Lezerscolumn

pen icon

Derek Hogeweg

Likeability of6

Het laatste taboe 2.0

8 JAN 2019

Onlangs schreef ik dat "te laat komen" het laatste taboe is. Daar kom ik op terug. Het achtuurjournaal op Nieuwjaarsdag vormde de basis voor deze rectificatie.

Daarin werd Pauline Krikke, burgemeester van Den Haag, geïnterviewd over de vonkenregen die in de nieuwjaarsnacht over Scheveningen trok. De autoriteiten hadden toestemming gegeven voor iets waar nooit toestemming voor gegeven had mogen worden. Het was niet de eerste keer. Waar mensen werken worden fouten gemaakt. Kleine fouten, grote fouten. Aangezien er overal in deze wereld mensen werken is het logisch dat er nogal wat missers worden begaan.

Een fout maken is tot daaraan toe; toegeven dat je fout zat blijkt een stuk lastiger.

Krikke kondigde aan te gaan "evalueren" over hoe het zover kon komen. Een veelgehoorde reactie. Evalueren is populair. Bij de Bijlmerramp zijn ze nog steeds bezig. Het geeft tijd. Je verplicht jezelf niet tot een inhoudelijke reactie en waarom zou je ook? De inhoud komt later wel, of misschien zelfs helemaal niet. Tegen de tijd dat er een verklaring komt zijn mensen het al lang weer vergeten. Wachten is een goede strategie.

Eerlijk is eerlijk: waarover moet er in het geval van Scheveningen in hemelsnaam geëvalueerd worden? Er stond een stapel pallets in de fik. Die stapel was te hoog, de wind stond verkeerd en toen ging het mis. Klaar. Next! Het had Krikke gesierd als ze gewoon even had toegegeven dat er een fout was gemaakt. "Dit hebben we totaal verkeerd ingeschat, ontzettend dom. Zal nooit meer gebeuren". Zoiets.

Nee, dit is geen poging om iemand te laten aftreden. Alsjeblieft zeg. Wat is dat toch met bewindslieden en aftreden? Altijd maar dat aftreden als het mis gaat. Wat hebben we daar nou aan? Als een politicus willens en wetens de boel loopt te flessen, ja, dan moet je lekker aftreden. In al die andere gevallen moet je je misschien eens afvragen of fouten maken niet gewoon menselijk is. Af en toe een beetje dom doen is heel gezond.

Geef het gewoon toe. Liever een beetje dom (en dat toegeven) dan urenlange evaluaties door speciaal aangestelde commissies, die onder het genot van koffiekannen en pistoletjes met ham en kaas gaan uitvogelen "hoe het nou zover heeft kunnen komen". Doe me een lol. Kom niet met rapporten met als titel "Yolo" (Haren, Project X, ene Job Cohen) als je jong was in de jaren zestig. Geef het gewoon toe: fouten maken is men-se-lijk.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_98aa86ef3007906388a242e113fa8a4f6ba02f3c_avataruser_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

pen icon

Joey Rietveld

Likeability of7

Samen op plastic dieet.

21 SEP 2018

Ik word doodgegooid met termen als duurzaamheid, energietransitie en klimaatverandering
En gelukkig maar, want klimaatverandering bestaat, het is in volle gang en we moeten allemaal ons steentje bijdragen willen we een wereld achterlaten die duurzamer is ingericht. En bijdragen aan die duurzaamheid kan op zoveel manieren. Een beetje minder vlees eten, vaker de fiets pakken dan de auto, een zonnepaneel op je dak of eens stoppen met al dat plastic. We lijken het nog weleens te vergeten, maar ook het gebruik van plastic moet verminderen. De hoeveelheid plastic die wij allemaal in ons dagelijks leven uit de supermarkt richting de prullenbak slepen is ongekend groot. En dat, terwijl veel van deze single-use plastics overbodig zijn. De consumptiemaatschappij waarin wij leven is gevuld met in plastic verpakte luxe producten. En we doen onszelf graag geloven dat het niet uitmaakt, of misschien denken wij er allemaal überhaupt wel niet genoeg over na. De consumptiemaatschappij is tenslotte ook niet ingericht om je druk te maken over dat plastic flesje dat je iedere ochtend in de AH to go koopt en daarna gelijk weer weg gooit. En de consumptiemaatschappij is ook niet ingericht om je druk te maken over dat plastic tasje in de supermarkt, dat je maar één keer gebruikt om je in plastic verpakte komkommers en bananen richting het einde van de straat naar huis te vervoeren. Maar gelukkig zijn er initiatieven als ‘Het plastic dieet’ van Blue City Rotterdam om bewustwording rondom plastic verbruik te vergroten, zijn er steeds meer gemeenten die het scheiden van afval stimuleren en kosten die verdomde tasjes in de supermarkt tegenwoordig 10 cent. Maar de maatregelen die nu genomen worden slaan nog geen deuk in een pakje boter en zoals ik eerder al zei zouden we allemaal ons steentje moeten bijdragen. En deze oproep betekent natuurlijk niet dat al het plastic morgenochtend verdwenen moet zijn, maar het begint bij een bewuste vermindering. Stop ‘s ochtends een hervulbare waterfles in je tas, en dat flesje spa blauw is ineens overbodig. En als je ‘s ochtends een thermoskan met koffie maakt, dan heb je die to-go beker van het station ook niet meer nodig. Maar ochtenden zijn druk, iedereen staat tien minuten later op dan dat hij had moeten doen en koffie to-go is handig. Maar laat voor een keer die plastic deksel dan eens liggen, want verandering begint bij jezelf. En als wij dat allemaal drie dagen per week doen, dan komen we er samen wel.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovelol
user_1d1affc1f4a9f1ffe544871d3831ecb4c7a10f5e_avataruser_e13c95cb595a994ef3d31dcb745b62319c5ce7c8_avataruser_72cb52d9f11ea73723f72cc59c8babc95bb97f08_avatar

+25


pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

7 JAN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column binnen 48 uur en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_174b47034a66c239bf8a1894f86a67435bf59c8a_avataruser_cba4018e54d892ce78bee4a225ebb8fd90a711c5_avataruser_0dc287e37917b90cd28ba7f7a210ff943da31425_avatar

+100


pen icon

Guiselaine Capella

Iedereen kan veilig gebruik maken van social media

GISTEREN

Ik zat in een groep waar een ruzie was. Het ging er fel aan toe. Iedereen viel over degene die het meest beledigend was. Ik heb haar toen een PB gestuurd. Een paar berichtjes verder had ik haar vertrouwen gewonnen. Ze wist gewoon niet hoe ze het anders moest doen. Uiteindelijk heeft ze (op mijn advies) de groep verlaten en is in een andere groep gegaan, waar mensen aardiger tegen elkaar waren. De opmerking die me het meest is bij gebleven, was toen ze me zei dat ze echt niet begreep waarom mensen zo over haar heen vielen: 'Ik schrijf alles goed. Daar heb ik extra op gelet.' Ze was dus vooral bezig om geen schrijffouten te maken.

Dit gebeurt vaker online met de groep mensen met een licht verstandelijke beperking (Lvb’ers). Dit is zo jammer, want onze toekomst is online en ook lvb’ers zouden ongestoord van online zijn moeten kunnen genieten. Lvb’ers lopen een grotere kans slachtoffer of dader gedrag te vertonen. Hierbij moet gedacht worden aan cyberpesten, afpersing, manipulaties, samenscholen om andere te pesten, ongewenste content delen of dreigberichten sturen. Dit gebeurt vooral op social media.

Social media is populair, ook onder lvb’ers. Het is een manier om op de hoogte te blijven van het leven van andere om je heen, het is een laagdrempelige vorm van contact, je kunt dingen leren zonder tijdsdruk en afleiding. Maar er schuilt ook gevaar. Zoals: een jongen ziet een filmpje over een zielige hond en klikt op de link om 3 euro over te maken, maar beseft niet dat het 3 euro per maand is. Zo zijn er nog meer voorbeelden te noemen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Oscar van Schijndel

Opgepast: Aangepast! Ongepast?

GISTEREN

Opgepast:

Ik prijs mijzelf gelukkig. Ik heb mijn werk namelijk op loopafstand. Ik heb vanaf mijn werkplek prima zicht op een prachtig landschap dat menigeen zich liever tijdens de kerst wenste. Het duiveltje in mij gniffelt als ik een fietser wonderlijk onderuit zie gaan vanwege de met dit “winter wonderland” gepaard gaande gladheid. Tja, als kind heb ik geleerd om vooral op te passen. Nee Oscar, je hoeft niet bang te zijn om te vallen. Vallen stelt niets voor. Het is dat neerkomen dat zo pijnlijk is.
En dus vinden we het normaal dat we tijdens deze winterse dagen wat extra opletten en het wat langzamer aan doen. Als voetganger, als (brom)fietser of als automobilist nemen we wat gas terug.

Aangepast!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Regina Vermeulen

Van kleine handjes en grote ego’s

GISTEREN

In een volle trein vraag ik een oudere heer of ik naast hem mag plaatsnemen. Onderuitgezakt neemt hij twee stoelen in beslag. Hij laat het me drie keer vragen. Niet te hard, wel telkens iets luider. Het is immers een stiltecoupé. Bovendien is hij bezig met zijn telefoon.

Achter me loopt de rij ingestapte reizigers op. Uiteindelijk krijg ik een gefronste blik en luidt zijn oordeel ‘alleen als u niet gaat zitten rommelen, want ik zit te typen.’ Hij verplaatst noch zijn uitgewaaierde jas, noch zichzelf. Ik besluit de slip van zijn jas tegen hem aan te draperen en wring mezelf tussen armleuning en man in.

Onverstoorbaar laat hij van opmerkelijke hoogte -zo’n 10-15 centimeter boven het beeldscherm- zijn dikke wijsvinger op de gewenste letters l-a-n-d-e-n. Zeker een seconde tussen elke letter. Soms raak, vaak niet (als ik zijn gezucht juist interpreteer). In mijn hoofd klinkt het geluid van een ambachtelijke typemachine. Zo’n vingerfitnessmachine uit mijn opa’s studeerkamer die het huis kon doen trillen. Ik pak mijn telefoon erbij en noteer mijn verbazing over de situatie.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Rachida Issaoui

Een laagje witte hoop

GISTEREN

Een laagje wit bedekt het Nederlandse poollandschap.
Een land waar ik soms niets van snap.
Het is soms heel warm, dan weer koud, soms motregen of een winterzon.
Het wisselt zich af als dag en nacht.
En hoe de pijl ook schiet, ik wikkel me in mijn lot en berust me in wat de dag bracht.

De sneeuw bedekt de aarde als hoop en zegen.
Daarom zal ik de hoop niet opgeven.
Zolang de jaargetijden zich blijven afwisselen is er hoop op leven.
Soms heel warm, dan weer koud, soms motregen en een winterzon.

Met elk seizoen en weertype denk ik altijd:
Wat een prachtige onuitputtelijke bron.
En hoop zal ik, net als de sneeuwvlokken die vallen, hebben tot mijn eindstation.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Roos van Proosdij

Likeability of5

Ronald de blinde cactus

GISTEREN

Davina Michelle is vandaag de dag het onderwerp van gesprek. Zo ook in Metro. Davina nam in 2016 deel aan het vijfde seizoen van Idols. Ze is echter niet in de buurt van de finale gekomen, haar tijd zou nog komen.

Het seizoen 2016 werd gewonnen door Nina den Hartog. Ze kwam met haar stem en veroverde harten. Als persoon werd ze echter al tijdens de eerste auditie als ‘niet overtuigend’ gezien. Hier volgde later, nadat zij de winnende finalist was geworden, nog de volgende uitspraak van Ronald Molendijk op: „Nina, alle respect voor haar zang, maar voor de rest was het gewoon een cactus. Het stond er wel, maar het was er niet."

Nu is het zo dat twee jaar een lange tijd is, maar ik kom er toch graag op terug (volgens de wet zijn de meeste overtredingen pas na 20 jaar verjaard). Ronald vond Nina geen dynamische persoonlijkheid. Ze paste niet in zijn plaatje. Daarom maar even belachelijk over haar presentatie doen. ‘Je moet star quality hebben. Een killermentaliteit’, werd er verder geoordeeld. Terwijl Nina juist te kennen gaf: ‘Muziek maken is wat ik het liefste doe, maar dat hoeft niet altijd voor iedereen te zijn.’

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_98aa86ef3007906388a242e113fa8a4f6ba02f3c_avatar

pen icon

Masha Akkerman

Likeability of7

Kopschoppende tieners

GISTEREN

Mijn haren was ik met badolie, ik vergeet te ontbijten, en zojuist ontdek ik dat mijn shirt achterstevoren aan heb getrokken. Mijn lijf is van slag. Mijn maag verkrampt, en die brok in mijn keel krijg ik ook maar niet weggeslikt.

Zoals op de meeste dagen opende ik vanmorgen Dumpert. Hersenloos vertier, de blote borsten ontwijkend, op zoek naar mensen die uit bomen vallen, bomen die op auto’s vallen, auto’s die in de sloot rijden, leedvermaak. Niet mijn beste gewoonte, allicht. Maar ieder zijn zonde.

Bovenaan tref ik 'Gestoorde laffe klootzakjes kopschoppen met z'n allen op 1'. Sommige linkjes kun je beter ontwijken. Maar de nieuwsgierigheid wint, en ik klik toch. Ademloos heb ik zitten kijken. Ik zal een omschrijving van de inhoud achterwege laten. Tegen de tijd dat u dit leest, is het u vast ook niet gelukt om niet te weten wat er zich in het filmpje afspeelt.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_55ef3d84b55efa7d732bb8ed5f06407e1a10462d_avataruser_a7764efa9b98385dab215731f16103e1cecea949_avataruser_e986958cfa0aeeb2a421d9f33a5864e17c04f8f6_avatar

+4


pen icon

Rick de Jong

White Tuesday in plaats van Blue Monday

GISTEREN

Je weet meteen hoe laat het is. De sneeuwvlokken vallen uit de lucht en heel Nederland is ontregeld. Je denkt Blue monday overleefd te hebben en dan heb je dit: White Tuesday.

De snelwegen staan vast, de treinen rijden onregelmatig en het is buiten ijskoud. Ik pak de fiets naar de trein en glijd een stuk of drie keer bijna onderuit. Wachtend voor het stoplicht stopt er een iets oudere vrouw naast me. Ik zeg: ,,Wat een drama hè. We kunnen ook niks in Nederland.''
De vrouw antwoordt: ,,Nou, dat vind ik eigenlijk wel meevallen. Bekijk het positief. De kinderen kunnen leuk buitenspelen en de bomen zien er prachtig uit.''
Ze stapt op en fietst weg. Iets wat ik al bijzonder vind, aangezien mijn banden constant wegglijden.

Ik blijf nog even staan en kijk om me heen. Best mooi inderdaad. De rest van de weg zag ik alleen maar kinderen sneeuwballen gooien, de jongeren Instagram foto’s maken en de ouderen een rondje lopen. Deze dag is toch zo slecht nog niet, mits ik overeind blijf natuurlijk.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Derek Hogeweg

Het leven van een influencer

GISTEREN

Ineens heb je het: je wordt influencer. Kwestie van tijd tot er een speciale opleiding komt, waarmee je de fijne kneepjes van het vak leert. Het vak, ja, want dat is het. Net zo goed als taarten bakken of een vliegtuig besturen. De ouderen zullen nu nog wat cynisch reageren ("daar valt geen brood mee te verdienen!"), maar dat stopt vanzelf.

Over vijf jaar hebben influencers het statusniveau van topsport bereikt. Dan staan ze op de ladder naast Michael van Gerwen, naast Tom Dumoulin - wat in feite ook influencers zijn. Enige verschil: voor Michael van Gerwen en Tom Dumoulin is het een bijwerking van succes. Zij zijn geen influencer om het influencer zijn. Michael is heel handig met pijltjes en Tom kan een aardig stukje fietsen. Dan word je automatisch in de positie van rolmodel gedrukt, of je dat nou wil of niet.

Groter is de groep die geen zin heeft om veertig uur per week te werken, en influencer wil worden als alternatief voor een suffe kantoorbaan. Dat zijn de vrouwen die modder op hun gezicht smeren, omdat de sponsor het wil (en betaalt). Even vijf keer je hand in een zak chips laten verdwijnen en je kunt weer zes maanden huur betalen. Stiekem zijn we jaloers. Zitten we de hele dag op dat saaie kantoor te ploeteren, voor een bedrag dat die gasten in een kwartier verdiend hebben – en ze zijn nog jonger ook!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Iris Koot

Kwetsbaarheid

GISTEREN

Een verwarde man in de trein, die er smoezelig uitziet. Of een vrouw in de tram, die steeds hetzelfde tegen zichzelf zegt. Het is een beeld dat waarschijnlijk veel mensen kennen.

Ook ik kom deze mensen tegen. Op het moment dat één van de bovenstaande situaties zich voordoet, vraag ik me vaak af: ,,Wat zullen mijn medepassagiers denken?''
,,Wat een raar mens, laat me met rust!’’
Of ,,Ik zou wel wat willen doen, maar wat en hoe?’’

Zelf ben ik heus geen wereldredder, die ervoor zorgt dat ieder verward persoon op een veilige plek terecht kwam. Was het maar waar. Wél probeer ik me voor te stellen hoe het is om zelf op zo’n punt in m’n leven te belanden, dat ik echt even helemaal (letterlijk) de weg kwijt ben.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Selena Gregorio

Likeability of5

De blauwbaard

GISTEREN

Hoe ben je hier terecht gekomen?
Je gebruikte sprookjes
Als een deken om je lijf
Maar je hield juist van de kou

Kille rillingen toen je de dode vrouwen van Blauwbaard vond
Nog meer kippenvel, toen de prins een glazen muiltje over je tenen schoof
Hij paste perfect

Op school zweefden echte prinsessen
Langs je heen over de herfstbries
Je zag de kloof
Tussen jou en de rijken
En zwoer niet meer in sprookjes te geloven

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_98aa86ef3007906388a242e113fa8a4f6ba02f3c_avatar

pen icon

Joke van Zijl

Juf Joke (neemt afscheid)

GISTEREN

Er was nog veel voor mij te doen, na de sluiting van de school.
Alle leerlingen moesten administratief overgezet worden naar hun nieuwe scholen.
De boekhouding liep weliswaar nog even door, maar zou eens moeten worden afgerond en overgedragen.
Iedereen waar we de afgelopen jaren zaken mee gedaan hadden, moest worden opgespoord en schriftelijk worden meegedeeld dat de school voorgoed gesloten was.
De overblijfadministratie, het Ministerie, gas, licht en waterleiding; alles wat ik verder deed, was gericht op het einde.

Ik keek toe hoe er werd onderhandeld over de school- en kantoorbenodigdheden. Ik zag dat ze werden verdeeld, verkocht, afgevoerd, weggegooid of zomaar meegenomen.
Een onbeschrijfelijk triest gevoel overviel me.
Het werd me steeds opnieuw duidelijk gemaakt, dat me weer iets zou ontglippen dat me zo dierbaar was.
Ik zou ermee op moeten houden. Het voelde al lang niet meer goed.
Maar ik bleef… totdat ik een bevestiging had gekregen dat het allerlaatste kindje zich op zijn nieuwe school had aangemeld. Ondertussen probeerde ik met alle macht de mooie dingen te herinneren, die mij ten deel gevallen waren. Het lukte me niet.

De tijd echter, heelt alle wonden. Nu het al weer wat jaren geleden is, herinner ik me zoveel liefs en zou ik die tijd met jou nooit hebben willen missen.
Daarom groet ik je alsnog:

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Inge van Berlo

Likeability of5

Spontane acties zijn veel leuker

21 JAN 2019

Wat is jouw goede voornemen voor 2019? Heb jij zin om ‘lekker spontaan’ te doen? Na 1 jaar in het buitenland geleefd te hebben, merk ik dat spontaan afspreken in Nederland lastig gaat. Iedereen heeft een agenda en plant de weken en weekenden vol. ,,Wanneer kun jij afspreken'', vraag ik in december 2018 aan een vriendin. ,,Even kijken in mijn agenda. Februari 2019, goed? Dan is het wat rustiger en heb ik écht tijd.''

In augustus 2018 kwam ik terug naar Nederland. Dat was ontzettend wennen na 10 maanden Azië en 1,5 maand Spanje. ,,Wat fijn dat je terug bent'', riep iedereen. De eerste twee weken maakten mijn vrienden en familie spontaan tijd, want ik was er weer. Vervolgens ging iedereen aan het werk, want het leven draait gewoon door. Daar zat ik dan in mijn eentje op mijn laptopje in een verlaten café. Door het raam zag ik de mensen voorbij schieten op hun fiets.

Ik voelde me een vreemde in mijn eigen land. Ik zat nog in de zen-modus en alles ging zo snel. Na een lange tijd voor mij uit staren, viel het kwartje: ,,Wacht eens even. Ik doe niet met die drukte mee. Ik wil niet een paar maanden van tevoren al weten wat ik aankomende tijd ga doen.'' Ik besloot het anders aan te pakken.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_98aa86ef3007906388a242e113fa8a4f6ba02f3c_avatar

pen icon

Moana Aaldering

Weg met Blue Monday

21 JAN 2019

Het is bijna februari en de winter is eindelijk daar. Ik kijk naar buiten en het prachtige winterlandschap raast voorbij. Het is Blue Monday, maar de mensen hier met mij in de trein, lijken daar niets om te geven.

Een oud echtpaar die heerlijk rustig een krantje leest onder het genot van een muffin (zou het chocolade zijn?) en tegenover mij een vriendelijke Aziatische vrouw, waar ik per ongeluk mee voetje vrij. Het NS-personeel komt de prullenbakken legen en het kleine tafeltje wordt netjes met een doekje afgenomen. Een schone trein. Ondertussen straalt het zonnetje en lacht de Blue Monday weg.

In de Metro lees ik dat deze depressieve dag ontstaat na de feestdagen. Mensen hebben de hoop opgegeven om hun goede voornemens te volbrengen. Dat is best bijzonder na drie weken. Sowieso vind ik het verwonderlijk dat mensen nog steeds geloven in goede voornemens. Voornemens zijn er om weer overboord te gooien. Jij kan beter iets écht doen, in plaats van valse beloftes aan jezelf te maken. Wees lief voor jezelf wanneer iets niet lukt. Wellicht wordt dan de Blue Monday een gewone maandag in januari. Een maandag waarop je openstaat voor de medemens en een glimlach deelt met een vreemde.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Tami Groenendijk

Likeability of5

De lat ligt te hoog

21 JAN 2019

We moeten altijd alles goed doen. Het plafond leggen we steeds hoger en we kunnen niet meer stoppen. We worden gek, gaan slecht slapen, eten steeds ongezonder, de sociale contacten gaan naar de haaien, krijgen een burn-out, komen er weer bovenop, halen adem en we beginnen weer opnieuw. We leggen de lat simpelweg te hoog.

Ik kan het niet, denk ik vaak wanneer ik aan iets moet beginnen. Puur omdat ik de lat te hoog leg. Ik wil het perfect doen (misschien wel een tikkeltje perfectionistisch). Het beste van het beste laten zien. En als ik weet dat het niet gaat lukken, stop ik er mee, of nee wacht, dan begin ik er niet eens aan. Ik vind het een slechte eigenschap van mezelf. Veel mensen denken zo. De verwachtingen liggen hoog en fouten maken kan écht niet. Op werk, school of tijdens het sporten. Overal worden we geconfronteerd met deze struggle…

‘Maak een mini-documentaire en doe daarnaast elke week nog een andere filmopdracht. Oh, en deze filmpjes ook even editen. Volgende week heb je een toets van afgelopen drie hoofdstukken. Dit verslag moet voor morgen af he!’

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_98aa86ef3007906388a242e113fa8a4f6ba02f3c_avatar

pen icon

Jan-Kees Verschuure

Het Nederland van John de Mol

21 JAN 2019

Zomer 2030. Beoogd premier John de Mol ijsbeert driftig telefonerend over het bordes van paleis Huis ten Bosch. Koning Willem-Alexander is te laat voor de presentatie van De Mols regering, een coalitie van diens eigen partij 'Hart voor Nederland', de VVD en de PvdA. De absentie van de Koning heeft een reden, want De Mol heeft zoals in zijn verkiezingsprogramma beloofd, Nederland opgedeeld in drie landsdelen met evenzoveel ministers: een zakenkabinet met Klaas Dijkhoff (Landsdeel Zuid), Ahmed Aboutaleb (Landsdeel West) en Pauline Krikke (Landsdeel Noordoost).

De slimme De Mol won met 37% van de stemmen, maar koos bewust voor een brede coalitie van verdeel en heers. De opheffing van de vakministeries in het regeerakkoord was een staatsrechtelijke overval vond de koning, al had hij de oprichting van landsdelen – in 2028 door de Eerste Kamer goedgekeurd, nog zonder mokken ondertekend. Het premierschap van De Mol zat er ook al een tijdje aan te komen. Hoewel 'Hart voor Nederland' al in 2027 was opgericht met De Mols zus Linda als boegbeeld, stapte John pas in toen de peilingen hem groen licht gaven. Het land had na de Brexit en de Italexit, waardoor dat land uit de euro was gestapt, immers behoefte aan sterk leiderschap.

De Mol beloofde een neuro, en een bestuurlijk efficiënter Nederland, 'anders dreigt op termijn aansluiting bij Duitsland, een land dat toch al uiteen dreigt te vallen wegens onenigheid van de deelstaten over het immigratiebeleid'. Slechts drie ministers koos De Mol, van partijen die in de afzonderlijke landsdelen de grootste werden, met 'Hart voor Nederland' op 1 in Noordoost. Linda de Mol als landsdeelminister was de enige belofte die John niet kon nakomen, 'maar we hebben met Pauline een bestuurlijke kracht van formaat binnengehaald. Voor Klaas is deze functie bovendien een mooie rehabilitatiekans na zijn twee pogingen een kabinet te formeren. Alle neuzen staan dezelfde kant op'.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Joost van den Bogert

Likeability of5

Dominee in opleiding

21 JAN 2019

Het was vijf minuten na aankomst van de rouwauto op een prachtige zomerdag in Egmond aan Zee. We stonden met ons achten rond zijn open graf: een voorloper, een uitvaartleider en wij, zes dragers. En dat was het dan, de uitvaart van Hans, overleden op 66-jarige leeftijd.

Het gedicht op zijn rouwadvertentie: “When I do right / Nobody remembers / When I do wrong / Nobody forgets.” Postscriptum: “U hoeft het graf niet te bezoeken, want dat is toch niet gemeend! Anders was u wel eerder bij mij gekomen.”

Ondanks zijn uitdrukkelijke wens stonden wij, professionals, er wél. Niet dat Hans er nog iets tegenin had kunnen brengen natuurlijk. De uitvaartleider ging nog een stap verder en las een gedicht voor. En nog voor we een moment van waardige stilte hadden betracht, groetten wij alweer af, onderweg naar ons ijsje op het strand en het volgende rondje klaverjassen – Amsterdams klassiek. Zo kreeg Hans gelijk: ook zij die zijn graf wél bezochten, meenden er niets van.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_98aa86ef3007906388a242e113fa8a4f6ba02f3c_avatar

pen icon

Henny A.J. Kreeft

Kloof arm en rijk wordt steeds groter

21 JAN 2019

Afgelopen dagen konden we via de media vernemen dat 26 rijken van de wereld per dag 2,5 miljard erbij krijgen en dat hun vermogen in één jaar met 12 procent is gestegen, terwijl het vermogen van 3,8 miljard armste mensen op aarde met 11 procent is afgenomen (getallen van Oxfam Novib). Dit zal alleen maar toenemen de komende jaren door de vele belastingparadijzen, waaronder Nederland.

Bijna dagelijks krijg ik via de social media vragen uit Palestina voor ondersteuning en support, soms in geld, soms in producten of goederen en dat zijn er vaak zoveel dat je niet eens weet waar je moet beginnen. Echter je weet ook niet of het allemaal waar is wat je te horen krijgt, maar ook meestal te zien krijgt, want het barst ook van de foto’s.
Het enige wat je kan doen, is een organisatie voor goede doelen opzetten, zorgen dat je een kantoortje krijgt in Palestina (Gaza en de West Bank apart) met mensen die te vertrouwen zijn (directe contacten dus!) en waar hulpzoekenden zich kunnen melden.

Daarnaast moet er aan geldinzameling gewerkt worden, crowd-funding of micro-kredieten. Maar dan loop je tegen de muren van het ‘belastingparadijs’ Nederland op, want de Belastingdienst zal me aanslaan wegens inkomsten – die ik niet heb ontvangen, maar gewoon geld ingezameld. En hier zit dus net het probleem van de steeds groter wordende kloof: ik wil me inzetten voor het goede doel, het helpen van mijn broeders en zusters in Palestina, en moet daar belasting over betalen, zodat er minder overblijft om daadwerkelijk hulp te bieden, terwijl de grote bedrijven minimaal 10 procent van hun winsten zo maar weg kunnen sluizen naar belastingparadijzen, en ook via Nederland. De rijke wordt rijker met de hulp van de politiek en de arme wordt armer door toedoen van diezelfde politiek.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?