Lezerscolumn

pen icon

Nelke Roose

Toon meer diversiteit al voor de puberteit

3 DEC 2018

Geef ons meer kinderverhalen op televisie en in boeken die gaan over holebi’s en transgenders, want dat zou een wereld van verschil maken. Geef onze kinderen bijvoorbeeld een Disneyprins die samen met de man van zijn dromen op een tapijtje vliegt.

Met meer diverse kinderverhalen, geven we kinderen een breder beeld van wat liefde is. Want dat beeld is vandaag maar erg beperkt. Toen mijn lief en ik bijvoorbeeld samen gingen babysitten, vroeg het achtjarig meisje aan ons of we verliefd waren. Wanneer wij, elkaar dromerig aankijkend, “ja” antwoordden, volgde snel de tweede vraag: “En hoe heet hij dan?” Gewoon omdat wij twee meisjes waren, kwam het niet in haar op dat we wel eens op elkaar verliefd konden zijn. Met andere liefdesverhalen op papier of tv kunnen we kinderen tonen dat er meer is dan het voor hen bekende scenario van jongen en meisje zaten samen op de bus, tien minuten later kus kus kus.

Als kinderen van jongs af aan al via hun boeken, films en series merken dat gay echt wel okay is, zullen ze opener zijn voor diversiteit en minder snel holebi’s pesten. Hoewel de wetten in België ver staan voor holebi-gelijkheid, moet de mentaliteit nog een hele weg afleggen. Homofobie is nog steeds groot, ook op onze speelplaatsen. Zo toont de Britse documentaire Growing Up Gay hoe de helft van de holebi-jongeren ooit gepest werd op school. Als je favoriete superheld niet alleen de wereld redt, maar ook toevallig het hart verovert van iemand van hetzelfde geslacht, dan kijk je misschien wel anders naar dat ene klasgenootje dat ook voor het andere team is.

Queer rolmodellen helpen holebi-jongeren, gewoon door te tonen dat je én holebi én gelukkig kan zijn. Opvallend is dat 40% van de holebi-jongeren te maken krijgt met mentale problemen, tegenover 25% van de hetero-jongeren. Vaak is het accepteren van zichzelf als ‘niet hetero’ voor jongeren een moeilijk proces.

Het leven van holebi-ouders en hun kinderen zou gemakkelijker zijn als er vaker holebi’s voorkwamen in populaire kinderprogramma’s, -boeken en -films. Om een prentenboek waarin een gezin voorkomt ook voor kinderen van same-sex ouders herkenbaar te maken, moet er een beter alternatief zijn dan zelf met Tipp-ex en stift te werk gaan. Meer inclusieve verhalen zorgen ervoor ddat die kinderen en ouders zich minder als de uitzondering voelen.

Laat kinderen in contact komen met liefde in verschillende vormen en verzeker zo meer verdraagzaamheid en acceptatie voor de lgbtq+ gemeenschap in de toekomst.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Joey Rietveld

Likeability of7

Samen op plastic dieet.

21 SEP 2018

Ik word doodgegooid met termen als duurzaamheid, energietransitie en klimaatverandering
En gelukkig maar, want klimaatverandering bestaat, het is in volle gang en we moeten allemaal ons steentje bijdragen willen we een wereld achterlaten die duurzamer is ingericht. En bijdragen aan die duurzaamheid kan op zoveel manieren. Een beetje minder vlees eten, vaker de fiets pakken dan de auto, een zonnepaneel op je dak of eens stoppen met al dat plastic. We lijken het nog weleens te vergeten, maar ook het gebruik van plastic moet verminderen. De hoeveelheid plastic die wij allemaal in ons dagelijks leven uit de supermarkt richting de prullenbak slepen is ongekend groot. En dat, terwijl veel van deze single-use plastics overbodig zijn. De consumptiemaatschappij waarin wij leven is gevuld met in plastic verpakte luxe producten. En we doen onszelf graag geloven dat het niet uitmaakt, of misschien denken wij er allemaal überhaupt wel niet genoeg over na. De consumptiemaatschappij is tenslotte ook niet ingericht om je druk te maken over dat plastic flesje dat je iedere ochtend in de AH to go koopt en daarna gelijk weer weg gooit. En de consumptiemaatschappij is ook niet ingericht om je druk te maken over dat plastic tasje in de supermarkt, dat je maar één keer gebruikt om je in plastic verpakte komkommers en bananen richting het einde van de straat naar huis te vervoeren. Maar gelukkig zijn er initiatieven als ‘Het plastic dieet’ van Blue City Rotterdam om bewustwording rondom plastic verbruik te vergroten, zijn er steeds meer gemeenten die het scheiden van afval stimuleren en kosten die verdomde tasjes in de supermarkt tegenwoordig 10 cent. Maar de maatregelen die nu genomen worden slaan nog geen deuk in een pakje boter en zoals ik eerder al zei zouden we allemaal ons steentje moeten bijdragen. En deze oproep betekent natuurlijk niet dat al het plastic morgenochtend verdwenen moet zijn, maar het begint bij een bewuste vermindering. Stop ‘s ochtends een hervulbare waterfles in je tas, en dat flesje spa blauw is ineens overbodig. En als je ‘s ochtends een thermoskan met koffie maakt, dan heb je die to-go beker van het station ook niet meer nodig. Maar ochtenden zijn druk, iedereen staat tien minuten later op dan dat hij had moeten doen en koffie to-go is handig. Maar laat voor een keer die plastic deksel dan eens liggen, want verandering begint bij jezelf. En als wij dat allemaal drie dagen per week doen, dan komen we er samen wel.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovelol
user_1d1affc1f4a9f1ffe544871d3831ecb4c7a10f5e_avataruser_e13c95cb595a994ef3d31dcb745b62319c5ce7c8_avataruser_72cb52d9f11ea73723f72cc59c8babc95bb97f08_avatar

+25


pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

7 JAN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column binnen 48 uur en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_174b47034a66c239bf8a1894f86a67435bf59c8a_avataruser_cba4018e54d892ce78bee4a225ebb8fd90a711c5_avataruser_0dc287e37917b90cd28ba7f7a210ff943da31425_avatar

+100


pen icon

Karien Toebes

Ik ben een dier

GISTEREN

Ik werk nu zo’n 2,5 jaar als vrijwilliger op een kinderboerderij. Wekelijks help ik de dierverzorgers een ochtend met dieren voeren, hokken en stallen uitmesten, poep scheppen in de weides en losse klusjes als hooibalen stapelen en voerbakjes schoonmaken. Heerlijk werk om te doen. Het is praktisch, nuttig, ik ben lekker lichamelijk bezig, in beweging en in de buitenlucht.

Gedurende het jaar zie ik de seizoenen voorbij komen en niets is zo mooi als in de winter de schapen met hun volle vacht met wol door de sneeuw te zien lopen. Vervolgens komen in het voorjaar de bomen weer tot leven en rennen lammetjes en kleine geitjes springend door de weide, wanneer ze voor het eerst naar buiten gaan. ‘s Zomers is het groener dan groen en een gezellige drukte in de naastgelegen speeltuin. Verspreid over het terrein zijn dan de prachtige, groenblauwe veren van de pauw te vinden, die hij hartje zomer altijd loslaat. En de herfst, daar is maar één woord voor: kleuren.

Iedere keer als ik daar kom, geniet ik weer van de bewoners en hun eigenaardigheden: het gezellige gepiep van de cavia’s, de rond schallerende kippen, de twee tevreden knorrende landvarkens liggend in hun hok, de kenmerkende roep van de pauw, oude poes Giechel die op haar vaste plek bij het raam lekker in d’r mand ligt en mijn persoonlijke favorieten: de geiten. Je hebt de rustige alles van een afstandje bekijkende landgeit Fokke, nieuwsgierige ondeugende Pien en de niet stuk te krijgen oude dame Pinkelot.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Rachida Issaoui

Likeability of5

Ineens was je kankerpatiënt

GISTEREN

'Het is alsof ik in een kooi zit en jullie kijken naar mij’. Dit zei je tegen ons als we jou omringden. In onze ogen las je onze pijn, angst, verdriet en onzekerheid. Achteraf gezien denk ik nu na over je woorden.

Hoe was het in die kooi? Ook al waren we bij je, je hebt je vast alleen gevoeld. Van de ene op de andere dag was je een kankerpatiënt met een hele agressieve vorm van kanker.

Wij konden niet anders dan heel erg bang zijn. We hadden angst om je te verliezen. En daarna hielden we angstvallig aan je vast. Het liefst wilden we je constant blijven omringen, maar dit voelde voor jou alsof je in een kooi zat en iedereen staarde je aan.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_d051ce65a721f9cb91d4936076133a14b0098c48_avatar

pen icon

Rachida Issaoui

Likeability of5

Pak je geluk elke dag

14 JAN 2019

We leven in een tijd, waar mensen met geld geen rust hebben en mensen zonder geld ook niet.

Wanneer je opgroeit, wil je graag je diploma halen en denk je het ultieme geluk te vinden; want je bent klaar met studeren. Wanneer je diploma is behaald, wil je een goede baan. Wanneer je een mooi beroep uitoefent, wil je een nóg betere baan en promotie maken en trouwen. Wanneer je bent getrouwd wil je een groot huis en wanneer je dat hebt, wil je een nog groter huis of een tweede huis. Wanneer dat allemaal lukt, zie je dat de buurman een mooiere auto heeft en dan wil je dat ook. Ook wil je dat je kinderen gaan trouwen en settelen en goed terechtkomen. En ben je daar druk mee en denk je dan klaar te zijn en rust te vinden.

Wanneer ze zijn gesetteld, kijk je naar jezelf in de spiegel en zie je dat je jeugd voorbij is en ook een groot gedeelte van je volwassenheid. Je bent oud, grijs en je lichaam is niet meer zo soepel als voorheen. Het is mens eigen om, terwijl we op reis en op zoek zijn in dit leven, ook te genieten van elke dag. Het geluk dat je zoekt in morgen of een bepaalde gebeurtenis, draag je bij je. De wereld telt miljarden mensen en jij ziet er misschien doorsnee uit, net als een ander persoon. Maar van binnen ben je zo uniek, net als jouw geluk.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_d051ce65a721f9cb91d4936076133a14b0098c48_avatar

pen icon

Anouk Spiegelenberg

Likeability of7

Het hokje is te klein

14 JAN 2019

De redelijk gezette dame op de scooter, waar je de wielen nog net van kan zien, is er niets bij. Het hokje waar ik in geduwd word, past gewoon niet. Sterker nog, hij is er niet.

We kennen het allemaal, de diagnoses, labels hokjes, en de vooroordelen. Ik zal me even voorstellen. Mijn naam is Anouk Spiegelenberg. Ik heb vijf diagnoses, een dozijn labels, nog geen hokje en een bijbel vol vooroordelen, die ik langs heb horen komen. Als het aan mij ligt, ben ik Anouk met een extra uitbundige gedachtegang, een bijzondere kijk op de wereld, nogal luidruchtig en helemaal mijzelf.

Het luidruchtige gedeelte komt niet door de subtiele manier van de trap af denderen, maar ik heb Gilles de la Tourette. Ja daar ging je! Het eerste vooroordeel, ik zie je denken: 'Scheld jij dan?'
Nee niet echt. Alleen op de momenten dat ik mijn hoofd weer stoot aan de balk in mijn kamer, die er al zat voordat ik hier überhaupt kwam wonen.
Ondanks dat voel ik me op sommige dagen nog steeds een bezienswaardigheid in het sprookjesbos van de Efteling; min het sprookjesgedeelte.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_7eeeb1826bafe451b700d014ef25af970473b95d_avataruser_f0d4c708262c73d9e7d223dc64dda698fd8699a2_avataruser_3519745856a8591e20b7378cd890e4a6b8817a35_avatar

+8


pen icon

Sara

Olivia, de vogel die mijn leven veranderde

14 JAN 2019

Ik ben altijd bang geweest voor dieren. Honden, katten, paarden en vogels, dat vond ik al helemaal eng. Ik was echt doodsbang voor dieren. Tot op een dag we een klein, schattig, groengeel parkietje hebben gekocht. Iedereen van mijn familie vond hem geweldig.

Ik niet. Ik werd altijd een beetje hysterisch, wanneer hij uit de kooi was. Ik riep toen ook meestal: 'Doe hem in de kooi waar hij hoort!'

Maanden gingen voorbij. En mijn angst was nog steeds niet weg. De rest van mijn familie pushten me een beetje. 'Raak eens gewend aan hem.' Maar ik kon het niet. Ik vertelde: 'Ik kan mijn angst pas overwinnen, wanneer ik er klaar voor ben.'

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Joke van Zijl

Likeability of6

Juf Joke (wordt verwend)

14 JAN 2019

De kindjes waren nog niet vergeten wat er was gebeurd. De deur van kantoor stond open en nieuwsgierig keek een kleine dreumes naar de lege plek van Frank.
‘Bent U nou de ALLERHÓÓGSTE baas?’, vroeg hij.
‘Nee hoor’, antwoordde ik, ‘ik help alleen maar.’
Hij keek ernstig, knikte en zei beslist: ‘Dan bent u STAGIAIRE!’  en liep weg. Mij met open mond achterlatend.
Soms zag ik al in de hal aan hun snoetjes dat ze iets kwijt moesten. Zo hoorde ik: 'Ben jij nou helemaal alleen?' en ‘Zielig hoor, dat je man dood is.’ Zo lief!

Tegen kerst ging zachtjes de deur open en drie meisjes hielden elkaar vast en zongen zenuwachtig een liedje voor me. Ik draaide mijn stoel en luisterde ontroerd. Een brok in mijn keel bleef me plagen, toen ik de kindjes vertelde hoe mooi ik het vond. Ze keken me vragend aan. Er…werd nog iets van mij verwacht, begreep ik. Misschien kwam het omdat ik zo druk was geweest, maar ik kon niets anders bedenken dan ze nogmaals uitvoerig te prijzen.

Ook nu verroerden ze geen vin. Net toen ik me ongemakkelijk begon te voelen, dacht ik aan de stickers. Ik kon opgelucht ademhalen. Ineens hadden ze alleen maar aandacht voor wat Juf Joke te bieden had. Eén van hen vond een paardje met gekleurde glitters. De anderen twijfelden tussen beertjes en poesjes. Ik plakte hun stickers op mooie rode kaartjes en zag ze blij vertrekken.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_c594c908f246fe3bcdc02f89cdd4238edb6885e5_avataruser_0a6b4ec5c6b2c7a444f8b9bc0337a77e427cbe02_avataruser_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

+1


pen icon

Eduard Sarens

Mijn dooie kraan in mijn tuin

14 JAN 2019

Ik loop door mijn dooie tuin van achter naar voor.
Het lijkt wel of ik een lekkende kraan ben.
Ik wil mijn tuin redden door het nat te houden.
Maar zit de gehele tijd te denken.

Is het nauw lopen op ga ik in mijn opblaasboot al varend.
De wereld is te verdeeld om te zeggen dat het een stoel was.
Ik kijk er niet naar uit om het te redden.
Van mijn lekke kraan, die niet lek zegt te zijn.

Ik moet dus een gesprek aan met mijn dooie tuin.
Om de dood om te zetten in een levende gebeurtenis.
Ik zit dus toch op een stoel zonder wieltjes.
De ene kant naar de andere kant op te zoeken.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Eduard Sarens

Twee dooie dagen in één dooie dag

14 JAN 2019

Ik zit dus nog steeds op een stoel verwarmd door de onwetendheid.
Te kijken naar mijn dooie tuin die voor mij ligt of staat.
De tuin die ik dus zo graag wil redden.
Het lijkt of ik naar een kalender sta te staren.

Waarop twee dagen één lijken te zijn vanuit dat gedachtengoed.
Het lijkt wel of mijn dooie tuin niet weet, dat ik het wil redden.
Het lijkt wel of de dood de enige is wat nog leeft in mijn tuin.
Het lijkt of mijn tuin denkt dat de dood het enige is wat mij nog boeit.

Al sproeiend met een gieter vol met water.
Want ik wil toch mijn tuin redden van de droogte.
Als een hele droog grap, die niet grappig blijkt te zijn.
De tuin er niet om kan lachen, maar de maker wel.
Die er niet is van de droge grap.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Stieneke Mulder-Karssies

It's a moms job, but someone's got to do it

13 JAN 2019

‘Papa…Als mama straks weg is… ‘

Geschrokken kijkt ie me aan. Shit, ze is er natuurlijk nog. Z’n betrapte blik wendt zich af van de mijne. ‘…mag ik dan voor de televisie m’n broodje opeten?’

Ik gniffel. Busted, die kleine dondersteen. En die grote eveneens.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Monique Louis

Likeability of5

22-inch

13 JAN 2019

Ik houd mijn fiets stevig vast, zodat zoon, vijf jaar, via het zadel achterop kan klimmen. ‘Oh ja mama, gisteren was het toetsdag’, laat hij me ondertussen weten. ‘Oh’, zeg ik, terwijl ik zijn rugzakje op zijn schoot zet. ‘En ik had de meeste fouten van iedereen’, roept hij opgewekt vanachter mijn rug.

Ook die ochtend voel ik me enigszins opgefokt om mijn zoon op tijd op school te krijgen. ‘Zo’, reageer ik. Ik kan nog net een scooter ontwijken. Vlak daarna passeert me een groepje pubers, die het liefst met zijn drieën naast elkaar rijden. Ze hebben er geen erg in dat ze mij tegen de stoeprand aandrukken. Ik grom binnensmonds. ‘Maar ik ben toch de slimste’, hoor ik mijn zoon achter me praten, ’want ik spreek Japans’.

‘Ja’, zeg ik, terwijl ik in mijn remmen hang en stop, om de bus te laten passeren. ‘Die remmen, verdorie daar moet ik vandaag nog iets aan doen’, denk ik knarsetandend. ‘Ja mama, dat weet je toch: ‘shinkansen’. Dat betekent sneltrein!’. ‘Oh ja’, antwoord ik, terwijl ik weer snel opstap. ‘Mama, je luistert helemaal niet’. De verontwaardiging in zijn stem ontgaat me niet. ‘Ik moet even op het verkeer letten, Maarten.’

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

pen icon

Maikel van Lent

Likeability of5

Eenzaamheid

13 JAN 2019

Om het onderwerp van mijn column in te leiden, wil ik eerst een aantal definities geven van eenzaamheid.

‘Eenzaamheid is het gevoel alleen te zijn’, 'geïsoleerd te zijn van anderen’ en ‘eenzaamheid is het fysiek ervaren van een gebrek aan verbondenheid met anderen.’

Eenzaamheid is een ruim begrip die iedereen anders ervaart. Waarom heb ik voor dit onderwerp gekozen? Omdat het aandacht verdient. Steeds meer mensen in onze maatschappij ervaren het gevoel van eenzaamheid en ikzelf ervaar het ook regelmatig. Eerst dacht ik dat eenzaamheid vooral voorkwam bij ouderen, omdat zij op een bepaalde leeftijd hun partner verliezen. Maar wat blijkt: eenzaamheid komt ook steeds vaker voor bij de jongere doelgroep.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_485f6cc3f1719256ae6119a19ddb6b4aa95753ab_avatar

pen icon

Cale columns

Likeability of6

Knikkeren in de polder

13 JAN 2019

Ik vraag u af of u dat ook heeft. Dat u vindt dat het oerhollandse polderen vaak pragmatisch is, maar even vaak verzandt in aanmodderen. En dat dat komt doordat er teveel polderbanen zijn? En dan bedoel ik niet die van Schiphol, want dat is al een synoniem voor de stelling. De polderbaan is te vaak ook de baan van de beleidsmaker. Als Schiphol zelf zijn geluids- en milieunormen mede bepaalt, gaat er gemarchandeerd worden met metingen. Als multinationals mede het landsbeleid bepalen, krijg je dus een stinkende dividendbelastingpoel. En oeverloos gepolder als gevolg. Een polder heeft nou eenmaal geen oevers. Dus de wetgevende macht moet die oevers waarbinnen gepolderd wordt duidelijk vaststellen.

Montesquieu had het nog zo mooi bedacht met zijn Trias Politica, maar als de regelgevende macht al begint te polderen in plaats van duidelijk grenzen aan te geven, dan gaat de uitvoering in galop. Zelfs bij weinig verheffende zaken als Dave Roelvink en de verdachte moordenaar van Nicky Verstappen. Roelvink gaat zijn bloed-gang binnen de vage normen van promillages en snelheidsregels. Als beide normen duidelijk zijn (0% en 100 is 100, niet 110 met correctie van 10% en een overschrijding van 8% wordt gedoogd, dus eigenlijk kun je ook 120) dan weet iedereen wat de grens is. In het andere geval: verjaringstermijn van misdrijf? Dus 20 jaar lang je schuil houden en dan vrolijk verder gaan? Is er niet dan niet meer bij. Het gros van de mensheid heeft duidelijke regels nodig. De kleine groep intelligentsia die dat voor zichzelf kan bepalen, zou dat dan ook voor de maatschappij kunnen bepalen.

Het is als het spel en de knikkers. Het spel maakt het leuk, de knikkers moeten geen ja-en-amen knikkers zijn, maar duidelijke waarden hebben. Dus de wetgevende macht bepaalt het spel en de uitvoerende macht speelt. Da’s duidelijk. En is er stront aan de knikkers dan geeft de rechterlijke macht weer duidelijkheid. Een glas mag dan halfvol of halfleeg zijn, maar vast staat dat er 15 cc in zit. Je bent ook niet een beetje zwanger; je bent het of je bent het niet. Je bent niet halfdood maar springlevend of morsdood. Je bent niet licht aangerand, maar betast terwijl je niet wilde en is er dus een grens overschreden. Genoeg schimmige gevolgen van slimme schemers te bedenken.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_b0d9c53d19a696eabab7821f9736a9e7f1240c94_avataruser_0e2f2664c6302903040c9eaa70b13bd84ba969a0_avatar

pen icon

Marit Tijhuis

Likeability of5

#studentintrein

12 JAN 2019

Het is maandagochtend 5:50. Het dorp slaapt nog en mijn college begint om 8:30. Ik zet net mijn fiets op dubbel slot en loop naar het perron. Een stem schalt door de stationsspeaker. De trein die mij 140 kilometer verderop moet afzetten, is gecanceld. Andere mensen pakken ongerust hun telefoon voor een andere route. Ik niet. Ik ben opgelucht dat de trein niet rijdt.

Als de trein niet rijdt, heb ik een reden om weer in mijn bed te kruipen en het college te missen. Al is dat wel jammer, het was een interessant onderwerp. Het wegwerken van mijn slaaptekort is iets belangrijker.

Ik ben niet de enige die zo denkt. Met mij zijn er duizenden andere studenten die eerste treinen hopen te missen. Studenten die ook 300 kilometer per dag reizen en daarbij studiepunten proberen te halen. Het risico lopen te moeten stoppen met de studie vanwege vier uur zitten in de trein. Geen studentenleven kunnen beginnen door een heel groot kamertekort in de studiestad.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

pen icon

Suzanne van Schie

Likeability of5

Van zandbak naar speeltuin

12 JAN 2019

In de wachtkamer bij de psycholoog bestel ik gauw nog even een bos bloemen voor haar. Het is de laatste keer dat ik haar ga zien.

Eenmaal binnen vertel ik kort over de afgelopen weken. Eigenlijk niets bijzonders. Geen gekke dingen. Gewoon het alledaagse. En ik kan het aan. Ik kan er mee omgaan. ‘Wat mooi!’, zegt de psycholoog. De tijd vliegt. Ik krijg een kaart, meerdere pluimen en complimenten waar ik enkel ‘dankjewel’ op weet te antwoorden.

En dan is het tijd. Ik geef haar voor de laatste keer een hand en vertrek. Ik ben me heel bewust van de gebeurtenis. In de auto voel ik de brok in mijn keel. Nu moet ik alleen. En nog meer; wat ga ik haar missen. Er vallen wat tranen en ik accepteer ze. Ze heeft een jaar lang zó dichtbij me gestaan, dat is nu voorbij. En ik heb zoveel van haar mogen leren.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_0bcc4c3d77e1996d669181eaed2944eea13b3ca2_avatar

pen icon

Natascha van de Rijt

Likeability of7

Goede voornemens: wie houd je voor de gek!

12 JAN 2019

Het is 6 uur in de ochtend, als ik gewekt word door een verdwaalde vuurwerkpijl en wakker wordt met een uitgedroogde mond.

Ongeveer 2 weken geleden escorteerde ik nog een fles champagne richting mijn lippen. In tegenstelling tot de standaard huiswijn, die nooit wat te vieren had. Een revolutie van harde knallen gijzelde de nacht, en een optreden van mooie lichtflitsen deden moeite elkaar te overtreffen.

Overal ter wereld is er feest. 2019 is geboren. 2018 klopten we als stof van onze schouders en vertrapte het onder onze voeten alsof het er nooit geweest was.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_6403eddedd39735eb14cb6964fa52a7aee18f3ee_avataruser_a7374314335734dada519c9af6068bb848d62621_avataruser_4c29e565d46bd7f9b813ab06e81550439ba11d0f_avatar

+13


pen icon

Oscar van Schijndel

Nashville Sound

12 JAN 2019

1974. Op sommige countryplaten van mijn ouders zat een label, “Nashville Sound”. Ik weet nog hoe ik mijn vader vroeg wat voor geluid dat was. Daarop trok hij een van die schijven uit de kast en legde hem onder de naald. 'Dit is nou 'Nashville Sound', zei hij op de tonen van die typische jankende gitaar. Vier jaar later attendeerde een neef mij op AC/DC: ook jankende gitaren. Dat werd dus mijn 'Nashville Sound'. Maar niet volgens mijn vader; die vond het eerder kattengejank.

1974. Stephen King schrijft zijn debuutroman. Een andere neef attendeerde mij begin jaren negentig al op zijn werk, maar pas in 2016 las ik voor het eerst Carrie. Dat verhaal over dat meisje met die streng religieuze moeder, die haar dochter van duivelse krachten beschuldigt, omdat ze menstrueert.

2019. Het jaar is amper een week oud en begint nu al op het leven van Carrie te lijken: gedoemd te mislukken. Want uit Nashville klinken nu geluiden die te omschrijven zijn als een anti-homo-manifest. Je zou verwachten dat ons land zich verre houdt van dergelijke standpunten, maar zowaar hebben politici van de SGP de verklaring mede ondertekend. Inderdaad… 'Nashville Sound'… het is om te huilen, we zijn in onze country diep gezakt. De resulterende elektroschoktherapie voor sociale netwerken doet me naar een album van een hardrockband van Down Under grijpen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Anja Visser

Ruimte en tijd

11 JAN 2019

'Ruimte en tijd is één, het is hetzelfde', zei Sam aan het einde van een boeiend en lang gesprek. Ik probeerde het te begrijpen maar dat lukte niet, dus vroeg ik: ,,Het was de theorie van Socrates, toch?''

,,Nee'', antwoordde hij, ,,van Einstein, mam.''

Thuis gekomen begon ik de oplossing te zoeken door me voor te stellen dat hoe verder je van het vertrekpunt afloopt, hoe meer tijd je daarvoor nodig hebt. Ja, vrij logisch, maar is het dan echt zo simpel? Is je leven één lange reis door de ruimte en de tijd?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?