Lezerscolumn

pen icon

Berry Black

Likeability of6

Babykamer

28 FEB 2019

Het was eigenlijk ook kansloos: ik ging in discussie met mijn hoogzwangere vriendin over de babykamer. Dat is voor mannen gewoon een kamer, maar voor vrouwen een KAMER. Ik doe mijn schoenen uit en buig bij de ingang voor ik de kamer binnenga.

De muren van de kamer moesten gestuukt worden, het houtwerk opnieuw geschuurd en afgelakt. De prima plinten moesten vervangen worden door hippere prima plinten en voor het dakraam moest gezellige en ingewikkelde raamdecoratie komen. De deur mocht nog net blijven zitten, omdat de gouden hemelpoorten waren uitverkocht (wel even opnieuw schilderen). Mijn argumenten dat de baby dan de enige in huis zou zijn met een gestuukte kamer en heus net zo lekker zou slapen in een ongestuukte kamer, haalden niets uit.

Want laat je niet misleiden door de naam: de babykamer is allesbehalve een kamer voor de baby. Een pronkstuk is het, bedoeld om andere vrouwen jaloers te maken. Dat is altijd al zo geweest. Waar denk je dat grottekeningen uit de oertijd vandaan komen? Dat waren prehistorische babykamers, waarbij de muurversieringen minutieus zijn gemaakt door holenmannen (met klein beiteltje) onder het kritische toezicht van holenvrouwen (met grote knuppel).

Voor het stuken hadden we een stukadoor nodig (er zijn ook mannen die zelf stuken, die uitslovers verpesten het voor de rest). Ergens tussen kerst en oud-en-nieuw zou die komen. Hij had er alleen niet bij gezegd dat dit niet in hetzelfde jaar was. Toen die geweest was, konden de muren afgewerkt worden. Dat proces kent voor mannen vier stappen: schuren, afnemen, gronden en sausen. Vrouwen nemen iets meer stappen: afnemen (‘dan begin je lekker fris’), schuren, nog een keer afnemen, gronden, weer afnemen, sausen, oh en dan toch maar behangen (want mooie Pinterest gezien).

Na de afwerking van de kamer volgt de inrichting. Ook daar kun je verrassend goed over discussiëren. Zo wilde mijn vriendin een hanglamp. Ik wilde graag geen hersenschudding bij de eerste nachtelijke verschoning. Compromis: zo’n verhuispeertje, net boven hoofdhoogte. Ook wilde mijn vriendin een kleedje op de kamer. Ik wilde graag niet de beginnerscursus valbreken hoeven volgen. Compromis: zo’n antislipmatje van de thuiszorg. En zo waren er nog meer onderhandelingsonderwerpen.

‘Het in orde maken van de babykamer moet wel het zwaarste zijn van het krijgen van een kind’, zei ik. Die opmerking resulteerde erin dat ik nu zelf al een aantal nachten op de babykamer slaap. Wel mooi die gestuukte muren…

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovelol
user_bdbe2bf75c168cbfdaab98103274bf8125b05889_avataruser_b388768ec2c842b9702fcd8772667633f775f5bb_avataruser_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

pen icon

Eva Klappe

Likeability of6

Eventjes weer kind zijn

GISTEREN

Het is een regenachtige dag en zoals gewoonlijk zit ik op de fiets. Ik trek mijn capuchon verder over mijn haar, maar plots moet ik remmen, omdat het stoplicht op rood springt. Geërgerd stap ik af. Door mijn abrupte stop let ik niet op en stap ik met mijn voet in het water. Ik voel mijn sok nat worden en vloek zachtjes. Ik kijk naar de stoet regenjassen voor mij. Ik zie een capuchon voor mij zachtjes heen en weer deinzen, duidelijk op de maat van een beat. Plots wordt mijn blik getrokken door een klein blond staartje dat op en neer huppelt. Vrolijk en onbezonnen. Ik zie de moeder van het meisje toekijken. Het meisje krijst van plezier. Het maakt haar niet uit dat het regent. Niemand heeft haar ooit uitgelegd dat regen vervelend is. Ik hoor haar moeder haar naam roepen, maar zij gaat vrolijk door. Haar lieveheersbeestje-laarsjes lijken vrolijk terug te lachen in de reflectie van de plassen. De deinzende capuchon kijkt inmiddels ook naar haar en ik zie hem glimlachen. Ook bij hem is haar zorgeloze schaterlach doorgedrongen. Het blonde staartje heeft nog geen idee van de grauwe wereld om haar heen. Haar moeder roept haar nog een keer. Het meisje kijkt niet-begrijpend op. Dan springt het stoplicht op groen en raak ik uit mijn gedachtegang. Ik fiets door.

Ik nader het gebruikelijke tunneltje in Amsterdam, waar altijd gigantische plassen water blijven liggen, zelfs als het al dagen niet heeft geregend. En dan valt het mij op. Een voor een zie ik voeten omhooggaan. Rechtervoet. Linkervoet. En dwars door de plassen heen. Dan de volgende. Beide voeten op het middenstuk van de fiets. En zo volgt de stoet. En dan ben ik. Zonder na te denken trek ik mijn voeten omhoog. Maar we doen daarna ook allemaal precies hetzelfde en kijken naar beneden, gebiologeerd door het water dat zich optrekt aan onze fietsen. Het lijkt wel magisch. Ik kijk opzij. De deinzende capuchon fietst naast mij en kijkt terug. Allebei onze voeten omhoog. We lachen naar elkaar. Om elkaar. Want we realiseren tegelijk de kinderlijke magie hiervan.

Dan fiets ik de tunnel uit en is de magie weer verdwenen. Maar het maakt mij niet uit. Diep van binnen is er iets in mij opgebloeid. Ik kijk nu alweer uit naar de weg terug. Als ik weer eventjes door de tunnel mag fietsen door de plassen. Als ik weer eventjes de zorgeloosheid voel zoals dat van een kind. Eventjes niet luisteren naar de mensen die je naam roepen. Eventjes niet denken dat de wereld zo grauw is. Maar vooral, eventjes weer kind zijn.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_049c2a87a6b206e432dd5e2232d336b2ee9ce16e_avataruser_4a97551692489ec0924379e3e81a05ef136c7fbd_avataruser_399a760a44f12308520b98dab9b2880d5501dddf_avatar

pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

12 JUN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_430e611cc5c1d503b3eb79b2c5ba3a2825b59127_avataruser_159ae67af55967da68dd5ddbe7b2b6ea54316185_avataruser_e07f1f18098afc4074a885b141e9f566e328c6d5_avatar

+100


pen icon

Eva Lammers

De prestatiegeneratie

GISTEREN

Haast. De treinreis is voor sommige mensen een moment van rust. Kijkend uit het raam of verzonken in een boek. Voor mij is het haast. Geluid van omgeslagen pagina’s. De markeerstift langs het schrift. Deadlines. Stress. Ben ik op tijd?

Ik kijk naast me. Een man in pak belt met een zakenpartner. ‘Zo wil ik ook zijn’, vertel ik mijzelf. Voor me zie ik twee vriendinnen. “Ik heb mijn stageplaats gevonden”, hoor ik tussen wat gemompel. Vol waardering staar ik. Ook krijg ik stress. Heel veel stress. Loop ik achter?

Maar hetgeen wat me helemaal opslokt bevindt zich recht voor me. Mijn scherm. Reizen, goede baan, feestjes. Is mijn leven goed genoeg?
Het verstikt. Het is een illusie.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Berry Black

Likeability of5

Tussentijdse Toets

GISTEREN

Op mijn 18e heb ik ooit autorijlessen genomen, maar ben daar ook weer mee gestopt. Of dat op eigen initiatief was of op dringend verzoek van de Taskforce Rampenbestrijding laten we even in het midden. Nu probeer ik op latere leeftijd alsnog mijn rijbewijs te halen.

Wat al snel opviel tijdens de rijlessen is wat voor mafkezen er verder in het verkeer rijden. In het verkeerstheorieboek zou, naast het hoofdstuk 'Blinden en gehandicapten', ook prima het hoofdstuk 'Opgeschoren types in getunede Golfjes' passen.

Na een (fiks) aantal rijlessen kan je bij het CBR een Tussentijdse Toets aanvragen. ‘Dan raakt de leerling alvast vertrouwd met de structuur van het examen’ aldus de marketingafdeling van het CBR. De echte verkooptruc zit echter in de bijzondere verrichtingen: als je die tijdens de Tussentijdse Toets goed uitvoert krijg je daarvoor vrijstelling bij het echte examen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_bdbe2bf75c168cbfdaab98103274bf8125b05889_avatar

pen icon

Marian Ganesha

Likeability of5

Kiloknallers met Oud en Nieuw

GISTEREN

Vorig jaar liep ik op de Mooksche hei bij de runderen een paar dagen voor Oud en Nieuw en zowaar er stonden wat jeugdige kiloknallers met een grote doos vuurwerk. Er waren ook dames bij zij leken allen op Kim Kardashian, dat was een fraai gezicht. Niet alleen kunnen ze tegenwoordig goed voetballen ook doen ze volop mee schijnbaar aan het vervroegde kiloknallen, toch voorheen alleen weggelegd voor het jeugdige manvolk. We gaan vooruit....

Daar deze pracht exemplaren die toch onze toekomst behelzen wat dicht in de buurt stonden van de runderen, dacht ik moedig ik spreek ze even aan. Ook had ik toevallig beveiliging voor mijn ziel en zaligheid bij me in de vorm van mijn lease teckel Simpie, 20 cm lang en 15 cm hoog, dus ik vatte moed. Het was ongelooflijk wat er uit de mooi opgevulde lippen kwam van de dames, laat ik kort zeggen dat het jammer is dat de Botox dokter niet nog meer mondspieren kan lamleggen. Mijn beveiliging maakte ondanks gekef ook weinig indruk maar gelukkig kwam er hulp uit onverwachte hoek. Het rund stiertje, duidelijk al flink geagiteerd zette het op een tempo richting de kiloknallers en helaas ook richting mij zelve en die dag had ik nota bene mijn rode jas aan gedaan......ik voelde mij ongelukkig in het moment. De Kardashians stoven weg een grote doos met vuurwerk achterlatend.

In 25 jaar wandelen op de hei heb ik nog nooit een briesend rund meegemaakt maar ik gaf hem volmondig gelijk.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_0723ec288e9a29f05d1b60b69e22e9a0dfe6e3b3_avatar

pen icon

Noortje van Lith

Likeability of7

Werken en overleven met een medische urenbeperking

GISTEREN

Een medische urenbeperking houdt in dat je door je beperking of ziekte niet in staat bent om fulltime te werken.

Als ik 28 uur per week werk (dat is mijn maximum) dan verdien ik 64 euro per maand meer dan de uitkering (70% van het Wet Minimumloon) Ik zou dan voor 64 euro per maand werken, want met 28 uur per week verdien je 1.043 euro per maand. En een uitkering is 979 euro per maand.

Ik kreeg al heel snel het commentaar dat ik zo niet moet denken en dat ik de maatschappij hiermee kosten bespaar omdat ik geen uitkering heb. Ik heb lang nagedacht over deze redenering.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_e9cb32b43a0a9f1a6fc3327407adcbf03d7da6b3_avataruser_09df0835f77de21781b6b6f431c16fc3e374a9df_avataruser_742853e6224872848c6d6abd902b7bacd5816c0e_avatar

+4


pen icon

Rachida Issaoui

Slachtoffers Loverboys zitten in groep 8

GISTEREN

Slachtoffers van loverboys worden steeds jonger.
Terwijl ze vroeger wekenlang bij het schoolplein hingen, zijn meisjes tegenwoordig binnen een week in de prostitutie. Het gaat het om meisjes die in groep 8 zitten, meisjes van 12,13 jaar.

Groep 8, het jaar van de musical, cito en kamp, het belangrijke jaar dat kinderen de overstap maken naar de middelbare school. Ik kan me bijna geen voorstelling maken dat zulke jonge meisjes in handen vallen van loverboys. Kennelijk begint het met naaktfoto's die zijn verstuurd, meestal begint dan de chantage. Volgens onderzoek blijkt dat loverboys vroeger wekenlang als een stel hyena's circuleerde bij het schoolplein. Die tijden zijn voorbij, tegenwoordig gaat het makkelijker. Binnen een week hebben ze meisjes aan het werk.

Hierdoor wordt ik wel aan het denken gezet over smartphones. Anno 2019 worden baby's nog net niet geboren met een telefoon in de hand. Het wordt met de paplepel ingegoten tegen de tijd dat kinderen de groep 8 leeftijd hebben bereikt hebben ze al instagram, facebook, snapchat en twitter. Als we terug gaan naar het bovenstaande voorbeeld. Meisjes van 12,13 jaar dan vraag ik me af of het nodig is om deze jonge meisjes te confronteren met smartphones (geldt ook voor jongens).Want daar ligt dus het gevaar. Je geeft een jong kind een camera en toegang tot de wereld. En zegt 'ga maar verkennen. Ik vraag me af dat niet te vroeg is.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Hilko Timmer

Likeability of5

Thijs is niet normaal

GISTEREN

Graag, maar naïef wil ik u Thijs voorstellen. Graag, omdat Thijs uitzonderlijk gezellig is, bijzonder dapper en over een ongelooflijk talent beschikt om zelfs de meest geoefende beroepschagrijnen te laten glimlachen. Een talent dat zeer gewaardeerd wordt door de bewoners van de plaatselijke ouderenzorginstelling. Elke zaterdagochtend zitten ze in de supermarkt te wachten aan een tafeltje met een plastic bekertje koffie. Thijs is nog te jong om koffie te drinken, maar met een vers gebakken kaiserbroodje kun je ook aan het koffietafeltje zitten om gezellig te kletsen.

Kletsen doet hij zoals niemand anders dat kan, want Thijs heeft een speciale eigenschap. Hij is gehandicapt. Zijn verstandelijke groei blijft vele jaren achter bij die van zijn lichaam. Het maakt hem eindeloos trots als hij helpt tafel dekken, pannenkoekbeslag roeren, boodschappen opruimen of een moeilijke puzzel van minstens 30 stukjes legt. Het maakt mij ook trots als ik alle knutselwerkjes zie die we elke woensdagmiddag samen maken en elk kleurloos hoekje van ons huis opfleuren. Ik vertel er graag over.

Naïef, want Thijs is niet normaal. Daarom kan hij niet naar een normale school, maar krijgt hij zorg. Elke dag gaat hij naar de dagopvang. Dat ging ooit prima, hij had het naar zijn zin en floreerde, maar Thijs wist niet dat floreren alleen bedoeld is voor normale kinderen. Daarom werd Thijs uit de groep gehaald en in een nieuwe groep gezet, in een schoolse omgeving, waar hij kan leren om bijna net zo gewoon te lijken als alles anderen. Elke dag gaat Thijs er vrolijk naartoe en elke dag komt hij uitgeput weer thuis. Jammer voor de ouderen, want voor lekker zitten kletsen heeft hij de rust niet meer. Pannenkoekbeslag is nu een middel om frustratie kwijt te raken. Dat kan als je ermee gooit. Pappa’s en mama’s zijn daar ook goed voor, want daar kun je op slaan als je niet weet hoe je anders al die uitputtende indrukken moet verwerken.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_f1bf39464fc5563196091d4dbc39ee88b8515525_avatar

pen icon

Johan Siefken

Roodkapje

17 OKT 2019

Mijn vader keek vroeger tot laat televisie. Van het journaal tot aan Jerry Springer en alles er tussenin.
Hoe anders is het tegenwoordig. Sinds zijn Alzheimer is tien uur in de avond zijn bedtijd.

Zo ook afgelopen zaterdag. Mijn ouders verblijven het weekend in een hotel vanwege hun vijfenveertigjarig huwelijk. We dineren gezellig met het gezin in het restaurant van het hotel.
In de avond begeleid ik mijn ouders naar hun kamer. Mijn vader is moe en wil gaan slapen. Voor de grap zeg ik dat ik hem zo nog even kom onderstoppen en een verhaaltje ga vertellen.
Mijn vader vindt het prima.
Ik vertel het verhaal van Roodkapje. Mijn vader vindt het maar vreemd. "Waarom gaat een meisje alleen naar het bos?" Ik probeer nog uit te leggen dat het voor oma is omdat ze ziek is maar mijn vader blijft het vreemd vinden. "Ze kon toch ook samen met haar moeder gaan?" Mijn moeder en ik lachen zo hard dat als ik in het verhaal bij de wolf aanbeland ben, de tranen over onze wangen rollen.
Een pratende wolf die zich verkleed als oma. Gelukkig dat de jager er was om ze te redden.

"Raar verhaal", zegt m’n vader. "Toch bedankt en weltrusten."

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Jasper Carlier

Likeability of5

Nog één laatste keer

17 OKT 2019

Ik ben een ruimdenkend mens. Wanneer Erdogan Syrië binnenvalt, probeer ik mijzelf te laten geloven dat de goede man alleen maar op zoek is naar een reden om te toeteren. Wanneer transgenders zich klote voelen omdat zij geen eigen toiletten hebben, ben ik best bereid om iets langer te wachten met plassen om hen het gevoel te geven er te mogen zijn. En wanneer ik hoor over een gezin dat zich negen jaar lang opsluit in een Drentse boerderij, begrijp ik hen – rondlopend in Ruinerwold kan de Apocalyps niet anders dan angstvallig dichtbij hebben gevoeld.

Maar soms moet je op je strepen gaan staan. Soms is genoeg ook écht genoeg, zelfs voor mij. Ik begrijp best dat de moderne wereld sneller verandert dan Boris Johnson’s conceptakkoord, maar van sommige tradities blijf je af! Sommige gebruiken zijn zo vervlochten met onze cultuur, dat het wegnemen ervan onherstelbare schade aanricht aan het fundament van de Nederlandse natie. En daarom, wil ik het nog één laatste keer hebben over de intocht van Sinterklaas.

Ik weet het. Jullie zijn de discussies zat. Alle argumenten – voor, tegen en tegenstrijdig – zijn de revue al eens gepasseerd. Erik van Muiswinkel legde zijn werkzaamheden neer, Sylvana Simons is bedreigd, en Prem Radhakishun liet kindertjes huilen. Dat laatste is in principe geen unicum, maar toch. We hebben geschreeuwd, geroepen en gedemonstreerd. En nu is heel Nederland moe. Sinterklaasmoe. Ik weet het.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_c320b9611bc9182f16b085ce388fc2c0f07c8138_avatar

pen icon

Imka Meuwese

Likeability of6

Eureka! :-)

17 OKT 2019

Joepie, er komt een pil tegen liefdesverdriet lees ik zojuist. Kijk, dat is nou eens een bericht waar ik iets mee kan en wat me verblijdt. Mijn vorige column kan ik wel aan de wilgen hangen want ik hoef niet meer mijn stinkende best te doen om alles los te laten. Ik hoef niet meer speciaal naar een andere omgeving af te reizen om maar te proberen van mijn verdriet af te komen. Scheelt flink wat in de portemonnee en dan had ik gewoon een andere keer kunnen gaan als ik juist kiplekker in mijn vel zat. Misschien zelfs met een nieuwe vriend want als ik dan toch geen liefdesverdriet had kon ik ook gewoon linea recta door naar de volgende partner, net zo makkelijk. Was al die ellende me bespaard gebleven want er bestaat een doodsimpele oplossing voor; een pil! Jammer dat het niet dit jaar al op de markt is gebracht maar goed, als ze een proefpersoon zoeken om het ding te testen dan stel ik mij graag kandidaat. En als het bij mij werkt nou dan is het zeker een geslaagde pil! Bij mij duurt liefdesverdriet namelijk een eeuwigheid en het gaat heel diep dus ik ben volgens mij de perfecte kandidaat om het middel te testen.

Het zou toch wat zijn zeg. Hup, een pilletje in je mik en het is voorbij met alle ellende, alle tranen, al het piekeren en al het hopen tegen beter weten in. Uiteraard zul je dan ook niet meer allerlei acties gaan ondernemen om je lief toch maar tot inkeer te laten komen. Dat is op zich misschien nog wel jammer want ik heb best prachtige, al zeg ik het zelf, brieven en gedichten geschreven aan hem. Uiteraard allemaal handgeschreven want je bent een romanticus of je bent het niet.
Een heel fotoboek heb ik zelfs gemaakt ter herinnering aan onze relatie, compleet met mooie teksten erbij en keurig vanaf het prille begin tot aan het trieste eind. Uren en uren heb ik daar ingestoken om eerst een selectie te maken van al het fotomateriaal, dit af te laten drukken, vervolgens nog een tweede selectie moeten maken omdat ik veel teveel foto’s had en uiteindelijk alles in de juiste volgorde in het album plakken. Daarna heb ik het mooi ingepakt (jawel, hartjespapier...), opgestuurd, om vervolgens tot het besef te komen dat ik wel een extra exemplaar had kunnen maken voor mezelf. Nu heb ik niets! Oh oh, ik ben mij er ook eentje en kan daar stiekem eigenlijk wel om lachen, tussen het (liefdes)verdriet door dan.
Hm, als ik er zo eens over doordenk dan ga ik toch twijfelen of die pil wel iets voor mij is. Ach weet je, laat ook maar….ik kom er wel doorheen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_f1bf39464fc5563196091d4dbc39ee88b8515525_avataruser_2eae4a5bffcc50cafed5c201a2c5e17ab86f942b_avataruser_f9f4c06216ea4b998552fadce06c9d81b4cf96ca_avatar

pen icon

eduard sarens

een functionerende columnist.

17 OKT 2019

Ik vroeg mij deze ochtend af.
Hoe zal het zijn mij zelf als
Een functionerende columnist.
Die schrijft voor een krant.
De krant die steeds iets van je verwacht.
Omdat zij je betalen voor je columns die je schrijft.
Dat ik op kantoor moet komen.
En dan de angst te hebben de gehele tijd.
Onder betweters te moeten leven die mij dan
Zeggen hoe ik moet functioneren.
Hoe & wat & waar ik moet schrijven.
Die interpunctie verwachten als ik schrijf.
Die de gehele regie van mij overnemen.
Dat zou ik verschrikkelijk vinden als autist zijnde.
Met een vrouw in de periode die dan zegt.
Ik betaal je toch ook om iets te verwachten?.
Of ben ik dan kunstenaar die aangestuurd word
Door de maatschappij die het beter weet maar
Niet weet hoe zij of hij het uitvoeren moet?.
Ik die dan de gehele tijd bij het koffieautomaat staat.
Om zijn tijd vergooien met koffie.
Maar met een lading zeikende mensheid eromheen.
Die nog wel iets verwachten van het schrijven.
Ik die in zijn broek poept van verveling.
De lezer die dan gaat klagen
Bij de krant niks meer van mij te horen.
En een afdeling die klaagt over mij.
Omdat ik net als geert-Wilders.
Wel klaag wat mij als figuur irriteert.
Maar niet zeg hoe ik het dan wel zie gebeuren.
Ik ga nog liever dood dan met een vast contract.
Dan ik dus dat teken met een pen.
Nee laat mij in vrijheid schrijven mensen.
Mijn columns zijn ook te koop per stuk.
Voor een hamburger bij de Macdonalds.
Een contract kun je mij aanbieden met een lading
Maag pillen want ik krijg er al incontinentie van het ‘
Idee mensen met een lading diarree die meer is dan
Het maag zou gemaakt kunnen hebben.
En ik heb vanochtend nog met veel plompen
De toilet thuis gerepareerd van de verstopping.
Dus u kunt mij bellen tijdens werktijden.
en als u mij niet bereiken kunt onder werktijd.
zit ik in de Albert Heijn koffie te drinken.
Eduard.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

si-eds van strobos

Boeren, stikstof, nitraat, nitriet en kanker

17 OKT 2019

Meer, meer meer en minder, minder minder zijn de woorden waar onze economie al decennia op draait. Het woord Omzet was altijd het zelfstandig naamwoord dat achter Meer kwam te staan en Kosten werd blindelings gebruikt in combinatie met het woord Minder. The Sky is the Limit!, roept de opportunistisch koopman. De woorden meer, meer, meer en minder, minder, minder zijn nog steeds actueel. Alleen de zelfstandige naamwoorden er achter moeten worden veranderd.

Ik zou Omzet het liefst willen vervangen door Zorg en Kosten door Uitstoot! Na een langdurige groei in de landbouwsector, begint langzaam zichtbaar te worden dat the Sky niet the limit is. Vijfenveertig jaar geleden studeerde ik aan de Christelijke Hogere Landbouwschool van Leeuwarden, de BHLS. Hier wordt mij geleerd om alle planten in de wei dood te sproeien en enkel te vervangen door een mono cultuur van Engels Rai. Dit gras heeft een veel hogere voedingswaarde. En dat is goed voor een hogere melkproductie. Het gevolg is dat de weidevogels schaars worden, insecten in rap tempo verdwijnen en dat je geen bloemen meer aantreft in het veld. De uitroeiing van boterbloemen, pinksterbloemen, madeliefjes, paardenbloemen en zuring is een bewuste daad geweest. Maar daar hoor je bijna nooit iemand over klagen. De boeren die waarschuwen voor de rampzalige gevolgen worden uitgelachen. Om de groei van Engels Rai te bevorderen wordt er stikstof en stikstofrijke mest over het land gestrooid. Een deel van deze stikstof wordt opgenomen door het gras, een deel komt in het oppervlakte water en een deel komt in het grondwater terecht. Via ons drinkwater komt de stikstof uiteindelijk als nitriet in ons lichaam terecht. Dit is een ernstige zaak! Nitriet is zwaar kankerverwekkend!

Volgens een onderzoek van Wageningen Economic Research exporteert Nederland ruim 90 miljard Euro aan landbouwgoederen. Dit maakt ons land tot de op één na grootste landbouwexporteur van de wereld. Alleen de Verenigde Staten exporteren meer! Het gevolg van onze intensieve landbouw is dat de hoeveelheid nitraat in het grondwater jaarlijks stijgt. De Europese norm voor gezond grondwater is dat er maximaal 50mg nitraat per liter grondwater mag worden gemeten. Nederland nadert deze norm angstvallig en zit er in sommige gebieden zelfs al boven. Waarom hoor je hier niemand over? De stikstof uitstoot wordt tot nu toe alleen in verband gebracht met de verandering van vegetatie in natuurgebieden. Over onze gezondheid, kanker en nitriet hoor ik niemand!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Dave de Boer

Fietsen in de trein

17 OKT 2019

NS heeft te weinig plaats voor fietsen in de trein, een veel gehoorde klacht en het is inderdaad zo dat er maar weinig plaats is ingeruimd voor fietsen.....althans zo lijkt dat want de meeste treinen zijn in een andere tijd ingericht, zo ook de ruimte voor de fiets die er in die tijd nog iets anders uitzag. De huidige fiets is namelijk vaak elektrisch, loodzwaar en vooral breed van de tassen die er op en er aan gehangen worden. Elektrisch fietsen gaat veel soepeler en dus kan er ook veel meer worden meegenomen. NS heeft als regel dat de tassen niet op of aan de fiets mogen zitten tijdens de reis in de trein, maar ja haal al die goed bevestigde zijtassen er maar eens vanaf. Nee, de fietser die in de zomermaanden gebruik maakt van de trein heeft het zwaar, de treinen zijn niet berekend op volgepakte, loodzware elektrische fietsen. Anno 2019 is de reiziger met fiets een andere reiziger dan 20 jaar geleden en dat betekent dat er een oplossing mag komen maar ook geduld en begrip dat NS tijd nodig heeft om de juiste oplossing te vinden. NS heeft met de nieuwere sprinters al wel gezorgd voor een instap op gelijke hoogte en voldoende fietsruimte, nu de intercity' s nog...het komt allemaal goed.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Carolien van der Leegte

The American experience, een column uit Detroit

17 OKT 2019

Onze vriend uit Nederland komt de oprit oprijden in zijn zwart glimmende Cadillac Escalade (zo’n FBI auto). Hij wilde eigenlijk een Ford Mustang, een ‘muscle car’ met een V8 motor, maar die had het verhuurbedrijf niet meer. Het is duidelijk, hij komt voor de 'American Experience’. Ondertussen zwaaien we onze buurman uit, die in zijn pick-up truck ‘Up North’ gaat. Het jachtseizoen is geopend en in het noorden van Michigan kun je dan op wolven, herten, beren of iets kleiners gaan schieten.

Onze vriend wil ook graag gaan schieten, want dan pas kun je volgens hem zeggen dat je in Amerika bent geweest. In mijn ogen al een vrij bizarre gedachte, maar toen hij vroeg of onze oudste zoon, toen net 16 jaar, ook mee wilde (vanaf 13 jaar ben je welkom op de schietclub), veerde ik even op. Dat dacht ik niet. Waar is dat nou goed voor? In ieder geval niet voor een prettige puberteit en zeker niet voor een vreedzamere wereld.

Ik neem het hem persoonlijk niet kwalijk, want hij wordt niet dagelijks geconfronteerd met de keerzijde van dit typisch Amerikaans tijdverdrijf. Hij pakt zo weer z’n biezen naar zijn vredige dorp in Brabant, waar zijn kinderen veilig op de fiets naar school kunnen en waar zijn oogappeltjes niet getraind worden in wat ze moeten doen bij een ‘shooting’. Mijn kinderen krijgen namelijk op school, naast oefeningen voor tornado’s en brand ook regelmatig oefeningen voor ‘shootings’, oftewel ‘lockdown drills’.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Karel

GERARD

16 OKT 2019

Gerard drinkt een paar fluiten op een terras aan de Maas.

In zijn gehoorschelpen klinkt een orkest van langsvarende scheepsmotoren en om Bram Ladage patat vechtende meeuwen. Een plankie met bitterballen passeert de revu. Hij spoelt deze gefrituurde versnapering weg met een flinke teug bier en steekt daarna triomfantelijk een peukie op. Hij lacht vluchtig naar barvrouw Jannie, en steekt flamboyant één vinger de lucht in. “Komt er aan Geer!” Roept Jannie van achter de bar vandaan. Jannie heeft zoals altijd een dikke laag plamuur op, minstens één tijgerprint-kledingstuk aan, en een stem die voor 80% bestaat uit zware shag. Schat van een mens hoor. Gescheiden en geen kinderen, maar ze behandelt al haar vaste gasten als zodanig.

“Zo meneertje koekepeer, heeftie allemaal gesmaakt voor je?”
“Madammetje, bedankt weer voor de goeie zorgen.”

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Monique Louis

Likeability of6

Lotgenotencontact

16 OKT 2019

Hugo, de man rechts van haar, sloeg een paar keer dreigend op de tafel met het racket gemaakt van schuimrubber. ‘Zo gaan we hier met elkaar om’ zei hij. Zijn iets geaffecteerde stem verraadde ironie. Zou zij dit ook horen? De mannen aan de overkant, lachten verlegen. De linker, zou een broer van haar kunnen zijn. De kleine witgrijs-harige vrouw tegenover me, keek zoals mijn oma keek: met kalme, lichtblauwe ogen. Die middag vergezelden we onze moeder bij haar eerste kennismaking in de groep op de dagbesteding van het plaatselijke verpleeghuis.

Mijn moeder keek schuchter rond maar reageerde als een bijdehand meisje. Ze pakte het racket, zei: ‘ik had zeven broers, ik ben wel wat gewend hoor.’ Goed zo ma, dacht ik. Mijn broer en ik zaten naast elkaar. Hij keek geamuseerd. Ik keek de groep rond, knikte bemoedigend. Dit schijn ik vaker te doen. Joost mag weten waarom.
De begeleidster Henny kwam met een gele ballon. We schoven de kopjes aan de kant, pakten elk een racket en mepten vrolijk mee met de groep. De ballon zweefde boven tafel. Mijn moeder had een ferme slag, kreeg rode wangen. Ooit won ze een beker met jeu de boules, op een evenement in de wijk waar ze woont, ze was toen zestig. Laconiek had ze de winst geïncasseerd, alsof het niet helemaal over haar ging.

Henny pakte een bal van licht materiaal. Ze hield de bal tussen beide wijsvingers. ‘Geef de bal door en noem de naam van een bloem.’ Hugo concentreerde zich met strakke blik op de bal, pakte hem van Henny aan met zijn duim en wijsvinger, zijn handen trilden. ‘Andere wijsvinger, Hugo’. Het bleef lang stil. ‘Cactus’ articuleerde hij voortreffelijk, ik had nu al een zwak voor hem, was geraakt door zijn sterke persoonlijkheid waar voorzichtig de ziekte om de hoek kwam kijken. Lichte consternatie in de groep. Dikke frons in het voorhoofd van Henny. ‘Jawel, je hebt bloeiende cactussen, sprak de vrouw met de kalme, lichtblauwe ogen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avataruser_bdb351d7515e32d086c6e9c3c897403fea325438_avatar

pen icon

Derek Hogeweg

Likeability of5

Update

16 OKT 2019

Stel: je hebt de afgelopen negen jaar in een kelder gezeten... Heb je dan iets gemist?

Laten we er voor het gemak even vanuit gaan dat het luik dichtging op 11 juli 2010. De dag van de WK-finale, de dag dat we wereldkampioen hadden moeten worden. Nu loop je, na negen duistere jaren, het daglicht tegemoet. Wat is er sindsdien allemaal gebeurd?

Een korte update.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_2955c27e6606324f433eb07a3c37405ce771d1a2_avatar

pen icon

Imka Meuwese

Likeability of6

LOSLATEN (in Valencia) IMKA, maar hoe dan???

15 OKT 2019

Loslaten is moeilijk, ik ben er althans ongelooflijk slecht in. Al 6 maanden ben ik niet echt happy en soms voel ik me ronduit klote! Sinds mijn lief me vertelde niet verder te kunnen met mij omdat hij grote gezondheidsproblemen kreeg en zijn werk er onder ging lijden, moest ik met lede ogen aanzien hoe hij uit mijn leven verdween. Het betrof een oud patroon bij hem, afkomstig van niet geheelde wonden, hij had helaas geen (goede) hulp kunnen vinden en koos nu voor een leven alleen. Ik vocht als een leeuwin om mijn “oude” lief terug te vinden maar hij was onbereikbaar en elke keer stuitte ik op een ondoordringbare muur.

Ik voel me sindsdien een beetje verdwaald en krijg het niet goed op de rit. Iedereen om mij heen geeft me goed bedoelde adviezen maar ik zal het toch zelf moeten doen. Nu ga ik met een single (reis)vriendin naar Valencia, met als doel in een andere omgeving alles los te laten. We vallen met onze neus in de boter, want tijdens ons verblijf zijn er maar liefst twee grote feesten, hetgeen wij niet wisten. Het Dia de la Comunidad Valencia wordt onze eerste kennismaking met deze stad; het is een spektakel zoals ik nog nooit heb gezien en dankbaar voor deze verrassing vallen we laat in slaap. Alles is geweldig hier; het weer, het eten, de muziek, de sfeer...behalve mijn gevoel. Continu bedenk ik hoe leuk mijn lief het hier zou vinden en hoeveel lol we zouden hebben samen. ‘LOSLATEN Imka!’

De volgende avond zitten we op een terras als mijn vriendin naast ons een mooie man spot, zoals zij hem betitelt. Wanneer ik terug kom van het toilet, is ze in gesprek met hem. Hij en zijn vrienden komen uit Zwitserland en blijken aardig gezelschap. Dan komt “haar man” met mij praten en ontdekken we al snel enkele overeenkomsten. Ook hij blijkt te treuren om een voorbije liefde, die hij door bindingsangst is kwijtgeraakt. Toen hij spijt kreeg en hulp zocht voor zijn probleem, had zij inmiddels een ander.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_2eae4a5bffcc50cafed5c201a2c5e17ab86f942b_avataruser_93128fc22b33a8d9a8af06fe933f69a78f3b860b_avatar