Lezerscolumn

pen icon

Berry Black

Likeability of5

Bevalling (door mannenogen)

12 APR 2019

De bevalling blijft voor mannen een onheilspellend fenomeen. Je wordt er als man ook nauwelijks op voorbereid. Ja, vrouwelijke collega’s zijn niet te beroerd om hun eigen bevalling tot in detail aan jou na te vertellen. Verloren slijmproppen, gestripte baarmoeders, het zijn smakelijke gesprekken onder de lunch.

Veel meer voorbereiding dan een keer meegaan naar de zwangerschapscursus kun je als man ook niet treffen. Je zit daar met een hele groep te ploeteren op het wiskundige raadsel: Hoe krijg ik deze baby door die ogenschijnlijk veel te krappe gang? Hint: de antwoorden ‘schuifpui installeren’ en ‘genoeg WD-40 inspuiten’ lijken vanuit mannelijk oogpunt correct, maar zijn het niet.

De daadwerkelijke bevalling begint meestal als de vliezen van de vrouw breken en ze vruchtwater lekt. Tip: klaag dan niet dat je pas gedweilde vloer nú alweer vies wordt. Vruchtwater is meestal helder van kleur. Mocht het groen zijn, wees dan niet bang dat er een Gremlin uitkomt, maar ga wel direct naar het ziekenhuis. Niet lang daarna krijgt ze weeën, die geleidelijk heftiger worden. Als het goed is heb je inmiddels de verloskundige gebeld, die even later (wat voelt als een eeuwigheid) bij je aanbelt of in het ziekenhuis op je wacht. Verloskundigen zijn mensen die graag vieze horrorfilms kijken en daarvan hun beroep gemaakt hebben. Die kunnen dus tegen een stootje.

De weeën zullen langzaamaan pijnlijker worden. Je kunt daar als man weinig aan doen. Wel kun je je hand aanbieden om in te knijpen. Vrouwen hebben echter in hun zwangerschapsverlof heel veel tijd om hun vingers te trainen met appen, haken en gamen. Dit knijpen voelt daardoor alsof een chagrijnige Hulk je hand vermorzelt. Terwijl je vingers geplet worden, klaag dan niet dat dit het pijnlijkste moet zijn dat iemand ooit gevoeld heeft. Dat wordt niet gewaardeerd.

Na de weeën is er volledige ontsluiting (het goede antwoord op het eerder genoemde raadsel) en begint de persfase. In films bestaat dit uit 1 á 2 shots, in werkelijkheid kan dit 1 á 2 uren duren. Langzamerhand komt je kindje ter wereld. Ook daarbij kun je als man alleen ondersteunen en aanmoedigen. Tip: laat daarbij je ratel en gastoeter thuis. Als het hoofdje zichtbaar is, zal de vrouw nog eenmaal hard persen en voilà, daar is je zoon/dochter/toekomstige transgender. Kijk ten slotte eens naar de bende om je heen en besef dat een bevalling alleen in figuurlijke zin een mooie gebeurtenis is.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_bdbe2bf75c168cbfdaab98103274bf8125b05889_avatar

pen icon

Derek Hogeweg

De Wereld Draaide Door

2 UUR

De Wereld Draait Door: ik keek niet vaak, maar vaak genoeg om te weten dat elke uitzending begon met "aan tafel!" en eindigde met "tot zover, tot morgen!" - waarbij Matthijs steevast kort op de tafel trommelde.

Het programma was soms verrassend maar veel vaker vreselijk voorspelbaar. Het assortiment tafeldames en tafelheren werd slechts mondjesmaat aangevuld. Tot grote ergernis van de kijker, die ook wel doorhad dat Prem alleen maar aanschoof om stennis te schoppen.

In DWDD ging het vaak over kunst. Sommige mensen konden daar leuk over vertellen, de meesten vervielen al snel in hoogdravend gewauwel. Wanneer iets precies kunst is laat ik in het midden. Meer dan eens dacht ik: "als dít kunst is, dan bel ik nu het Kröller-Müller om te vragen of ze mijn uitwerpselen willen exposeren."

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

VANDAAG, 08:58

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Stemmen op lezerscolumns gaat met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Ook onze redactie kan een column van de dag uitkiezen. Komt jouw column in de krant, dan verdien je daarmee 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_bcb128896cff74c46de36563c6e49c734260da08_avataruser_343c1eaaeb168f11e195c9c169064af12fd3f2e3_avataruser_172e1664f4f9f83012545391c5681e6bfa1628c1_avatar

+100


pen icon

Jan Willem Kroon

Twijfel over de quarantaine

VANDAAG, 11:37

Weet je wel hoe moeilijk het is om in jezelf te geloven als je het besluit hebt genomen om niet meer naar buiten te gaan. Mijn vrouw en ik hebben dit bepaald, omdat ik een risicovolle senior ben. Het is vandaag de dertiende dag in vrijwillige quarantaine. Dat lijkt simpel, maar de Onzekere Ik weet, dat niemand in onze omgeving ziek is, laat staan besmet is met Corona.
Mijn Onzekere Ik zegt dan tegen mijn Verstandige Ik: “Wat sta je daar nou voor het raam naar buiten te kijken. Een paar weken geleden ging je nog twee maal per week naar de sportschool, daarnaast hardlopen, wandelen, fietsen. Wat een sneu persoon ben je geworden. Jij wattig watje.’
Ik ben licht koortsig, dat steunt mijn Verstandige Ik. Als ik het tegen mensen zeg, zijn ze terecht zo weg. Mijn klein(kinderen) wil ik ook niet in gevaar brengen. Corana is als elektrische spanning. Je ziet het niet, ruikt het niet, opeens krijg je een schok. Alleen bij besmetting met het Coronavirus is dit meteen je laatste.
Maar voor ons lijkt het of iedereen maar gewoon doorgaat, lekker fietsen, stevige wandelingen maakt. Zijn wij dan zo overdreven voorzichtig. Mijn Verstandige Ik wordt steeds kleiner, staat met zijn rug tegen de muur. Ook hij geeft mijn Onzekere Ik steeds meer gelijk. Toch verdedigt hij zich met: “Een paar weken niet naar buiten. Is dat nou zo erg? Je onrustige woekercellen blootstellen aan het kwaadwillende Coronavirus. Vind je dat dan slim? En je kinderen met het virus besmetten, wil je dat? Bovendien vervelen we ons geen seconde, hebben een mooi huis, de boodschappen worden bezorgd, kinderen komen soms langs om te zwaaien, ver weg wonende kinderen komen op virtuele visite, vrienden bellen en App’en.”
Daarnaast lees ik later hoe slachtoffers langzaam op hun buik liggen te stikken, drie tot vier weken in de Intensive Care, in paniek raken, sterven zonder een hand te kunnen pakken, met niets dan in plastic gehulde vreemden om zich heen. Mensen in de zorg werken tot ze omvallen en lopen ook groot risico om zelf slachtoffer te worden. Blijf dan nog maar even in vrijwillige quarantaine. 6 april duurt niet zo lang meer.
Mijn Verstandige Ik steunt ons besluit met: “Volgens mij is doodgaan erger.”
Dat is zeker, maar mijn Onzekere Ik blijft in mijn hoofd zeuren en fluistert me toe: “En als dit tot 1 juni duurt?”

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Dave Binkhorst

Over morgen.

GISTEREN

Ik sta bij de snoepautomaat in het ziekenhuis. Twee klapdeuren verder ligt het lichaam zonder gedachtes van een goede kennis. Hij was vorige week veertig geworden. Ik kan zijn vriendin en zoontje horen huilen.
Ze zijn verdwaald in hun verdriet en de tranen fungeren als broodkruimels.
Vorige week werd ze nog naast hem wakker, naar alle waarschijnlijkheid geïrriteerd, omdat hij in zijn telefoon keek toen zij haar ogen opendeed.

“Serieus, zit je nu al in dat ding?” Zegt ze.

“Ja, sorry pop, maar er gebeuren op dit moment gewoon zo veel belangrijke dingen in de wereld.”

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Ayna Siem

Corona en 5G: wat is waar?

28 MRT 2020

Is het toeval dat de landen waar 5G is uitgerold ook de hoogste gevallen van Corona hebben? Wuhan was de eerste stad met de hoogste 5G-frequenties en 100% dekking. Chinezen vallen "zomaar" dood neer op straat.

Ook verschijnen er berichten die dit betitelen als "nep nieuws".

Er verschijnen allerlei berichten, zowel van het RIVM als alternatieve kanalen.Wij worden aan alle kanten gestuurd om bepaalde dingen te geloven. Het dodental wordt nauwgezet gerapporteerd. En het overgrote deel van de massa volgt als een kudde schapen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Thom Bijzitter

Het duurt te lang

28 MRT 2020

Het is 5 voor 12 in ons land. Behalve voor patiënten met Corona trekt het virus ook een wissel op ons sociale leventje.
Voor de hardwerkende medemens zijn de dagen eindeloos lang maar is er tijd te kort.
Tijd die nodig is om anderen te helpen, tijd om zelf bij te tanken en te ontspannen.
Voor anderen is Vadertje Tijd om andere redenen momenteel het grote kwaad.
Het duurt te lang voor de thuiszitters, thuiswerkers , festivalgangers ,voetballers , gelukkig getrouwden , kleinkinderen die voorlopig niet bij opa en oma op bezoek mogen . Zelfs voor Davina Michelle schijnt het allemaal te lang te duren. Dit weekend gaat de zomertijd ook nog eens in. Een uur korter weekend , een uur minder tijd op je vrije dag. Ook in tijden van crisis blijkt er maar weer dat tijd eigenlijk onze grootste vijand is.
Voorlopig moeten we er thuis maar een feestje van maken.
Een schrale troost : zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Laura van der Lee

Likeability of5

Thuiszitten en sociale media

28 MRT 2020

In februari van dit jaar was ik in Oostenrijk voor het eerst op wintersport. Zelf ben ik geen skiër, maar ging mee met familie om de sneeuwlandschappen te ervaren en de sfeer van wintersport. De heenreis was een lange rit van files en rijen bij de toiletten op het benzinestation. Wat een drukte en gekte. Een gevoel van claustrofobie als je een wegrestaurant binnen kwam. Voor mij een nieuwe ervaring als groentje in wintersportvakanties. Ik heb zelf chronisch pijn en de autorit was een hele uitdaging op zich. Daarin zullen mensen met chronisch pijn zich in herkennen.
De bestemming zelf was erg mooi. Drukke pistes en sneeuw wandelingen. Even lekker er uit is een Hollandse uitdrukking!

Maar toen werd bekend dat er gevallen van Corona waren in Oostenrijk en Italië.
Ineens kwam Corona dichterbij. Waar het in China begon, had het zich nu verspreidt als een scenario van een horror film. Eerst was het de ver van mijn bed show. China is niet om de hoek. Grappen werden toen door mensen gemaakt zoals nep hoesten en kijk maar uit ha ha anders krijg je Corona. Nu bereikt de horrorfilm zijn climax en is het slot van de film bij lange na niet bereikt. Ook is het aantal grappen danig geslonken en propagandeert men online positiviteit als medicijn. Positiviteit die ik absorbeer als een spons die hunkert en verlangt naar betere tijden. Want wie is het nu niet zat hoe de wereld er nu uitziet.

Thuiszitten en 1,5 meter afstand houden zijn de huidige maatregelen. Ik merk met het thuiszitten dat een sociale media verslaving op de loer ligt. Je denkt ah wat kan mij het schelen ik pak nog even die iPad of telefoon. Terwijl je normaal naar buiten gaat om die welbekende frisse neus te halen. Nederlanders gaan normaal bij een eerste zonnestraaltje naar buiten, want je moet pakken wat je pakken kan. Naar de supermarkt gaan lijkt op het dansen van de Tango. De pasjes die je moet maken om mensen te ontwijken kennen een hoge graad van creativiteit. Er zijn nog steeds mensen die heerlijk aan het flaneren zijn alsof ze over de boulevard in Gran Canaria lopen. Waar maakt iedereen zich druk om denken ze! Corona is toch niet zichtbaar, want waar is dan die kwaadaardige vijand. Vraag mij af of er straks een grote groep mensen met een sociale media verslaving is. Dat opent een markt voor online afkickprogramma’s voor sociale media verslaving. Als die programma’s succesvol zijn zal dit een mokerslag voor Facebook en Instagram zijn. Dit zou een gat in de markt kunnen zijn.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_93bf698e659b850ec8f57ef3272b7b129012b973_avatar

pen icon

Lieke Beemster

Een ongewenste gast

28 MRT 2020

Ineens is dat virus het brandende lichaam naast je.
Het is niet meer het nieuws op tv, het is degene die je liefhebt.
Het is binnen gedrongen en heeft alles even overgenomen.
Waar voorheen jou lichaam het zijne kon verwarmen helpt nu niks meer tegen het nachtelijk trillen van de koorts.
Een onvoorspelbaar virus waarvan de uitkomst alle kanten op kan.
De angst die schommelt op de achtergrond.

Minuten, uren, dagen.
Wachtend, tot het virus zijn kant kiest.
In de eenzaamheid van het ooit fijne thuis.
Buiten hoor je gezamenlijk geklap voor de zorg.
Maar wie klapt voor jou.
Wie klapt voor de ouders die van een afstand moeten toekijken.
Die telkens wachten op een nieuw bericht.
Elke hoest, elke kuch, elke beweging die het lichaam net te veel is.

Zo plotseling als het kwam is het virus ook weer verdwenen.
En knijpt de hand die je niet losliet eindelijk weer even terug.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Berry Black

Betere benamingen voor corona

28 MRT 2020

Dat corona de eindbaas van alle virussen is heeft ie inmiddels wel bewezen. Alleen die naam, die is toch wat suf. Het virus lijkt dat zelf ook door te hebben en heeft inmiddels de schuilnaam covid-19 aangenomen. Waarschijnlijk geïnspireerd door de nieuwe James Bond-film die dankzij agent 0019 zes maanden is uitgesteld. Er zijn echter nog veel toepasselijkere namen te verzinnen:

Stayhoma
Spreekt voor zich. Eindelijk kunnen de meeste mensen doen waarvoor ze tijdens hun studie écht het meeste gestudeerd hebben: binnen blijven en voor de TV of achter de PlayStation hangen. En alsnog blijkt dit voor sommige mensen te moeilijk te zijn. Die mensen hebben vast óf niet gestudeerd óf zijn extreem ijverig geweest in hun studietijd.

Knorrona
Als mij iets is opgevallen aan social distancing en thuiswerken is het wel dat je de hele dag zit te vreten als een varken. Een mail typen met je andere hand vol chips kan thuis prima en ook de frituurpan die op mijn werk steeds geweigerd wordt is thuis wel geaccepteerd. Misschien ligt het aan mij en ben ik een vreetzak. Maar kijk eens eerlijk naar jezelf: hoelang heb jij erover gedaan om je voorraad thuiswerksnacks te verorberen?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Erwin Troost

De comeback van de peepshow!

28 MRT 2020

Jakkes, Troost, maar welneejoh lees het maar. Er was een tijd waarin je peepshows had en mensen anderhalve meter van elkaar stonden door een luikje te kijken naar een schaars gekleed persoon. Een soort van striptease. Heel spannend. Daarna kregen we internet en gingen de peepshows over de kop. De geilneven en angsthazen hoefden het niet meer buitenhuis te zoeken. Als we te enthousiast waren kregen we een pornado aan Pop-Ups, waardoor je niet meer verder kon werken op je computer. En ook computervirussen die je moest tegenhouden.

Daarna gingen mensen Hyven, Flickren, Facebooken, Instagrammen, Selfies versturen, YouTuben of Vloggen en was de één de voyeur en de ander de exhibitionist. En zo kreeg de mens weer contact en aandacht van de ander. Men kreeg een kijkje in het leven, de keuken, wat men eet, wat men doet in de slaapkamer, de boeken die men leest, mensen die men bewondert en wat voor muziek de ander beluistert. Iedereen ging massaal delen zonder bij elkaar langs te gaan. Ook in de wachtkamers en het openbaar vervoer werd niet meer gepraat. Nee, men moest kattenfilmpjes delen, panda’s die heel traag eten en vele stupide dansjes. Men moest dit met de wereld delen via een elektronisch apparaat. Het echte ware leven deed er niet meer toe.

Ook vakantiekiekjes werden geen foto’s meer van gebouwen met spannende verhalen, gebergtes of monumenten, maar schaamteloze momenten waarop zij voor het memorabele gesteente stonden en het moment zelf wegviel achter hun brede duckface. Zelfs als de mens als publiek bij een concert was of theatervoorstelling zat dan gingen de mobieltjes omhoog, omdat ze er anders niet bij waren. Als een stel debielen toonden zij vreselijk slechte opnames van hun ware idool. Die niemand echter wilde zien, maar zij waren enthousiast, zij waren erbij.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Ike van der Voort

Geld lenen als student lost niks op

27 MRT 2020

Dinsdag 17 maart. Samen met mijn huisgenoten zit ik op de bank. Met z’n allen kijken we naar de toespraak van de ministers Eric Wiebes (Economische Zaken en Klimaat), Wouter Koolmees (Sociale Zaken) en Wopke Hoekstra (Financiën). Het moment waar we op hadden gewacht. Tijdens de speech kondigen de ministers steunmaatregelen aan voor zowel werkgevers als ZZP’ers. Voor hen die vanwege de coronacrisis zonder werk komen te zitten en daardoor nauwelijks tot geen inkomsten krijgen. Aanvullende uitkering voor levensonderhoud, tegemoetkoming in de loonkosten, uitstel van belastingen en nog een aantal regelingen. Met serieuze doordringende stemmen bespreken de drie mannen stap voor stap alle punten. Fijn dat dit wordt opgelost. Maar het voelt alsof er nog iets ontbreekt. Waar zijn de financiële steunmaatregelen voor studenten?

Niet alleen ondernemers, ZZP’ers en werkenden hebben met de coronacrisis te maken, maar ook studenten zoals ik. Naast mijn studie heb ik een bijbaan als verkoopmedewerker met een nul urencontract. Door de crisis bezoeken steeds minder klanten de winkel. Hierdoor nemen de werkzaamheden af en komt er onvoldoende geld in het laatje. Genoeg redenen voor mijn baas om mij niet meer in te roosteren.
‘Sorry Ike, de verkoop is grotendeels stilgevallen en daarmee werk voor jou’ vertelde hij mij.
Ik kan het hem niet kwalijk nemen in deze tijd. Het vaste personeel gaat voor. Maar ook ik heb kosten die ik moet betalen, zoals de huur van mijn kamer, collegegeld en boodschappen. Voorschot van mijn ouders? Misschien een vierde deel van alle kosten, maar alles zal niet lukken. Ook zij proberen geld te besparen om de aankomende maanden door te komen. Voor mij zit er niks anders op dan een fix bedrag lenen van DUO om de vaste lasten te betalen.

Uiteindelijk komt het erop neer dat studenten in deze crisistijd hun lening omhoog moeten gooien of een lening moeten starten bij DUO. Dat de laatste jaren het leenstelsel in het nieuws is, is niet voor niks. Onderzoeken waarschuwden al dat lenen voor studenten gevolgen met zich meebrengt. Meer studenten gaan lenen, de hoogte van de leningen lopen steeds verder op en de stress over hun financiële situatie neemt toe. Dit leidt er weer toe dat het aantal psychische klachten onder studenten oploopt. Ik kijk er niet naar uit om te kampen met deze gevolgen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Leerdynamiek

Online Yoga

27 MRT 2020

Ooit, in een ver grijs verleden heb ik yoga gedaan. In den beginne toen ik als kind ziek was en mee mocht met mijn moeder naar haar yogaklasje. Altijd een feest, was weer een keer wat anders. Na mijn burn-out heb ik verschillende soorten yoga uitgeprobeerd, van de normale yoga, tot hete yoga. Van yoga waarbij je heel lang in dezelfde houding blijft, tot poweryoga. Yoga binnen, buiten en in het zwembad.

Nu moet ik zeggen: het is niet echt mijn ding. Ik voel altijd weerstand om te gaan, om het te doen. Het gekke blijft wel dat ik me na afloop beter voel dan daarvoor. Meer ontspannen, meer flow, rustiger, ik kan de wereld weer aan. Hoe kan het zijn dat ik die weerstand altijd voel en vervolgens merk dat het mijn lijf zo goed doet?

De yoga in het zwembad: aquqrelax, blijft favoriet. Ik sliep er altijd heerlijk van. De meneer die het geeft, daar heb ik een bijzondere klik mee. Hij maakt het grappig, met een twist en er zit altijd een uitdaging in. Afwisselend tussen structuur en nieuwe dingen. Maar ja...Corona. Ik heb inmiddels besloten om zoveel mogelijk op mezelf te zijn. Een zwembad is dan niet handig.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Jan Kop

Angst

26 MRT 2020

Angst.

Het coronavirus gaat niet ongemerkt aan me voorbij.

Al twee weken zit het in mijn lijf. Vooral tussen mijn oren heb ik er last van.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Ilia ten Böhmer

Likeability of5

Geen kunst in tijden van isolatie

26 MRT 2020

Stel je eens voor dat je in je eentje in een kaal, vierkant, uniform huis (genaamd thuis) zit. Je mag de deur niet uit door het Coronavirus én er is niks om te doen want kunst bestaat niet.
Er zijn geen schrijvers die jou kunnen laten meeleven in de wereld van hun boek. Er zijn geen filmmakers die jou kunnen laten wegdromen met jouw favoriete films en series. Er zijn geen muzikanten die jou kunnen verblijden met hun muziek. Er zijn geen gamedesigners die jou kunnen vermaken met hun spellen. Er zijn geen schilders of fotografen die jou kunnen verwonderen met hun beelden aan je muur.

In deze warrige tijden worden we met de neuzen op de feiten gedrukt waar het in de basis allemaal om draait. De fundering van onze maatschappij waar wij nu allemaal op terugvallen bestaat uit verpleegsters, docenten, politiemensen, vervoerders, systeembeheerders, vakkenvullers, boeren, afvalmannen etc. Ironisch genoeg de beroepen die vaak onderbetaald en ondergewaardeerd zijn. Zo ook de cultuursector waarop stelselmatig wordt bezuinigd. In deze tijden is het goed om erbij stil te staan wat jij in de basis nodig hebt en wat jij belangrijk vindt in je leven. Zodat wij dit tijdperk kunnen gebruiken om de belangrijke dingen in ons leven te herwaarderen.

Vanochtend begon ik helemaal alleen in mijn appartementje op J.J. Cale’s Call Me The Breeze te dansen terwijl de warme zonnestralen door mijn ramen naar binnen schenen. Een brede lach verscheen op mijn gezicht en ik ging helemaal op in de muziek. Ik dacht even, wat kan het leven toch mooi zijn. Zo kan kunst ons verlichting, troost en vermaak brengen in vreemde tijden. Laten we dat onthouden, vooral ná deze crisis. Want wat zouden we zonder moeten?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_9d64f95987c6750b145c4e14de962a311feb3cbc_avatar

pen icon

Carolien van der Leegte

Tasteful, een column uit Detroit

26 MRT 2020

Amerikanen zijn dol op smaakjes oftewel ‘flavours’. Hoe meer 'flavours', hoe beter. Om te beginnen in de koffie. Bij het alom bekende Starbucks kun je volgens onderzoek meer smaakvarianten kiezen dan je in je leven kunt proeven (The Happiness Lab podcast, episode Choice Overload). Hier in Detroit hebben we onze eigen Biggby Coffee, waar je een lekkere ‘Strawberry Puff Latte’ of ‘Confetti Cake Latte’ kunt bestellen. En omdat Amerikanen dol zijn op coupons, deelt Biggby gratis ‘Add flavour coupons’ uit om een nieuwe smaakbeleving bij je favoriete koffie te voegen zoals: ‘Minty Mocha’ of de combi ‘Honey, Cinnamon, Vanilla’.

Starbucks heeft als tegenhanger de ‘Smoked Butterscotch Frappuccino’ (ze zijn hier gek op smokey smaken) of een nieuwe spring variant ‘New Nitro Cold Brew with Salted Honey Cold Foam’ (want koffie drinken de Amerikanen net zo lief koud). ‘Caramel Frappuciono, double vanilla’ is favoriet onder de schoolgaande jeugd. Dan lopen de hippe meisjes in hun leggings de hele dag met zo’n loei van een beker in hun hand alsof het een modeaccessoire is.

Maar niet alleen onder de jeugd, ook in mijn eigen segment is een beker in je hand onderdeel van je identiteit. Laatst ging ik met een vriendin een flink eind wandelen. Ze appte me dat ze iets later was, want ze moest nog even op haar thee wachten (bij de Starbucks dus). Even later liepen we 7 miles lang, 6 feet uit elkaar (vanwege het Coronavirus) en zij met een halve liter ‘Chai Latte Macha Blackberry Low Calorie’ door de bossen. Ik vroeg me af of ze geen kramp in haar hand kreeg, maar inmiddels ben ik redelijk ingeburgerd en vraag ik niet meer alles zo direct.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Marijke Kop

Afstand inschatten

26 MRT 2020

Het hoge woord is eruit. Ik kan niet zo goed afstanden inschatten. Manlief zal ‘niet zo goed’ afdoen als het eufemisme van het jaar, maar ik blijf even bij deze kwalificatie. Toegeven is ook niet mijn sterkste kant. Tot vorige week openbaarden mijn mindere meetkundige kwaliteiten zich veelal in onschuldige en irrelevante situaties. Zo maakten de sensoren van mijn auto geregeld overuren. Klaagde manlief dat mijn plaagstootjes toch wel erg hard aankwamen. Of bleek ik toch wel heel anders te oordelen over de afstand tot een door mij (overigens best mooi, al zeg ik het zelf) gefotografeerde sperwer…30 meter (ik) versus 5 meter (manlief). Oké, het ging allemaal nergens over.

In deze dagen is alles anders. Zo ook de importantie van afstand. En wat blijkt….mijn 1,5 meter lijkt in niets op de 1,5 meter van mijn naaste. Dat wil zeggen die van mij is twee keer zo lang. Ik vind mezelf dan ook met enige regelmaat terug in drassige bermen (met hondenpoep) om de spaarzame tegemoetkomende fietser of voetganger op voldoende afstand te laten passeren. En dat terwijl manlief gewoon met schone schoenen aan de kant van de weg staat. Zo aarzel ik ook de supermarkt in te gaan totdat de deurbewaker mij verzekert dat drie tegels afstand toch echt anderhalve meter is. Ik betwijfel het, maar ik loop door op het moment dat ik me realiseer dat mijn 1,5 meter voor de rest van de mensheid ongeveer 3 meter is.

Of toch niet?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Noëlle Marie

Natuurlijk mag het meer dan even kut zijn.

26 MRT 2020

Hoi, ik hoop dat ik met mijn machteloosheid omzet naar halfbakken, dus voor mij, recalcitrant cynisch-optimisme hier een andere betekenis aan kan geven. Refererend naar de prachtige lezerscolumn van Anne de Rooij waar ik van heb genoten!

Natuurlijk is de situatie waar wij in zijn beland, hartstikke kut voor iedereen. Onze mobiele eilandjes zijn geshift naar ons thuis en een bezoekje aan de supermarkt, naar een massale dwangneurose. Laat staan wat zieken, supermarkt- en zorgpersoneel doormaken.

Corona verandert al onze levens in meer of mindere mate ingrijpend.
Het gras is nooit groener aan de overkant geweest en kut voelen hoort ook onder normale omstandigheden, gewoon bij het leven.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Mirjam Liesker

Walker’s

26 MRT 2020

Angstig verschuil ik mij achter een boom en wacht tot de passant verdwenen is. Ik tel tot tien voor ik weer durf op te kijken. Mensen zijn gevaarlijk.
In de serie “The Walking Death” zijn de Walker’s, wandelende zombies, nogal herkenbaar.
Nu is alles anders. Dit is enger. Je herkent “ze” niet en zelfs áls je er één zou herkennen, door bijvoorbeeld heel snel een thermometer in iemands oor de duwen. Wat dan?
Het is ook niet mogelijk om zomaar genadeloos zieke hersenen te doorklieven, zodat je zeker weet dat ze niet meer besmettelijk zijn. Hoewel ik moet toegeven dat het soms een hele aantrekkelijke gedachte is. Maar mijn bijl is bot.
Als een Ninja sluip ik langs de groente afdeling op zoek naar citroenen. Ze zijn op.
Ik maak een koprol naar pad zes, rijst, spaghetti, macaroni. Ook op. Oké, dan maar een vegetarische rookworst.
Ik tijger langs pad zeven, Glorix is alleen nog verkrijgbaar in lavendelgeur en ik schrik van de prijs. Bij de kassa moet ik opstaan en zwaai ik razendsnel mijn I-Phone met Apple Pay langs de pinautomaat.
‘Wilt u het bonnetje?’
‘Nee, natuurlijk wil ik geen bonnetje. Levensgevaarlijk!’
‘Wat zegt u?’
Ik weiger mijn mondkapje aan te raken, dus steek ik mijn blauwe latex duim op en schiet de Vomar uit. Dan loopt er opeens iemand vlak naast mij. Mijn hart klopt in mijn keel. Ik krijg verdomme geen adem meer. Hijgend doe mijn mondkapje en skibril af. In het winkelraam zie ik een ‘Walker” met vlassig haar, een matte teint en holle ogen. Ze heeft vegetarische Unox rookworst in haar hand en een skibril.
Het zijn barre tijden.
“Walk on…”

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Paul Vlieger

Corona-comfortzone

26 MRT 2020

Ik ben speciaal in de ochtend naar de supermarkt gegaan om de drukte te vermijden. Gelukkig is het niet druk in de ruim opgezette winkel. Het verplichte winkelwagentje moet anderen op afstand houden, maar die ene meter, welke nog zeker met een half verlengd zou moeten worden, werkt maar naar één kant: vooruit. Alle andere kanten zijn onbeschermd en door een misplaatst gevoel van kuddegedrag - mogelijk heb ik de laatste zak met appels te pakken, maar dat is zeker niet het geval - dringen al gauw anderen binnen de veilige onzichtbare cirkel. Ontlopen lijkt onhaalbaar.

Ik sta in de rij voor de kassa. Er staan nog twee mensen voor mij. De hoestende kassière zit gelukkig achter plexiglas om te voorkomen dat klanten ziek kunnen worden. Gelukkig gaat het snel, ik ben al aan de beurt. Met haar latexhandschoentjes frommelt ze over de met appels gevulde plastic zak op zoek naar de barcode. Die handschoentjes zijn er waarschijnlijk voor dat ze niet ziek kan worden van de voedingswaren. De bliep geeft aan dat de scan is voltooid en ze schuift de zak door naar de afvoerband. Nog even betalen, contactloos pinnen natuurlijk, bonnetje hoeft niet, appels pakken en zo snel mogelijk naar buiten. Pff, eindelijk weer buiten.

Eenmaal thuis gekomen zet ik de zak met appels voor de eerstkomende uren in een hoekje; direct maar even de handen wassen. Klaar.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?