruimte.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_077dc285473055c6149f0448bd45c9513948592c_avataruser_ac7f5c78c2f2adf2a5ee297b663a7b9b27bd0719_avataruser_7e15dd20f93293dd34878f61794c0abacbfee117_avatar

+2


pen icon

Ruth van der Stouw

Likeability of6

Uitstelgedrag

11 NOV 2019

Je bent bezig met een klusje, iets wat op je to do lijstje staat. Je bent bijvoorbeeld je kamer aan het schoonmaken, en komt een doos met oude spullen tegen waar je de komende uren zoet mee zult zijn, of je bent huiswerk aan het maken en je komt erachter dat je toch veel liever even je kamer zou verlaten om een frisse neus te halen.

Je herkent het vast wel; uitstelgedrag. Of althans, zo noemen de meesten het. Zelf heb ik er regelmatig last van. Ik raak altijd geïnspireerd op een moment dat het me niet goed uitkomt. Midden in een drukke schoolperiode krijg ik ideeën voor een of ander creatief project waar ik per sé op dat moment mee moet beginnen. Vaak komt dat omdat ik bang ben die inspiratie te verliezen. Als ik te lang niks met mijn ideeën doe vagen ze langzaam weg. Wanneer ik dan de tijd heb om er iets mee te doen, is de zin vaak al verdwenen.

Maar wat moet je? Wanneer je je kamer aan het schoonmaken bent, of aanbied om een keer te koken, en je moeder je dan voor de zoveelste keer vertelt dat je uitstelgedrag aan het vertonen bent. Het antwoord is simpel.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_a9a3aff3d77bab2413c42eedbaad76a3d4b7d06c_avataruser_5527b03c05d6f5ca4ea895882ce4d58097cdcfbb_avatar

pen icon

Eliza Jongedijk

Likeability of6

"Doe maar normaal... ik doe zelf al gek genoeg"

11 NOV 2019

Vaak word ik nagestaard, mensen hebben vaak opmerkingen als: “Wat een raar kind” of “Beter opvoeden zou ook een optie zijn”. Gelukkig zijn er ook mensen die wel snappen dat ik anders ben en bijvoorbeeld lief naar mij kijken of een high five geven als ik mijn hand op houd. Van ronduit kwetsend tot begripvol, voorbeelden heb ik in overvloed.

Ja ik ben “anders” dan de meeste andere kinderen. Niet dat ikzelf of mijn ouders daar wat aan kunnen doen. Ik was namelijk 10 maanden jong toen een hersentumor mijn leven overhoop gooide. Een operatie, extreme epilepsie, een ontwikkelingsachterstand, nog een hersenoperatie… Momenteel ben ik een pubermeid met een ernstige verstandelijke beperking, milde epilepsie en een neurobiologische vorm van autisme.

Ja ik ben “anders” dan de meeste andere kinderen. Ik zit graag in mijn duwstoel en laat mij rondrijden door het dorp, want ik vind de prikkels die ik dan krijg geweldig. Ik kan zelf wel lopen, maar in drukke situaties ben ik te onvoorspelbaar. Genieten kan ik uiten in fladderen met mijn armen, wiegen met mijn lijf en kreten uiten. Ook vind ik het heerlijk om uitdagend te zijn door voorbijgangers aan te tikken en heel af en toe wil ik ook wel eens tuffen (maar dan worden mijn ouders erg boos). Praten kan ik trouwens als de beste en als ik in een goede bui ben, zeg ik graag iedereen gedag “Dag mevrouwtje… Dag meneertje”. Maar helaas word ik door mijn woordenschat wel snel overschat. Ik functioneer namelijk gemiddeld gezien als een 1,5 jarige.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_077dc285473055c6149f0448bd45c9513948592c_avataruser_1461419e4f2d66ede65429c4d671f2f89df24651_avataruser_27681088f4c15bff59273188afc9ca47c803de0a_avatar

+2


pen icon

Roelefien

Likeability of5

Zomaar een paard

10 NOV 2019

Dat jij daar ook met alleen maar mannen zit! Dat appte een vriendin, nadat ik de zoveelste groepsfoto had gestuurd. Mijn trip naar Roemenië leek wel een beetje op een vervolg van de film ‘Three Men and a Baby’, maar dan met tien men en een lady. Maar zo gaat het eigenlijk heel mijn leven al. Op de middelbare school stuurde de leraar mijn vriendin en mij regelmatig zijn natuurkunde klas uit, omdat we te bèta voor meisjes waren. In mijn wiskunde klas waren we met twee meiden en sinds ik werk zit ik vaak genoeg met alleen mannen in vergadering. Dat ik afgelopen week met vier mannelijke collega’s op werkbezoek was bij mannelijke programmeurs in Roemenië, vind ik dus niet heel uitzonderlijk.

Ik ging twee keer per dag met ze warm eten, laser gamen en naar Ajax kijken alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Voetbal kijken doe ik normaal trouwens ook wel. Het was een nuttig bezoek en ook nog eens heerlijk weer in Iasi. Het was bovendien een leuke afwisseling op het normale leven thuis. (Ik kreeg nog wel de schrik van mijn leven toen ik een foto van van een “gewonde” gerbil kreeg. Na een bezoek aan de dierenwinkel, bleek het enkel om een abces te gaan en kon ik thuis weer met een gerust hart loslaten.) De mannen hebben in ieder geval goed voor mij gezorgd en amper vrouwonvriendelijke grappen gemaakt.

Het blijft wel een thema, die vrouwonvriendelijke grappen en hoe daarmee om te gaan. Hoe trots was ik, toen mijn zoon eens zei dat hij het liedje ‘Een damespaard, herenpaard, boerenpaard gaat zo’ discriminerend vond, omdat een damespaard helemaal niet langzamer gaat dan een herenpaard. Beetje naïef was ik ook. Laatst mochten ze in de auto via Spotify liedjes kiezen. Na wat melancholie om mij te paaien, koos mijn zoon ‘Frikandel Speciaal’ en ‘Potentie’. Ga jij maar mee naar huis vannacht doe Curry op mijn paal of Nog een jaartje wachten en dan ram ik hem erin of Bel me even op dan maak je kennis met mijn slang werden luidkeels meegezongen. Ik hoorde de liederen voor het eerst en moest er hard om lachen. De teksten zijn zo over de top dat ik oprecht denk dat het humor zou kunnen zijn. Maar toch.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_27681088f4c15bff59273188afc9ca47c803de0a_avatar

pen icon

Kyra Daemen

Likeability of6

Hey big spender

10 NOV 2019

November is begonnen en het einde van het jaar nadert in sneltreinvaart. Dat betekent voor mij twee dingen: een winterdepressie die niet overgaat voordat het carnaval is én een lege bankrekening.

De warme zomerdagen zijn voorbij, dus wikkel ik mezelf ’s avonds het liefst in een fleece pyjama, badjas en plaid, terwijl de verwarming maximaal is opengedraaid en ik mijn shop apps afstruin op zoek naar dikke, fashionable wintertruien. Het is geen gemakkelijke tijd voor iemand die het werkelijk áltijd koud heeft en met frisse tegenzin december tegemoet gaat. Gelukkig helpt de gedachte aan positieve dingen: knusse feestdagen met familie (en veel eten), schandalig leuke kerstborrels en de eindejaarsuitkering waarmee ik mijn decemberaankopen kan compenseren.

Alles mooi in balans lijkt me, ware het niet dat mijn bankrekening nu al leeg is en er niets te compenseren valt. Aan de voorkant besparen dan maar, want voorkomen is beter dan genezen, dat weet iedereen. En zo viel mijn oog laatst op een social mediabericht over No Spend November. Na een aantal fikse uitgaven aan mijn 30e verjaardagsfeest en de dynamo van mijn auto – die ook last bleek te hebben van veroudering – lijkt het mij een prima idee om een maandje op de kleintjes te letten. Een volwassen besluit, nietwaar? Dus ging ik op 1 november braaf van start met de No Spend November uitdaging.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_077dc285473055c6149f0448bd45c9513948592c_avataruser_27681088f4c15bff59273188afc9ca47c803de0a_avatar

pen icon

Eduard Sarens

Likeability of6

Ik ben verliefd

10 NOV 2019

Waarom dacht ik toen ik jou zag.
Aan 14 februari Valentijnsdag?.
Aan Romeo & Julia het liefdesverhaal?.
En aan My heart Will go on van de Titanic?.
Ben ik dan niet te vroeg met invullen.
Voor mijn Julia voor Valentijnsdag?.
Wat nog lang op zich laat wachten.
Want ik ben voor mijzelf de hansklok van de liefde.
Ik googel al 27 jaar met de vrouw.
Wat de liefde steeds laat verdwijnen.
Maar ik kan altijd vragen wil je mijn Julia zijn?.
En nu ook al vroeg in de kalander.
Zodat je genoeg tijd hebt om erover te denken.
De verliefde Romeo die dan wacht en rondscharrelt.
Maar dan moet Romeo nog een ding doen.
Zeggen wie jij bent achter Julia.
Maar daarvoor laat hij liever het schip zinken.
En laat hij het over aan Julia.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_ea6f18687d4bcd126a7b2feadee879b472a171a8_avataruser_27681088f4c15bff59273188afc9ca47c803de0a_avataruser_93128fc22b33a8d9a8af06fe933f69a78f3b860b_avatar

pen icon

Marijke Kop

Likeability of5

Oorwurm

10 NOV 2019

Ik heb een oorwurm. U weet wel zo’n situatie waarin telkens flarden van een liedje in je hoofd rondspoken en soms zelfs tot zingen aanzetten. Dat laatste wordt door mijn omgeving niet bijster op prijs gesteld. Mijn zangkwaliteiten worden helaas al jaren niet op waarde geschat. Of juist wel, is een kwestie van perspectief. Maar terug naar de wurm……deze is vorige week mijn hoofd binnengedrongen en telkens als ik denk dat ik ‘m heb verslagen, steekt hij triomfantelijk zijn koppie weer op.

Ik probeer nog om de wurm – alsof het de hik is – met een bezwerende formule aan een ander te geven. Maar het resultaat is slechts dat manlief en ik ‘m nu allebei hebben. Gedeelde smart zullen we maar denken. Wurmpje komt trouwens op de meest onverwachte momenten. Als ik de krant ’s ochtends lees en weer een artikel zie over een muur die gebouwd gaat worden. Of als ik op weg naar mijn werk in de auto zit en naar de radio luister, waar op dat moment in een interview met een historicus een Europese hoofdstad genoemd wordt. Zelfs andere muziek kan mijn hardnekkige vriend dan niet verjagen.

Maar het zijn de nieuwsuitzendingen op de televisie waarbij de wurmscore het hoogst is. Er gaat de laatste tijd geen avond voorbij of er is in het journaal, bij Nieuwsuur of een van de andere actualiteitenprogramma’s wel een item waarbij mijn wurm zich genoodzaakt voelt tevoorschijn te komen. Dictaturen die met veel geweld vallen of juist met eenzelfde hoeveelheid geweld geboren worden, kapitalistische uitwassen met groeiende ongelijkheid tussen mensen, een godsdienstige bolwerk dat lijkt te verdwijnen of een communistisch bolwerk dat juist aan terrein wint …de ellende op de wereld is er bepaald niet minder op geworden.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_27681088f4c15bff59273188afc9ca47c803de0a_avatar

pen icon

Wennie Ocean

Gangmaken met een Luchtje

10 NOV 2019

Station Eindhoven stinkt. Huh, hoor ik je denken, nee toch? Oké, een stukje van station Eindhoven stinkt, namelijk alleen de oude voetgangerstunnel. En dan ook pas sinds de verbouwing. Niks mis met de rest, maar die tunnel...je neus sméékt je gewoon om de eerste trein naar ver weg te nemen, als je daar doorheen loopt.

Iedere Eindhovenaar die wel eens richting station vertrekt, weet wat ik bedoel. Het was maar een krappe bedoening in het oude station, dus is er een paar jaartjes geleden naast de oude voetgangerstunnel onder de sporen door, een prachtige nieuwe tunnel naast gelegd. Die nieuwe: puik dingetje. Lekker breed, lekker licht, bankjes erbij, hoop winkels erbij, niks op aan te merken. De oude tunnel mocht blijven en is mooi opgepimpt met wat kekke mozaïkjes in de vloer, hippe stenen zithoekjes en een prachtige gang-lange sterrenhemel van kunstenaar Daan Roosegaarde.

Leuk om langs te lopen, lekker sfeervol. En dan heb je de keus, als je dwars door het hele station moet van het busstation aan de achterkant naar het centrum aan de voorkant: oud of nieuw? Maar dat doet dus bijna niemand. Je ziet er af en toe wel eens een verdwaalde vreemdeling de oversteek wagen, die dan enigszins verschrikt snuft (ruik ik het nou goed?!) de neus optrekt en gauw schuin doorsteekt naar de nieuwe tunnel. Lokale inwoners weten de oude gang goed te vermijden. Zonde van dat kunstwerk, zonde van de hele oppimp-actie. Van de week liepen een vriendin en ik zonder op te letten de oude gang in en nadat we gauw gevlucht waren, want onze reukorganen zijn ons lief, begonnen we te speculeren waar die verdachte geur vandaan komt. Het is moeilijk te definiëren dus de meningen liepen sterk uiteen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Wouter Marcelis

Likeability of7

Dansend naar bed

10 NOV 2019

‘’Dans je de hele nacht met mij, want de muziek brengt de mensen dichterbij, láláláláláláláláááá!’’, zingen een 80-jarige man en ik uit volle borst terwijl we elkaars handen stevig vasthouden en ons door de woonkamer heen bewegen. Het levendige volksnummer van de Sjonnies, klinkt luid door de ruimte. Hoewel de kwaliteit van het geluid, dat van mijn mobiele telefoon vandaan komt, de wensen nalaat, is ons plezier groot. Terwijl we elkaar goed in de gaten houden, verplaatsen we ons op een salsa-achtige manier richting de deur van de woonkamer. Halverwege begint de man mij zo stevig vast te houden dat het bloed uit mijn vingers wegtrekt. We dansen door tot we de gang over zijn gestoken, zijn slaapkamer hebben betreden, ik de man op zijn bed laat zakken en mijn armen kan laten ontspannen. Net op tijd, ondanks dat het leuk is, zijn mijn armen aan het verzuren. En dat mag niet gebeuren, want een misstap kunnen we ons niet veroorloven. Want van begin tot eind, moet zo’n dans perfect uitgevoerd worden.

Dit tafereeltje speelde zich af in een aangepaste, gelijkvloerse woning in Nijmegen. Ik werkte als thuiszorgverpleegkundige mijn avondronde af door de wijk. De muziek was vermakelijk en de glimlach oprecht. Maar ondanks onze voortreffelijke visualisatie, bestond de dans in werkelijkheid uit langzaam geschuifel met als doel om de beste man veilig en vertrouwd in bed te helpen. De man kon met grootse moeite nog zijn benen optillen en gebruikte mij als een levende rollator. Er was deze dag niemand bij hem langs geweest en bij mijn binnenkomst stond zijn gezicht er niet bepaald bij alsof hij op zijn oude dag nog de loterij had gewonnen. Ik besloot dat we tijdens de reguliere takenlijst, die we protocollair af moesten werken, wel wat meer vrolijkheid konden gebruiken. Daarom zette ik op Spotify een Hollandse lijst aan, en nodigde ik meneer uit voor een dans.

‘’Hèje gedronke?!’’ sloeg de man uit. Hij moest wel gedacht hebben, wat is dit nou weer voor een mafkees in mijn huis. Maar zonder verder te protesteren gaf hij me zijn hand en liet hij zich uit zijn stoel helpen. Idioot of niet. Professioneel of niet. Ik geloof dat een lange en eenzame dag met meer levenskwaliteit wordt afgesloten als iemand breed glimlacht en luidkeels met zijn lievelingsmuziek meezingt. Muziek brengt de mensen ten slotte dichterbij…

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_1cfa9d41b2baeaef837985df324545c3c0d530bc_avataruser_458b3bf2c26a7866d0a95dd68f4db47d140c9de9_avataruser_b6353a965ab52875e44fd4583cb3848977cb970c_avatar

+8


pen icon

Imka Meuwese

Likeability of6

Uit je hoofd

10 NOV 2019

Uit onderzoek is gebleken dat de meeste mensen maar liefst 95% van de tijd in hun hoofd zitten. Dit teveel in het hoofd zitten, teveel denken, is de grootste boosdoener en de oorzaak van vele ziektes en (psychische) problemen. Het laat ons piekeren, zorgt voor onzekerheid, geeft ons allerlei angsten, twijfels en zorgen. Het leidt tot stress, burn-outs, depressies etc. Ik was hierin geen uitzondering tot ik ruim 4 jaar geleden aan mezelf ben gaan werken, noodgedwongen, want ik leed er echt onder. Ik kon het denken soms gewoon niet stoppen en lag dan nachten wakker, de “uit-knop” was nergens te vinden en dit leidde uiteraard tot allerlei klachten.

Helaas werd ik dit jaar wederom geconfronteerd met deze valkuil, die blijkbaar altijd op de loer blijft liggen. Het was voor mij dé (herhaal)les van 2019 want zo bekijk ik de dingen die je tegenkomt in het leven. Ik zie ze veelal als leermomenten om oude, negatieve patronen op te kunnen ruimen. Nu is deze specifieke les helaas een les die voor velen geldt vrees ik want massaal zitten we dus blijkbaar te veel in ons hoofd. We mogen minder denken en meer gaan voelen, vanuit het hart leven.
Een van de beste manieren om dit te bereiken is naar mijn ervaring doormiddel van mindfulness en meditatie. Het fijne hiervan is, dat je dit altijd en overal kunt doen. Je hoeft er niet voor naar de sportschool of naar een vereniging. Het kan gewoon hier en nu; in de trein, op de bank, op de fiets, terwijl je stofzuigt of tv kijkt. Probeer het ter plaatste eens, terwijl je deze column leest, en maak er een kleine oefening van. Even heel bewust weggaan uit je hoofd, afzakken naar beneden met je aandacht, nu door je keel…nog lager en zo met je focus naar je hart gaan. Het kan helpen om je hand op je hart te leggen zodat je weet waar je met je aandacht heen moet gaan. Ga naar de stilte, in je hart, je op je ademhaling richten is een goed hulpmiddel om deze stilte sneller te bereiken.

Al de drukte en de chaos van het hoofd even loslaten, dat hoofd dat vaak zo vol met vragen zit. Kies in plaats daarvan voor de stilte van het hart en het zal een verademing zijn, ondanks dat dit in het begin mogelijk vreemd voelt. Dat komt omdat je zo gewend bent geraakt aan de constante drukte in die bovenkamer dat het bijna onbewust een verslaving is geworden. Maar de antwoorden op al de vragen die door je hoofd spoken liggen in je hart. Je vindt er bovendien troost, wijsheid, liefde en acceptatie. Luister vaker naar je hart want dat klopt!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_c9532eb232d0b3e86a178e9f8257e38c9cab2e5c_avataruser_93128fc22b33a8d9a8af06fe933f69a78f3b860b_avataruser_2eae4a5bffcc50cafed5c201a2c5e17ab86f942b_avatar

pen icon

Liz Langenberg

Likeability of7

De feestdagen, gezellig samen zijn? Of één groot toneelstuk?

10 NOV 2019

Het is alweer bijna december, de maand van eten, drinken, cadeautjes, Sinterklaas, Kerst en met klap op de vuurpijl oudejaarsdag. Gezellig! Toch?

Even niet aan je dieet denken, want dat komt 1 januari wel weer… Lekker aan de pepernoten, kerstkransjes en natuurlijk gourmetten. En met een beetje mazzel heb je ook nog een vriend(in) of familielid die jarig is, want dat stukje taart kan er ook nog wel bij.

Laatst hoorde ik iemand zeggen: ‘Leuk het is bijna kerst, zo leuk dat gezellig samen zijn’. Ik vraag mij altijd af hoe ik dit moet zien.Hoeveel mensen zitten er wel niet verplicht op een brunch of diner met kerst? Alle mannen in net gestreken blouses en de vrouwen in hun mooiste jurk. Youp van ‘t Hek zou zeggen: ’Kleed je netjes aan, want we gaan lekker eten’. Alsof we de rest van het jaar smerig eten ofzo…..

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_763a7cacade675b2c3fad04d28ae3a6ebef47f1c_avataruser_dba9e6f22b4a63751b17ccd58dacfa639648b97e_avataruser_2d65b3573111a5c9abcd0f585a8676ce3ff9d741_avatar

+5


pen icon

John Mulder

Likeability of5

Ouders, staakt!

9 NOV 2019

Steeds meer kinderen zijn het slachtoffer van falend onderwijs- en zorgbeleid. Kinderen zijn de dupe van te grote klassen, te grote werkdruk bij leraren en falende zorg voor kinderen die extra aandacht behoeven. In de jeugdzorg zijn kinderen met problemen inmiddels vaak onderdeel van een wanstaltig spelletje balletje-balletje en krijgen niet de zorg die ze verdienen. Na alle protesten van leraren en jeugdhulpverleners, rijst de vraag: waar zijn de ouders?

Te grote klassen zijn schadelijk voor de kwaliteit van onderwijs. Mede daardoor schieten huiswerkinstituten en particuliere scholen als paddenstoelen uit de grond en wordt kwalitatief goed onderwijs gekoppeld aan een gevulde portemonnee. Bijna ongemerkt belanden we in een situatie waarin de financieel-economische tweedeling in de samenleving zich ook in het onderwijssysteem aftekent. Zo worden de verschillen in kansen voor kinderen groter in plaats van kleiner.

Kinderen die extra zorg en aandacht nodig hebben krijgen die vaak onvoldoende in het regulier onderwijs. In het ergste geval belanden ze (tijdelijk) thuis op de bank. Structurele hervormingen zijn nodig wanneer we willen dat deze kinderen in het reguliere onderwijs een plek vinden waar ze goed begeleid worden.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_27681088f4c15bff59273188afc9ca47c803de0a_avatar