Lezerscolumn

pen icon

Harrie

Soms is het om te lachen

13 JUN 2019

Had jij dat ook, nadat bekent werd dat de pensioenen toch werden gekort ook na het pensioenakkoord, dat een glimlach niet te onderdrukken was gepaard gaande met een diepe zucht en verwensing.
Waarom die glimlach verscheen op mijn gezicht ?omdat we allang weten dat "er moet iets niet kloppen "aan het pensioenakkoord. En jawel juist nu op de valreep van het referendum komt het rapport naar buiten dat de pensioenen toch gekort gaan worden in de toekomst omdat de pensioenfondsen hogere buffers moeten aanhouden en dus hogere premies betaald moeten worden.

Komisch? nee...helemaal niet en daarom ook die diepe zucht en de verwensing er achteraan.
Want je ziet dingen in het akkoord staan waarvan je bijna wel kunt nagaan dat dat niet zal gebeuren . Bijvoorbeeld ook dat ik het niet zie gebeuren dat voor zware beroepen iets te regelen is. En wel om de doodeenvoudige reden dat als het in de cao`s geregeld moet worden dat het bedrijf 3 jaar lang 19000 euro zou moeten betalen .
Het moet nog uitgewerkt worden zegt men zo ook dat men wil bestuderen of men ook met 45 dienstjaren met pensioen kan en volgens mij zal die studie of het kan ook wel zoveel tijd in beslag nemen dat diegene met 45 dienstjaren nu dus naast de pot zal piesen. Jongeren die pas met 25 jaar gaan werken zullen dus ook tot hun zeventigste moeten werken .

Weet je wat ook zo komische en toch niet om te lachen is , dat de media ons wil doen geloven dat oude grijsaards die allang met pensioen zijn gaan beslissen over de toekomst van de pensioenen en gelden van de fondsen.
Ik vergelijk het een beetje met een ouder die toen die jong was een huis kocht en nu heeft afbetaald het risico toen nam met de hypotheek en nu zou kunnen genieten van de lage lasten of het huis zou verkopen en zou genieten van zijn geïnvesteerde geld .
En nu zou dus een jongere ( kind ) dus kunnen zeggen …"het is ook van mij dus ik ga erover?
Kijk nu gun ik mijn dochter het hele huis en al mijn spaargeld maar" dat "zal ze nooit in haar hooft halen om te eisen omdat ze weet dat ik er altijd hard voor heb moeten werken en daarom gunt ze me dan ook een onbezorgde oude dag.

En schijnbaar zijn er toch nog lieden die niet zien dat het geld in de pensioenpotten de hypotheek is die de ouderen hebben betaald en dat dezelfde oudere het risico hebben genomen dat zijzelf misschien er geen profijt van zullen hebben omdat men de pensioenleeftijd niet zal halen.

Dus met een zucht en glimlach over geen solidariteit met jongeren.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Monique Louis

Lotgenotencontact

GISTEREN

Hugo, de man rechts van haar, sloeg een paar keer dreigend op de tafel met het racket gemaakt van schuimrubber. ‘Zo gaan we hier met elkaar om’ zei hij. Zijn iets geaffecteerde stem verraadde ironie. Zou zij dit ook horen? De mannen aan de overkant, lachten verlegen. De linker, zou een broer van haar kunnen zijn. De kleine witgrijs-harige vrouw tegenover me, keek zoals mijn oma keek: met kalme, lichtblauwe ogen. Die middag vergezelden we onze moeder bij haar eerste kennismaking in de groep op de dagbesteding van het plaatselijke verpleeghuis.

Mijn moeder keek schuchter rond maar reageerde als een bijdehand meisje. Ze pakte het racket, zei: ‘ik had zeven broers, ik ben wel wat gewend hoor.’ Goed zo ma, dacht ik. Mijn broer en ik zaten naast elkaar. Hij keek geamuseerd. Ik keek de groep rond, knikte bemoedigend. Dit schijn ik vaker te doen. Joost mag weten waarom.
De begeleidster Henny kwam met een gele ballon. We schoven de kopjes aan de kant, pakten elk een racket en mepten vrolijk mee met de groep. De ballon zweefde boven tafel. Mijn moeder had een ferme slag, kreeg rode wangen. Ooit won ze een beker met jeu de boules, op een evenement in de wijk waar ze woont, ze was toen zestig. Laconiek had ze de winst geïncasseerd, alsof het niet helemaal over haar ging.

Henny pakte een bal van licht materiaal. Ze hield de bal tussen beide wijsvingers. ‘Geef de bal door en noem de naam van een bloem.’ Hugo concentreerde zich met strakke blik op de bal, pakte hem van Henny aan met zijn duim en wijsvinger, zijn handen trilden. ‘Andere wijsvinger, Hugo’. Het bleef lang stil. ‘Cactus’ articuleerde hij voortreffelijk, ik had nu al een zwak voor hem, was geraakt door zijn sterke persoonlijkheid waar voorzichtig de ziekte om de hoek kwam kijken. Lichte consternatie in de groep. Dikke frons in het voorhoofd van Henny. ‘Jawel, je hebt bloeiende cactussen, sprak de vrouw met de kalme, lichtblauwe ogen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

12 JUN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_430e611cc5c1d503b3eb79b2c5ba3a2825b59127_avataruser_159ae67af55967da68dd5ddbe7b2b6ea54316185_avataruser_e07f1f18098afc4074a885b141e9f566e328c6d5_avatar

+100


pen icon

Derek Hogeweg

Likeability of5

Update

GISTEREN

Stel: je hebt de afgelopen negen jaar in een kelder gezeten... Heb je dan iets gemist?

Laten we er voor het gemak even vanuit gaan dat het luik dichtging op 11 juli 2010. De dag van de WK-finale, de dag dat we wereldkampioen hadden moeten worden. Nu loop je, na negen duistere jaren, het daglicht tegemoet. Wat is er sindsdien allemaal gebeurd?

Een korte update.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_2955c27e6606324f433eb07a3c37405ce771d1a2_avatar

pen icon

Imka Meuwese

Likeability of6

LOSLATEN (in Valencia) IMKA, maar hoe dan???

15 OKT 2019

Loslaten is moeilijk, ik ben er althans ongelooflijk slecht in. Al 6 maanden ben ik niet echt happy en soms voel ik me ronduit klote! Sinds mijn lief me vertelde niet verder te kunnen met mij omdat hij grote gezondheidsproblemen kreeg en zijn werk er onder ging lijden, moest ik met lede ogen aanzien hoe hij uit mijn leven verdween. Het betrof een oud patroon bij hem, afkomstig van niet geheelde wonden, hij had helaas geen (goede) hulp kunnen vinden en koos nu voor een leven alleen. Ik vocht als een leeuwin om mijn “oude” lief terug te vinden maar hij was onbereikbaar en elke keer stuitte ik op een ondoordringbare muur.

Ik voel me sindsdien een beetje verdwaald en krijg het niet goed op de rit. Iedereen om mij heen geeft me goed bedoelde adviezen maar ik zal het toch zelf moeten doen. Nu ga ik met een single (reis)vriendin naar Valencia, met als doel in een andere omgeving alles los te laten. We vallen met onze neus in de boter, want tijdens ons verblijf zijn er maar liefst twee grote feesten, hetgeen wij niet wisten. Het Dia de la Comunidad Valencia wordt onze eerste kennismaking met deze stad; het is een spektakel zoals ik nog nooit heb gezien en dankbaar voor deze verrassing vallen we laat in slaap. Alles is geweldig hier; het weer, het eten, de muziek, de sfeer...behalve mijn gevoel. Continu bedenk ik hoe leuk mijn lief het hier zou vinden en hoeveel lol we zouden hebben samen. ‘LOSLATEN Imka!’

De volgende avond zitten we op een terras als mijn vriendin naast ons een mooie man spot, zoals zij hem betitelt. Wanneer ik terug kom van het toilet, is ze in gesprek met hem. Hij en zijn vrienden komen uit Zwitserland en blijken aardig gezelschap. Dan komt “haar man” met mij praten en ontdekken we al snel enkele overeenkomsten. Ook hij blijkt te treuren om een voorbije liefde, die hij door bindingsangst is kwijtgeraakt. Toen hij spijt kreeg en hulp zocht voor zijn probleem, had zij inmiddels een ander.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_2eae4a5bffcc50cafed5c201a2c5e17ab86f942b_avataruser_93128fc22b33a8d9a8af06fe933f69a78f3b860b_avatar

pen icon

Cale columns

Likeability of6

5 gemiste oproepen

15 OKT 2019

Dat vraag ik u af. Of het een goed idee is om met geluidsversterking op te roepen tot het gebed, zoals de Blauwe Moskee in Amsterdam wil? Niet 5 x daags eenvoudig roepen, maar versterkt door een geluidsinstallatie de oproep door de straten te laten schallen?

Als reden wordt opgegeven dat het wellicht als storend voor niet- of andersgelovigen kan worden ervaren, echter Amsterdam is de meest tolerante stad van de wereld, dus als het daar niet kan? Maar is het niet zo dat de kracht van tolerantie is dat zij/hij/het geen hinder veroorzaakt? Je kunt en mag zijn wie je bent, maar ik wil ook zijn en blijven wie ik ben. Die vrijheid schept dus ook een verplichting.

En is de geluidsversterkte oproep, die door de leiding van de moskee ‘oproep tot gesprek’ wordt genoemd, dan nodig in Amsterdam? De islam is monotheïstisch, oftewel ervan overtuigd dat er maar een God is, Allah vzmh. Maar vrijwel alle religies zijn monotheïstisch, want anders neem je jezelf en je God niet serieus. Wat stelt het nou voor als je zegt dat je gelooft in jouw enige God, maar ja, er kunnen natuurlijk ook andere goden zijn? En als alle religieuzen hun oproepen tot gebed of samenkomst ook met geluidsinstallaties verkondigen wordt het een oorverdovende kakofonie rond de grachtengordel. Loven en bieden van overtuigingen door middel van klokgelui, hoorngeschal en megafoons en, als het doorzet, geklepper van spaghettivergietjes. Je zou je haast op de Albert Cuyp of Dappermarkt wanen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avataruser_022c5d65a1287418c84d9cc58cccfa70fa22e668_avataruser_b0d9c53d19a696eabab7821f9736a9e7f1240c94_avatar

pen icon

Dionne Van Gils

Likeability of6

Mama zijn

14 OKT 2019

Als een marionetpop bestuurd worden door je hormonen, verwachtingen en moederlijke aantrekkingskracht.

Is het voor jou ook herkenbaar?

In een winkel je aankoop afrekenen en deze aankoop vervolgens op de kassacounter laten liggen en met lege handen thuis komen.
Pas een jaar later concluderen dat je draak-periode niet aan de ander maar aan je hormonen toe te schrijven was.
Dat je zo aan het plannen en regels stellen bent om de omgeving maar onder controle te houden, terwijl die wereld toch wel met je aan de haal gaat.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lol
user_236e0a6d244e6e50ef4493ed85690c171e8c6344_avataruser_6259797af3d5a8238ba23151999327ad94681458_avatar

pen icon

Mariska Susebeek

Likeability of6

Laten we dapper zijn (over zelfmoord)

14 OKT 2019

Ik nam afscheid van het meisje dat 13 jaar geleden mijn beste vriendin was. Met wie ik lief en leed deelde, met wie ik heb gelachen en gehuild. Geruzied. Geknuffeld. Gedanst. Gefeest. Gezwierd. Geleefd.

Het meisje dat mij voor mijn 17e verjaardag een zilveren ring cadeau gaf die ik draag op het moment dat ik dit typ.

De vrouw die ik uit het oog ben verloren en met wie er geen verloren tijd meer in valt te halen, omdat ze een eind aan haar leven heeft gemaakt.
Wat ben ik vreselijk verdrietig.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_f26fdbd3c06d38d40f093ba2dcdff8501df5f8bb_avataruser_14ded3e5e4732282be365bc217baac3061b894e3_avataruser_bdb351d7515e32d086c6e9c3c897403fea325438_avatar

+2


pen icon

Milou van Leeuwen

Aan alle lieve klimaatoptimisten en pessimisten

14 OKT 2019

Er is een probleem met praten over ‘het milieu’. Zodra iemand uitspreekt er bewust mee bezig te zijn -al
helemaal tegenover een klimaatontkenner- zul je te horen krijgen dat je niets mag zeggen. Want ‘Waarom ben je dan nog geen vegan?’ Of als je dat wel al bent.. ‘Waarom heb je gister een plastic
tasje gebruikt?’ Of als je zelfs die helemaal hebt weten uit te bannen ‘Waarom bespuit je je stadstuin dan nog met non-biologische bestrijdingsmiddelen?’

Zelf ben ik geen fulltime veganist. Ik vlieg nog steeds gemiddeld twee keer per jaar, shop online en gebruik af en toe ook nog eens een plastic tasje als ik een tas ben vergeten. En een moestuintje om de lokale biodiversiteit te supporten heb ik ook niet. Toch durf ik trots te zijn op al onze vegans, plastic soup-surfers en stadstuinieren. En ook op de Greta’s, de milieuprotesteerders, vliegboycotters, minimalisten, vleesminderaars, plastic-mijders, elektrisch rijders, wasdroger-weigeraars en allround recyclaars.
Alle beetjes helpen namelijk. En zoals prins Harry beaamt ‘niemand is perfect’.

Dus laten we iedereen die zijn beste milieu-beentje voortzet niet betuttelen omdat we ons zelf wellicht een beetje betutteld voelen. Waar liefde is, is leven. Laten we al deze helden de lof geven die ze verdienen. En dat verdient iedereen die op zijn of haar manier bewust bezig is met ons klimaat of het milieu in de breedste zin van het woord.
Er komen steeds meer mooie initiatieven. En natuurlijk hebben we uiteindelijk onze overheid en het bedrijfsleven nodig om een nog groter verschil te maken. Of dat nu is door consumenten meer informatie en inzicht te geven of door meer regulering zoals een vliegtax.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Mattanja Gerritsen

Likeability of6

Hoe wij Zielloos Zwemmen in Zelfredzaamheid

14 OKT 2019

Ik ben zielig. Ach, wát een enorme opluchting om dat hardop uit te kunnen spreken. Ik zal mij nader verklaren, voor je afhaakt na deze treurige eerste zin.

Ik ben één van die mensen die door genetische klunzigheid vrij frequent pech heeft. Gooi daar een portie zwakke gewrichten bij en het resultaat is een meisje wiens handen uit krukken bestaan, als tentakels van kunststof. Niet zo zeer plezierig, maar je raakt eraan gewend.

Momenteel zit ik weer in één van die situaties, waarbij ik voor een geringe tijd mijn uiterste best moet doen om niet over mijn eigen voeten en/of tentakels te struikelen. Omdat huilen in een hoekje nou eenmaal op een gegeven moment gaat vervelen, komt er altijd een moment dat ik mij weer in de buitenwereld moet begeven. Het openbaar vervoer is hierbij mijn groenblauw, logge redder in nood. Nu, deze dagelijkse, enerverende tripjes leveren wat stof tot nadenken op. Voor de beeldvorming zal ik zo’n reis even kort beschrijven.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_19a3b03e359b427378845788196e15b7fb6e313c_avataruser_97a17099a7913473db1cc23ca26b9469a6487604_avataruser_ff34608b56693abe7251e3ea265c8502b0a469e1_avatar

+3


pen icon

Ruth van der Stouw

Likeability of5

Happy

14 OKT 2019

Heb je ooit nagedacht over wat je wil worden als je groot bent? Ik namelijk wel. Heel vaak eigenlijk. Ik weet niet zeker wat de toekomst voor mij zal brengen, maar ik weet wel dat ik iets wil doen dat me gelukkig maakt.

Ik denk dat er tegenwoordig een enorme druk op studenten ligt. Aan de ene kant wordt ons verteld om te doen wat we willen, maar aan de andere kant wordt ons verteld om te studeren en een fatsoenlijke baan te krijgen. Ik voelde deze druk zeker toen ik op de middelbare school zat. Mijn ouders zijn helemaal niet zo streng, maar ik was nog steeds bang om hen teleur te stellen.

Tegenwoordig spelen sociale media een grote rol in het leven van veel mensen, vooral die van jongeren. Ik denk dat sociale media ons perspectief kunnen veranderen op wat we belangrijk vinden en wat we in het leven willen bereiken. Het verandert waarschijnlijk ook onze kijk op wat geluk is. Dat zal ook één van de redenen zijn waarom onze ouders het soms niet eens zijn met onze opvattingen over wat belangrijk is en wat niet.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_834654339f3f2575babe475f3f86a0eab8284cc6_avatar

pen icon

Karin de Groot

Likeability of7

We hebben een beller

13 OKT 2019

‘Ik ben gek op je heerlijke borsten. Ik zou ze... ‘
Jaaah, daar zal de Liefste zijn.
 ‘. . . en met m’n hoofd tuss... ‘
Oh! Ik voorzie een feestelijke avond.

Alleen zie ik de Liefste nergens, dus ik ga op het geluid van de stem af, die uit de slaapkamer lijkt te komen.
Deur open.
Niets.
Ik loop het balkon op en ik zie een auto voor de deur geparkeerd staan. 
Ja hoor... we hebben een beller.
En die realiseert zich niet dat een auto net zo geluiddicht is als de Kuip bij de eerste treffer van het Nederlands elftal.
Ik ga er lekker voor zitten, want er komt een hoop geluid uit de auto.

‘Hmm schatje, vertel eens . . . Wat ga je allemaal met me doen?’, vraagt de Stem.
De vrouw in de auto kan ik niet verstaan, maar aan de Stem, die door haar speaker schalt, te horen moet het verrot opwindend zijn.
De auto barst zowat uit z'n casco van de Ohhh's en Ahhh's.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelikelol
user_6259797af3d5a8238ba23151999327ad94681458_avataruser_8a82e7e06830ffbc6f6350778bc44756ee86bdad_avataruser_04fce948253c1420c1af42e137926180347de222_avatar

+8


pen icon

Jacqueline Egthuijsen

Bitterballetje?

13 OKT 2019

Wat jullie misschien nog niet weten, is dat wij niet zulke klussers zijn. En als je net een huis hebt gekocht, dan is het op zich wel handig als er iemand is die een beetje handig is. Daarom zijn er (bijna) elke dag wat mensen aan het werk om ons huis zo snel mogelijk tot paleis om te toveren. En deze hardwerkende mensen moet je af en toe op wat lekkers trakteren, anders lopen ze de kantjes eraf. Dus het leek manlief en mij wel een heel goed idee om de zaterdagmiddag af te sluiten met een bittergarnituurtje.

En om met een bittergarnituurtje aan te kunnen komen, moesten we eerst de snackbar nog zien te vinden. Ondertussen zijn we toch al best bekend in Uithoorn, maar de snackbar, daar waren we nog niet geweest. Maar geen probleem, Google weet alles en dus ook waar de dichtstbijzijnde snackbar is. Zo gezegd, zo gedaan. Bittergarnituurtje voor zes man besteld, want met onszelf meegerekend zouden we met zoveel mensen moeten zijn.

Kom je dan aan met je schaal vol bitterballen, om vervolgens tot de conclusie te komen dat er niemand meer in je huis is. Dus hebben we ze lekker gemaakt met een foto en hebben wij die 6-persoons hap maar met z’n tweeën naar binnen gewerkt.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Eva van Deth

On Fire

Gelukkig hebben we niets gedaan

13 OKT 2019

Je blaast de digitale kaarsjes op je Huawei P160 uit. “Nog vele jaren!”, roept je moeder blij vanuit haar stoel. Glimlachend loop je naar haar toe en vertelt dat je nu echt moet gaan. De deur valt in het slot en je loopt door de gang naar buiten. “Nog vele jaren”, mompel je zachtjes. Nooit had je verwacht deze leeftijd te bereiken. Je stapt in de auto. Een vriendelijke stem vraagt wat het eindpunt mag zijn. De gordel wordt vastgemaakt en de motor start. Je ziet de torenhoge flats en rijtjeshuizen aan je voorbijgaan en denkt terug aan vroeger.

Op de voorruit verschijnen afbeeldingen van het jaar 2019. Lachend bekijk je een paar foto’s van de klimaatstaking. Duizenden mensen hadden zich verzameld op het Malieveld en hun best gedaan om een spandoek of bord te maken met daarop iets geschreven als ‘Save our future’. Het leek wel of iedereen bang was voor de opwarming van de aarde. Als je toen eens wist, wat je nu weet..

De aarde is namelijk niet eens één graad opgewarmd. De ijskappen zijn niet verder gesmolten en Nederland ligt er droog bij. Greta Thunberg zou zich nu wel kapot schamen, grinnik je. Gelukkig hebben we al die jaren en het geld niet verspild aan ‘global warming’.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelikelol
user_83fce29a33570bcec10830281365b0fb86853a6f_avataruser_54ac64aa3e8835b107cada7a481877893b9bf94a_avataruser_cfea85264a7d3f9ddc69e6f9ad2744679f864bda_avatar

+61


pen icon

Yvonne Koppelaars

Einde in zicht

13 OKT 2019

De regen klettert tegen de ruiten en de vogeltjes in mijn tuin doen zich tegoed aan allerlei lekkers dat ik voor ze in mijn appelboom heb gehangen. Ik ben blij met ‘t leven en ben een gelukkig en positief mens. Toch wil ik even wat kwijt. Ik maak me namelijk ernstige zorgen. Zo kan t niet langer. Eigenlijk gaat t helemaal niet goed. Niets van de dingen in de wereld die er echt toe doen gaan goed.

Af en toe is er een klein lichtpuntje aan de horizon, iets positiefs, maar dat is te verwaarlozen. Jullie weten ook vast wel wat ik bedoel toch? Ik zal een paar dingen opnoemen. ‘t Klimaat, aangestoken bosbranden, plastic overschot, bio-industrie, groeiende wereldbevolking, verdwijnen van allerlei kleine beestjes, zelfs obesitas en ruimte vervuiling... ‘t moet niet gekker worden toch?

Waarom zijn we niet zuinig op t allerbelangrijkste wat we hebben?Moedertje aarde.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Han Maas

Gouden Televizier-Ring (Angela was te jong)

12 OKT 2019

Ziezo, daar zijn we van af: 'Ik vertrek', een paar jaar geleden. Maar nee hoor, Martien Meiland heeft heimwee en komt terug naar Nederland. Inmiddels uit de kast gekomen die al jaren openstond. Toch vertrekt ie gelukkig weer naar een chateau in Frankrijk. Gaat John de Mol hem nog volgen ook…
De boeren van Yvon Jaspers renden achter vrouwen en karnemelk aan, Meiland lurkt voor het middaguur al aan de wijn – maar een sigaret roken op tv is op ieder uur van de dag uit den boze.
Chateau Meiland is genomineerd voor de Gouden Telvizier-Ring. Een gedevalueerde wedstrijd.
De chips en het bier bewaar ik voor donderdag als het Nederlands Elftal speelt. Ook al is het maar tegen de Noord-Ieren.

Toch kijk ik ernaar. Kom op, het is maar tv. Even flink zijn.
Het online-typetje heeft haar prijs gekregen. Ze houdt van iedereen natuurlijk. Nog even volhouden, kijken naar wat sentiment bij geïnterviewden. Griezel Meiland is wel erg vaak in beeld.
‘De lijnen zijn gesloten!’
Schiet op, zeg nu maar dat Chateau Migraine heeft gewonnen en sluit af. Vervolgens kijken en luisteren naar de kritische Jeroen Pauw.
Maar Pauw vindt het prachtig, evenals Ron Brandsteder. Ik kan het allemaal nog aan totdat ze in beeld komt: de hamster die zelfs Douwe Egberts koffie beoordeelt naar het aantal waardepunten op het pak. In haar bolle wangzakken de kijkcijfers en onder in beeld:
‘Angela de Jong, tv-recencent’. Het is gedaan met tv én de spelling.

Wat kun je mensen toch missen die wekelijks op dezelfde dag op tv verschenen. Zonder Gouden Televizier-Ring, maar met zichzelf, en toch in een andere gedaante.
Bijvoorbeeld op zondagavond, direct na Studio Sport. ‘Even stil nu, het gaat beginnen.’ Je hebt nog niets gehoord, maar je moet al lachen. Wim de Bie als griezel Meiland. Zelfde postuur, maar wél komisch. Kees van Kooten als de met een burn-out door het nietsdoen kampende huisvriendin.
Ik herinner mij nog een sketch van Kees van Kooten. Gekleed in een met speelkaarten bedrukt pak bezocht hij ‘Sjon’(de Mol) en ‘Sjoop’(van den Ende) om ideeën aan te verkopen. Hij mocht nog eens terugkomen…
Was Angela te jong om dit ongeëvenaarde niveau te bekritiseren? Ze had het nooit aangedurfd.
Een vervelend typetje. Typetjes spelen kun je beter aan Van Kooten en De Bie overlaten en aan actrice Elise Schaap, winnares van de Televizier-Ster Acteur/Actrice.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Rachida Issaoui

Oor voor de ander

12 OKT 2019

We leven in een gestresste maatschappij. Er is weinig tijd en we moeten zoveel doen. Ik probeer voor mijn dierbare tijd te maken. Ik wil niet het type vrouw zijn dat zich laat leven. Want eerlijk gezegd kun je als je het wil tijd maken hoe druk je ook bent.

Ook op mijn werk probeer ik me te ontwikkelen en niet een gestresste doktersassitente te zijn die wel een duizendpoot is, maar valt over haar poten. Mijn patiënten zijn mijn prioriteit, wanneer eenzame ouderen of andere patiënten hun verhaal delen dan luister ik aandachtig. Vaak ontstaan gesprekken spontaan aan de balie of in de behandelkamer. Soms heb ik ook nog veel te doen, maar ik denk dan wat maakt het uit dat ik iets uitloop. Het werk zal ik zeker afmaken, maar die tien minuten aandacht voor mijn patiënt zijn me heilig.

De hoogbejaarde man die vertelt dat vrouwen zijn huis niet inkomen omdat hij hierdoor gelukkiger is of de vrouw die net haar zoon kwijt is en hem zo mist verhalen die te maken hebben met de ark des levens.
Verhalen van mensen uit alle windstreken met elk hun eigen verhaal. Ik interesseer me voor al mijn patiënten ongeacht wat hun status of toestand is. Iedereen is voor mij gelijk ze zijn allemaal zielen met hun eigen levenspad.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Guus Gelsing

Likeability of5

Geef je vruchten aan een ander

11 OKT 2019

Een paar jaar geleden kon ik mezelf nog weleens vermaken met een goed motivatiefilmpje. Je weet wel, zo’n video waar eigenlijk gezegd wordt dat je leven nu geen drol waard is en dat je je dromen waar moet maken. Typisch Amerikaans: Alles is mogelijk, dus haal het beste eruit.

Tja, ik ben ook weleens wanhopig geweest dus grijp je alles aan wat enige soelaas kan bieden en je in beweging kan brengen. Zo was ik dit keer niet wanhopig, maar zorgde een of ander algoritme ervoor dat ik stuitte op een motivatiefilmpje van Arnold Schwarzenegger, voor velen bekend als The Terminator.

Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en drukte op ‘afspelen’. Wat heeft die ouwe knar te vertellen, dacht ik. Het filmpje startte en gepassioneerd vertelde Arnie over zijn levensverhaal en hoe hij extreem doelgericht te werk is gegaan richting zijn succes. Gatverdamme.
Het was eerlijk gezegd niet om aan te zien. Waar komt die ziekelijke behoefte toch vandaan om al je doelen te willen bereiken, vroeg ik me af. Ik vind het maar een gevaarlijk gedachtegoed dat je vooral bezig moet zijn met je eigen doelen, discipline moet kweken en geen genoegen moet nemen met minder. Waar zijn de motivatiefilmpjes op internet die als basis hebben: Ja, ik geef me zelf af en toe een schop onder m’n reet, maar uiteindelijk doe ik het niet voor mezelf, maar om wat bij te kunnen dragen aan het welzijn van de rest.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_2955c27e6606324f433eb07a3c37405ce771d1a2_avatar

pen icon

Eduard Sarens

De beste van het jaar

11 OKT 2019

Ik vroeg mij vandaag af.
Wie gaat dit jaar de beste schrijver, of columnist
Worden van 2019?
Hoe je mij als figuur ook wil bestempelen.
Als mens, figuur, persoon, iets, dier, wat je er ook
Van kunt maken en het meest mee associeert.
Om mij te kunnen bestempelen met iets.
En daarnaast wat vind de mensheid überhaupt van
Mijn schrijfstukken in de metro.

Ik ben ook geen (tja) om iemand te vragen
Wat hij of zij of vind van mijn geschreven stukken.

Zoals bijvoorbeeld.
Mensen, buitenlanders, sinterklaas, zwarte piet,
De kerstman, god, politiek, dieren, Belgen.
En nog meer groepen die je kunt verzinnen.
Om eerst een beoordeling te krijgen voor
Dat ik het instuur naar de metro lezer column.
Omdat de ondervraagde dan al zeggen dat ze
Mijn geschreven stukken al niets vinden.
Dat ik het dan niet instuur omdat ik het antwoord
Al weet van twee figuren van de aarde.
Die ik het meest neutraal de volledige mensheid
Vind voorstellen voor een neutraal antwoord.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Laura Hendriks

Killing diner

11 OKT 2019

Hij kijkt haar aan; zij kijkt naar het bord met aardappelpuree voor haar neus. Hij kijkt weer weg. Het geluid van een mes dat over een bord schraapt onderbreekt de stilte. Hij kijkt haar weer aan en ziet haar met walging naar haar bord staren.
‘Vind je het niet lekker?’ vraagt hij onzeker.
‘Het gaat wel,’ zegt ze koeltjes.
Hij kijkt naar de tafel die vol staat met bakjes die eten bevatten en hoort haar vingers zacht op tafel tikken. Als reactie daarop vestigt hij zijn blik nog strakker op de bakjes. Het tikken wordt steeds harder en zijn gezicht wordt met elke tik strakker. Om zichzelf vorm te geven stopt hij snel een vork vol aardappelpuree in zijn mond en voelt de stukjes aardappel in zijn mond zwemmen; hij houdt ervan. Het tikken vult nu de hele eetkamer en dus graait hij naar een stokbrood te midden van de tafel. Zijn vingertoppen glijden over het brood voordat hij het beetpakt en naar zich toetrekt. Dan stopt het tikken ineens. Vanuit zijn ooghoeken ziet hij haar hand om het heft van een broodmes heenslaan en hij slikt onhoorbaar. In een fractie van een seconde houdt ze het mes voor zijn neus en kijkt hij scheel om het lemmet goed in de gaten te kunnen houden.
‘Hier, dat snijdt makkelijker,’ zegt ze kalm.
Hij slikt nog een keer, nu wel hoorbaar, en pakt het mes snel aan. In zijn haast snijdt hij een ondiepe snee in zijn handpalm en stopt die gauw in zijn servet.
‘Excuseer mij even,’ zegt hij en maakt aanstalten om op te staan.
Dan ziet hij dat de vrouw het mes opgepakt heeft, eraan likt en hem met een griezelige glimlach aankijkt.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?