Lezerscolumn

pen icon

Derek Hogeweg

Likeability of6

Het laatste taboe 2.0

8 JAN 2019

Onlangs schreef ik dat "te laat komen" het laatste taboe is. Daar kom ik op terug. Het achtuurjournaal op Nieuwjaarsdag vormde de basis voor deze rectificatie.

Daarin werd Pauline Krikke, burgemeester van Den Haag, geïnterviewd over de vonkenregen die in de nieuwjaarsnacht over Scheveningen trok. De autoriteiten hadden toestemming gegeven voor iets waar nooit toestemming voor gegeven had mogen worden. Het was niet de eerste keer. Waar mensen werken worden fouten gemaakt. Kleine fouten, grote fouten. Aangezien er overal in deze wereld mensen werken is het logisch dat er nogal wat missers worden begaan.

Een fout maken is tot daaraan toe; toegeven dat je fout zat blijkt een stuk lastiger.

Krikke kondigde aan te gaan "evalueren" over hoe het zover kon komen. Een veelgehoorde reactie. Evalueren is populair. Bij de Bijlmerramp zijn ze nog steeds bezig. Het geeft tijd. Je verplicht jezelf niet tot een inhoudelijke reactie en waarom zou je ook? De inhoud komt later wel, of misschien zelfs helemaal niet. Tegen de tijd dat er een verklaring komt zijn mensen het al lang weer vergeten. Wachten is een goede strategie.

Eerlijk is eerlijk: waarover moet er in het geval van Scheveningen in hemelsnaam geëvalueerd worden? Er stond een stapel pallets in de fik. Die stapel was te hoog, de wind stond verkeerd en toen ging het mis. Klaar. Next! Het had Krikke gesierd als ze gewoon even had toegegeven dat er een fout was gemaakt. "Dit hebben we totaal verkeerd ingeschat, ontzettend dom. Zal nooit meer gebeuren". Zoiets.

Nee, dit is geen poging om iemand te laten aftreden. Alsjeblieft zeg. Wat is dat toch met bewindslieden en aftreden? Altijd maar dat aftreden als het mis gaat. Wat hebben we daar nou aan? Als een politicus willens en wetens de boel loopt te flessen, ja, dan moet je lekker aftreden. In al die andere gevallen moet je je misschien eens afvragen of fouten maken niet gewoon menselijk is. Af en toe een beetje dom doen is heel gezond.

Geef het gewoon toe. Liever een beetje dom (en dat toegeven) dan urenlange evaluaties door speciaal aangestelde commissies, die onder het genot van koffiekannen en pistoletjes met ham en kaas gaan uitvogelen "hoe het nou zover heeft kunnen komen". Doe me een lol. Kom niet met rapporten met als titel "Yolo" (Haren, Project X, ene Job Cohen) als je jong was in de jaren zestig. Geef het gewoon toe: fouten maken is men-se-lijk.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_98aa86ef3007906388a242e113fa8a4f6ba02f3c_avataruser_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

pen icon

Mattanja Gerritsen

Likeability of6

Hoe wij Zielloos Zwemmen in Zelfredzaamheid

1 UUR

Ik ben zielig. Ach, wát een enorme opluchting om dat hardop uit te kunnen spreken. Ik zal mij nader verklaren, voor je afhaakt na deze treurige eerste zin.

Ik ben één van die mensen die door genetische klunzigheid vrij frequent pech heeft. Gooi daar een portie zwakke gewrichten bij en het resultaat is een meisje wiens handen uit krukken bestaan, als tentakels van kunststof. Niet zo zeer plezierig, maar je raakt eraan gewend.

Momenteel zit ik weer in één van die situaties, waarbij ik voor een geringe tijd mijn uiterste best moet doen om niet over mijn eigen voeten en/of tentakels te struikelen. Omdat huilen in een hoekje nou eenmaal op een gegeven moment gaat vervelen, komt er altijd een moment dat ik mij weer in de buitenwereld moet begeven. Het openbaar vervoer is hierbij mijn groenblauw, logge redder in nood. Nu, deze dagelijkse, enerverende tripjes leveren wat stof tot nadenken op. Voor de beeldvorming zal ik zo’n reis even kort beschrijven.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_114823caeaf3293a1f8d80697b4462245239d30e_avataruser_b25cc203fa069c78fab515551cd0f3ae60297ffd_avatar

pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

12 JUN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_430e611cc5c1d503b3eb79b2c5ba3a2825b59127_avataruser_159ae67af55967da68dd5ddbe7b2b6ea54316185_avataruser_e07f1f18098afc4074a885b141e9f566e328c6d5_avatar

+100


pen icon

Ruth van der Stouw

Happy

VANDAAG, 09:18

Heb je ooit nagedacht over wat je wil worden als je groot bent? Ik namelijk wel. Heel vaak eigenlijk. Ik weet niet zeker wat de toekomst voor mij zal brengen, maar ik weet wel dat ik iets wil doen dat me gelukkig maakt.

Ik denk dat er tegenwoordig een enorme druk op studenten ligt. Aan de ene kant wordt ons verteld om te doen wat we willen, maar aan de andere kant wordt ons verteld om te studeren en een fatsoenlijke baan te krijgen. Ik voelde deze druk zeker toen ik op de middelbare school zat. Mijn ouders zijn helemaal niet zo streng, maar ik was nog steeds bang om hen teleur te stellen.

Tegenwoordig spelen sociale media een grote rol in het leven van veel mensen, vooral die van jongeren. Ik denk dat sociale media ons perspectief kunnen veranderen op wat we belangrijk vinden en wat we in het leven willen bereiken. Het verandert waarschijnlijk ook onze kijk op wat geluk is. Dat zal ook één van de redenen zijn waarom onze ouders het soms niet eens zijn met onze opvattingen over wat belangrijk is en wat niet.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Karin de Groot

Likeability of7

We hebben een beller

GISTEREN

‘Ik ben gek op je heerlijke borsten. Ik zou ze... ‘
Jaaah, daar zal de Liefste zijn.
 ‘. . . en met m’n hoofd tuss... ‘
Oh! Ik voorzie een feestelijke avond.

Alleen zie ik de Liefste nergens, dus ik ga op het geluid van de stem af, die uit de slaapkamer lijkt te komen.
Deur open.
Niets.
Ik loop het balkon op en ik zie een auto voor de deur geparkeerd staan. 
Ja hoor... we hebben een beller.
En die realiseert zich niet dat een auto net zo geluiddicht is als de Kuip bij de eerste treffer van het Nederlands elftal.
Ik ga er lekker voor zitten, want er komt een hoop geluid uit de auto.

‘Hmm schatje, vertel eens . . . Wat ga je allemaal met me doen?’, vraagt de Stem.
De vrouw in de auto kan ik niet verstaan, maar aan de Stem, die door haar speaker schalt, te horen moet het verrot opwindend zijn.
De auto barst zowat uit z'n casco van de Ohhh's en Ahhh's.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelikelol
user_ec91c6840cd1363e3c401b2f003890e0c1944b34_avataruser_b058421757a1bd3fc93010cc53d7e2c17dd802c2_avataruser_4859d4d9d2ac39af8a06fe36e2bed592a8d9da39_avatar

+5


pen icon

Jacqueline Egthuijsen

Bitterballetje?

GISTEREN

Wat jullie misschien nog niet weten, is dat wij niet zulke klussers zijn. En als je net een huis hebt gekocht, dan is het op zich wel handig als er iemand is die een beetje handig is. Daarom zijn er (bijna) elke dag wat mensen aan het werk om ons huis zo snel mogelijk tot paleis om te toveren. En deze hardwerkende mensen moet je af en toe op wat lekkers trakteren, anders lopen ze de kantjes eraf. Dus het leek manlief en mij wel een heel goed idee om de zaterdagmiddag af te sluiten met een bittergarnituurtje.

En om met een bittergarnituurtje aan te kunnen komen, moesten we eerst de snackbar nog zien te vinden. Ondertussen zijn we toch al best bekend in Uithoorn, maar de snackbar, daar waren we nog niet geweest. Maar geen probleem, Google weet alles en dus ook waar de dichtstbijzijnde snackbar is. Zo gezegd, zo gedaan. Bittergarnituurtje voor zes man besteld, want met onszelf meegerekend zouden we met zoveel mensen moeten zijn.

Kom je dan aan met je schaal vol bitterballen, om vervolgens tot de conclusie te komen dat er niemand meer in je huis is. Dus hebben we ze lekker gemaakt met een foto en hebben wij die 6-persoons hap maar met z’n tweeën naar binnen gewerkt.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Eva van Deth

On Fire

Gelukkig hebben we niets gedaan

GISTEREN

Je blaast de digitale kaarsjes op je Huawei P160 uit. “Nog vele jaren!”, roept je moeder blij vanuit haar stoel. Glimlachend loop je naar haar toe en vertelt dat je nu echt moet gaan. De deur valt in het slot en je loopt door de gang naar buiten. “Nog vele jaren”, mompel je zachtjes. Nooit had je verwacht deze leeftijd te bereiken. Je stapt in de auto. Een vriendelijke stem vraagt wat het eindpunt mag zijn. De gordel wordt vastgemaakt en de motor start. Je ziet de torenhoge flats en rijtjeshuizen aan je voorbijgaan en denkt terug aan vroeger.

Op de voorruit verschijnen afbeeldingen van het jaar 2019. Lachend bekijk je een paar foto’s van de klimaatstaking. Duizenden mensen hadden zich verzameld op het Malieveld en hun best gedaan om een spandoek of bord te maken met daarop iets geschreven als ‘Save our future’. Het leek wel of iedereen bang was voor de opwarming van de aarde. Als je toen eens wist, wat je nu weet..

De aarde is namelijk niet eens één graad opgewarmd. De ijskappen zijn niet verder gesmolten en Nederland ligt er droog bij. Greta Thunberg zou zich nu wel kapot schamen, grinnik je. Gelukkig hebben we al die jaren en het geld niet verspild aan ‘global warming’.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelikelol
user_4598dba97721f2134830e2704398578f5f537662_avataruser_f410fed3210c31cc7355d24b747bcab8a2f9404b_avataruser_cba832b942a3c36594d568ef5d2e821eecd51151_avatar

+43


pen icon

Yvonne Koppelaars

Einde in zicht

GISTEREN

De regen klettert tegen de ruiten en de vogeltjes in mijn tuin doen zich tegoed aan allerlei lekkers dat ik voor ze in mijn appelboom heb gehangen. Ik ben blij met ‘t leven en ben een gelukkig en positief mens. Toch wil ik even wat kwijt. Ik maak me namelijk ernstige zorgen. Zo kan t niet langer. Eigenlijk gaat t helemaal niet goed. Niets van de dingen in de wereld die er echt toe doen gaan goed.

Af en toe is er een klein lichtpuntje aan de horizon, iets positiefs, maar dat is te verwaarlozen. Jullie weten ook vast wel wat ik bedoel toch? Ik zal een paar dingen opnoemen. ‘t Klimaat, aangestoken bosbranden, plastic overschot, bio-industrie, groeiende wereldbevolking, verdwijnen van allerlei kleine beestjes, zelfs obesitas en ruimte vervuiling... ‘t moet niet gekker worden toch?

Waarom zijn we niet zuinig op t allerbelangrijkste wat we hebben?Moedertje aarde.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Han Maas

Gouden Televizier-Ring (Angela was te jong)

12 OKT 2019

Ziezo, daar zijn we van af: 'Ik vertrek', een paar jaar geleden. Maar nee hoor, Martien Meiland heeft heimwee en komt terug naar Nederland. Inmiddels uit de kast gekomen die al jaren openstond. Toch vertrekt ie gelukkig weer naar een chateau in Frankrijk. Gaat John de Mol hem nog volgen ook…
De boeren van Yvon Jaspers renden achter vrouwen en karnemelk aan, Meiland lurkt voor het middaguur al aan de wijn – maar een sigaret roken op tv is op ieder uur van de dag uit den boze.
Chateau Meiland is genomineerd voor de Gouden Telvizier-Ring. Een gedevalueerde wedstrijd.
De chips en het bier bewaar ik voor donderdag als het Nederlands Elftal speelt. Ook al is het maar tegen de Noord-Ieren.

Toch kijk ik ernaar. Kom op, het is maar tv. Even flink zijn.
Het online-typetje heeft haar prijs gekregen. Ze houdt van iedereen natuurlijk. Nog even volhouden, kijken naar wat sentiment bij geïnterviewden. Griezel Meiland is wel erg vaak in beeld.
‘De lijnen zijn gesloten!’
Schiet op, zeg nu maar dat Chateau Migraine heeft gewonnen en sluit af. Vervolgens kijken en luisteren naar de kritische Jeroen Pauw.
Maar Pauw vindt het prachtig, evenals Ron Brandsteder. Ik kan het allemaal nog aan totdat ze in beeld komt: de hamster die zelfs Douwe Egberts koffie beoordeelt naar het aantal waardepunten op het pak. In haar bolle wangzakken de kijkcijfers en onder in beeld:
‘Angela de Jong, tv-recencent’. Het is gedaan met tv én de spelling.

Wat kun je mensen toch missen die wekelijks op dezelfde dag op tv verschenen. Zonder Gouden Televizier-Ring, maar met zichzelf, en toch in een andere gedaante.
Bijvoorbeeld op zondagavond, direct na Studio Sport. ‘Even stil nu, het gaat beginnen.’ Je hebt nog niets gehoord, maar je moet al lachen. Wim de Bie als griezel Meiland. Zelfde postuur, maar wél komisch. Kees van Kooten als de met een burn-out door het nietsdoen kampende huisvriendin.
Ik herinner mij nog een sketch van Kees van Kooten. Gekleed in een met speelkaarten bedrukt pak bezocht hij ‘Sjon’(de Mol) en ‘Sjoop’(van den Ende) om ideeën aan te verkopen. Hij mocht nog eens terugkomen…
Was Angela te jong om dit ongeëvenaarde niveau te bekritiseren? Ze had het nooit aangedurfd.
Een vervelend typetje. Typetjes spelen kun je beter aan Van Kooten en De Bie overlaten en aan actrice Elise Schaap, winnares van de Televizier-Ster Acteur/Actrice.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Rachida Issaoui

Oor voor de ander

12 OKT 2019

We leven in een gestresste maatschappij. Er is weinig tijd en we moeten zoveel doen. Ik probeer voor mijn dierbare tijd te maken. Ik wil niet het type vrouw zijn dat zich laat leven. Want eerlijk gezegd kun je als je het wil tijd maken hoe druk je ook bent.

Ook op mijn werk probeer ik me te ontwikkelen en niet een gestresste doktersassitente te zijn die wel een duizendpoot is, maar valt over haar poten. Mijn patiënten zijn mijn prioriteit, wanneer eenzame ouderen of andere patiënten hun verhaal delen dan luister ik aandachtig. Vaak ontstaan gesprekken spontaan aan de balie of in de behandelkamer. Soms heb ik ook nog veel te doen, maar ik denk dan wat maakt het uit dat ik iets uitloop. Het werk zal ik zeker afmaken, maar die tien minuten aandacht voor mijn patiënt zijn me heilig.

De hoogbejaarde man die vertelt dat vrouwen zijn huis niet inkomen omdat hij hierdoor gelukkiger is of de vrouw die net haar zoon kwijt is en hem zo mist verhalen die te maken hebben met de ark des levens.
Verhalen van mensen uit alle windstreken met elk hun eigen verhaal. Ik interesseer me voor al mijn patiënten ongeacht wat hun status of toestand is. Iedereen is voor mij gelijk ze zijn allemaal zielen met hun eigen levenspad.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Guus Gelsing

Geef je vruchten aan een ander

11 OKT 2019

Een paar jaar geleden kon ik mezelf nog weleens vermaken met een goed motivatiefilmpje. Je weet wel, zo’n video waar eigenlijk gezegd wordt dat je leven nu geen drol waard is en dat je je dromen waar moet maken. Typisch Amerikaans: Alles is mogelijk, dus haal het beste eruit.

Tja, ik ben ook weleens wanhopig geweest dus grijp je alles aan wat enige soelaas kan bieden en je in beweging kan brengen. Zo was ik dit keer niet wanhopig, maar zorgde een of ander algoritme ervoor dat ik stuitte op een motivatiefilmpje van Arnold Schwarzenegger, voor velen bekend als The Terminator.

Ik kon mijn nieuwsgierigheid niet bedwingen en drukte op ‘afspelen’. Wat heeft die ouwe knar te vertellen, dacht ik. Het filmpje startte en gepassioneerd vertelde Arnie over zijn levensverhaal en hoe hij extreem doelgericht te werk is gegaan richting zijn succes. Gatverdamme.
Het was eerlijk gezegd niet om aan te zien. Waar komt die ziekelijke behoefte toch vandaan om al je doelen te willen bereiken, vroeg ik me af. Ik vind het maar een gevaarlijk gedachtegoed dat je vooral bezig moet zijn met je eigen doelen, discipline moet kweken en geen genoegen moet nemen met minder. Waar zijn de motivatiefilmpjes op internet die als basis hebben: Ja, ik geef me zelf af en toe een schop onder m’n reet, maar uiteindelijk doe ik het niet voor mezelf, maar om wat bij te kunnen dragen aan het welzijn van de rest.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Eduard Sarens

De beste van het jaar

11 OKT 2019

Ik vroeg mij vandaag af.
Wie gaat dit jaar de beste schrijver, of columnist
Worden van 2019?
Hoe je mij als figuur ook wil bestempelen.
Als mens, figuur, persoon, iets, dier, wat je er ook
Van kunt maken en het meest mee associeert.
Om mij te kunnen bestempelen met iets.
En daarnaast wat vind de mensheid überhaupt van
Mijn schrijfstukken in de metro.

Ik ben ook geen (tja) om iemand te vragen
Wat hij of zij of vind van mijn geschreven stukken.

Zoals bijvoorbeeld.
Mensen, buitenlanders, sinterklaas, zwarte piet,
De kerstman, god, politiek, dieren, Belgen.
En nog meer groepen die je kunt verzinnen.
Om eerst een beoordeling te krijgen voor
Dat ik het instuur naar de metro lezer column.
Omdat de ondervraagde dan al zeggen dat ze
Mijn geschreven stukken al niets vinden.
Dat ik het dan niet instuur omdat ik het antwoord
Al weet van twee figuren van de aarde.
Die ik het meest neutraal de volledige mensheid
Vind voorstellen voor een neutraal antwoord.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Laura Hendriks

Killing diner

11 OKT 2019

Hij kijkt haar aan; zij kijkt naar het bord met aardappelpuree voor haar neus. Hij kijkt weer weg. Het geluid van een mes dat over een bord schraapt onderbreekt de stilte. Hij kijkt haar weer aan en ziet haar met walging naar haar bord staren.
‘Vind je het niet lekker?’ vraagt hij onzeker.
‘Het gaat wel,’ zegt ze koeltjes.
Hij kijkt naar de tafel die vol staat met bakjes die eten bevatten en hoort haar vingers zacht op tafel tikken. Als reactie daarop vestigt hij zijn blik nog strakker op de bakjes. Het tikken wordt steeds harder en zijn gezicht wordt met elke tik strakker. Om zichzelf vorm te geven stopt hij snel een vork vol aardappelpuree in zijn mond en voelt de stukjes aardappel in zijn mond zwemmen; hij houdt ervan. Het tikken vult nu de hele eetkamer en dus graait hij naar een stokbrood te midden van de tafel. Zijn vingertoppen glijden over het brood voordat hij het beetpakt en naar zich toetrekt. Dan stopt het tikken ineens. Vanuit zijn ooghoeken ziet hij haar hand om het heft van een broodmes heenslaan en hij slikt onhoorbaar. In een fractie van een seconde houdt ze het mes voor zijn neus en kijkt hij scheel om het lemmet goed in de gaten te kunnen houden.
‘Hier, dat snijdt makkelijker,’ zegt ze kalm.
Hij slikt nog een keer, nu wel hoorbaar, en pakt het mes snel aan. In zijn haast snijdt hij een ondiepe snee in zijn handpalm en stopt die gauw in zijn servet.
‘Excuseer mij even,’ zegt hij en maakt aanstalten om op te staan.
Dan ziet hij dat de vrouw het mes opgepakt heeft, eraan likt en hem met een griezelige glimlach aankijkt.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Derek Hogeweg

Uit het raam

11 OKT 2019

Ik behoor tot de 1% die, tot afgelopen woensdag, nog nooit van Chateau Meiland had gehoord. Nouja: achteraf had ik wel 's een fragment voorbij zien schieten. Maar actief kijken? Dat deed ik niet. Het programma ging er woensdagavond vandoor met De Gouden Televizier-Ring. Terecht? Geen idee.

Ik moet bekennen dat ik überhaupt geen tv meer kijk. Het LCD-scherm dat in de woonkamer staat heeft bestaansrecht dankzij Netflix. Ik ben er vrijwel zeker van: zonder Netflix had ik nu geen tv meer gehad. Want waar moet ik nog naar kijken? Welke programma's vullen nog wezenlijk iets toe aan het huidige aanbod, zijn écht de moeite waard? Ik heb een hekel aan reality-tv. Daarmee kan er direct een streep door driekwart van het assortiment. Kijken naar hoe mensen vreemdgaan op een onbewoond eiland heeft me nooit zo getrokken. Je moet er van houden.

Verder zijn er ontzettend veel publieke programma's die een spin-off hebben bij de commerciëlen. Of andersom. "Beter goed gejat dan slecht bedacht", lijkt het heersende motto in Hilversum. Er moeten vooral niet teveel hersens aan te pas komen. Ome John kan er wat van. Kijk je zo scheel als een kanarie en kun je een gek dansje? Geen paniek: je kunt je melden bij Talpa. John de Mol, de zogenaamde mediamagnaat, is uitsluitend geïnteresseerd in de plusjes en minnetjes onderaan de streep. Begrijpelijk, voor een zakenman. Alleen jammer dat hij hiermee voorbijgaat aan het hoofdstuk "variatie". John kijkt zelft nooit tv, dat weet ik zeker. Of hij heeft een héél slecht geheugen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Frank Brugman

Een ongewone dag als alle anderen

10 OKT 2019

Woensdagochtend 7:25 en ik sta op het punt om te vertrekken van huis. Ik wil de metro halen van 7:35 Pijnacker Zuid - Den Haag CS. Dat zou ik net kunnen redden. Snel draai ik de sleutel van mijn tuindeur om. Ik ben op schema. Ohnee. De kliko staat nog op straat. Dit gaat me 2 minuten extra kosten om die binnen te halen.
Alsnog spring ik op de fiets naar het metrostation. Dan maar een tandje erbij. Gaat lekker. Met flinke pedaalslagen snel ik over de weg. Met ferme spoed fiets ik de stalling tegemoet en ajaj, daar zie ik de metro al vertragend het station binnenkomen. Met een nieuwe PR knal ik mijn fiets in de fietsbeugel spring eraf, en ren het spoor over naar perron. Gelukkig de slagbomen gingen nog niet dicht. Tot 2x faalt het inchecken! Ik laat een 'F*CK you' klinken en ik sprint toch maar de metro in. Dan maar zwart. Helaas toch geen stoel. Gelukkig bemachtig ik bij het volgende station de enige vrijgekomen stoel. Nu kan ik bijkomen. Ik kijk om me heen en ik zie een behoorlijk leeftijdsverschil tussen mij en mijn meepassagiers.

Dit keer vallen de jonge dames om me heen op. Een blonde vrouw met felgele regenjas en zilveren ringen bijt zich stuk op een Sudoku. Ze gaat het redden. Met een paar laatste drieen en achten vult ze het 9x9 cijfervlak. De jongedame naast me is met een app zwartwit plaatjes aan het inkleuren. Vliegensvlug ontstaan er een mooie artistieke tekeningen. Wow. In haar open tas zie ik een grote pak sigaretten. Dat had ik niet verwacht. Tegenover me houdt een spichtig meisje haar ogen de hele tijd gesloten. Haar beide dunne handen liggen op haar tas. Ze probeert nog even wat energie te sparen denk ik. Een balletmeisje? Links van me bestudeerd een brunette de geografie van Zuid Nederland. ?
Ik ben onder de indruk van de jonge generatie. Zij hebben het lastiger dan wij, de 50 plussers.

We rijden Den Haag CS binnen en, oh ja, chips, ik had niet ingecheckt... Hoe ga ik dat oplossen? Ik loop vrij dicht achter een bebaarde man aan, anoniem in de menigte, maak met mijn kaart een schijnbeweging richting uitcheckpaal en wonder boven wonder gaat er geen sirene loeien als ik door de poortjes loop.
Ik heb het weer gered. Den Haag here I come. Het is weer net zo een ongewone dag als alle anderen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Amaya Pelt

Likeability of5

Het goud aan het eind van de regenboog

10 OKT 2019

Elk jaar op 11 oktober is het Coming-Outdag. Op deze dag wordt er aandacht besteed aan het moment dat een lesbienne, homo, biseksueel of transgender openlijk voor zijn/haar seksuele geaardheid of genderidentiteit uitkomt.
Door het hele land worden er activiteiten georganiseerd en regenboogvlaggen worden gehesen. Er is aandacht voor de LGBT-gemeenschap.

Zelf val ik als vrouw op vrouwen en maak ik daar geen geheim meer van. Toch voelt het niet overal veilig genoeg om daar open over te zijn. Juist daarom zijn dit soort dagen nodig en dat maakt het voor mij ook heel dubbel. Want hoe belachelijk is het eigenlijk dat dit soort dagen nodig zijn. Dat iemand die niet hetero is dat moet vertellen omdat er vaak raar opgekeken wordt als je daar niet even ‘een moment’ van gemaakt hebt.

‘Uit de kast komen’, ik kan die zin niet uitstaan. Veel mensen in de maatschappij verwachten dat iemand die homo/transgender is dat eerst vertelt. Het is dus de maatschappij die mensen in ‘kasten’ duwt en daarna de deur op slot doet. ‘Uit de kast komen’ is namelijk niet heel makkelijk in een maatschappij die je er eerst in heeft geduwd en verwacht dat je er niet stiekem uit ontsnapt. Met het codewoord ‘ik ben gay’ of het codewoord ‘ik ben transgender’ kom je er wel uit maar dan begint de uitdaging pas echt. Reageert je familie goed? Hoe reageren je vrienden? Kan je het wel of niet op je werk vertellen? Je gaat bijna 100% zeker meerdere keren in je leven gediscrimineerd worden en je onveilig voelen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_4bbb22f3d02daa5a88bf020863e1e3ee1167a459_avatar

pen icon

Jan-Kees Joosse

Likeability of6

Een gaatje voor zuurstof

10 OKT 2019

11 oktober is voor velen een dag die naar de twaalfde onderweg is, maar niet voor degenen die zich gezien voelen als er ergens een regenboogvlag aan de gevel wappert.

Als scenario student op de filmacademie is alles fictie. Wat er van mijn werkelijkheid in zit, weet alleen ik. Op deze dag is er voor mij geen ontsnappen aan de realiteit. Elk jaar drukt deze dag een aantal persoonlijke sleutelmomenten onder mijn neus. Bij die momenten denk ik aan de mensen die beter hadden moeten weten, maar ik denk veel liever aan m’n neef.

In de huiskamer, achter de enige computer in een strenggelovig huishouden. Daar zat ik, als 15-jarig jochie mijn Hyvesprofiel te pimpen. Plotseling werd er een chat geïnitieerd door mijn Neef. Acht jaar ouder dan ik, al tijden niet gezien of gesproken en verhuisd van het Zeeuwse platteland. Hij had aan mij gedacht. Na de gebruikelijke koetjes en kalfjes vroeg hij naar m’n geaardheid. Blozend en bozig antwoordde ik eerlijk dat ik dit nog niet wist en kapte ik het gesprek geschrokken af. “Hoe weet hij dit?! Door wie is hij ingeschakeld? Waar bemoeit hij zich mee!”

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avataruser_714bd29d43b0aedf374cc46b27493feda7e4aab7_avatar

pen icon

Marsha Jongeneel

Likeability of5

Je moet er dwars doorheen

10 OKT 2019

De eerste levensles die ik onbewust mee heb gekregen door een boek dat me altijd werd voorgelezen is "We kunnen er niet omheen, we kunnen er niet onderdoor, we moeten er dwars doorheen."

De regen verspert me het zicht op het wegdek. M'n wimpers proberen de druppels nog enigszins weg te knipperen, maar dat is tevergeefs. Ik nader een plas en scheur er dwars doorheen.

Ik heb geen tijd om te schuilen, als ik al de optie op het oog had gehad. De regen gaat stug door, en dus trap ik nog iets steviger door. De tranen vermengen zich met de druppels, die inmiddels al geen druppels meer zijn, maar meer stromen water. Ik ben doordrenkt, maar moet door zoals ik altijd ben doorgegaan.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_f17b1384ae164bd6330e1249955850e87b84cbb9_avatar

pen icon

Maria Couprie

Beschuitrestaurant

9 OKT 2019

Wachten op de bus voor het station, speelplaats van de gekkies zonder thuis. Benen over de vuilniszak gedrapeerd, vervaarlijk leunend tegen een lantarenpaal die aan het busasfalt grenst, heeft de muisneusvrouw het ene na het andere goede idee. “Een beschuit restaurant” roept ze, ”daar kan je de man van je dromen tegenkomen, voor maar 9 euro 99!”

Dan tumult op rechts, het godverdomme vrouwtje komt de stationskebab uitrollen. “Godverdomme vuile tyfuslijer”, lispelspuugt ze tussen haar overgebleven tanden door. “Ik ken jou wel tering mongool, godverdomme”.

“Een magnetron restaurant”, roept muis enthousiast, “daar kan je je eigen prakkie opwarmen, voor maar 6 euro 99, mevrouw!”. “Godverdomme, godverdomme, godver, godver, godverdomme”, zingsmekt het vrouwtje voor me langs. “Hou je bek klootzak!”, braakt ze de zachtjes huilende man toe, die krampachtig een krant als een supermancape om zich heen klemt.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

C. Tobias

Emotionele manipulatie

9 OKT 2019

Greenpeace oprichter Patrick Moore, gaf aan weg te zijn gegaan omdat, Greenpeace niet meer voor het behouden van de mensheid stond en daarbij ook dat Greenpeace maling heeft aan wetenschap. Greenpeace kennen wij alleen natuurlijk, voornamelijk, voor het in actie komen tegen zeehonden en walvis jagen. Nu zullen wij dan even met zijn allen Greenpeace bedanken, dat er een over populatie aan zeehonden is die heel wat vis uit de oceanen leegvreten, dat dan samen met heel wat zeeleeuwen.

Keer op keer bewijst tijd, dat wanneer de mens zich gaat bemoeien met zaken waar het geen verstand van heeft, het er meestal slechter van wordt. Als voorbeeld de zeehonden, maar ook de richtlijnen van het dieet in bijvoorbeeld Amerika, richtlijnen die hebben geleid naar een epidemie van obesitas en diabetes. Kleinschalige onderzoeken, gebruikt om mensen te binden via emotionele manipulatie, onderzoeken die nergens onderbouwt waren, of diep genoeg, om enig substantie te vormen. Maar de industrie nam zulke onderzoeken aan, bouwde hun imperium op deze kortzichtigheid en vernielde zo generatie achter generatie hun gezondheid.

Nu is de over-populatie te wijten aan medische vooruitgang, vooruitgang in landbouw en het exporteren van deze vooruitgang naar Afrika. De U.N. geeft aan dat er een stijging van zo’n 4 miljard mensen zal zijn, tussen nu en 2100, welke dan voornamelijk in Afrika en het Midden-Oosten zullen zijn. Afrika en China zorgen nu, al volgens de U.N, voor 90% van plastic in onze zeeën en Oceanen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?