Lezerscolumn

pen icon

Johannes van der Poel

Likeability of5

Diversiteitslessen of vakinhoud?

8 DEC 2018

“Mbo scholen moeten verplicht lessen geven over verscheidenheid in seksuele voorkeur”, dat was een van de stellingen waar ik onlangs als mbo-ambassadeur op reageerde. Namelijk dat we respect voor elkaar moet hebben. Maar verder kiest iemand voor het beroepsonderwijs om kennis te vergaren om goed te kunnen starten op de arbeidsmarkt, zou je denken.

Ik koos voor het mbo om te worden opgeleid voor het uitoefenen van een beroep, eventueel met een uitzicht op een vervolgopleiding. Bovendien vind ik het belangrijk om volwaardig te kunnen deelnemen aan de maatschappij, burgerschap. Zelf vind ik overigens het eerste facet het meest van belang. Want een mbo-diploma is voor velen een goede basis om een sterke start te kunnen maken op de arbeidsmarkt. Een markt die juist nu schreeuwt om goedopgeleide vakmensen.

Afijn, even terugkomend op het onderdeel burgerschap. De wettelijke eisen voor het vak burgerschap zijn beschreven in vier dimensies. Een daarvan is de politiek-juridische dimensie. In de burgerschapsagenda 2017-2021 omschreven als: “Hier is aandacht voor het (h)erkennen van de basiswaarden van onze samenleving, het omgaan met waardendilemma’s (zoals seksuele diversiteit) en het hanteren van deze basiswaarden in de meningsvorming en het handelen.”

Onduidelijk, volgens minister Van Engelshoven. De Telegraaf schreef onlangs: “Eigenlijk waren mbo-leraren al verplicht om tijdens deze lessen aandacht te besteden aan de acceptatie van ’diversiteit’, maar daaronder verstaan moest worden was volgens Van Engelshoven onduidelijk”.

Met diversiteit doelde de minister op etnische, religieuze, seksuele en genderdiversiteit. Nou, laat ik proberen enigszins helder te zijn. Voor dit soort “diversiteitszaken” is het beroepsonderwijs volgens mij niet bedoeld, want op het mbo moet je toch vooral vakinhoudelijke zaken behandelen? Bovendien lijkt het in veel gevallen averechts te werken: een mbo-student baalt van “diversiteitsgezeur” want zij of hij wil vooral bezig zijn met het toekomstige beroep, dat merk ik wel in mijn omgeving. Dat neemt vanzelfsprekend niet weg dat het goed is om waarden en normen ter ondersteuning van de opvoeding nogmaals te bespreken.

Volgend jaar mag ik in gesprek met minister Van Engelshoven. Dit is iets wat ik zonder meer zal aankaarten. Want je kunt wel in een wet vastleggen dat bepaalde zaken besproken moeten worden, maar dan is het misschien wel goed om te realiseren hoe de uitvoering er in de praktijk aan toe gaat. Zou ze dat weten?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_72cfd9aba49103d19c425cf4ed95e84dfee273c8_avatar

pen icon

Joey Rietveld

Likeability of7

Samen op plastic dieet.

21 SEP 2018

Ik word doodgegooid met termen als duurzaamheid, energietransitie en klimaatverandering
En gelukkig maar, want klimaatverandering bestaat, het is in volle gang en we moeten allemaal ons steentje bijdragen willen we een wereld achterlaten die duurzamer is ingericht. En bijdragen aan die duurzaamheid kan op zoveel manieren. Een beetje minder vlees eten, vaker de fiets pakken dan de auto, een zonnepaneel op je dak of eens stoppen met al dat plastic. We lijken het nog weleens te vergeten, maar ook het gebruik van plastic moet verminderen. De hoeveelheid plastic die wij allemaal in ons dagelijks leven uit de supermarkt richting de prullenbak slepen is ongekend groot. En dat, terwijl veel van deze single-use plastics overbodig zijn. De consumptiemaatschappij waarin wij leven is gevuld met in plastic verpakte luxe producten. En we doen onszelf graag geloven dat het niet uitmaakt, of misschien denken wij er allemaal überhaupt wel niet genoeg over na. De consumptiemaatschappij is tenslotte ook niet ingericht om je druk te maken over dat plastic flesje dat je iedere ochtend in de AH to go koopt en daarna gelijk weer weg gooit. En de consumptiemaatschappij is ook niet ingericht om je druk te maken over dat plastic tasje in de supermarkt, dat je maar één keer gebruikt om je in plastic verpakte komkommers en bananen richting het einde van de straat naar huis te vervoeren. Maar gelukkig zijn er initiatieven als ‘Het plastic dieet’ van Blue City Rotterdam om bewustwording rondom plastic verbruik te vergroten, zijn er steeds meer gemeenten die het scheiden van afval stimuleren en kosten die verdomde tasjes in de supermarkt tegenwoordig 10 cent. Maar de maatregelen die nu genomen worden slaan nog geen deuk in een pakje boter en zoals ik eerder al zei zouden we allemaal ons steentje moeten bijdragen. En deze oproep betekent natuurlijk niet dat al het plastic morgenochtend verdwenen moet zijn, maar het begint bij een bewuste vermindering. Stop ‘s ochtends een hervulbare waterfles in je tas, en dat flesje spa blauw is ineens overbodig. En als je ‘s ochtends een thermoskan met koffie maakt, dan heb je die to-go beker van het station ook niet meer nodig. Maar ochtenden zijn druk, iedereen staat tien minuten later op dan dat hij had moeten doen en koffie to-go is handig. Maar laat voor een keer die plastic deksel dan eens liggen, want verandering begint bij jezelf. En als wij dat allemaal drie dagen per week doen, dan komen we er samen wel.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovelol
user_1d1affc1f4a9f1ffe544871d3831ecb4c7a10f5e_avataruser_e13c95cb595a994ef3d31dcb745b62319c5ce7c8_avataruser_72cb52d9f11ea73723f72cc59c8babc95bb97f08_avatar

+25


pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

7 JAN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column binnen 48 uur en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_174b47034a66c239bf8a1894f86a67435bf59c8a_avataruser_cba4018e54d892ce78bee4a225ebb8fd90a711c5_avataruser_0dc287e37917b90cd28ba7f7a210ff943da31425_avatar

+100


pen icon

Inge van Berlo

Spontane acties zijn veel leuker

GISTEREN

Wat is jouw goede voornemen voor 2019? Heb jij zin om ‘lekker spontaan’ te doen? Na 1 jaar in het buitenland geleefd te hebben, merk ik dat spontaan afspreken in Nederland lastig gaat. Iedereen heeft een agenda en plant de weken en weekenden vol. ,,Wanneer kun jij afspreken'', vraag ik in december 2018 aan een vriendin. ,,Even kijken in mijn agenda. Februari 2019, goed? Dan is het wat rustiger en heb ik écht tijd.''

In augustus 2018 kwam ik terug naar Nederland. Dat was ontzettend wennen na 10 maanden Azië en 1,5 maand Spanje. ,,Wat fijn dat je terug bent'', riep iedereen. De eerste twee weken maakten mijn vrienden en familie spontaan tijd, want ik was er weer. Vervolgens ging iedereen aan het werk, want het leven draait gewoon door. Daar zat ik dan in mijn eentje op mijn laptopje in een verlaten café. Door het raam zag ik de mensen voorbij schieten op hun fiets.

Ik voelde me een vreemde in mijn eigen land. Ik zat nog in de zen-modus en alles ging zo snel. Na een lange tijd voor mij uit staren, viel het kwartje: ,,Wacht eens even. Ik doe niet met die drukte mee. Ik wil niet een paar maanden van tevoren al weten wat ik aankomende tijd ga doen.'' Ik besloot het anders aan te pakken.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Moana Aaldering

Weg met Blue Monday

GISTEREN

Het is bijna februari en de winter is eindelijk daar. Ik kijk naar buiten en het prachtige winterlandschap raast voorbij. Het is Blue Monday, maar de mensen hier met mij in de trein, lijken daar niets om te geven.

Een oud echtpaar die heerlijk rustig een krantje leest onder het genot van een muffin (zou het chocolade zijn?) en tegenover mij een vriendelijke Aziatische vrouw, waar ik per ongeluk mee voetje vrij. Het NS-personeel komt de prullenbakken legen en het kleine tafeltje wordt netjes met een doekje afgenomen. Een schone trein. Ondertussen straalt het zonnetje en lacht de Blue Monday weg.

In de Metro lees ik dat deze depressieve dag ontstaat na de feestdagen. Mensen hebben de hoop opgegeven om hun goede voornemens te volbrengen. Dat is best bijzonder na drie weken. Sowieso vind ik het verwonderlijk dat mensen nog steeds geloven in goede voornemens. Voornemens zijn er om weer overboord te gooien. Jij kan beter iets écht doen, in plaats van valse beloftes aan jezelf te maken. Wees lief voor jezelf wanneer iets niet lukt. Wellicht wordt dan de Blue Monday een gewone maandag in januari. Een maandag waarop je openstaat voor de medemens en een glimlach deelt met een vreemde.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Tami Groenendijk

De lat ligt te hoog

GISTEREN

We moeten altijd alles goed doen. Het plafond leggen we steeds hoger en we kunnen niet meer stoppen. We worden gek, gaan slecht slapen, eten steeds ongezonder, de sociale contacten gaan naar de haaien, krijgen een burn-out, komen er weer bovenop, halen adem en we beginnen weer opnieuw. We leggen de lat simpelweg te hoog.

Ik kan het niet, denk ik vaak wanneer ik aan iets moet beginnen. Puur omdat ik de lat te hoog leg. Ik wil het perfect doen (misschien wel een tikkeltje perfectionistisch). Het beste van het beste laten zien. En als ik weet dat het niet gaat lukken, stop ik er mee, of nee wacht, dan begin ik er niet eens aan. Ik vind het een slechte eigenschap van mezelf. Veel mensen denken zo. De verwachtingen liggen hoog en fouten maken kan écht niet. Op werk, school of tijdens het sporten. Overal worden we geconfronteerd met deze struggle…

‘Maak een mini-documentaire en doe daarnaast elke week nog een andere filmopdracht. Oh, en deze filmpjes ook even editen. Volgende week heb je een toets van afgelopen drie hoofdstukken. Dit verslag moet voor morgen af he!’

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Jan-Kees Verschuure

Het Nederland van John de Mol

GISTEREN

Zomer 2030. Beoogd premier John de Mol ijsbeert driftig telefonerend over het bordes van paleis Huis ten Bosch. Koning Willem-Alexander is te laat voor de presentatie van De Mols regering, een coalitie van diens eigen partij 'Hart voor Nederland', de VVD en de PvdA. De absentie van de Koning heeft een reden, want De Mol heeft zoals in zijn verkiezingsprogramma beloofd, Nederland opgedeeld in drie landsdelen met evenzoveel ministers: een zakenkabinet met Klaas Dijkhoff (Landsdeel Zuid), Ahmed Aboutaleb (Landsdeel West) en Pauline Krikke (Landsdeel Noordoost).

De slimme De Mol won met 37% van de stemmen, maar koos bewust voor een brede coalitie van verdeel en heers. De opheffing van de vakministeries in het regeerakkoord was een staatsrechtelijke overval vond de koning, al had hij de oprichting van landsdelen – in 2028 door de Eerste Kamer goedgekeurd, nog zonder mokken ondertekend. Het premierschap van De Mol zat er ook al een tijdje aan te komen. Hoewel 'Hart voor Nederland' al in 2027 was opgericht met De Mols zus Linda als boegbeeld, stapte John pas in toen de peilingen hem groen licht gaven. Het land had na de Brexit en de Italexit, waardoor dat land uit de euro was gestapt, immers behoefte aan sterk leiderschap.

De Mol beloofde een neuro, en een bestuurlijk efficiënter Nederland, 'anders dreigt op termijn aansluiting bij Duitsland, een land dat toch al uiteen dreigt te vallen wegens onenigheid van de deelstaten over het immigratiebeleid'. Slechts drie ministers koos De Mol, van partijen die in de afzonderlijke landsdelen de grootste werden, met 'Hart voor Nederland' op 1 in Noordoost. Linda de Mol als landsdeelminister was de enige belofte die John niet kon nakomen, 'maar we hebben met Pauline een bestuurlijke kracht van formaat binnengehaald. Voor Klaas is deze functie bovendien een mooie rehabilitatiekans na zijn twee pogingen een kabinet te formeren. Alle neuzen staan dezelfde kant op'.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Joost van den Bogert

Dominee in opleiding

GISTEREN

Het was vijf minuten na aankomst van de rouwauto op een prachtige zomerdag in Egmond aan Zee. We stonden met ons achten rond zijn open graf: een voorloper, een uitvaartleider en wij, zes dragers. En dat was het dan, de uitvaart van Hans, overleden op 66-jarige leeftijd.

Het gedicht op zijn rouwadvertentie: “When I do right / Nobody remembers / When I do wrong / Nobody forgets.” Postscriptum: “U hoeft het graf niet te bezoeken, want dat is toch niet gemeend! Anders was u wel eerder bij mij gekomen.”

Ondanks zijn uitdrukkelijke wens stonden wij, professionals, er wél. Niet dat Hans er nog iets tegenin had kunnen brengen natuurlijk. De uitvaartleider ging nog een stap verder en las een gedicht voor. En nog voor we een moment van waardige stilte hadden betracht, groetten wij alweer af, onderweg naar ons ijsje op het strand en het volgende rondje klaverjassen – Amsterdams klassiek. Zo kreeg Hans gelijk: ook zij die zijn graf wél bezochten, meenden er niets van.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Henny A.J. Kreeft

Kloof arm en rijk wordt steeds groter

GISTEREN

Afgelopen dagen konden we via de media vernemen dat 26 rijken van de wereld per dag 2,5 miljard erbij krijgen en dat hun vermogen in één jaar met 12 procent is gestegen, terwijl het vermogen van 3,8 miljard armste mensen op aarde met 11 procent is afgenomen (getallen van Oxfam Novib). Dit zal alleen maar toenemen de komende jaren door de vele belastingparadijzen, waaronder Nederland.

Bijna dagelijks krijg ik via de social media vragen uit Palestina voor ondersteuning en support, soms in geld, soms in producten of goederen en dat zijn er vaak zoveel dat je niet eens weet waar je moet beginnen. Echter je weet ook niet of het allemaal waar is wat je te horen krijgt, maar ook meestal te zien krijgt, want het barst ook van de foto’s.
Het enige wat je kan doen, is een organisatie voor goede doelen opzetten, zorgen dat je een kantoortje krijgt in Palestina (Gaza en de West Bank apart) met mensen die te vertrouwen zijn (directe contacten dus!) en waar hulpzoekenden zich kunnen melden.

Daarnaast moet er aan geldinzameling gewerkt worden, crowd-funding of micro-kredieten. Maar dan loop je tegen de muren van het ‘belastingparadijs’ Nederland op, want de Belastingdienst zal me aanslaan wegens inkomsten – die ik niet heb ontvangen, maar gewoon geld ingezameld. En hier zit dus net het probleem van de steeds groter wordende kloof: ik wil me inzetten voor het goede doel, het helpen van mijn broeders en zusters in Palestina, en moet daar belasting over betalen, zodat er minder overblijft om daadwerkelijk hulp te bieden, terwijl de grote bedrijven minimaal 10 procent van hun winsten zo maar weg kunnen sluizen naar belastingparadijzen, en ook via Nederland. De rijke wordt rijker met de hulp van de politiek en de arme wordt armer door toedoen van diezelfde politiek.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

eduard sarens

Weet niet wat in mijn dooie tuin

GISTEREN

Ik zit hier in mijn dooie tuin op een tweepersoons stoel.
Waar eigenlijk maar ruimte is voor één persoon.
Tekeningen te maken van briefjes geld van vijfhonderd.
Als geld van monopolie uit een lege doos van hen.

Ik teken met de gedachte van geldloos te zijn.
Terwijl ik al vijfhonderd briefjes heb lopen tekenen.
Als ik er genoeg heb voor mijn gedachten goedgekeurd.
Wil ik deze allemaal in één keer mijn dooie tuin in gooien.

Als een feestkanon vol met gedachten van een lege, dooie tuin.
Ik staar er ook naar met de lege gedachten in mijn hoofd.
Van wat ik moet schrijven naar de echte wereld toe.
Die niet samen gesmeed kan worden met mijn wereld.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Harrie

Ja maar dat is niet de vraag, de vraag is!

20 JAN 2019

Ook weleens opgelet dat, wanneer een journalist onze premier Rutte een vraag stelt, hij dan de vraag beantwoordt met: ,,'Ja, maar dat moet niet de vraag zijn, maar de vraag is". Waarnaar hij dus zijn eigen vraag stelt met zijn eigen uitgedokterde antwoord. En geen journalist die hem onderbreekt als hij zijn ingestudeerde riedel maar door blijft ratelen. Jammer, een gemiste kans.

Zo ook als men hem over de Brexit ondervraagt en hem voorhoudt waarom men de Engelsen niet een stuk tegemoet kan komen vanuit Brussel. Want het kost volgens Europese politici ons miljarden en het is zeer slecht voor de werkgelegenheid volgens degenen die er voor geleerd schijnen te hebben. Op die vraagt stelt Rutte dan: ,,Ja maar dat is niet de vraag, de vraag moet zijn...'' Dus met andere woorden: hij snapt het weer gewoon niet en vervalt weer in zijn mantra van herhalingen. Jammer en zielig eigenlijk, dat hij denkt de gelijke te zijn met Angela Merkel en Macron van Frankrijk.

Maar nu to the point: wat was het schrikken voor de Europese regeringen dat het Engelse Lagerhuis het verdrag dat PM May had afgesloten, verwierp. Dat had men kunnen zien aankomen en zag men ook aankomen volgens een ieder en had men al maatregelen getroffen en was men al voorbereid op de Brexit.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Onno Boening

Techniek draagt bij aan devolutie mens

20 JAN 2019

Techniek is op elk front niet meer weg te drenken.
Je kunt nu al stellen dat de mens afhankelijk is geworden van digitalisering en techniek.
Zonder dit, raakt de samenleving instabiel.
Het is dermate verweven met je dagelijkse bezigheden, dat je er niet eens meer bij nadenkt hoe het je leven beheerst.

Zou ik de laatste zijn die stelt dat je leven er niet per se beter op wordt? Ik zou bijna niet durven.
Een robotstofzuiger? Een mobiele telefoon? Een auto die het gevaar op de weg beter inschat dan jijzelf?
Waarom uitwijken of remmen voor een auto die vóór mij rijdt, als de software het al voor mij doet? Moet techniek in staat zijn het menselijk instinct over te nemen?

Zijn ouders nog in staat hun kinderen datgene bij te brengen wat nodig is om zelfredzaam te zijn? Of wordt het overbodig, doordat er al een technische oplossing voor is? Waarom leren rekenen als iemand al een rekenmachientje heeft uitgevonden?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Nancy Daniels

Likeability of5

Mind Fuck Monsterbeest

19 JAN 2019

Echt een dingetje waaraan gewerkt moet worden.
Mijn gedachten veranderen, mijn lijf verkrampt, mijn hoofd draait en tolt.
Een klein wolkje begint te donderen en tekeer te gaan. Mijn gedachten nemen het over en slaat op hol, de rem van de gedachten is spoorloos.
Het kleine stemmetje in mijn hoofd is uitgegroeid tot een monster van een beest.

Waanzin, onwerkelijk, onredelijk niet te stoppen.
De controle over mijn gedachten kwijt, het enige wat help is mijn lichaam uitputten, zodat mijn monsterbeest zich niet langer kan manifesteren in mijn hoofd omdat mijn lichaam is uitgeput geraakt en niet de kracht heeft om mijn monsterbeest te voeden.
Ik ga naar de sportschool, train als een gek, verstand, maximaal - voor minder kan ik niet gaan.
Ik neem een douche om alles van me af te spoelen.

Ik kan opnieuw beginnen en luisteren naar dat kleine stemmetje in mijn hoofd, zodat het zich niet weer tot een mindfuck (het monsterbeest) kan woeden in mijn hoofd.
Sorry stemmetje dat ik niet altijd de tijd neem om te luisteren en dat ik jou laat escaleren tot een MIND FUCK.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_dbac4d900e20546083e704b87f3a858542c329fc_avatar

pen icon

Annatascha Udinga

Offline | Online

18 JAN 2019

Snel op en neer bewegende duimen, gebogen nekken, totaal geen besef van de wereld om hen heen. Wachtend op de bus van 06.30 uur op het hoofdstation in Groningen zie ik bijna bij elke bushalte mensen dit gedrag vertonen. Ze zijn verzonken in de telefoon, de online wereld. Het lijken net robots.

Maar er bestaat ook nog een ‘offline’ wereld. In deze wereld gebeuren ook prachtige dingen. Een beetje geërgerd over dit gedrag kijk ik intussen rond. De ergernis verandert al snel in glimlachen. Want wat zie ik? Ik zie iemand rennen richting het station met twee koffers in elke hand. Knap, want diegene rent met hoge hakken aan en zo te zien zijn de koffers niet licht.

Naar links kijkend vallen mij twee personen op. Ze hebben allebei een zeer opvallende outfit aan die je niet dagelijks tegenkomt. Combinatie van kleuren die je normaal gesproken niet combineert. Maar het past bij deze personen. Net even anders dan anders. Fantastisch dat mensen zo ‘anders’ kunnen en durven te zijn.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Simone Pranger

Stil genieten

18 JAN 2019

Het is een heerlijke zaterdagmiddag. Mensen in het centrum lopen in korte mouwtjes door de winkelstraat en de zon voelt verrassend aangenaam voor oktober. Ik sta, leunend tegen het muurtje naast het terras waar ik werk, een sigaret te roken. Mijn oog valt op een wat ouder echtpaar dat overduidelijk ook geniet van de aangename temperatuur en de drukte op de kade waaraan het restaurant grenst. Beiden met een kop koffie en een te grote zonnebril zitten ze daar, zonder veel tegen elkaar te zeggen, maar toch samen genietend.

Een tafeltje naast hen zit een groep meiden van ongeveer mijn leeftijd, druk in de weer met hun aankopen die ze waarschijnlijk net gedaan hebben in de binnenstad. Het ene na het andere opzichtige kledingstuk wordt uit de papieren tasjes getrokken en bij iedere tentoonstelling van een kledingstuk geeft de rest van de groep uitgebreid commentaar. Ze lijken zich niet bewust te zijn van het ongewoon lekkere weer, en al helemaal niet van de schoonheid van de kade waar ze zitten.

Ik denk na over hoe fijn het zou zijn om te zijn als die oude dame. Maar ik besef me ook al heel snel dat ik overduidelijk eerder aan het drukke tafeltje zou passen. Ik heb moeite met genieten. Ik bedoel: ik geniet heus wel van de mooie dingen in het leven en ik reken mezelf zeker tot de gelukkige personen van deze wereld. Maar gewoon even zitten en genieten, hoe vaak doe ik dat nou echt? Als ik al even stil zit, heb ik mijn verdomde iPhone in mijn hand, en ben ik alsnog druk in gesprek met de halve wereld. En ik weet het: ik doe het zelf, maar gewoon even stil genieten is knap lastig.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Anne Elsinghorst

Hoge tafel

18 JAN 2019

We gaan aan de eikenhouten tafel in de woonkamer zitten. Een tafel met een donkerrood, pluchen tafelkleed. Normaal zitten we hier nooit. Dan zitten we in de keuken. Normaal ben ik de wijkverpleegkundige, die mevrouw hier en daar wat ondersteunt, haar insuline spuit en na afloop even koffie zet. De koffiemelk direct uit het pak. Vandaag is dat niet zo. Vandaag ben ik iemand voor wie de koffie klaarstaat. Compleet met gevulde koek en melk uit een kannetje.

De vrouw tegenover me is vandaag anders dan normaal. Ze kijkt alerter. Ze zit beter, rechter, dan normaal. Ze wacht tot ik het gesprek begin. Ze heeft me gevraagd of ik samen met haar iets op papier wil zetten, voor later, of voor binnenkort. Dat is nog niet helemaal helder. Maar dat er iets op papier moet komen, is duidelijk. En wat dat precies moet zijn, is voor haar glashelder.

Ze heeft het er met de dokter over gehad. ,,Ja, misschien moet u uw wensen vastleggen. En als dat zelf niet lukt, kunnen uw kinderen u vast helpen.'' Dat was het advies. Klinkt eenvoudiger dan het is.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Monique Louis

Likeability of6

Als een katapult

18 JAN 2019

De huisarts staat in de deuropening van de wachtruimte. Hij spreekt mijn zoons naam uit met rollende r. Ik grijp mijn spullen bij elkaar. Samen met de huisarts kijk ik toe hoe zoon met het krukje terugloopt naar de peuterleestafel, een boek pakt en gaat zitten op weer een ander krukje. Snel loop ik naar hem toe. ,,We gaan met de dokter mee, kom.''

Maarten zit halverwege pagina twee, heeft duidelijk andere plannen. Ik pak hem bij zijn arm. ,,Leg het boek maar weg, we gaan met die meneer mee'', wijs ik. Zoon rukt zich los, loopt snel de andere kant op. Dwaas ren ik hem achterna. De huisarts ziet mijn gestuntel. ,,Zal ik de buggy vast meenemen?'', vraagt hij opgewekt, waarop hij de handvatten grijpt, zich omdraait en de lange gang doorloopt. Ik loop achter hem aan en sjor mijn onwillige kind mee.

Parmantig stapt hij in de kamer van de huisarts rond. Ik neem plaats op de stoel voor het bureau. Hoe was het ook weer, sprak ik hem vorige keer niet met ‘je’ aan? Chaotisch en gehaast start ik mijn verhaal, ingegeven door de dwingende gedachte de huisarts niet lang lastig te vallen. Geroutineerd stroopt hij de mouw van mijn zoons truitje omhoog, kijkt even naar de plek op zijn arm. Hij spreekt langzaam en ontspannen, legt uit dat ik de tube hormoonzalf gewoon nog kan gebruiken. ,,Kijk maar'', wijst hij behulpzaam. Hij houdt de tube voor mijn neus.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelol
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avataruser_8cdbce5db9dd2b10b48ff662799b6c9825cac619_avatar

pen icon

Derek Hogeweg

Papierverspilling

18 JAN 2019

De tv-gids puilt uit, maar goede programma's worden niet meer gemaakt. Oké, er zijn een paar uitzonderingen. De colleges van Robbert Dijkgraaf, Zondag met Lubach, Nieuwsuur. Dan heb je het wel gehad.

Er is vooral overvloed. Overvloed aan troep waar niemand op zit te wachten. Hoeveel programma's gaan er nog komen met vier juryleden naast elkaar? Stuk of honderd gok ik? Vroeger had je Idols. Vroeger, ja. Het jaar 2003. Zestien jaar geleden. Toen was dat concept vernieuwend. Kon je op zaterdagavond lachen om de gezichtsuitdrukking van Jerney Kaagman. Nu moet je je best doen om de slappe aftreksels te ontwijken.

Mensen met schulden doen het tegenwoordig ook goed. Dan mogen ze een weekje ruilen met een rijk gezin. Zodat we allemaal zien hoe groot de verschillen zijn. Alsof we dat niet wisten. Het is puur leedvermaak. Alleen niemand die het toegeeft. Nee, de programmamakers strooien met termen als 'maatschappelijk verantwoordelijk' en 'integratie-bevorderend'. Houd toch op. Commercie en verantwoordelijkheid gaan niet samen. Mensen zien vooral graag hoe de buurman onderuit gaat. Daarom scoort die hulptelevisie als een tierelier.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Cale columns

Likeability of6

Stroomrot

18 JAN 2019

Denkt u bij het zien van Bernard Wientjes (KPMG, voorheen VNO-NCW) ook aan een konijntje? En dan die van Duracell, op batterijtjes? Het was aandoenlijk om hem te horen zeggen dat het best lastig is voor de industrie om over te stappen op andere stroom dan fossiele brandstoffen, omdat 'we al zo lang gewend zijn aan die stroom, dat is heel moeilijk'. Alsof er een emotionele waarde in zit.

Onzin, stroom is stroom, dat vind je niet lief, stout of irritant. Alsof iemand zegt dat hij het best moeilijk vindt om geen benzine van Shell meer te tanken, maar van een witte pomp. De auto zelf zal niet klagen, die rijdt toch wel.

Het lijkt alsof Wientjes de discussie ook aan bedrijfszijde een emotionele waarde wilde meegeven. Niet slim, want de emotie zit juist veel meer aan de groene zijde. Hij zou zich beter kunnen houden aan de zakelijke kant. Zoals batterijtjes een + en – hebben (nee, dat staat niet voor positieve- en negatieve energie...), is het juist goed als hij die rationele kant laat zien. Een batterij werkt ook pas als je het in een apparaat doet, dus de koper en zink leveren pas energie als ze in een discussie worden ingebracht. Dus best goed eigenlijk.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelol
user_b0d9c53d19a696eabab7821f9736a9e7f1240c94_avataruser_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

pen icon

Tim Koning

Grand Hotel Europa

17 JAN 2019

Ilja Pfeiffer heeft een nieuw boek geschreven: Grand Hotel Europa. De richting van schrijven leidt de lezer tot diep in het verleden. Het Europese verleden, welteverstaan. Europa heeft een glanzende historie, iets waar andere continenten soms met jaloezie naar kijken. Tot ik dit boek had gelezen, was ik in de overtuiging dat wij het als Europeanen wel goed voor elkaar hebben. Een Unie die ons aller beschermt, sociaal-economisch. Vrijhandel tussen lidstaten. Kortom; het gaat best goed met ons. Toch is de gemiddelde Europeaan bang en wringt er iets; wat verklaart onze angst voor vernieuwing?

Er is zoiets ontstaan als een Europese identiteit, wat natuurlijk best bijzonder is. Wat is Europa nu meer, dan een op papier geschreven afspraak tussen een aantal landen? Italië heeft niks te maken met Nederland en Duitsland lijkt in niets op Zweden. En nu zijn wij, Europeanen, bang. Bang voor vernieuwing, zo betuigt Pfeiffer. Bang voor immigranten en bang voor een nieuw tijdperk.

Wij zijn blijven hangen in het verleden. Gastarbeiders waren, toen zij keihard nodig waren, meer dan welkom. Nu willen wij ze kwijt. Of liever nog, zij blijven waar ze zijn. Maar waar zijn wij, Europeanen, nu precies bang voor? Het verliezen van onze banen, huizen en identiteit. Maar wat zijn wij als ruimdenkend continent nog waard, als wij weigeren de toekomst recht in de ogen aan te kijken? Toekomst is vernieuwing, of wij dit nou willen of niet. Toekomst is kijken naar wat er te doen staat, en dit oplossen. Bij toekomst hoort dus verantwoordelijkheid pakken, voor politiek en óók voor economische vluchtelingen. De vraag moet dus niet zijn óf wij immigratie toestaan, maar in welke mate.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?