Lezerscolumn

pen icon

Anne Elsinghorst

Hoge tafel

18 JAN 2019

We gaan aan de eikenhouten tafel in de woonkamer zitten. Een tafel met een donkerrood, pluchen tafelkleed. Normaal zitten we hier nooit. Dan zitten we in de keuken. Normaal ben ik de wijkverpleegkundige, die mevrouw hier en daar wat ondersteunt, haar insuline spuit en na afloop even koffie zet. De koffiemelk direct uit het pak. Vandaag is dat niet zo. Vandaag ben ik iemand voor wie de koffie klaarstaat. Compleet met gevulde koek en melk uit een kannetje.

De vrouw tegenover me is vandaag anders dan normaal. Ze kijkt alerter. Ze zit beter, rechter, dan normaal. Ze wacht tot ik het gesprek begin. Ze heeft me gevraagd of ik samen met haar iets op papier wil zetten, voor later, of voor binnenkort. Dat is nog niet helemaal helder. Maar dat er iets op papier moet komen, is duidelijk. En wat dat precies moet zijn, is voor haar glashelder.

Ze heeft het er met de dokter over gehad. ,,Ja, misschien moet u uw wensen vastleggen. En als dat zelf niet lukt, kunnen uw kinderen u vast helpen.'' Dat was het advies. Klinkt eenvoudiger dan het is.

Dat zelf op papier zetten, gaat niet meer als je slecht ziet en zo bibbert dat er geen woord leesbaar op papier belandt. Als je niet geleerd hebt met een computer te werken.
Oh zeker, je kinderen willen je zonder twijfel helpen. Maar hoe lastig is het om vast te houden aan wat jij wilt, wanneer zij, die zielsveel van je houden, er anders over denken. ,,Nee, ma, wij zorgen voor je. Jij hebt vroeger voor ons gezorgd, nu zorgen wij voor jou. Je komt gewoon bij ons in huis.''

Maar wat als jij dat helemaal niet wilt. Wat als je niemand tot last wilt zijn. Als je niet wilt dat je kinderen je in je kwetsbaarste kwetsbaarheid zien; bijna naakt.

Ze vindt dat haar leven voltooid is. Het is niet meer in balans. De last van het leven weegt bij lange na niet meer op tegen zeer minimale genietmomentjes. Ze kan goed, weloverwogen praten over wat haar bezighoudt. ,,Het is vrijwel het enige waar ik nog aan denk'', zegt ze soms.

En nu heeft ze mij gevraagd of ik haar wil helpen om op papier te zetten wat haar wensen zijn. Objectief en zakelijk, zonder vertroebelende emotie.

Een goede reden om aan deze hoge, eikenhouten tafel te zitten.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

wow
user_98aa86ef3007906388a242e113fa8a4f6ba02f3c_avatar

pen icon

Mandy Verleijsdonk

Beste journalist

GISTEREN

Na een gesprek bij het UWV ben ik van slag. Ik ben het er niet mee eens hoe ik daar behandeld werd. Alsof ik me niet iedere dag voor 110% inzet om iets van het leven te maken. Echt wel.

Het moet er uit op Twitter. Als ik iets niet oké vind, moet ik daar wat mee. Tweets over het UWV roepen altijd veel reacties op. Het brengt van alles naar boven. Woede en angst voornamelijk. Het onderwerp leeft. Daarom werd ik benaderd door een journalist van EenVandaag of ik mijn verhaal wilde doen over de negatieve benadering van Wajongers door het UWV. Mijn hypergevoelige stresssysteem: waaahhh, wat te doen?!

Voordelen van meedoen zijn begrip krijgen voor Wajongers en aan het licht krijgen dat wij veel willen, zolang we er niet zieker van worden en dat de huidige methode van het UWV averechts werkt. Denk aan geen maatwerk, te weinig kennis van ziekte, gezondheid en herstel. Ik was alle mogelijke vragen van de journalist alvast aan het beantwoorden en had al een heel boek geschreven in mijn hoofd.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

7 JAN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_c598ecdeb9827d6db6d70e2714429a4641670f50_avataruser_174b47034a66c239bf8a1894f86a67435bf59c8a_avataruser_cba4018e54d892ce78bee4a225ebb8fd90a711c5_avatar

+100


pen icon

H.Y.

Thuis is de enige plek waar ik me niet thuis voel

GISTEREN

'Begroet je je vader niet met een kus en een knuffel?' Stilletjes loop ik naar mijn vader toe met een kloppend hart en geef hem een kus en een knuffel. 'Zo moeilijk is dat toch niet?', vraagt mijn vader daarna.

Het begon allemaal toen ik 5 jaar was. Ik werd midden in de nacht wakker. Ik had in mijn bed geplast! Ik liep naar de badkamer en deed mijn broek en ondergoed uit. Vanuit de badkamer hoorde ik de televisie en zo ook mijn vader. Ik liep vervolgens naar mijn vader toe en vertelde dat ik in mijn bed had geplast. Hij vertelde dat het niet uit maakte. Hij vroeg of ik eventjes bij hem kon zitten, dus dat deed ik. Mijn vader dronk whiskey, en bood mij chips aan. Op een gegeven moment begon hij aan mij te zitten, op plekken aan te raken waar een vader niet aan hoort te zitten. Ik vertelde dat hij moest stoppen, maar dat deed hij niet en ik begon te huilen. De volgende dag deed hij normaal tegen me, alsof er niks gebeurd was. Ik wist niet precies wat er gebeurd was. Doordat mijn vader normaal tegen mij deed de volgende dag, heb ik het tegen niemand verteld. Maar ik kon het niet meer vergeten.

Tot mijn tiende leeftijd was ik bang voor mijn vader. Ik nam afstand van hem. Of ik probeerde afstand te nemen, wat niet lukte. ‘s Avonds deed mijn vader altijd de administratie. Ik bleef iedere vrijdagavond ook op om te tekenen. Mijn vader was altijd op een gegeven moment moe en ging liggen op de grond. De bedoeling daarvan was dat ik op hem moest liggen. Met de reden dat mijn angst voor hem zou verminderen. Ik had geen keuze, ik durfde ook niet tegen te spreken. En deed wat er van mij gevraagd werd. Dit duurde soms wel 10 minuten lang. Ik moest ook in een bepaalde positie op mijn vader liggen. Dit heb ik maanden lang moeten doen, zonder dat iemand hiervan wist. Ik durfde dit niet tegen mijn moeder te vertellen of tegen iemand anders. Omdat ik het gevoel had dat niemand mij zou geloven.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Vera P.

Ga jij maar eens met een depressive moeder wonen

GISTEREN

Iedere dag moet ik voorzichtig zijn. Met hoe ik er bij loop, wat ik zeg, wat ik wil, wat ik doe; je kunt het zo gek niet bedenken. Mijn voorzichtigheid komt voort uit de simpele gedachte: 'Hoe zal mijn moeder hierop reageren?'

Het maakt totaal niet uit hoe oud ik ben. Of dat ik degene ben die brood op de plank brengt. Of dat ik nota bene zelf angststoornis heb. Nee, in dit huis gaat het om mijn moeder en haar depressie en de afschuwelijke moodswings die het met zich meebrengt. En o wee, als ik ook maar iets doe dat haar depressie verergert.

Ik merk dat het reservoir van begrip en geduld wel erg leeg begint te raken. Op het moment dat mijn moeder om zich heen slaat met woede-uitbarstingen, verwijten en eeuwige schuld, begin ik nu zelf donkere wolken te zien. Gedachten waar je nogal vraagtekens bij gaat zetten. De depressie van mijn moeder is er niet een van alleen hopeloosheid en/of schuldgevoel. Het is er eentje van oude woede jegens familie, haat naar haar eigen moeder vanwege alle mishandelingen en de schreeuw om gerechtigheid. Daarnaast voelt het voor haar alsof ik juist eerder een last dan een lust ben.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

René van den Broek

Volksverlakkerij

GISTEREN

Heeft u, beste lezer, ook het idee dat onze volksvertegenwoordigers niet het volk vertegenwoordigen maar alleen zichzelf? Ze willen dat de koopkracht omhoog gaat, maar maken de energienota onnodig veel duurder: btw van 6% naar 9% en ga zo maar door.

De hele oppositie staat op zijn achterste benen, maar wat zegt de heer Wiebes, of is het Kwiebes, ,,De koopkracht is niet alleen afhankelijk van de energienota.'' Hoezo boter, met 9% btw, op je hoofd.

Wiebes vindt het verschrikkelijk dat ze met de verhoging van de energienota een fout hebben gemaakt. Maar wat wordt er gecompenseerd? Niets. Het wordt hoog tijd dat er een geheel andere politieke wind gaat waaien in Nederland. De huidige coalitie moet worden weggevaagd bij de provinciale verkiezingen. De VVD moet net zo veel zetels gaan verliezen bij de komende Tweede Kamerverkiezingen, die hopelijk snel plaatsvinden, als destijds de PvdA. Die likken nog steeds hun wonden, proberen zich te hergroeperen en hopen zo weer ten strijde te trekken.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Henny de Kok-Van Hout

Kleinkinderen: een zegen!

GISTEREN

Onze kleinzoons zijn bij ons op bezoek; de oudste is 7 en de jongste is 4 jaar. Gezellig zijn we aan het boodschappen doen, als de oudste opeens tegen me zegt: ,,Oma, je bent wel ouder dan opa'', (we schelen maar drie maanden!!), ,,maar je ziet er veel jonger uit!''

Natuurlijk heeft hij er rekening mee gehouden dat er omstanders zijn, zodat hij succes zal hebben. En, ja hoor, onmiddellijk krijgt hij te horen dat hij oma een geweldig compliment geeft. Het aandacht trekken is weer gelukt. Hoera! .... Wat kan ik toch genieten van die acties van onze oudste kleinzoon.

Op zo’n moment denk ik dan weer terug aan de tijd dat hij, ons eerste kleinkind, werd geboren. Wat een goed moment, het had niet beter kunnen zijn. Zeven jaar geleden ben ik namelijk met mijn fiets onder een bus terecht gekomen; een half jaar heb ik moeten revalideren. Daar lig je dan op de bank; je kunt voorlopig niet lopen. Wat is het dan heerlijk om van je kleinzoon te kunnen genieten.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Henny A.J. Kreeft

Blunderen, maar nog steeds niet vallen

GISTEREN

De Volkskrant gaf in een opinie aan dat het kabinet blunderde met een achterhaalde raming van de energierekening en dat onze rekening niet 108 euro hoger gaat worden, maar nu blijkt (al) 334 euro meer wordt. Maar vorig jaar wist het voltallige kabinet te melden dat we er op vooruit zouden gaan. Ik heb nog niet echt het gevoel dat dit reeds te merken is.

In het artikel komt een moeilijk verhaal naar voren, waar een gemiddelde lezer niet zo heel goed mee uit de voeten komt, waaruit moet blijken dat ramingen, van wie dan ook, eigenlijk niet zo betrouwbaar zouden zijn. De voorspellingen van het Planbureau komen waarschijnlijk niet uit, maar ook die van De Nederlandse Bank, Het Centraal Planbureau en ga zo maar verder. Mijn eerste opmerking zou dan zijn, schaf dan die hele zooi maar af, want ze zijn niet betrouwbaar en kosten alleen maar geld.
Maar het artikel geeft de schuld ook aan het kabinet en m.i. is dat eigenlijk de sleutel waar het om draait; het artikel gaat verder, met dat het kabinet de Tweede Kamer misschien wel bewust heeft misleid. En nu zijn we er dus: bewust misleiden. In de politiek is dat een doodzonde en moet onmiddellijk gestraft worden met een motie van wantrouwen, wegsturen die handel en meteen nieuwe verkiezingen uitschrijven.

Echter ik ben bang dat het kabinet elkaar stevig zal vasthouden, ouwe-jongens-krentenbrood, en met een oh-verhaal om de hoek komen, misschien iemand opofferen, doen een plas, drinken een glas en weer gewoon verder gaan. Want zo is de politiek tegenwoordig ingericht: je kan van alles verkeerd doen, maar het kabinet moet koste wat kost blijven zitten. Het is namelijk zo goed voor je ego, meer nog voor je bankrekening en het staat zo goed op je cv.
Het schijnt volgens de Volkskrant nog verder te gaan: de bewindslieden Keijzer en Wiebes wisten dat de PBL-raming, waar zij zich op beriepen, verouderd en dus achterhaald was. Helemaal een politieke zonde, het is niet alleen misleiding geweest, maar ook nog liegen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Wieke Romijnders

De laatste loper

GISTEREN

Ik dacht een tijd geleden: hardlopen, dat wil ik ook. Dat kwam voornamelijk omdat er jaarlijks een hardloopevenement wordt georganiseerd in het dorp waar mijn hele familie op één of andere manier bij betrokken is. Deelname, vrijwilligerswerk, sponsoring of in de organisatie, familie Romijnders is overal van de partij. Ik had al jaren de zware taak op me genomen om als een hysterische toeschouwer te staan klappen alsof mijn leven ervan af hing. Een gewaardeerde job natuurlijk, maar als ik al die sportievelingen langs zag komen hobbelen, voelde ik mezelf stiekem wel een loser. Dus zodra de inschrijvingen voor het volgende jaar geopend waren, schreef ik me in voor de 10 kilometer.

Na te weinig training, verschillende blessures en met een ontstoken teen stond ik doodsbang aan de start. Ik had eigenlijk verwacht dat ik een hoop fanatieke huisvrouwen zou spotten, maar die stonden vast ergens achteraan. Om me heen stond iedereen met zijn fancy sporthorloges in de aanslag en na het startschot hoorde ik overal ‘bliepbliep’ als teken dat hun tijd, route, hartslag, erotische dromen en weet ik veel wat nog meer vanaf nu getrackt zouden worden. Kak, we waren net begonnen en toen dacht ik al ‘wacht op mij...!’

Ik had niet getraind op een bepaalde tijd, ik wilde gewoon 10 kilometer lopen zonder te stoppen. Dat leek me al een hele uitdaging en dat was het ook. De huisvrouwen die ik had verwacht, waren nergens te bekennen dus deed ik er zelf maar dienst als een. Halverwege de route mocht ik dan ook de eretitel ‘laatste loper’ in ontvangst nemen. De fietser, die achter de laatste loper hoort te fietsen, viel bijna om van mijn traagheid en vroeg me of het nog wel een beetje ging. ‘UH HALLO?! Zie je niet dat ik hier bezig ben met een persoonlijk record?! Hou je mond en fiets door!’ Tenminste, dat dacht ik. Uiteraard hield ik (erg sportief) mijn mond.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Michiel Geurtse

De ouders van klimaatspijbelaars

GISTEREN

Opeens moet het gebeuren. Nou ja, opeens, we praten er al decennia over, maar nu het gas opraakt, lijkt ineens de noodzaak door te dringen. We moeten zuiniger worden met onze aarde. De regering puzzelt zich een ongeluk om een klimaatakkoord te bereiken.

Ondertussen raakt een deel van Nederland zo in paniek dat ze gele hesje beginnen te dragen en allerlei onzin gaan uitkramen over in wat voor derdewereldland ze wel niet leven. Nou, gele hesjes, een derdewereldland zou zijn handen dichtknijpen als ze al de luxe hadden om in het bezit te komen van een geel hesje.

Dan begrijp ik de klimaatspijbelaars beter. Een groep jongeren die zich terecht zorgen maakt over hun toekomst en hoe warmpjes ze er al dan niet bij komen te zitten. Hun ouders, en wellicht ook grootouders, hebben de boel toch aardig ver(aard)kloot. Wat eigenlijk best gek is, want ook wij waren ooit jong en rebels en bezorgd over onze aarde. Tot we van school naar een baan gingen en een huis kochten.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Ilias Zwabberdam

Likeability of5

In elk land een buitenlander

GISTEREN

Ben ik een Marokkaanse Nederlander, of ben ik een Nederlandse Marokkaan, of ben ik toch gewoon een Marokkaan of Nederlander. Dit is een probleem waarmee, met mij, nog vele anderen zitten. En dan heb ik het niet alleen over de mensen met een Marokkaanse achtergrond. Ik heb het over alle mensen met een niet-westerse achtergrond.

Hier in Nederland, worden wij als buitenlander gezien. Ondanks dat we hier geboren zijn, beschouwen sommige mensen ons nog steeds als gast. Af en toe ervaar ik zelf een andere benadering als de Nederlandse jongens met wie ik omga. Het is niet dat ik zware discriminatie ervaar, maar het zit in de kleine dingetjes die onder het mom van zogenaamde grapjes zit. Denk maar aan het veelgemaakte grapje wanneer één van mijn vrienden iets kwijt is en lachend zegt of ik het niet in mijn binnenzak heb zitten. Een erg typerend “grapje”. Toch geeft het mij een gevoel dat ik twee nul achter sta in de samenleving.

Ik ben niet de enige die dit ervaart. Maar wat ik erg mooi vind om te zien, is hoe sommigen er hun kracht uit weten te halen. Het wordt een bepaalde motivatie om aan je bewijsdrang toe te geven. Kijk: wij kunnen dit minstens zo goed, zo niet beter. Het wakkert ook bij mij een vuurtje aan diep van binnen om een stapje extra te zetten. Om mijzelf, en alle anderen, te bewijzen dat ik het kan - ongeacht mijn etniciteit of de achterstand die ik in gedachte heb.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_5077d541a7feb393d63392285a9d010c10b5817b_avatar

pen icon

Daniel Joe Heemskerk

Tentamensurveillant

19 FEB 2019

Ze ruikt naar een mix van toiletverfrisser en pepermunt en ziet eruit alsof ze Ria, Sjaan, Hennie of een andere cliché bejaardennaam heeft. Zo iemand die twintig jaar geleden een lekker kortpittig paars kapsel en een onderrug tattoo zou rocken.

Ria/Sjaan/Hennie is boos. Ze kijkt alsof ze een citroen heeft ingeslikt, zegt dat ik moet opschieten als ik mijn schoolpasje pak en zit met haar armen over elkaar achter het bureau te wachten tot ze ein-de-lijk naar huis mag, en dit verschrikkelijke tentamen voorbij is. Die instelling deel ik in ieder geval met haar.

Ik wip nerveus heen-en-weer op mijn ongelijke, harde stoel, terwijl mijn vooroordelen over mijn medestudenten alleen maar bewezen worden. Links druppelen de eeuwige studenten binnen. Die kan je herkennen aan het feit dat ze alleen maar een pen, schoolpasje en ID-kaart bij zich hebben. Aan de andere kant zitten de strijders. Zij zitten al tien minuten klaar. Op hun tafel ligt hun schoolpasje, een ID-kaart, een pen, een extra pen voor het geval de eerste pen er halverwege het tentamen mee ophoudt, een tweede extra pen, want ‘je weet maar nooit’ en een flesje water. Sommigen hebben zelfs de gegevens op het antwoordformulier al ingevuld.

'Stilte alsjeblieft!', blaft Ria/Sjaan/Hennie recht in mijn oor, en ik word een beetje misselijk van haar parfum. De geur geeft mij flashbacks naar de keer dat ik in Amsterdam de HEMA binnenliep omdat ik ontzettend nodig moest plassen, en er een klein, grijs vrouwtje in plat Amsterdams verkondigde dat het ‘sjo gesjellig’ was hier. Die geur die uit het wc-hokje kwam, is precies de geur die zich nu mijn neusgaten inboort.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Eduard Sarens

Spatie in mijn dooie tuin

19 FEB 2019

Mijn dooie tuin vanaf staand op een stoel bekeken.
Als of het half om half gehakt is.
De ene kant is dood, de andere kant is spatie.
Ik kijk de gehele tijd zonder te knipperen.

Mijn dooie tuin in, mijn dooie tuin spatie in de tuin.
Ik kijk erin, het lijkt de periode wel in mijn dooie tuin.
De tijd dat het echt dood is, wat het al echt was.
Het lijkt wel de rol wc-papier te zijn in mijn dooie tuin.

Kijkend van een nacht slecht geslapen te hebben.
Terwijl het al donker is, terwijl ik dit in het licht schrijf.
Half om half slapen, slaap in mijn spatie, slaap in mijn dooie tuin.
Het lijkt wel als of ik aan de pure koffie verslaafd ben.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

G.G.M. van Rooy

Hockey spiritueel?

19 FEB 2019

Spiritualiteit, wat is het eigenlijk en vooral waar zoeken we het?

Heeft spiritualiteit iets te maken met de zin van het leven, betekenis geven aan je leven, balans vinden, een zoektocht naar jezelf? Is het bewustwording, zen, zijn, je ziel, de geest? En wat is dat 'zelf' dan wel? En hoe doe je dat: 'je leven bezielen' en kan dat überhaupt?

Als ik social media open, vliegen de uitnodigingen van spirituele workshops me om de oren. Het lijkt wel of we met z'n allen massaal inhoud aan ons leven willen geven en willen ontwaken. Komt het soms tot een soort van geestelijke-geboorte-dimensie, oftewel de GGD, nieuwe stijl?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Whitney Telgt

Likeability of7

Dirty Thirty

19 FEB 2019

En dan besef je dat je over een paar dagen alweer 31 jaar bent! 30 jaar is zo voorbij gevlogen...

Ik weet nog vorig jaar rond deze tijd zat ik te janken. Bijna 30, geen man, geen kids oftewel geen huisje, boompje, beestje. Schande eigenlijk hè, want dat 'moet' je volgens de maatschappij al wel hebben op je dertigste. En iedereen die het dan ook nog gaat benoemen, bijna dirty thirty, dat moet je zeker groots vieren hoor!

Nou ik vond het genoeg om met vrienden ergens een drankje te gaan doen met unicorn ballonnen en taart. Maar nu 362 dagen later denk ik: 'Wat was er zo speciaal aan die dirty thirty dan?' Ik kreeg alleen maar méér druk dat ik van alles MOEST omdat ik anders een 'mislukkeling' was of anders dan de 'normale' dertigers. Natuurlijk had ik dingen anders gewild, maar die meneer daarboven heeft het voor het zeggen. Of wie weet moet mijn man nog geboren worden? Who knows!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_80cb6baea9f5f896943b3d91ae97fc37993c252f_avataruser_a09956842c8b5c460744d088884d5df7e1f93769_avataruser_3c3bfa72b0b0f02ea140cee522e9d2e3ae7f30a9_avatar

+14


pen icon

Gertie Boleij

Likeability of6

Toevallige ontmoeting in de trein

19 FEB 2019

Genesteld zit ik in de trein, koffie, krant en e-boek. Ik zit hier de komende anderhalf uur en heb zin om lekker rustig te lezen. Ik kijk rond en zie hier en daar reizigers zitten met schijnbaar hetzelfde voornemen als ik. Ieder in een eigen cocon.

De rust wordt ineens verstoord. De klapdeur gaat open, een vrouw loopt al speurend door de trein op zoek naar een plaats. Ze herkent een van de reizigers, een vrouw van dezelfde leeftijd. Een voorzichtige begroeting volgt. Geen vriendinnen die afgesproken hebben voor een dagje uit. Nee, uit alles blijkt dat het een toevallig weerzien is.

Het gesprek dat volgt, kan ik niet buiten sluiten. De dames spreken zo luid dat ik er niet aan kan ontsnappen. Ik hoop stilletjes dat een van de vrouwen in het eerste station, Arnhem, uitstapt. Al gauw blijkt dat ze allebei naar Amsterdam gaan, net als ik.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_f7c43f810d44bf5e6ee9141a6cebff8265929d34_avataruser_27681088f4c15bff59273188afc9ca47c803de0a_avataruser_b9c789a3eb2f931f91ccbf760f2a21b6aa04fc49_avatar

pen icon

Arthur Ottenhof

Likeability of6

Mobiliteitsdrang

19 FEB 2019

Een week geleden werd duidelijk dat de NS in 2040 tussen de negen grootste steden elke tien minuten een trein wil laten rijden. De gedachte daar achter is dat de treinreiziger straks niet meer hoeft te kijken wanneer zijn of haar trein gaat. Dit klinkt mij als 22-jarige zonder rijbewijs als muziek in de oren. Ik wacht namelijk nog steeds op het moment dat alle uithoeken van Nederland met het openbaar vervoer te bereiken zijn.

Dat komt voort uit een soort mix van onbewezen angst voor autorijden en de nieuwsgierigheid naar mobiliteit. Ik heb een oom die op zijn zestigste geen rijbewijs heeft, maar wel overal komt. De sociale aspecten overwinnen de mobiele; doordat hij genoeg mensen kent die niet vies zijn van een paar kilometers komt hij overal in Nederland.

Het is dubbelop gezegd niet dringend nodig voor mij om in een auto te gaan rijden. Mensen hebben genoeg kritiek op de spoorwegen, vaak onterecht. In veel landen is de infrastructuur niet zo goed geregeld als in ons land. Het zegt alles over de innovatie en de nieuwsgierigheid van de Nederlandse bedenkers.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_6fe560573721ad8864957152441ccad4b1938ba5_avataruser_7c27f4839648870ac9d6502254d06d6c6ef5e0be_avataruser_91031496035f3985bfa3e671db3c7edadf9bf45c_avatar

+2


pen icon

Lida Bosman

Kwetsende scheldwoorden

18 FEB 2019

Ik ben een facebook gebruiker die soms reageert op personen die op grievende /beledigende wijze hun ongenoegen uiten . Mensen die vloekend met een opgeheven vinger achter het stuur in een file zitten. Het lijkt alsof verzuring en ontevredenheid alleen maar toenemen. Het gekanker op de politiek en afreageren op kwetsbare groepen (zoals vluchtelingen) zijn hier een voorbeeld van. Men schroomt niet elkaar verrot te schelden en iedereen kan anoniem blijven achter het beeldscherm. Meestal haal ik mijn schouders op en reageer niet. Ik voel mij niet geroepen om "volwassen mensen"op hun vingers te tikken.Na een lange periode als hulpverlener in de verslavingszorg heb ik geleerd niet te snel te oordelen en weet dat achter elke scheldpartij een mens schuilgaat met een eigen verhaal en verleden. Als je dat verhaal kent ga je vanzelf anders naar de persoon kijken. Maar een ding kan ik niet laten. En dat is reageren als mensen elkaar voor achterlijke mongool uitmaken. Ik heb een bloedhekel aan dat scheldwoord. Het maakt mij boos en verdrietig als ik dit weer eens tegenkom op sociaal media. Mijn neef (halverwege de twintig)heeft het syndroom van down. Vroeger ook wel een mongool genoemd. Hij is een van de meest liefdevolle personen die op deze aardbol rondlopen. Zachtaardige mensen zoals hij kunnen zichzelf niet verdedigen. Als hij wordt uitgescholden zal hij dan ook niets terugzeggen. Hij kan zich moeilijk verstaanbaar maken maar is wel vaardig met zijn computer. In het dorp waar ik opgroeide werden kinderen zoals hij vaak weggestopt en thuis gehouden. Men schaamde zich en wilde hen beschermen. Soms werden ze nageroepen op straat en bespot door de buurtkinderen. De term mongool is inmiddels al lang achterhaald. Er wordt over het algemeen met veel meer respect gesproken over de groep mensen met een geestelijke beperking ...Behalve door die "kleine"groep mensen die dit hardnekkig als scheldwoord blijven gebruiken. Mijn voorstel is dit niet meer te doen ...dan maar die vinger omhoog in t verkeer of beter nog iets aardigs tegen elkaar zeggen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Ilonka Hoff

Dokterswachtkamer

18 FEB 2019

Ik heb een afspraak bij de huisarts voor een bevolkingsonderzoek wat volgens mij geen enkele vrouw leuk vindt maar wat wel een goed doel dient en waarvan ik dan ook dankbaar gebruik maak. Je weet tenslotte nooit…
Wanneer ik in de wachtkamer zit komt er een jonge moeder met haar zoontje binnen. Ik schat het ventje op een jaar of 5. Sportschoenen, spijkerbroek, blond koppie en een brilletje.
“Mag ik mijn schoenen uit mama?” “Nee die hou je aan en loop door” is haar reactie terwijl zij hem in zijn nek verder naar binnen duwt.
Ze neemt plaats, telefoon in haar hand en heeft vervolgens alleen nog maar aandacht daar voor.
Het jochie speelt met een soort verkeersbord wat aan de muur hangt en lacht wanneer de treintjes ondersteboven hangen. “Kijk mama, grappig hè ze vallen er niet uit maar ze hangen wel op hun kop”. Moeders reageert niet, verdiept als zij is in haar telefoon.
Het knulletje speelt met een ander iets, poppetjes waarmee je hoofd, middenlijf en benen kan combineren en heeft de grootste pret. “Ik heb een meisje met oranje haar en een gestreepte trui en spijkerbroek gemaakt mama, leuk hè mama? Mama…?”
Mama kijkt op noch om en ineens vraag ik mij af of ik vroeger in de tijd dat mijn eigen jongens nog klein waren en er nog geen sprake van mobiele telefoons waren, ook zo zou zijn geweest. Zou ik me zo hebben kunnen verliezen in social media terwijl ik met mijn kind in de wachtkamer van een dokter zou zitten? Zou ik nul aandacht voor hem hebben gehad terwijl hij zo lief aan het spelen was?
Ik kan het me nauwelijks voorstellen want ik was en ben nog steeds stapelgek op die twee inmiddels jonge mannen en luister graag naar hun verhalen. Geniet wanneer zij er zijn.
Maar, eerlijkheid gebiedt me ook te zeggen dat ik nu wel behoorlijk bezig kan zijn met mijn telefoon. Facebook, whatsapp, spelletjes, etc.
Ik word binnen geroepen en het onderzoek vindt plaats. Beetje jammer dat deze vrouwelijke arts in opleiding de eendenbek niet voorverwarmd want zij zou toch moeten weten dat het onderzoek op zich al vervelend genoeg is, zonder dat je een stuk koud staal aan den lijve moet ondervinden.
Ik denk dat ik het maar eens op social media zet…wellicht dat er moeders zijn die zich hierin herken

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Dirkje Stiphout

On Fire

Een onzichtbare eetstoornis met maatje 38

17 FEB 2019

'Huh, je bent toch helemaal niet graatmager? Je hebt niet eens ondergewicht. Dan valt het allemaal toch wel mee? Je eet weer, dus het gaat toch beter?'
Was het maar zo simpel. 14 jaar was ik, toen ik een eetstoornis ontwikkelde.

Je scrolt door Instagram, ziet vrouwen zoals Kylie Jenner en Anna Nooshin. Het ideaalbeeld. Precies zó wilde ik er ook uitzien. Het begon allemaal vrij onschuldig, met een fitnessabonnement en een wekelijkse afspraak bij de diëtiste. Binnen acht weken verloor ik acht kilo.

Ik zag er nog steeds niet uit zoals ik wilde. Ik had brede heupen, bovenbenen en schouders. Mijn bouw, een ‘cadeautje’ van mijn moeder. Het duurde mij allemaal te lang. In mijn eentje ging ik steeds verder met afvallen. Ik zat niet lekker in mijn vel en dacht dat alleen een lichaam als Kylie Jenner mij gelukkig zou maken.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_27681088f4c15bff59273188afc9ca47c803de0a_avataruser_b791dcb048c4108fd66db2d5efd5bc880d8867c8_avataruser_f18d523ebe32387d1663aef97aa39e55ff3d2d77_avatar

+53