Lezerscolumn

pen icon

Margreet Pereboom

Likeability of5

Zonder Ben geen brood

8 JAN 2019

‘Ho, ho’, hoor ik iemand roepen.

Vanuit het niets springt Ben voor mijn auto. Ben heeft zijn rechterhand omhoog gestoken en met zijn linkerhand maant hij mij tot stilstand. Dan draait hij zich om. Met zijn rug naar mij toe. Hij spreidt zijn armen wijd open.

Het is duidelijk. Ik mag niet doorrijden van Ben. Ik ken Ben al vanaf de tijd dat hij als jonge jongen bij onze zorginstelling kwam wonen. Inmiddels is hij een lange, slungelige puber. Ben heeft een ‘klinisch genetische afwijking’. Het echte, dure woord voor het syndroom is niet uit te spreken. Bij dit beeld past ook een – zo noemen we dat dan - verstandelijke beperking.

Voor mij, en velen in zijn omgeving, is Ben gewoon Ben. Altijd vrolijk, hartelijk en hij groet iedereen die langs hem loopt. Ben klaagt nooit, is zelden boos. Hij fluit deuntjes en stapt moedig voorwaarts. Als je iets laat vallen, dan raapt Ben het voor je op. En hij toont belangstelling door te vragen: ‘Hoe gaat het met jou’. Ben sjouwt met zijn kar, door weer en wind, om boodschappen rond te brengen. Zonder Ben geen brood.

En nu staat hij voor me, met zijn rug naar mij toe. Ben doet dit niet voor niets. Ik wacht geduldig af. Dan stapt hij naar voren en kijkt naar rechts. Hij steekt zijn ene duim omhoog en zijn andere hand maakt een wuivende beweging.

Een knalgele ziekenwagen rijdt vervolgens langzaam aan ons voorbij. Als een volleerd verkeersleider zorgt Ben er voor dat de hulpverleners vrij baan hebben om door te rijden. Op het moment dat ze passeren, maakt Ben een hele diepe buiging.

Dan loopt hij mijn kant uit. Ik draai mijn raampje open. ‘Je moest wachten, want dat waren echte broeders’, legt Ben uit. ‘Ze redden mensenlevens, dus moeten ze voorrang krijgen en een buiging.’

Ik steek mijn duim omhoog. ‘Goed gedaan, Ben. Door jouw aanwijzingen wist ik precies wat ik moest doen en je buiging was prachtig. De broeders zijn er vast heel blij mee.’ Ben knikt stralend en maant vervolgens dat ik mag doorrijden.

Ben legt niemand een strobreed in de weg. Hij maakt ruimte waar mensen dat nodig hebben en lacht zijn brede lach. In mijn achteruitkijkspiegel zie ik Ben staan. Twee duimen steken omhoog.

Laten we allemaal zo zijn zoals Ben. Dat maakt het leven nét iets makkelijker, beter en leuker. Precies wat de wereld nodig heeft.

In gedachten maak ik een diepe buiging. Voor de broeders en voor Ben.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_98aa86ef3007906388a242e113fa8a4f6ba02f3c_avatar

pen icon

Oscar van Schijndel

Likeability of6

Zinloos stukje.

GISTEREN

Maandagochtend. Door omstandigheden, die er hier niet toe doen, kan ik pas om kwart over acht de trein nemen naar mijn bestemming. Dan het bericht dat de trein toch niet rijdt. Omdat het de zoveelste keer is dat ik niet via de hsl kan reizen, reis ik maar via Utrecht. Aldaar stap ik over en vervolg mijn reis naar waar ik moet zijn. Om kwart voor elf bereik ik mijn bestemming, twee uur later dan gepland. Op hetzelfde moment heeft zo’n zeventig kilometer van mij vandaan ook iemand zijn bestemming bereikt, niet ver van de plek waar ik ben overgestapt.

Wat die iemand daar deed? Ik weet het niet. Ik hoef het ook niet te weten. Ik heb belangrijkere dingen te doen. Er is een inloopronde op mijn werk, waarbij weer nieuwe klussen worden verdeeld. Vanachter mijn bureau zie ik de zon door de wolken breken, niet wetende dat zeventig kilometer verderop voor tenminste drie mensen de zon definitief is ondergegaan.

Middagpauze. Oscar, heb je het al gehoord? Nee, ik heb het niet gehoord. Maar ik heb het wel gelezen, als onderdeel van mijn vaste ritueel: het rondje media na afloop van mijn lunch. Langzaam komt het besef dat we aan het trieste rijtje Nice, Berlijn, Parijs, Brussel en Manchester nu ook Utrecht moeten toevoegen. Plaatsen waar mensen hebben geprobeerd met moordwapens een statement te maken. Een vrachtwagen, een explosief, een vuurwapen. Ik probeer me op mijn werk te concentreren, maar het lukt me niet.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avataruser_a504874291f21829b7d5e9a7205ec7b73f191a78_avatar

pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

7 JAN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_c598ecdeb9827d6db6d70e2714429a4641670f50_avataruser_174b47034a66c239bf8a1894f86a67435bf59c8a_avataruser_cba4018e54d892ce78bee4a225ebb8fd90a711c5_avatar

+100


pen icon

Jasmijn Kop

Likeability of6

Een gouden engeltje op mijn schouder

GISTEREN

Maandag 18 maart. Het is kwart voor tien. Als ik nu zou lopen naar de tram dan zou ik hem halen en op tijd komen op school. Maar ik had mezelf voorgenomen nog wat te eten want ik was immers ook vergeten mijn brood te smeren. Ik kijk op 9292, oké tram wordt het niet als ik niet op schiet, dan de bus. Mijn bus zou om tien uur vertrekken, ik zou dan misschien een kwartiertje later komen. Ik vergeet mijn plan voor de tram en ren naar de bus. Eenmaal in de bus sukkel ik weer terug in slaap. Ik word wakker wanneer ik Uithof hoor. Niet wetende dat er allemaal ambulances en politie wagens langs de weg racete. Tien voor elf. Ik stap over op de volgende bus naar mijn school. Ik ren naar de klas. Ineens krijg ik 3 meldingen achter elkaar. Nog een paar. Een paar van het AD, telegraaf, Nu.nl. Dan zie ik een appje van m’n vader “Ben je met de tram gegaan? Ben je al op school?” Ik krijg een appje van mijn vriend “Ben je veilig?” Een appje van mijn beste vriendin met “Zeg me dat je al op school bent.” Ik voel mijn hartslag omhoog gaan. Dan lees ik de meldingen van het AD: “Schietpartij bij tramhalte 24 oktoberplein. Meerdere gewonden gevallen.” Mijn nekhaar schiet recht overeind van schrik. Ik zie ook nu pas dat iedereen op z’n telefoon kijkt. Ik hoor melding na melding. De docent zet gelijk RTV Utrecht op. Ik wil m’n appjes beantwoorden maar het lukt niet helemaal. Het idee dat ik in die tram had kunnen zitten, het maakt me kots misselijk. Ik kan niet helemaal beseffen wat er gebeurd is en wat voor gouden engeltje er vanochtend op mijn schouder heeft gerust. De tram waarvoor ik te laat was, de tram die ik niet zou redden zou onder schot hebben gestaan. In mijn eigen Utrecht, de plek waar het vanochtend fout is gegaan, waardoor ik nu in dreigingsniveau 5 opgesloten zit, is de plek waar ik elke dag langs rijd. Ik krijg weer een bericht. Nu van het AD, iedereen in de stad moet binnenblijven. Ik hoor dat de deur van school op slot moet. Begrijpelijk, alles gebeurd hier op 300 meter afstand. Ineens hoor ik dat er iemand geraakt is, iemand die ik ken. Ik krijg het zo koud dat de kippenvel niet weg te krijgen is. Voor het eerst in m’n leven komt een terroristisch motief heel dichtbij. Het is iets waarvan ik wist dat het zou kunnen gebeuren, maar niemand wilt dat het dan ook echt gebeurd. Dit zijn gevoelens die je nog nooit hebt gehad, waar plaats je ze? Wat moet je met ze aan? Rustig blijven. Ik herhaal voor mijzelf, rustig blijven.

Alle betrokkenen veel sterkte toegewenst.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avataruser_7d7414da20900aaecb68b072c2d615c45c2350ff_avataruser_e78589e28d83e26b38c8f67cb236d710b88144df_avatar

+1


pen icon

Julie Berents

Beste horecamedewerkers,

GISTEREN

Het zonnetje was weer uit en het kwik steeg tot 12 graden boven nul, wat opmerkelijk vroeg was. Het was ten slotte nog maar februari. Het voorgaande jaar werd er rond deze tijd melding gedaan van code geel in verband met alle sneeuw die ging komen. Maar dit jaar niet. Dit jaar werden alle terrassen in Nederland gelijk gebombardeerd met mensen. Ook ik maak me hier aan schuldig. Alles werd opzij geschoven, waaronder ook een paar deadlines. Ik ging genieten van de benodigde vitamine D, waar ik deze winter een te kort aan had opgelopen. Wel is waar met een dikke trui en winterjas. Maar goh, wat genoot ik.

Al snel kwam er een jonge man naar de tafel toe, waar ik en mijn vriendinnen aan waren gesetteld, en knielde bij de tafel. En als er een ding is waar ik me ongemakkelijk van kan voelen, is dat het wel. Hij vertelde gepassioneerd wat er allemaal naast het menu te verkrijgen was. Een heerlijke rode wijn uit Chili, die je goed kon combineren met de deelplank. Over deze deelplank had hij nog meer te vertellen. Alles was biologisch en met een toefje van dit en dat. Alles goed en aardig, maar ik wil gewoon een biertje met een portie bitterballen.

Nu was het tijd om iets te bestellen. Ik had de bierkaart al grondig onderzocht en wist precies wat ik wilde. Ik bestelde volmondig een Vedett IPA en voor de duidelijkheid ik sprak het uit als ‘iepa’. Waarop die bediende een beetje moest lachen. Hij noemde de hele bestelling nog eens op en zei als laatst “En een Vedett ai-pie-ej voor mevrouw”. Natuurlijk had ik deze opmerking verwacht, maar het lijkt er net op of die mensen in de bediening dit expres doen. Telkens als ik een ‘ai-pi-ej’ bestel, komen ze met een opmerking dat je het eigenlijk als ‘iepa’ moet uitspreken en andersom. Dus mensen in de horeca, die dit lezen, stop hiermee. En dan bedoel ik ook met dat knielen bij de tafel. Waarom zou je? En het benoemen van elk product en de afkomst. Ik hoef het niet te weten. Als het lekker is, eet ik het en daar mee klaar. Graag gedaan! Dankjewel! Tot ziens en een fijne dag!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Vivianne de Jong

Likeability of6

Daar kun je op rekenen

GISTEREN

Van beoordelingen word ik intens zenuwachtig. Ik heb ze vaak genoeg gehad en ik kleur nooit binnen de lijntjes. Dat heb ik ook nooit gedaan. Misschien juist daarom: ik weet wat er komen gaat. Ik was ook nooit bang voor de tandarts, tot ik mijn eerste gaatje kreeg.

Het is 14.30 uur en ik loop naar het kantoor van mijn leidinggevende met klamme handjes en een volgeklad notitieblokje. Ik zucht nog een keer diep voordat ik plaatsneem op het bankje voor haar kantoor. Zij is blauw, ik rood-geel. Ik voelde de bui al hangen; Friet en Patat. Star Trek en Star Wars. Curry en Ketchup. Kortom: drama.

Een zelfhulpboek, daar lijkt het me tijd voor. Met vallen en opstaan probeer ik te wennen aan het burgerlijke leven. Van twee jaar ZZP’en vanachter de keukentafel naar een kantoor “zonder 9 tot 5 mentaliteit”. In plaats van een vis in het water ben ik een sardientje in blik tijdens de treinreis van Rotterdam naar Den Haag.
Ik had ooit eens een zelfhulpboek gekocht tijdens een periode van liefdesverdriet. Het ging over loslaten. Achteraf heeft dat boek mij misschien iets te goed geholpen, want ik neem de “zonder 9 tot 5 mentaliteit” soms iets te letterlijk. Daarnaast maakte ik me meer druk over de wanstaltige inhoud dan over de verloren liefde en liet ik het boek los in de prullenbak. Missie geslaagd.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_668d57f5dbbc34b1f00b2bb7df7bb4312fb42c4d_avataruser_7fe3aae3a0206197e8832b719ebcacce5f2433ac_avataruser_327e0b45c04105878ef76b1b9aa78beffd5eff8c_avatar

pen icon

Floor Willemze

Likeability of6

kleuters en kraaltjes

GISTEREN

Het thema in mijn kleuterklas is ‘het ziekenhuis’. De huishoek is een ziekenhuishoek met beren, knuffels en klasgenootjes die je kunt verbinden en beplakken met pleisters. Er worden spuiten gemaakt van klicks, ziekenhuizen inclusief wachtruimte in de bouwhoek en dokters gevouwen van papier. Dit gaat vooralsnog zonder problemen.

Het gaat mis bij het maken van een stethoscoop van ijzerdraad en strijkkraaltjes. In het midden van de knutseltafel staat een grote, ronde, platte bak vol strijkkraaltjes, waar de kinderen de juiste kraaltjes uit moeten zoeken. De gevonden kraaltjes rijgen ze vervolgens in de juiste volgorde aan een ijzerdraad in de vorm van een stethoscoop. Zo’n bak is, net als een bak zand, scheerschuim en boontjes heerlijk om met je handen door heen te gaan. Wat ik alleen maar goed vind, want zo stimuleren de kinderen hun tactiele ontwikkeling. Maar Robin wil meer en hij duikt met zijn hoofd voorover in de bak. Denk aan iemand die met zijn gezicht in een slagroomtaart geduwd wordt, en dan hoeft er in Robin’s geval niet eens geduwd te worden. Hij haalt zijn gezicht een paar keer horizontaal en verticaal heen en weer en komt overeind. Robin kijkt me lachend en een tikje ondeugend aan, maar in zijn neus is een kraaltje blijven hangen. Zodra hij dit merkt, grijpt hij met zijn vinger naar het kraaltje, waardoor het alleen maar verder vast komt te zitten.

Ik weet hier gelukkig wel raad mee. Op mijn bureau ligt namelijk een steriele pincet (van een van de oma’s die in het ziekenhuis werkt) en zonder moeite haal ik, gelukkig voordat Robin begint met huilen, het kraaltje uit zijn neus. Leve het ziekenhuis thema.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_98b11c6a871479800638d88df7da2cf456d0d91f_avataruser_73d135aeba34ea8c9fcd5ece7f94e3dd89739db5_avatar

pen icon

JOKE VAN ZIJL

Likeability of6

IK WORD ER ZÓOO BOOS VAN!

17 MRT 2019

In de nacht 16 op 17 maart, zo tussen 02 en 03 uur, was er op de radio een programma met de vraag: ‘Waar ligt bij u de grens?’
Een dame vertelde dat er stevig gedemonstreerd werd bij de abortuskliniek(en). Zeg maar gerust dat mensen behoorlijk agressief lastiggevallen werden die daar naar binnen wilden gaan.
Ik luisterde met stijgende verbazing.
Denken die demonstranten nu werkelijk dat mensen niet genoeg nadenken vóór dat ze die stap gaan zetten?
Zijn ze soms zelf van het soort die moeilijke beslissingen impulsief nemen? Denken ze dat er in die klinieken geen serieuze gesprekken worden gevoerd? Hoe halen ze het in hun hoofd om mensen zo te beoordelen!

Er is vrijheid van meningsuiting! Oh ja! Nou, jullie mening hebben we wel gehoord hoor. Wij zijn niet achterlijk. Je hoeft echt geen honderdduizend keer te laten blijken dat je het er niet mee eens bent.
Weet je wat ik vind? Als je de mening bent toegedaan dat dat van jouw geloof of van jezelf niet mag, zorg dan dat je dat…ZÈLF…niet doet! Daar zal ook niemand zich mee bemoeien.

Dit geldt ook voor euthanasie. Bemoei je niet met dingen die jou niet aangaan!
Wat heeft een ander met ‘JOUW geloof’ te maken?
Mijn man lag de laatste maanden van zijn leven in een verpleeghuis. Hij kon niets meer. Niet eten, niet drinken, niet lopen en niet praten. Hij kon alleen maar wijzen met zijn vinger naar een blad waarop: ‘Ja' en ‘Nee’ stond.
Ik heb hem drie keer bijna gestikt in mijn armen gehouden. Het wachten was erop wanneer hij wel zou stikken. Toch hoorde ik de arts over andere mogelijkheden mompelen. Ook over de verschillende geloven van de verpleegkundigen die mee konden kijken.
Ik heb gevochten voor mijn man dat hij een einde kreeg die hij zelf wenste. Gelukkig konden we voor hem het ergste voor zijn.
Ben jij tegen euthanasie? Wie belet jou om je leven gewoon uit te leven en desnoods te stikken als de Heer dat zo voor jou heeft beslist? Niemand toch?
Bemoei je dan ook niet met mensen die zo’n einde niet willen!
Je kent de achtergronden niet en bovendien heb je daar ook HELEMAAL niets mee te maken!
Er zijn meer dan voldoende zeer goed geschoolde mensen aanwezig die alles screenen en bespreekbaar maken. Daar hebben we jullie bemoeizucht niet bij nodig.
Toch weten ook hier die meningdrammers hun standpunten op te dringen aan het ganse Nederlandse volk en zo een zeer integere Vereniging voor vrijwillige euthanasie en ook de Coöperatie Laatste Wil te dwarsbomen. Ik word er zóoo boos van!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_c594c908f246fe3bcdc02f89cdd4238edb6885e5_avataruser_0a6b4ec5c6b2c7a444f8b9bc0337a77e427cbe02_avataruser_bb5bf7f9d0edcbaf7e9dd732bca9c0228c21fbe9_avatar

pen icon

Sabrina Vermeulen

Selectief feminisme

17 MRT 2019

Soms zijn er van die momenten, dat dit weer op speelt. Over het algemeen heb ik er geen last van. Maar zodra er iets geknutseld moet worden, dan doe ik mij graag voor als iemand met twee linkerhanden.

Het is niet zo dat die van mij het niet kunnen. Meestal heb ik echter een derde nodig. Of nog liever gezegd, twee rechter…

Op zich kan ik best handig zijn, maar het onhandige heeft toch meestal de overhand. Zie je, weer die hand. Of ongeduld, dat ik liever onbeteugelbaar enthousiasme noem.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Deveny van Alteren

KANKER

17 MRT 2019

Kanker. Ja, dat is heftig he? Het woord kanker wordt altijd als beladen gezien. Niemand neemt het woord graag in de mond.

Hoe komt het nou eigenlijk dat iedereen zo krampachtig doet bij dat woord? Ik weet nog wel dat mijn ouders nooit het woord ‘kanker’ in hun mond namen. Ze hadden het altijd over ‘k’. ‘Hij heeft ‘k’’. ‘K?’ dacht ik altijd. ‘Waarom noem je dat ‘k’ en niet gewoon ‘kanker’?’ Alsof er een soort vloek over het woord heerst en iedereen liever zijn of haar ogen ervoor sluit. En daar erger ik me aan. Natuurlijk is het een verschrikkelijke ziekte waaraan je mensen kunt verliezen. Ik weet er helaas alles van. Maar dat we dan maar allemaal onze ogen ervoor sluiten, daar erger ik me mateloos aan. We leven niet in de film Bird Box, jongens.

Die ergernis is eigenlijk ontstaan toen mijn moeder kanker kreeg. Als wij bijvoorbeeld samen boodschappen gingen doen, merkten we dat mensen haar gingen ontwijken. Zelfs familieleden. En ik snap het wel, want de meesten weten absoluut niet hoe ze ermee om moeten gaan. Maar wat mij pijn deed, is dat mijn moeder dan zei: ‘Ze doen net alsof ik een besmettelijke ziekte heb.’ Iedereen begon zich te distantiëren van haar. En dat is lastig, want mensen met kanker zijn ook gewoon mensen. Ja, ze hebben kanker. Dus? Dan doen we maar net of we van niks weten en die mensen niet bestaan, omdat wij er moeite mee hebben?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Lizanne Mollema

Likeability of5

Kiezen

16 MRT 2019

Voor het geval je het nog niet opgevallen was, het zijn deze week verkiezingen voor de Provinciale Staten en de Waterschappen. Van allebei weten veel mensen eigenlijk niet wat ze doen. En dat is ook niet zo gek, want buiten de verkiezingen horen we bijna niks van ze. Ook ik moet het even googlen, en kom op de site van ProDemos terecht. Daar wordt mij verteld dat de waterschappen zorgen voor dijken en voldoende en schoon water.

En de provincie, tja, dat weten ze eigenlijk ook niet. De provincies mogen blijkbaar, naast een aantal verplichte taken als regelen waar wegen en gebouwen mogen komen, zelf weten wat ze wel of niet hoeven te doen. Maar onafhankelijk van wat ze nu eigenlijk doen, bij de provinciale verkiezingen is genoeg te kiezen. Meer of minder geld naar cultuur, meer of minder wegen(belasting), dat soort dingen.

Maar de Waterschappen dan? Daar zijn verkiezingen toch helemaal niet interessant voor? Niemand gaat ten slotte zeggen dat we viezer water en meer overstromingen moeten hebben. En dat dachten ze bij de regering blijkbaar ook, want die heeft geregeld dat bij alle waterschappen een kwart tot een derde van het Algemeen Bestuur, zeg maar de Waterschapsraad, niet eens gekozen wordt. Op een bestuur van maximaal 30 man zitten 7-9 mensen die benoemd zijn door landbouw- en natuurorganisaties en bedrijven.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_1e5b96fb41c67e92cb9b6f1ff2f96da724166542_avatar

pen icon

Fenne Bos

De zwangere vrouw

16 MRT 2019

De zwangere vrouw. Het klinkt zo onschuldig. Rooskleurig zelfs. Maar, niets is minder waar. Ze is onvoorspelbaar, er is geen pijl op haar te trekken en je moet uiterst voorzichtig met haar zijn.

Mijn huis ademt sinds de tiende week van haar zwangerschap oestrogeen uit. Regelmatig staat ze luid grommend, afgewisseld met vrolijk fluitend, driftig het huis schoon te maken. De eerste keer dat ik haar hoorde grommen, vroeg ik haar verbaasd: ,,Sta jij nu te grommen?''
Ze wierp me een ijzige blik toe. Oeps, verkeerde opmerking besefte ik mij al snel. Ik vond het bijzonder griezelig allemaal, maar besloot verstandig mijn mond te houden.

Mijn vrouw en ik hebben overigens ook dezelfde kleding- en schoenmaat, maar ook hetzelfde geslacht. Dat is natuurlijk vragen om problemen. Voordat ze zwanger was, hadden we er daarom duidelijke afspraken over. Als je bijvoorbeeld een shirtje van de ander wilt lenen, dan vraag je het even. Maar, in het ‘zwangere – bestaan’ lijken afspraken eerder uitzondering dan regel. Wat van mij is, is ook van haar en wat van haar is, daar blijf ik met mijn tengels vanaf. Slik.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Esri Marcus-Kisman

Oponthoud.

16 MRT 2019

Het is laat. Op de fiets van Dordrecht naar Rijsoord. Ik kom net van de toneelvereniging. Als ik richting de brug fiets, zie ik een vrouw met een geel hesje staan. Ze houdt me staande en spreekt mij aan.

,,Je kan even niet verder”, zegt ze.
,,Zijn er werkzaamheden?”, vraag ik.
,,Nee, er zijn opnames voor de Passion. Over 5 minuten kan je er langs.”
,,Prima, ik wacht wel even.”

Ik ga aan de zijkant staan. Toevallig vertelde iemand op de toneelvereniging dat ze van de week gefigureerd had bij de Passion. Ik was maar half aan het luisteren, omdat ik regieaanwijzingen in mijn script aan het schrijven was.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Ahlam El Barnoussi

15 maart 2019

16 MRT 2019

15 maart 2019
Christchurch, Nieuw-Zeeland

Nietsvermoedend liep jij vandaag op de vrijdagmiddag naar de moskee om het vrijdaggebed te verrichten. Een heilige dag voor alle moslims over de hele wereld. Een dag waarin men zich in de moskeeën bevindt, hun rust zoeken en het gevoel hebben veilig te zijn.

Een onbekend geluid, gevolgd door een pijnlijke stilte en dan komt het besef dat er geschoten wordt. Minuten lang word je omsingeld door rondvliegende kogels. De pijnlijke waarheid verlaat langzaam jouw wereld en vervolgens wordt het zwart voor je ogen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Rachida Issaoui

Likeability of5

Ineens stond hij aan mijn balie

16 MRT 2019

Laatst las ik een artikel over dat agressie op de werkvloer van de doktersassistent steeds meer voorkomt. Toevallig ben ik een doktersassistent en samen met mijn collega’s werken we heel hard voor onze patiënten. We hebben letterlijk hart voor de mensen. Als je niet om mensen geeft dan houdt je dit werk niet vol.

Ik denk dat dit onze basis is om met agressie om te gaan. Niet lang geleden maakte ik agressief gedrag mee. De bewuste patiënt met een persoonlijkheidsstoornis (toevallig want mensen de mentaal gezond zijn kunnen ook ontploffen) stond ineens aan mijn balie. Drie minuten eerder had ik hem nog aan de telefoon gehad, opeens hoorde ik hem niet meer. Niet lang daarna stond hij voor me neus. Hij was ontzettend boos en schold de hele praktijk bij elkaar en maakte daarbij allerlei handgebaren. Deze patiënt wilde zijn zin hebben en dit kwam hij even duidelijk schreeuwen.

Gelukkig konden wij (assistentes en zijn arts) de boel redelijk onder controle houden. We waren allemaal wel geschrokken van deze gebeurtenis, ik was mezelf ervan bewust dat het anders had kunnen aflopen. De uren nadat hij was vertrokken zaten we toch onrustig. Stel als hij terugkomt dachten we. Gelukkig kwam hij die bewuste dag niet terug.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_d051ce65a721f9cb91d4936076133a14b0098c48_avatar

pen icon

Susan Scholten

Ik hou van mijn werk, maar...

15 MRT 2019

Gisteren kwam er een leerling naar me toe, 17 jaar oud en net een jaar in Nederland. Hij spreekt de taal al goed, maar schakelde even mijn hulp in bij het ontcijferen van een mailtje van de Lost & Found service van de GVB. Zijn rugzak die hij in de metro was verloren, was gevonden. Deze kon hij ophalen, maar dan moest hij eerst een handjevol bureaucratische stappen doorlopen. Situatie á la paarse krokodil.

Nadat we online een afspraak hadden gemaakt, printten we een routebeschrijving uit. Hij kon zijn rugzak ophalen bij een specifieke balie op afdeling X op verdieping Y in één van de vele kantoorpanden in Amsterdam-Zuid, maar hij verzekerde me dat hij het ging vinden.

Zo zijn er meer voorbeelden. Van die leerling die een bijbaantje zocht, maar nog geen CV had. Of de leerling die graag op dansles wilde, maar niet wist waar ze moest zoeken. En dan heb ik het nog niet eens over persoonlijke zaken waar leerlingen je voor in vertrouwen nemen. Uit de kast komen, eetstoornissen en geldproblemen, ik heb het allemaal meegemaakt.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Maria van den Braak

Likeability of5

Brabant vervoert ons helemaal niet!

15 MRT 2019

In Brabant staat met juichende chocoladeletters op de zijkant van elke stads- en streekbus te lezen "Brabant vervoert ons" (BRAVO). Hiermee wordt de indruk gewekt dat openbaar vervoer in de provincie Brabant hoog op het prioriteitenlijstje van de provincie staat.

Een slinks politiek trucje om ons om de tuin te leiden, want sinds de vorige Provinciale Statenverkiezingen is er in Brabant juist enorm bezuinigd op openbaar vervoer. Logisch natuurlijk, want de gedeputeerde voor mobiliteit en samenwerking is VVD'er Christophe van der Maat. En de VVD is voor de auto en niet voor openbaar vervoer. Dit was dan ook goed merkbaar. Complete buslijnen werden opgeheven, waardoor bijvoorbeeld mensen in bepaalde wijken van Den Bosch geen busverbinding meer hebben. Ook reden er in Den Bosch ineens 's avonds na 23.00 uur nauwelijks bussen meer. Vroeger kon je, zeker in het weekend, 's nachts na twaalven nog de bus naar het station nemen voor de laatste trein richting huis. Nu moet je naar het station lopen of een taxi nemen. Niet voor iedereen te doen of betaalbaar.

Zelf woon ik in Tilburg. In 2017 ben ik in totaal zeven maanden verstoken geweest van openbaar vervoer om uiteenlopende redenen variërend van werkzaamheden tot Tilburgse Kermis en Festival van het Levenslied. Ik woon net buiten de binnenstad. Bussen van en naar het station werden omgeleid buiten de ringbanen om. Als je binnen de ringbanen woonde, kon je alleen te voet naar het station komen. De dichtstbijzijnde bushalte waar wël een bus stopte, was verder lopen. Lekker als je met een hoop bagage op pad moet! Navraag leerde mij dat de Provincie de alternatieve routes voor de stadsbussen bepaalde. En ook in Tilburg rijden er 's avonds laat nauwelijks bussen. Als je met de laatste trein aankomt, kun je te voet naar huis!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_219681f24c7dc640cb5fbf3c5d1742eb2c1dfd33_avatar

pen icon

Monique Louis

Likeability of5

Vergetelijke vrouw

15 MRT 2019

‘Mama, je bent een vergetelijke vrouw’, sprak zoon me laatst ernstig toe, toen ik de oplader van mijn laptop weer eens niet kon vinden. Ik keek hem getroffen aan, vond het een mooie uitspraak. ‘En ik heb een onvergetelijke zoon’, antwoordde ik. Ik kon hem nog net een knuffel geven, voordat ik hard de deur uitrende.

In de weekendbijlage van Trouw lees ik een interview met een bekende acteur. Zijn toneelteksten onthoudt hij heel goed, maar in het dagelijkse leven is hij nogal verstrooid. ’s Avonds weet ik niet meer wat ik ’s ochtends heb gedaan, zegt hij. Ook heeft hij eens op zijn verjaardagsfeest vergeefs zitten wachten op zijn gasten. ‘Ik had alles georganiseerd maar de uitnodigingen was ik vergeten te versturen’. Wat heerlijk suf, denk ik lachend. Totdat me iets te binnen schiet.

Mijn zoon had voor zijn achtste verjaardag, de uitnodigingen al aan zijn vrienden gegeven met hierop de tekst wanneer, waar en hoe laat. Een paar dagen later, terwijl ik op mijn werk zit, schrik ik op van de gedachte dat ik de bewuste gelegenheid nog helemaal niet heb gereserveerd. Waar ik voor vrees gebeurt: ik kan niet meer reserveren, het is volgeboekt. Meteen zoek ik koortsachtig naar andere mogelijkheden, tussen mijn werkzaamheden door. Uiteindelijk blijkt er een speelhal voor achtjarigen in een plaats dichtbij. Zij hebben nog ruimte voor een clubje feestgangers. Opgelucht reserveer ik de tent.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

pen icon

Cale columns

Likeability of5

Dat vinden wij niet bijzonder. Dat is gewoon raar!

14 MRT 2019

Zelfmedicatie? Meditatie? Nee, zelfmedicitatie.

Ik vraag u af of u dat ook heeft. Dat je, als doorgewinterde ADHD’er, zoveel impulsen, stimuli en associaties in je hoofd te verwerken krijgt, dat je eigengemaakte co-op mechanismen, rituelen, meditaties en mantra’s en bewustzijnsvernauwing niet eens toereikend zijn? Of is het bij u niet Alle Dagen Heel Druk in uw hersenpan?

Neem een dag als 13 maart 2019 waarop de patatgeneratie in de politiek toch besluit dat het frituurvet te oud is geworden en niet de millennials en schermgeneratie (generation X) de vuile taak geeft om het te verversen. En er zelf alvast mee te beginnen. Natuurlijk, de verkiezingen naderen met rasse schreden, dus de associatie met raspatatgeneratie is er al gauw. Maar toch: de woorden “bijzonder, raar, gewoon” vallen zo vaak, en in verschillende situaties en dan gaat het gisten in je brein.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_b0d9c53d19a696eabab7821f9736a9e7f1240c94_avatar

pen icon

Mauro Boelens

Likeability of6

Een ode aan de (vrouwelijke) liefde

14 MRT 2019

In het kader van #doeslief doe ik een beroep om eens extra lief te doen voor je wederhelft. Het is lang geleden en we leren elkaar op jonge leeftijd kennen. God, wat ben je leuk. Niet laten blijken natuurlijk want we zijn nog jong – en het gegeven dat het vriendinnetje van je nichtje is. Oeps. Toch slaat het spreekwoordelijke vuurtje ineens over en vinden we de liefde in elkaar – of in een vroeg stadium van je leven is het meer in teken van: ‘ik vind je lief”.

Enfin, het lijkt een romantisch jeugdliefdeverhaal te worden, maar niets blijkt minder waar. We verliezen elkaar gedurende tien jaar uit het oog en we bewandelen beide onze parallelle leefwerelden. Hoe had ik zo stom kunnen zijn om je te laten lopen? Maar niet getreurd, want plots – tien jaar later – zie ik je weer lopen en besluit ik maar eens bij je te gaan staan. Wie had kunnen denken dat de vlam weer zo makkelijk aan zou gaan? Ah, de liefde, daar zouden ze eens een liedje over moeten schrijven – of in dit geval een ode in de krant. Vlinders razen in je buik rond en de omgeving ziet er ondanks winterse perikelen rooskleurig uit; de grootste puzzels lijken met gemak in elkaar te schuiven en alles valt weldra op z’n plek. Dit is hoe het moet zijn.

Dit is een ode aan mijn vriendin (en wellicht ook wel aan alle vriendinnen in Nederland). Wat zijn wij – mannen – toch gelukkig dat jullie in onze levens zijn. De persoon die je in ochtend wakker maakt met een goedemorgen en tegen wie je slaap lekker zegt in de avond. Voor wie koffie zet als je in de ochtend met een kater wakker wordt en diegene die al het fruit en groente voor je snijdt, omdat jij daar te incapabel voor bent. Wie anders moet om je lachen als anderen dat niet doen, of aan wie moet je anders je verhalen vertellen die nét niet mannelijk genoeg zijn om te delen? Laten we deze ode – als je het leest - om eens te realiseren hoe gelukkig we zijn met jullie, en niet achteraf aan komen zetten met clichéverhalen dat je ‘niet wist wat je had voordat je het kwijt was’. Dus, wat voor koosnaampje je ook bedacht hebt voor je liefje, deel deze uit – ook al is deze te beschamend om te delen. Zet je meisje in het zonnetje en #doeslief.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avataruser_579279e4905e4749debbf1e9b49a4f592627b759_avatar