Lezerscolumn

pen icon

Moo Miero

Hij stal niet alleen mijn hart maar ook mijn fiets

8 JAN 2019

Hij kijkt naar me en loopt dan naar de fiets. Ik haatte fietsen. De dag dat ik hoorde dat ik mijn middelbareschooldiploma had gehaald heb ik mijn fiets zonder slot op de Kruiskade gezet. Na een uur was hij weg. Het was een symbolische afsluiting van een zes jaar durende rit waar nu een einde aan was gekomen. Een rit die ik nooit meer zou maken, omdat de route me enkel zou terugbrengen naar een plek waar ik niets meer te zoeken had. Niet veel later werd ik verliefd op een jongen die ik dronken zag dansen in een vunzige kroeg. Ze zeggen dat je verliefd wordt op iemands geur of innerlijk, maar die avond rook hij naar whisky en sigaretten en kon hij niets zinnigs meer uitbrengen. Toch wist ik het en de week erna woonden we samen. Het huis dat we besloten te huren was omringd door bomen, moeras en waterslangen. Voor veel mensen zouden de slangen alleen al een reden zijn om ergens anders te gaan wonen, maar voor mij was het alsof ik in een sprookje terecht was gekomen. Het had iets duisters en romantisch tegelijk, de vijver was een doornstruik en het huisje ons kasteel. Maar de prins had geen paard en daarom kregen we van de verhuurder een roze kinderfietsje. Het fietsje bracht ons overal naartoe: naar de ochtendmarkt, naar de kroeg, door de bossen naar het water en ’s nachts door het moeras weer naar huis. We schreeuwden en we zongen, we vielen en we zoenden. We leerden lief te hebben, we leerden dat verliefd zijn iets is dat je moet koesteren en we leerden dat zijwieltjes aan een glitterfiets eigenlijk helemaal niet stom zijn. We leerden samen allerlei wijze levenslessen en werden zo opgeslokt door de liefde dat er plotseling geen ruimte meer was voor onszelf. We gaan bij de fiets staan en kijken elkaar aan. Na iets meer dan een jaar hebben de zijwieltjes losgelaten en sindsdien staat de fiets stil. Het is niet dat we elkaar niet meer mogen, maar het leven heeft besloten dat we volwassen moeten worden en daarbij hoort persoonlijke vooruitgang. Ik wil hem niet tegenhouden, maar weet dat ik het desondanks toch doe. En hij weet dat de fiets hier in het bos nooit gestolen zal worden en dat hij het me het ook niet zeggen kan. Dus hij pakt de fiets en fietst weg.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Michiel Geurtse

Likeability of6

De terrormier

17 JUL 2019

Wat hebben de processierups, de teek, de mug, opgeschoten en de wesp gemeen? Juist! Ze zorgen allemaal voor overlast. Nu is er een nieuwe dreiging aangekondigd het draaigatje. Een mediterrane mierensoort die met miljoenen tegelijk zijn gat draait onder jouw stoeptegels. En ik altijd maar denken dat draaikonten alleen in de politiek voorkomen.
Nederland is warmer en droger geworden. Buiten het feit dat we onze hele waterhuishouding daarop moeten aanpassen, kampen we ook opeens met allerlei plagen. De processierups is daar nog wel het beste voorbeeld van. Die kleine, kruipende krengen bezorgen ons zo veel overlast dat we zelfs wespen als lieve beestjes zijn gaan zien. Het is een ware plaag geworden.
Gif spuiten willen we wel, maar mag niet want dan wordt er te veel kapot gemaakt in de natuur volgens groen Nederland. Dat kan wel zo zijn, maar wanneer ik mijn zoon ‘kapot’ zie rondlopen onder de bulten en rode ogen met als resultaat een doktersbezoek, vind ik een beetje gif opeens een stukje minder erg.
Maar goed, half Nederland is tegen gif en het resultaat is dat we gebukt gaan onder een eikenprocessierups plaag. Natuurlijke vijanden heeft het beestje kennelijk niet genoeg en met natuurlijk bestrijden lijkt het alsof je met een emmer de zee leeghaalt.
Nu komt dus de terrormier. Waar de wespen vrolijk hun nesten bouwen boven onze hoofden in spouwen en kieren van het dak, woelt het draaigatje vrolijk onze stoeptegels om en, net als de wesp, bijt van zich af als je het er niet mee eens bent. Bestrijden? Ja, graag! Maar hoe? Hoe mag je in politiek correct Nederland iets aanpakken? Nu de zeven plagen zich voltrekken in ons kikkerlandje?
Lijdzaam kijk ik toe hoe wespen op en neer vliegen rond mijn huis. Reeds twee kleine nesten heb ik gespot en verwijderd. Nu moet ik ook de grond en de eikenbomen afturen. Binnen moet ik waken voor fruitvliegjes, pissebedden, vliegen en muggen. De natuur lijkt wel wraak te nemen op al het kunstgras en de rubberen tegels die we aanleggen. Vroeger gaf je aan je kind een leuk, houten insectenhotel… tegenwoordig hoeft dat niet meer. Mijn huis wordt vanzelf wel een grote insectenhotel!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_b4adceee9309c1754b5e055786670b8894c1f1b9_avataruser_490cc2d4f5e4de2b6ec1353d4880c9c9da846430_avataruser_6d6b9026749c68f9b45ea9768879de5306172c96_avatar

pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

12 JUN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_159ae67af55967da68dd5ddbe7b2b6ea54316185_avataruser_e07f1f18098afc4074a885b141e9f566e328c6d5_avataruser_12b658277c1b0b52bc7a0505978f1d7768758ee4_avatar

+100


pen icon

Daphne van Tienhoven

Wat mijn moeder vroeger zei

17 JUL 2019

Ik weet nog dat m'n moeder vroeger zei dat er kinderen op de wereld waren die soms uren moesten lopen om naar school te gaan als ik weer eens klaagde dat ik 10 minuten door de regen moest fietsen. Of dat ze me zou omruilen voor een kindje in Afrika, die hoogst waarschijnlijk wél z'n bord zou leegeten als ik weer eens niet door at omdat ik het eten niet lekker vond.

Nu ik hier ben, hoop ik dat ik ooit mijn eigen kinderen mag meenemen, meenemen om de armoede, culturen en de daarbij horende, soms wat, bizarre rituelen en gewoontes met hun eigen gevoel te kunnen ondervinden en te bewonderen met hun eigen ogen, om die vervolgens te openen. Zodat ze deze ervaringen zullen meenemen en zich zullen realiseren hoe verdomd goed we het hebben in het land, het land waar we uiteindelijk altijd weer naar terugkeren en zullen thuis komen na vakantie.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Maartje Steuten

Pointing out the obvious

16 JUL 2019

Zappend langs verschillende zenders kom ik onherroepelijk uit bij commercials. Ik heb geen probleem met commercials, maar wel met commercials die blijkbaar uitgaan van een doelgroep met het IQ van een chimpansee.
Een goedbedoelde tv-spot van de maag-lever-darmstichting. Gewone mensen worden getoond met een bord met daarop een boodschap. Hoewel ik vermoed dat deze mensen waarschijnlijk kunnen spreken, wordt er tijd bespaard met de borden. Prima. Tot dusver niets aan de hand. Totdat er op het einde van de commercial de volgende zin wordt uitgesproken: ‘spijsvertering, jij hebt er ook één.’
Ik ben werkelijk met stomheid geslagen. Niet om de inhoud van de boodschap. Ik ben me na 37 jaar geleefd te hebben inmiddels terdege bewust van het feit dat ik (liefst dagelijks) moet plassen en poepen (meestal leer je dat rond je 4e levensjaar). Wel om de take home-message van deze spot (doorgaans de laatste zin) dat dit ook bij mij het geval is. Alsof je tandarts je tijdens je jaarlijkse controle verrast met het nieuws dat je tanden in je mond hebt. Of een cardioloog die je vertelt dat je wel degelijk een hart hebt.
Een ander voorbeeld. Dramatisch muziekje, en een ongeïdentificeerd object waar mannen met priemende ogen iets vanaf lijken te schaven. Tot dusver wederom niets aan de hand. Totdat uit mijn tv schalt: ‘bij Mazda maken we geen auto’s, we creëren ze.’ Een snelle Google-opdracht leert mij dat de definitie van creëren ‘iets maken’ betekent. Oké, dus Mazda wil mij vertellen dat ze auto’s maken. Nee, zelfs creëren. Het is het verschil tussen boontjes eten of verse sperzieboontjes op het menu hebben. Het verschil tussen een poetsvrouw of een interieurverzorgster. Een telefoniste of een officemanager.
Vitaepro: ‘met gedocumenteerde ingrediënten voor spieren en gewrichten.’ Wat zoveel betekent als: er zitten niet alleen ingrediënten in, we hebben ze ook in een document gezet!
Waarschijnlijk werkt dit. Anders zouden ze dit niet doen. Maar echt…..?!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Maartje Steuten

Vrouwelijk

16 JUL 2019

Na mijn column over de mannelijke openingstijden van modeketen Just for Men ontkom ik er niet aan om het vrouwelijke equivalent van dit alles te overpeinzen. Een modeketen Just for Women, met bijbehorende openingstijden. Ik stel me hierbij een webshop voor (24 uur 7 op 7 beschikbaar, enkel online) die de door jou gekozen kleding op een door jou gekozen full-body foto van jezelf plakt, op de meest voordelige wijze denkbaar. Onderkinnen worden geretoucheerd, je niet meer bestaande taille wordt een nieuw leven ingeblazen en die dikke kuiten veranderen wonderbaarlijk in slanke hertenbeentjes. Er is een optie die realitycheck heet, maar die wordt alleen na het succesvol slagen voor een uitgebreide selfconfidence-check, toegankelijk gemaakt.
Voor de fysieke winkel dacht ik aan het volgende. Een sfeervolle shop waarin je, na ontvangen te worden met een glas champagne, eerst grondig wordt ondervraagd door een medewerkster (minimaal maat 42) over je minst favoriete lichaamsdelen. Waarop zij vervolgens aankomt met enkel outfits die jou doen shinen (vreselijk woord overigens). Waarna je uiteindelijk vele euro’s lichter, met een triomfantelijke (en enigszins beschonken) grijns van oor tot oor de winkel verlaat.
Zo zou het kunnen gaan. De realist in mij roept iets anders. Een onoriginele boodschap, die maar moeilijk beklijft in het brein van de gemiddelde vrouw. Vraag voor de grap eens een mannelijke man (ja, die uit mijn vorige column, zwetend en wel), naar zijn voorkeuren wat betreft het vrouwelijk schoon. Je zult al snel met de ontnuchterende boodschap worden geconfronteerd dat zijn eisen op zijn minst anders zijn dan de jouwe. Een ware wake-up call die jij van de tafel veegt met de woorden: ‘dat zeggen ze allemaal.’ Om vervolgens in een hoekje te gaan zitten mokken om al je (al dan niet ingebeelde) fysieke tekortkomingen. Niet echt gezellig.
Ik pleit voor een vrouwelijk antwoord op de Hornbach-reclame. Echte vrouwen die zich, na noeste arbeid te hebben verricht, bezweet en wel laten zakken in een door een mannelijke man klaargemaakt warm bad met veel schuim. Om zich vervolgens te laten trakteren op een glaasje bubbels omdat ze, zonder het te weten, de droom van die mannelijke man zijn. Misschien steekt hij zelf kaarsjes aan. Er is maar één ding wat die man zich nog meer kan wensen, en dat is een vrouw die zichzelf en haar lichaam omarmt met net zoveel liefde als ze haar kinderen, collega’s, vriendinnen en eventueel die zwetende man schenkt.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Ilse den Heijer

Likeability of5

Het geluk dat achter de bergen ligt

16 JUL 2019

Deze wereld vliegt voorbij.
Het vliegt en het rent. Zo hard als je kunt. Iedereen rent mee maar niemand lijkt te weten waar naartoe. Allen streven we naar perfectie, waardering, status.
Zoeken naar erkenning en herkenning. Gelijkenissen en verschil. Maar het verlangen naar de rust en eenvoud van het leven overwint van alles van dat.
Droevig en gelukkig word ik tegelijkertijd als ik naar de wereld kijk. Wat een pracht en wat een verderf.

Ik hoop mijn rust te vinden samen met mijn grote liefde. Waarschijnlijk verlang ik naar een avontuur waarin een andere mate van stress leeft. Een stress om de wereld maar niet om het werk. Een gezonde stress. Een vleugje haast doet leven, maar de onrust waar wij ons allemaal nu in bevinden is zodanig verbitterend dat het geluk van ontspannen zelfs de echte grote mensen niet meer lijken kennen. Wie zijn wij dan als voorbeeld?

Een aantal van ons kunnen het, doen het, geven zich over. Gaan het avontuur aan en laten die angst los.
De maatschappij heeft ons een onvoorwaardelijke druk gegeven die de meesten van ons niet meer kunnen overmeesteren. Hoe graag we ook willen, verlangen en streven.
Laat ons maar leven in illusie, laat ons maar vechten en hopen.
De uitslag is al bepaald.
Toch ga ik voor een andere score, noem het een cijfer, noem het een levensgeluk. Het geluk wat je er zelf uit hebt gehaald. Wetende dat we hier allemaal op zoek naar zijn, maar waarom is het dan zo lastig om ons los te koppelen van hetgeen wat ons vermoeid maakt.
Samen met mijn liefde ga ik wel op zoek en gaan we wel die berg over, om te kijken wat er op de top is.. maar ook vooral om te kijken wat er achter die berg is... er is zoveel meer. Dat avontuur gaan we samen aan.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_13c2a355b417da3e30f4f8a2c08a549707f645c8_avatar

pen icon

Marieke Kuijper

Juf

16 JUL 2019

Als kind wilde ik juf worden. In de zomervakantie speelde ik dagenlang schooltje op mijn kamer. Mijn vriendinnetje en ik namen onze taak heel serieus. We verzamelden alle schoenendozen in huis en toverden ze om tot bureautjes. In mijn, gelukkig ruime slaapkamer, zetten we ze keurig in het gelid. Leuke en minder geliefde poppen en beren waren onze leerlingen. Om het allemaal nog echter te laten lijken, maakten we ook reken- en taalschriftjes. Die schreven we vol met sommen en woordjes. We waren er maar druk mee. Natuurlijk bestond onze klas niet alleen uit hoogvliegers en modelleerlingen. Af en toe moest ik als juf Marieke corrigerend optreden, een drammer in de hoek zetten en onvoldoendes uitdelen.

Later op de middelbare school, droomde ik nog steeds van een carrière in het onderwijs. Mijn vader was mijn voorbeeld. Hij hield van zijn vak, dat zag ik. Hoe houd je het anders 40 jaar vol? Ik mocht helpen met het nakijken van proefwerken Frans. In de vakanties ging ik mee naar ‘zijn’ school. Ik zag mezelf al door de gangen lopen op weg naar mijn klas. Dit oversteeg voor mij het schooltje spelen. En eerlijk is eerlijk, veel vakantie klonk me ook als muziek in de oren.

Waarom ik dan toch van mijn plannen afweek? Dat kwam vooral vanwege het lerarenoverschot in de jaren tachtig, de periode dat ik een vervolgopleiding moest kiezen. Tijden veranderen. Vorige week nog las ik in het NRC dat basisscholen verwachten na de zomervakantie uit te komen op een tekort van 1.400 docenten, 9 procent meer dan vorig jaar.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

John Mulder

@POTUS heeft weer gesproken

16 JUL 2019

Met zijn versie van ‘flikker op’ heeft Trump wederom voor een stevige rel gezorgd, door vier zeer kritische Democraten op te roepen om vooral weer naar hun land van herkomst te gaan. De vraag rijst hoelang Trump als een pyromaan fikkies kan blijven stoken op Twitter, voordat er een uitslaande brand ontstaat en hij substantieel kiezers gaat verliezen.

Het onpresidentiële - lees: lompe - gedrag van Trump sinds zijn aantreden als President Of The United States (POTUS), is nog niet eerder vertoond in de Amerikaanse geschiedenis. In Europa reageren we er maar wat lacherig, beschaamd en soms verontwaardigd op. Politiek leiders maken er niet teveel woorden aan vuil. Trump zelf vaart er vooralsnog wel bij. Wellicht verliest hij hier en daar een potentiële kiezer, maar het Republikeins front is geslotener dan ooit, en volhardt in zijn steun. Logisch, want bij deze president, die beroemd werd door zijn uitspraak ‘You’re fired!’, past elke Republikein wel op zijn woorden natuurlijk.

Trump kun je van veel beschuldigen, maar niet van het bijdragen aan een inhoudelijk debat. Dat is natuurlijk ook logisch wanneer je je ‘inzichten’ vooral ventileert via Twitter, waar je per bericht slecht 250 karakters kwijt kunt. Trump reageert vooral vanuit zijn eigen gepantserde en narcistische onderbuikbubbel waarin hij al zijn hele leven verkeert. Bij mijn weten is het nog niemand gelukt om daar doorheen te breken. In 1989 riep Trump om de doodstraf toen vijf mensen (zwarten en Latino’s) werden beschuldigd van een verkrachting. Toen onlangs hun onschuld werd aangetoond en zij werden vrijgelaten, was zijn reactie simpelweg: ‘Beide kanten is wat te verwijten.’ Geen empathie of excuses, alleen het eigen gelijk.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Guus Gelsing

De nieuwste trend!

16 JUL 2019

Paniekaanvallen en angstklachten, het schijnt helemaal 2019 te zijn. Jongeren volgen en masse deze trend en het is zelfs overgeslagen naar de oudere generaties. Die besluiten na decennia onderdrukking eens voor zichzelf te kiezen en met een burn-out thuis te gaan zitten. Vooral medewerkers binnen de zorg en het basisonderwijs zetten zich actief in om deze trend te verspreiden. Het beleid wordt er momenteel al op aangepast: Minder geld naar zorg en minder geld naar het onderwijs zodat de druk op de werknemers verhoogt kan worden. Zo worden zij gestimuleerd mee te gaan met de bewegingen van deze tijd.

Zelf volg ik deze trend ook al een tijdje. Ik dacht zelfs een paar jaar geleden, toen ik uit het niks begon te zweten en bang werd, dat ik een trendsetter was. Maar dat bleek niet te kloppen. Op mijn zolderkamertje via het internet kwam ik er achter dat er lotgenoten waren. Dat ik niet de enige was die zich overrompeld voelde en zonder duidelijke reden klamme handjes, een droge keel en hartkloppingen kreeg. Na eindeloos analyseren en wat therapie hier en daar kon ik de boel uiteindelijk een beetje relativeren. Maar nog steeds is het een worsteling en geregeld zit de emotie schaamte op mijn schouders. Maar ja, in een ieder-voor-zich samenleving is dat is mijn pakkie an, niet waar?

Daarom wil ik graag – als tegenbeweging - een nieuwe trend introduceren, omdat ik het gevoel krijg dat de huidige trend niet zo goed is voor zowel mijn gezondheid, als onze algemene gezondheid. Deze nieuwe trend is stiekem niet nieuw, maar eigenlijk een beetje retro. Vintage zou je zelfs kunnen zeggen. Het baseert zich op de zorg en onvoorwaardelijkheid voor de ander. Het legt de prioriteit bij het accepteren en verwelkomen van de ander. Of dat nou nodig is of niet. Om deze trend te bewerkstelligen zal er wel het nodige gecultiveerd moeten worden, namelijk: begrip, respect, zelfbewustzijn en het uitstellen van oordelen. Ik roep daarom ook op om juist wél te investeren in het onderwijs, zodat er op zo vroeg mogelijke leeftijd al gewerkt kan worden aan bovenstaande benodigdheden. Wellicht dat het vanwege het preventieve karakter zelfs de zorg geld kan besparen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Berry Black

Sportdag spijbelen

16 JUL 2019

Iedereen heeft een aartsvijand: Tom heeft Jerry, honden hebben postbodes, Berry had de gymleraar. Daar had ik op de Havo zoveel ruzie mee, dat de conrector er wekelijks tijd voor reserveerde in zijn agenda.

Een hele sportdag met die gymleraar leek mij daarom net zo aantrekkelijk als het opsnuiven van een bowlingbal. Vier uren achter de Nintendo, even naar het winkelcentrum en langs de orthodontist (expres ingepland op die dag) leken mij een betere dagbesteding. Dappere gevallen strijders uit de bovenbouw hadden de volgende informatie nagelaten: sportdag was de allerlaatste schooldag. Ging je niet dan belde de school tweemaal naar je huistelefoon (mobieltjes waren er gelukkig nog niet). Nam je op dan moest je alsnog komen. Nam je niet op dan wist niemand daar na de zomervakantie nog iets van.

Na mijn ouders te hebben wijsgemaakt dat sportdag was wegbezuinigd (‘Ja pa, inderdaad belachelijk, waar betaal je nog schoolgeld voor’) was mijn plan waterdicht. Op de “sportdag” stapte ik uit bed en begon met warmlopen… met Super Mario. Daarna beoefende ik paardrijden en boogschieten… in The Legend of Zelda. Rond 11:00 uur ging de telefoon en om 11:15 uur nog een keer. Zo, dat hebben we weer gehad. Maar om 11:30 uur ging de telefoon weer en om 11:40 uur nogmaals. Dat bleef doorgaan. Nee hè, de meest fanatieke conrector van het westelijk halfrond werkt op mijn school.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Yavana K

Teut

15 JUL 2019

Ik loop de woonkamer binnen en ik zie mijn moeder. Ze zit aan tafel, met haar benen gekruist, een tijdschrift te lezen. Ze ziet me staan, lacht en heeft zichtbaar al zittend behoorlijk wat moeite om haar evenwicht te bewaren. Een alcohollucht hangt om haar heen. Ik kijk naar de klok, en de wijzers geven 5 voor 10 aan. Ik zucht. De dag is nog maar net begonnen.

Oudere, grijsbehaarde mannen die op straat leven. Zo zag ik altijd een typische alcoholist voor me. Totdat ik als 17-jarige, zorgeloze tiener begon in te zien dat mijn moeder in rap tempo veranderde. Mijn mama, een altijd goed doordachte en liefhebbende huisvrouw, bleek al jarenlang iets achter te houden.
Het was achteraf gezien klaar als een klontje dat het niet normaal was dat de woorden van mijn moeder zo rond de avonduren steeds vager en onsamenhangender werden. Maar op dat moment dacht ik: ‘Ze zal vast wel moe zijn, dat is toch normaal?’

Dat was het dus niet. Steeds meer dingen begonnen op te vallen: Mijn moeder speelde meer met haar avondeten dan dat ze binnenkreeg, slapen deed ze niet meer ’s nachts in bed, maar overdag op de bank en verhalen die ik tegen haar vertelde, kon ik de volgende dag weer herhalen. Van mijn moeder, een vrouw van inmiddels niet eens 50 kilo, bleef mentaal en fysiek niets over.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Saskia Hupje

Studenten blijven steeds langer thuis wonen!

15 JUL 2019

Ja dat is raar ... toch... Cynisch bedoeld in deze! In 2018 was de gemiddelde huurprijs voor een (studenten)kamer € 403,-- per maand; let wel ca. 12 tot 16 vierkante meter. En dan hebben we het over "gemiddeld", dus nevermind steden als Amsterdam of Utrecht. Een sociale huurwoning mag in 2019 niet meer kosten dan € 720,42 per maand met een inkomen tot € 38.035 per jaar; ter vergelijking. Dus maximaal "bijlenen" begint de norm te worden, zelfs als ouders het kunnen opbrengen om per kind/per maand € 600 netto bij te dragen. Collegegeld voor WO studenten € 2083 per jaar dus kort door de bocht, als je uitwonend wil studeren ben je alleen al aan bovenstaande kosten (wonen en colleges "mogen" bijwonen) € 575 netto per maand kwijt. Dan is er nog geen brood op de plank, geen studieboek aangeschaft, geen verzekering afgesloten en heb je geen sociaal leven. En het moet ook nog eens een optie zijn om thuis te blijven wonen... Als je ouderlijk huis in Limburg staat en je studie is in Groningen of de randstad dan gaat dat met een OV chippertje op een doorsnee collegedag niet lukken. Ik denk dat het hoog tijd wordt dat we eens kritisch kijken naar de (financiële) toekomst van onze jonge generatie, die begint met torenhoge schulden en een zorgelijk perspectief. Ik snap best dat deze lichting jonge mensen een zekere vorm van druk voelt! Hopelijk beseft politiek Den Haag, met kroost dat ook op deze koers af dendert, dat er snel iets moet veranderen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Imka Meuwese

Likeability of5

#Doeslief!

15 JUL 2019

Wanneer ik met mijn hond door de buurt loop zie ik een schattig meisje mijn richting op komen, ze is 9 a 10 jaar. Ze vraagt: ‘Mag ik jouw hond aaien?’ Als ik zeg dat het oké is begint ze te heel lief tegen mijn hond te praten en aait zacht over haar kop. Dan komen er twee andere, wat jongere, meisjes aan gehuppeld. Alledrie zijn ze Bubba nu aan het aaien maar het jongste meisje gilt nogal hard wat mijn hond onzeker maakt. Ze kruipt tegen me aan en het oudste meisje signaleert dit en vraagt of ze bang is. Ik leg haar uit dat ze ooit door een paar jongens is gepest waarbij ze in haar oor is geknepen. Sindsdien is ze soms, vooral bij een groepje kinderen, een beetje bang. Het meisje vraagt me welk oor het was want dan wil ze er een kusje op geven. Ik vind dit zo aandoenlijk.

Ondertussen praten de dametjes honderduit en het blijkt dat de oudste mij al eens eerder is tegengekomen, zij weet zelfs nog te vertellen wat ik aan had. Ik voel me gevleid want ze vindt me er zo mooi uitzien, zegt ze. Ik smelt van dit lieve, open, hartelijke meiske. Ze zit nog steeds gehurkt naast mijn hond, die er inmiddels maar bij is gaan liggen, als ze opnieuw over het pesten begint. Ze vindt dat zo zielig voor Bubba, want ze weet wat het is...ze wordt zelf namelijk ook gepest. Ik schrik hiervan; waarom wordt dit leuke, prachtige kind gepest??? Ze vertelt hoe ze vaak uit wordt gescholden voor “vis” en dat ze vooral niet snapt waarom de kinderen altijd over haar ouders praten. En dan blijkt dat haar vader Marokkaans is en haar moeder Nederlands….ik ben hier juist enthousiast over en reageer; ‘Maar dat vind ik juist geweldig! Het is zo mooi als verschillende culturen elkaar vinden want we zijn allemaal gelijk’. Maar daar denken kinderen uit de buurt blijkbaar anders over en ze verwijten het meisje dat haar moeder wijn zou drinken. Het meisje vervolgt: ‘Maar mijn moeder drinkt helemaal geen wijn, ze lust het niet eens.’ Ik realiseer me dat het niet de kinderen zijn maar hun ouders die deze dingen wellicht met elkaar bespreken (lees: roddelen) waar hun kinderen bij zijn. Gevoed met de negativiteit van hun ouders gaan de kinderen vervolgens een totaal onschuldige meisje pesten.

Ik spoor haar aan om er altijd boven te staan en zeg haar hoe bijzonder ze is. Dat zij juist een prachtig voorbeeld is van hoe het ook kan en dat ik, net als haar moeder, verliefd ben op een Marokkaanse man. Haar ogen lichten op, ik hoop dat het haar sterkt. Dan loop ik met gemengde gevoelens verder.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_95dbd709f5b750125ba90f4e987561a43800f447_avatar

pen icon

Robert van Gameren

"Schijt aan, mafkees"

15 JUL 2019

Wegens een overname werd Leiden mijn nieuwe standplaats. Anderhalf jaar ben ik nu aan ’t forenzen. De dagelijkse reis is lang. Mijn lichtpuntje van de werkdag is de stiltecoupé in de intercity. Lekker de krant of een boek lezen, muziek luisteren (niet te hard uiteraard) of een sudoku oplossen. Er zijn af en toe mensen die niet beseffen dat ze in een stiltecoupé zitten… en ik heb menig passagier hiervan op de hoogte moeten stellen (soms zelfs in het Engels).
Maar onlangs ging dat ietsje anders. Afgelopen vrijdag 12 juli kwam er een jongeman tegenover mij zitten. Dat hij zijn rugzak op de stoel naast hem plofte, soit. Maar toen hij zijn smartphone tegen zijn oor zette, keek ik hem ’n tikkeltje streng aan en tikte ik op ’t stiltecoupé-logo op ’t raam. Hij keek mij recht in de ogen aan en zei koeltjes: “Schijt aan. Mafkees…”
Ik sperde mijn ogen open. Zei hij dat nou echt?! Vervolgens keek ik hem aan met één opgetrokken wenkbrauw. Hij wendde zijn blik af want de persoon die hij belde nam de telefoon op. Zachtjes deelde hij zijn vriend mee dat hij naar Rotterdam Centraal komt. Na ’n kort gesprek hangt hij op, kijkt met chagrijnige blik naar ’t schermpje van zijn smartphone en begint te tikken. (Had hij die vriend ook niet gewoon ’n WhatsAppje sturen trouwens?)
Ik probeerde me weer te concentreren op mijn sudoku maar dat lukte niet meer. (Later nog ’n keer geprobeerd; vergeet ’t maar.) Door ‘t lak aan de regels, de directheid en ’t woord mafkees was ik even van mijn à propos. Moest ik daar op reageren? Allerlei gedachten schoten door mijn hoofd. Is deze jongeman altijd zo grof in de omgang, heeft hij ‘schijt aan’ autoriteit in ‘t algemeen? Of had hij gewoon ’n slechte dag en reageerde hij dat af op mij? Is er iets aan mij dat zijn reactie uitlokte? Mijn David Bowie T-shirt? Mijn Amnesty International hoody? Mijn huidskleur? Mijn strenge blik? Een combinatie van meerdere factoren? Ik zal ’t waarschijnlijk nooit weten.
Ik denk dat het woord ‘mafkees’ extra hard aankwam omdat mijn vader Kees heette (RIP). Het zal even duren voordat ik dit incident uit mijn hoofd kan zetten, vrees ik. Deze Leeuw likt zijn wonden. Maar ik troost me met ’t feit dat de meeste mensen zich gelukkig wèl conformeren aan de regels van de stiltecoupé… en als je dat niet kunt of wilt begrijpen, dan ben je zelf een mafkees.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Cale columns

Likeability of5

Weg met ons

15 JUL 2019

Dat vraag ik u af. Of u, als je kunt wachten tot je een ons weegt, dan het idee hebt dat het zo lang duurt totdat jezelf nog maar 100 gram weegt, of dat je in de rij voor de weegschaal staat. En moet wachten tot je het goedje dat je in je handen hebt kunt afwegen op 100 gram. Dus actief of passief een ons wegen.

Want dat ons is een raar woord. Het zou verbondenheid moeten weergeven, samenzijn, wij tegen de rest. Maar ‘ons’ werkt echter onsamenhangend in de hand. Omdat het een zelfstandig naamwoord is, of bezittelijk gebruikt wordt. En verouderd bovendien.
Want ‘ons mam’, of ‘ons pap’: bedoel je je ouweheer of heb je het over een tiende kilo pudding? Onder ons gesproken: is het dan roddelen en moet je het voor je houden, of sta je onder iets van een tiende 1 kilo te kletsen? En als het een onderonsje is, is het dan nog lichter dan die 100 gram, dus net onder de ons?

Het is ook een woord van niets eigenlijk, een primitief geluid als een boer of oprisping. Zeg het maar eens langzaam enkele keren na elkaar. Ons, ons,`ons. Gek hè? Het lijkt wel een boeddhistische mantra. Of een burlend hert. Een hoestje van een verkouden labrador. Of de groet voorafgaand aan een kickboks gevecht, waarbij het niet om ons gaat maar juist tegen elkaar.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_b0d9c53d19a696eabab7821f9736a9e7f1240c94_avatar

pen icon

Marijke Kop

Met of zonder spekjes?

15 JUL 2019

Het moet gezegd, sinds ik in Limburg woon, koester ik mijn Brabantse wortels. Het blijkt maar weer dat wat eens vanzelfsprekend was, zomaar bijzonder kan worden. Dat geldt voor het Brabantse dialect, maar misschien nog wel meer voor haar culinaire (eigen)aardigheden. Als neveneffect levert het ook voer voor discussie op. Zo verzeilde ik – kort na de verhuizing – in een komische maar desalniettemin bloedserieuze twist met manlief over de vraag welke bloedworst het lekkerst is. Zonder spekjes (op Limburgse wijze) of met spekjes (u raadt het al). Hét argument voor de Limburgse variant was dat ook in Frankrijk de bloedworst zonder spekjes gemaakt werd. Ik raakte niet onder indruk. Ik bracht er tegenin dat ‘mijn’ bloedworst smeuïger bleef. Daar was manlief het niet mee eens. De discussie eindigde in een patstelling aangezien in Limburg bij de slager nu eenmaal alleen ‘zonder’ verkocht werd. En als ik iets zeker wist dan dat ik manlief niet zou kunnen overtuigen met de supermarktbloedworst ‘met’.

Ik greep mijn kans toen ik twee weken geleden in mijn geboorteplaats moest zijn. Gelukkig bleek daar de tweede generatie slager nog over het originele recept te beschikken. Aan het einde van de dag ging ik opgetogen weer richting zuiden met een pond echte bloedworst in de tas. Met moeite lukte het me om niets van mijn plannen prijs te geven en de volgende dag verraste ik manlief met het aloude recept uit mijn jeugd met de enige echte originele bloedworst.

Wat dat is?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Monique Louis

Ouders snappen niks

14 JUL 2019

Met dikke slaapogen komt zoon, elf, uit bed. Het eerste wat hij doet is zijn koptelefoon opzetten en een YouTube-filmpje aanklikken. Maarten, zegt zijn vader, met lichte ergernis, wat heeft die gast voor interessants te vertellen, joh? ‘Nou, meer dan jij, kan ik je zeggen’, antwoordt zoon gevat, zijn stem klinkt schor van de slaap. Man kijkt geamuseerd.

Als de vloggers op YouTube te horen zijn, luister ik soms mee, verbijster me over de snelheid, de eigengeilerij, de eindeloze zinnen zonder punten of komma’s. Het doet me in de verte denken aan Theo Koomen, de sportverslaggever uit de vorige eeuw, ook zo’n spraakwaterval, hoewel laaiend enthousiast. Nogal flauw en voorspelbaar, mijn reactie. Ik val in mijn eigen generatiekloof, maar ik vind het niks, dat oeverloze gelul. Zoon kan er uren naar luisteren, als we hem niet stoppen. ‘Zo, ga nu maar eens iets anders doen. Afwisseling, weet je nog…?’

Hoe irritant moet het voor hem zijn, onze afkeurende blikken, onze zuchten van moedeloosheid over zoveel stompzinnigs. Zijn vader, die zelf regelmatig achter zijn laptop zit, om de krant en Wikipedia te spellen. Zijn moeder die achter de computer wil omdat ze zo nodig een stukje moet schrijven of de buienradar checkt voordat ze de deur uitgaat. Oneerlijk, vindt zoon. Geen wonder dat hij zijn heil zoekt bij zijn YouTube-helden. Zijn ouders zijn arrogant, tien keer erger dan YouTubers. Ze snappen niks, lees ik op zijn gezicht. Snel zet hij zijn koptelefoon weer op.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Angeni Atwaroe

Op zoek naar de menselijkheid in zaken

14 JUL 2019

In mijn drukke leven ben ik gauw een ander aan het 'pleasen' in plaats van mezelf. Eigenlijk zou ik eerst lief moeten zijn voor mezelf. Maar goed, zeggen en doen zijn weer twee los van elkaar staande zaken.

Het fascineert me om te zien hoe vaak de goedbedoelde adviezen voor een ander zo slecht worden opgevolgd door de adviesgever. Ik moet eerlijkheidshalve bekennen dat ik me ook tot die doelgroep schaar. Wellicht heb ik dit weer van mijn moeder overgenomen. We zijn allebei sterke vrouwen, maar we hebben een klein hartje. We zijn zeker niet bang om onze kwetsbare kant te tonen. Misschien is het daarom dat de mensen aan ons blijven klitten.

Al van jongs af aan merkte ik dat een bepaalde afstand tot een gesprekspartner me niet lekker zat. Ik probeerde dan toch het gesprek aan te gaan en vaak luisterde ik gewoon, zonder te oordelen. Ook in mijn werk pas ik dit toe. Gewoon babbelen met de mensen. Dan leeft alles ook méér dan op papier. Ik heb het geluk dat ik van mijn passie voor mensen en het Recht mijn werk heb kunnen maken. Ik zie het dus niet meer als werken of een verplichting.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Monique Louis

Wat een wespennest

14 JUL 2019

Er wordt gebeld, ik doe open. Er staat een man voor me met een wit pak aan. Het lijkt op een overall. Ook zijn hoofd is bedekt. Voor zijn gezicht draagt hij gaas. Zijn ogen kijken me vanachter het rooster aan. Ik kijk terug. Er klinkt een wijsje in mijn hoofd. Even ben ik van mijn stuk gebracht.

‘Dit is mijn beschermpak’, zegt Stefan. Snel doe ik een stap opzij. Stefan stapt de kamer in, via de keuken loopt hij onze tuin door. Bij de schutting stopt hij, kijkt nog een keer naar het gat in de grond. We hebben een wespennest, daarom heb ik Stefan besteld. Hij had zich al aan ons voorgesteld, voordat hij zei: ik ga even naar mijn auto om mijn pak aan te trekken en het gif klaar te maken. Dit kan even duren’.

'Ja, het is een flink gat, zegt hij. Dus je denkt niet, bellen ze me hiervoor?', vraag ik, hengelend naar bevestiging. Nee, zeker niet, antwoordt hij. ‘Grondwespen zijn agressiever, helemaal in deze tijd van het jaar’. 'Ik zou wel een foto van je willen maken', zeg ik. Het klinkt als een oneerbaar voorstel. ‘Dat is goed hoor’. Ik vind Stefan een aardige man. Zo’n man die geen vlieg kwaad doet.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?