Lezerscolumn

pen icon

Monique Louis

Likeability of 6

Geen gevoel voor humor

12 SEP 2018

Tijdens het omkleden in het badhokje, kletst zoon wat af. ‘Weet je wat leuk is? zegt hij terwijl hij zijn spijkerbroek uittrekt. ‘We staan op de bowlingbaan. We staan op een rijtje, iedereen laat zijn blote billen zien. Dan gaan we op een rijtje allemaal poepen. We pakken de drol op en gaan er mee bowlen’. Zijn heldere stem galmt door de ruimte. Ik aarzel tussen niets zeggen (alles wat je aandacht geeft groeit) en laten merken dat ik het een vies verhaal vind. ‘Ik vind dit een vies verhaal’ zeg ik ten slotte, terwijl ik zijn handdoek uit zijn rugzak sjor. ‘Ik stel voor dat je je zwembroek aantrekt, de les begint zo’. Enthousiast dribbelt hij naar zijn zwemgroepje. Ik zwaai naar hem en slof weg. Letterlijk, want ik draag twee plastic hoezen om mijn gympen. Eigenlijk is zijn verhaal een eerste aanzet tot creativiteit. Het is een aansprekend beeld. Ik zie het voor me. Het zou de eerste scene van een film kunnen zijn. Bovendien herken ik de fascinatie. Dat wil zeggen, toen ik zijn leeftijd had. In gedachten zie ik voor me hoe zoon dit verhaal met zijn vriendjes deelt. Denk aan sommige moeders… De moeder van Freek kan dit nauwelijks aan, vermoed ik. De kans is aanwezig dat hij dit verhaaltje niet zelf heeft verzonnen maar van zijn vriendjes heeft. Ik voel een lichte teleurstelling. Misschien is het in een groepje ontstaan, hebben ze elkaar aangevuld als in een brainstormsessie.
Gisteren haalde ik hem op van de opvang. Pas na een kwartier en vier keer vragen, kwam hij mokkend in beweging. Na mijn werkdag, voelde ik me op een dieptepunt als moeder, als vrouw, als mens. Ik wilde het liefst ter plekke verdwijnen of met een kwade kop weglopen. Het waren mijn emoties. Zelf bleef ik gewoon staan. Toen we eindelijk buiten stonden, stroomde het van de regen. ‘Schiet op dan, fietsen!’ onderbrak zoon mijn gemopper. De regen droop van mijn gezicht. Mijn mascara prikte in mijn ogen, trok zwarte strepen tot aan mijn kin. Zoon moest hard lachen maar onderdrukte dit snel met zijn hand voor zijn mond toen hij mijn blik zag. Even later zaten we naast elkaar op de bank. Natte haren, droge kleren. Ik voelde alle emoties langzaam wegebben. ‘Best lekker’ zei zoon. ‘Ik vind regen leuk. Trouwens, hij keek me even schuin aan, heb jij eigenlijk wel gevoel voor humor?’

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lol
user_0ce5b9b25ebc18275fc63f77e1d1d993ffdcfa3a_avataruser_8cdbce5db9dd2b10b48ff662799b6c9825cac619_avataruser_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

+1


Views

100+

pen icon

Caroline van der Stokker

Likeability of 5

Zuigelingen

13 SEP 2018

Zo nu en dan kom ik semi onbedoeld in een social media discussie terecht over een maatschappelijk item waar nogal veel mensen zich door aangesproken voelen en word ik door lichtelijk voyeurisme verleid tot het door scrollen van een erg uit de hand gelopen verbale tennismatch, waarvan de enige conclusie die je eruit kunt trekken is hoe langer de discussie hoe meer mensen het met elkaar oneens zijn en hoe meer mensen het met elkaar oneens zijn hoe meer ze op Neanderthalers gaan lijken. Nu zijn dit op zich geen opzienbarende observaties zul je denken (we volgen allemaal wel eens een discussie op facebook), maar toch heb ik altijd ergens in mijn achterhoofd het idee dat we als mensheid inmiddels een niveau van beschaafdheid hebben bereikt en blijkt dat idee dan niet helemaal toetsbaar als het aankomt op bijvoorbeeld elkaar – of elkaars moeder– niet allerlei ziektes toewensen of beleefdheid in het algemeen. En daar raak ik dan steeds weer wat door van slag. Althans, totdat ik ‘Een kleine geschiedenis van de wereld’ las van E.H. Gombrich, dat de volledige geschiedenis van de mensheid omvat in een notendop, geschreven in Jip & Janneke taal. Ik begreep door ‘Een kleine…’ etc. in één klap waarom we met z’n allen dik in de 21e eeuw nog wat onhandig zijn als mensheid. Tot aan de Verlichting waren we namelijk met niks anders bezig dan elkaars land veroveren, elkaars vrouwen verkrachten (of verbranden), elkaars steden of dorpen aan het verwoesten en elkaar tot slaaf aan het maken, als we elkaar niet aan het vermoorden waren in naam van een door God verkozen heerser. We zijn dus pas een krappe 300 jaar (de moderne mens loopt zo’n 200 000 jaar rond op aarde) geleden op het idee gekomen dat we eigenlijk best wat gezelliger met elkaar om zouden kunnen gaan en dat elk mens misschien toch wel een soort universele onvervreemdbare rechten heeft, al is het maar dat je niet doodgeslagen wordt omdat je toevallig in de wegloopt. En dat houden we (met ups en downs, dat wel) nu in bepaalde delen van de wereld al een behoorlijke tijd (min of meer) vol.

Dit alles knoop ik in mijn oren voor het moment dat de zwarte pieten discussie weer van start gaat (en dat is al bijna), vertederd zal ik dan door de polariserende, opruiende en ongenuanceerde comments scrollen en bij mezelf denken, ach we komen net kijken, we zijn eigenlijk nog zuigelingen, nauwelijks van de borst, we moeten het nog leren. Maar dat komt wel, ik heb er een merkwaardig soort vertrouwen in.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovewow
user_401204436720cb3c66194fe7baabcfcf111b626e_avataruser_b11904a598b498ea5f867c45d1861f26550b095d_avataruser_4d15202642584742630e360208ccdafc3d46ea0d_avatar

+1


Views

300+

pen icon

Metro

Likeability of 7

Jouw column in de krant en op metronieuws.nl?

11 NOV 2017

Metro geniet vanaf 23 juli 2018 van de zomer. Er verschijnt dus even geen krant en de lezerscolumnwedstrijd ligt ook stil. Op 20 augustus ligt Metro weer in de bakken en kiezen we ook weer een winnende column. 

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column binnen 48 uur en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_0dc287e37917b90cd28ba7f7a210ff943da31425_avataruser_e286b4edc19514e1456dec7e4312fb544d1b7bb8_avataruser_91e0788e25404a510da04b8b32ffef6679321e65_avatar

+100


Views

8k+

pen icon

Andre Hendriks

Dijkhof niet katholiek, wel sociaal

VANDAAG, 11:11

Klaas Dijkhof vestigt daags voor Prinsjesdag alle aandacht op zich door bekend te maken dat hij de katholieke kerk wenst te verlaten. Want kijk, als kardinaal Eijk de toekomstige man van de VVD “kleinzielig” noemt gaat hij te ver. Dat pikt Klaas niet. En dus gaat hij de kerk verlaten. Maar dat niet alleen. Hij schrijft ook nog op waarom en zet die brief op het internet. Transparant zoals dat een VVD-er betaamt.
Dijkhof voelt zich vervreemd van de kerk omdat deze zich blind staart op regels. Er wordt te weinig geluisterd naar de echte behoefte van mensen en veel mensen worden buitengesloten.
Een doorn in Dijkhof’s oog is ook dat de kardinaal en zijn kerk zich hebben gespecialiseerd in het verjagen van veel goed liefhebbend en sociaal volk.

Deze kritiek van een VVD-er is opmerkelijk. Bovenstaande beleid vertoont toch aardig wat overeenkomsten met het VVD beleid.
Het grondpersoneel van de katholieke kerk handelt helaas niet altijd zoals men mag verwachten. Maar ook dat is bij de VVD een bepaald niet onbekend gegeven.

Klaas Dijkhof vestigde voor de zomer alle aandacht op zich door hardop na te denken over mensen in de bijstand. Die bijstandsuitkering zou omlaag moeten, vond hij. En als dan de uitkeringsgerechtigde bijvoorbeeld een sollicitatie brief in de Nederlandse taal ging leren schrijven, kon de uitkering weer wat hoger worden.
Hieruit werd duidelijk dat Nederlanders in de bijstand enig voorrecht zouden gaan genieten. Hoewel men bij de VVD altijd wel het idee zal houden dat bijstandsuitkeringen zonde van al dat zuur verdiende geld is.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

74

pen icon

Clifford de Rouw

Likeability of 5

Ik ook met jou

VANDAAG, 09:09

Ze liet haar hoofd rusten op het kussen. Ik drukte mijn lippen op haar schouder en snuffelde in haar hals. ‘Ik ben blij met je,’ zei ze zacht en ze keek me aan met haar heldere bruine ogen. Het waren de woorden waarvan ik niet wist dat ik ze ooit wilde horen, maar toen zij ze uitsprak wist ik het wel. Ik mompelde wat terug als een kleuter die zijn naam moest zeggen in de kring op zijn eerste schooldag. Sukkel die ik ben…
Ik schrijf me de pleuris en ben altijd op zoek naar mooie teksten, maar mijn vriendin kreeg het voor elkaar om precies de goede zin gewoon te zeggen. ‘Ik ben verliefd op je,’ zou op de een of andere manier ongemakkelijk gevoeld hebben. ‘Ik vind je leuk,’ zou de lading niet gedekt hebben en ‘ik hou van je,’ was te vroeg geweest. De woorden waren niet alleen goed gekozen, maar paste ook perfect in het moment en mijn vriendin sprak ze kalm uit alsof het de normaalste zaak van de wereld was. Dat was het voor haar niet, dat weet ik, maar toch klonk het gemakkelijk en dat maakte het juist zo bijzonder.
‘Ik ben blij met je.’ De gehele dag liep ik ermee rond en naast dat ik er blij mee was ging ik steeds dieper over de zin nadenken. De conclusie: hopelijk worden deze woorden nog vaak uitgesproken want volgens mij is het de meest échte liefdesuiting die een mens kan doen. Tijd en ruimte zijn namelijk de dimensies die ons bij elkaar brengen, daardoor is het hier en nu het enige dat daadwerkelijk telt. Sommige mensen houden van iemand omdat ze vroeger op diegene verliefd waren, anderen hebben een relatie met iemand omdat ze hopen dat diegene nog gaat veranderen, maar mijn vriendin was blij met mij daar op dat moment. Natuurlijk zei ze dit naar aanleiding van onze eerste maanden samen, dat was de aanloop, maar met d’r hoofd op het kussen en mijn lippen op haar schouder besefte ze zich wat ze voelde en sprak ze zich uit. Het is nu natuurlijk aan mij om haar gevoel zo te houden. Laat ik daarom maar eens beginnen met fatsoenlijk te antwoorden: ‘ik ook met jou.’

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_d951364889926b283381d2eed683a0c6019b804b_avatar

Views

100+

pen icon

Julia Kroonen

In de spotlights?

GISTEREN

Iedereen zal het vast ooit hebben gemaakt: je wil met de trein naar huis rijden en opeens rijdt er geen enkele trein meer richting jouw gewenste station. Dit overkwam mij vandaag dus ook.

Na een lange dag school te hebben gehad, had ik het wel weer gezien in ’s-Hertogenbosch. Tot mijn grote schrik reden er geen treinen meer richting station Boxtel. Nouja, dan maar via Eindhoven een grote omweg maken. Met een beetje proppen paste ik nog net tussen de menigte in de trein. Tegen de deuren aan geduwd vertrokken we dan uiteindelijk richting station Eindhoven. Je kunt een hekel hebben aan zo’n rit, maar eigenlijk is zoiets best gezellig. Zo maakte ik dus ook eventjes een praatje met een meisje die naast mij stond. Nou, dat ging niet helemaal zoals gepland. Totaal niet zelfs.

‘’Hey, jij moet toch ook naar station Boxtel?’’, zei ze. Dat ze dat weet, dat is raar, denk ik. Maar goed, misschien was het een wilde gok. Ik dacht er verder niet over na en ging erop in. ‘’Jazeker! Zit jij ook in ’s-Hertogenbosch op school?’’ ‘’Ja! Jij ook toch? Wat doe jij eigenlijk?’’ Waarop ik antwoordde dat ik Fotografie deed. ‘’Oh wauw, dat vind ik nou echt bij jou passen! Julia, jij hebt altijd zulke mooie plaatjes op Instagram staan!’’ Ja, toen schrok ik toch even. Leuk, al die volgers, maar ik kende haar helemaal niet. Ik wist haar naam niet eens. Toch wist zij aanzienlijk veel van mij. Zo zei ze namelijk vervolgens nog: ‘’Ja jij hebt HAVO gedaan toch? Ik vmbo.’’ Bizar. Tot slot vroeg ik haar nog of zij altijd op het zelfde tijdstip als ik de trein pak in de ochtend, aangezien we op dezelfde tijd op dezelfde school moeten zijn. Hierop antwoordde ze: ‘’Ja, dat klopt. Ik zie jou ook elke ochtend staan! Maar ja, ik dacht jij kent mij vast niet, dus ik zal maar niks tegen je zeggen. Maar echt, ik zie je elke ochtend in de trein.’’

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

32

pen icon

Wieke Romijnders

Likeability of 6

De toegift

GISTEREN

Een groep mannen die samen zeemansliederen zingen, wordt een shantykoor genoemd. Ik moet zeggen; ik hou d’r niet van. Ik heb wel wat beters te doen dan naar het gebalk van een groep oude mannen luisteren. Althans, zo dacht ik er een maand geleden nog over. Meningen kunnen veranderen.

Het begon allemaal met een onschuldige avondwandeling, samen met mijn broer. We liepen door de straten in het centrum van Bergen op Zoom toen we vanuit een raam boven een café zeemansliederen hoorden komen, gezongen door een shantykoor. We bleven even staan deden een applausje toen hun lied was afgelopen. Dat applaus werd zeer gewaardeerd want al gauw hingen er twee mannen uit het raam die riepen dat we wel even naar boven mochten komen voor een toegift.

Zonder na te denken lapten we onze opvoeding aan onze laars en liepen we vol goede moed bij volkomen vreemdelingen naar binnen. Sorry pap en mam. Halverwege de trap stelde ik me voor wat we zouden aantreffen; oude mannen die lekker uit de maat met een tamboerijn zwaaiden en nog oudere mannen die hun ogenschijnlijke laatste adem uitbliezen op een mondharmonica. ‘Maak me gek’ dacht ik.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_842a9129d4a9bb0e7fd08bb002fe5958d9ff84bb_avataruser_f83181b7972d5796f6d5457eb093a2725455e130_avatar

Views

200+

pen icon

Lilly Sikkema

Likeability of 5

De hoed doet goed

GISTEREN

Het valt me op dat wij ons als reiziger gedragen als 'eenling'. We zitten graag alleen op een tweezits, hebben allemaal haast en staren uren naar sociale media. Onbewust maak ik vaak onderdeel uit van dit tafereel: een trein vind ik vol wanneer er geen enkele tweezits meer vrij is, ik loop rond alsof ik ontzettende haast heb en wanneer ik alleen reis ben ik te veel gericht op mijn telefoon in plaats van mijn omgeving. Vandaag was anders.

Op weg naar een verjaardag ging ik, met de intentie een eenling te zijn, richting de trein. Ik had weinig bagage, enkel een gigantisch grote Mexicaanse hoed. Het cadeau voor de feestneus van de avond. Op het perron had ik direct aanspraak. Twee mannen lachten vriendelijk en maakten de opmerking: "wat een mooie hoed zeg". Ik glimlachte terug en bedankte. Ook in de trein waren er veel vriendelijke gezichten, alsof iedereen in de coupe een beetje feest had met mij. Gedeelde feestvreugde.

In de boekenwinkel op het station kocht ik nog snel een verjaardagskaart. In de rij voor de kassa sprak een oude mevrouw van rond de 80 mij aan: "wat een mooie hoed zeg, dat doet mij denken aan mijn vakantie". Ik vraag nieuwsgierig naar deze vakantie, was deze oude mevrouw nog naar Mexico geweest?! Nee het deed haar denken aan haar vakantie in Ponypark Slagharen, waar je bij de bingo ook van die mooie hoeden kon winnen. Ik kletste wat met deze lieve mevrouw voordat ik verder ging. Ook op het vervolg van de reis kreeg ik reacties, zelfs een mevrouw die op de fiets vanaf de andere kant van de straat riep: “waar gaat die hoed naartoe?”

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_b08fec52f33fac8015f5193521b5a32fd9058cc1_avatar

Views

30

pen icon

Diderica van Thes

Sanitaire stop

GISTEREN

Ik moet plassen. Shit! Dat vierde kopje koffie had ik dus toch niet moeten nemen. Preventief plassen heeft blijkbaar ook niet geholpen. In de treincoupé speur ik naar het verlossende pijltje met daarbij de letters WC. Ik zie het zo gauw niet. Hou ik het nog vol? Ik check de reisplanner: nog ruim een uur naar Amersfoort. Moet lukken.
Ik heb er altijd zo’n hekel aan om in de trein het toilet te bezoeken. Alleen als de nood erg hoog is kan ik me over die weerzin heen zetten. Zouden meer mensen daar last van hebben? Al die ogen die je aanstaren terwijl je zwabberend door de slingerende wagon je een weg baant naar het meest onfrisse compartiment? Wat is daar eigenlijk erg aan? We moeten toch allemaal naar de plee? Zelfs Koningin Máxima.
Het wordt nu wel erg nijpend, ik check nogmaals de reisplanner. Misschien kan ik op station Amersfoort….? Nee, ik heb daar vijf minuten overstaptijd en met mijn kippige oriëntatie vermogen heb ik die volle vijf minuten nodig om de juiste bushalte te vinden. En te laat komen vind ik nog erger.
Ik kijk eens om me heen, het is trouwens wel lekker stil, dat heb je niet vaak in de stiltecoupé. In mijn hoofd is het echter een drukte van belang en ik nader het punt van no-return.
Kom op zeg, spreek ik mezelf inwendig toe, vooruit met de geit! In de wetenschap dat ik nog minstens veertig minuten te gaan heb pak ik zuchtend mijn tas en sta op. Nu zie ik de WC-aanduiding wel. Mensen kijken op van hun schermpjes als ik voorbij zwalk. Gelukkig hoef ik niet de hele trein door en staat de wc-deur al uitnodigend open. Het stinkt er niet eens, ook al kleven er diarree resten aan de roestvrijstalen pot. Ondanks even voorspoelen blijft de boel helaas plakken. Nu ik echter zover ben laat ik me nergens meer door weerhouden. Met één druk op de knop gaat de deur dicht en opgelucht ga ik zitten.
Na gedane zaken loop ik opgetogen terug naar mijn plekje. Iedereen kijkt naar me. Jammer dan!
Op station Amersfoort loop ik langs het stationstoilet. Er staat een rij van vier. Twee jongens herken ik, die zaten bij mij in de wagon. Schijtlijsters?
Bevrijd en mooi op tijd kom ik even later aan op mijn werkafspraak.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

31

pen icon

Chantal van Veen

Likeability of 5

De gevolgen van een bouwvakkersoutfit

GISTEREN

Maar meneer, deze armbanden zijn heel duur. Dat was de reactie die mijn vader kreeg toen hij zijn vrouw wilde verrassen met een mooi sieraad. Waarom de winkelmedewerkster dacht dat mijn vader deze armband niet kon betalen? Hij was direct uit zijn werk langs de winkel gegaan en had daarom zijn werkkleding, in zijn geval een witte schilderboek vol met verfvlekken, nog aan.

Deze winkelmedewerkster dacht te kunnen inschatten hoeveel geld iemand op zijn bankrekening heeft door een blik te werpen op de kleding die iemand draagt. Helaas, zo werkt het niet. De kleding van een schilder mag dan afzichtelijk zijn (hier moet ik de winkelmedewerkster gelijk in geven) maar is het nu echt nodig om hierom je klanten te beledigen? Ik denk het niet.

Deze winkelmedewerkster is natuurlijk niet de enige die zich hier schuldig aan maakt. Wie echt een award verdienen voor het beledigen van klanten, zijn autodealers. Die doen niet eens de moeite om een snauw te geven maar negeren je gewoon volledig wanneer je in je bouwvakkersoutfit een BMW wilt aanschaffen. Je moet tenslotte in driedelig pak komen om een begroeting, kopje koffie of een proefrit te verdienen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_5d6d05581a8d6014a22cf66b6ee9be0ccd0bbea3_avatar

Views

87

pen icon

Joke van Zijl

Likeability of 6

ALCOHOL (deel 1)

GISTEREN

Heb je een feestje? Nodig me uit! Ik ben sociaal, hou van gezelligheid, kan verschrikkelijk lachen, goed luisteren, kan genieten van het plezier van anderen en heb zelf ook graag lol. Daar heb ik beslist geen alcohol voor nodig!
Een van de vele gesprekken:
‘Wat wil je drinken?’-‘Een tonic graag.’-‘Geen lekker wijntje?’-‘Nee, dank je. Ik drink geen alcohol.’-‘Wat ongezellig!’-‘Waarom is dat nu ongezellig?’ Ik trek mijn wenkbrauwen op en voeg toe: ‘Ik lust geen alcohol.’-‘Ook niet als het een beetje aangelengd wordt met water? Dan..eh..doe ik er gewoon water bij hoor!’-‘Nee, ik drink geen alcohol. Niet met en niet zonder water! Ik zei net toch: Ik lust het niet!’-‘Wijn moet je léren drinken. Je gaat het steeds lekkerder vinden. Dan..eh zou je het beste kunnen beginnen met..’-‘Waarom zou ik iets willen leren drinken dat ik niet lust?’-‘Voor de sfeer! Je wordt er een beetje losser van en het is gezelliger, toch?’-‘Voor wie is het gezelliger? Is het gezellig als ik jou iets laat drinken wat jij niet lust? Wat lust je bv echt niet. Noem eens iets! Nou..?’-‘Eh..Tomatensap.’-‘Zal ik dan nu blijven zeuren hoe lekker tomatensap is?’-‘Oké, Oké.. ik haal tonic.’
Geen leuk gesprek. Ik weet het. Het vuur ging doven.
Kon me niet schelen. ik was nergens op uit.
Ik kan er niets aan doen, maar ik begin het behoorlijk zat te worden dat ik mijn eigen keuze drank steeds zo moet verdedigen.

Ik zat met een lieve vriend gezellig te dineren in een restaurant. Hij is en zalig bourgondisch type. Een echte wijnliefhebber en zeker een wijnkenner. Het was een gezellig sfeertje. Hij liet het laatste restje wijn genoeglijk in zijn keel glijden. Keek me daarna aan en vroeg: ‘Mag ik er nog éééntje?’-Nee, nou wordt die helemaal mooi, dacht ik, en ik vroeg: ‘Ga je mij nou echt toestemming vragen? ..Al neem je er nog tien.. Moet jij weten! Dan ga ik gewoon terug met de taxi, bus of trein.’
‘Heb je nare dingen meegemaakt met alcohol?’ Is me ook al eens gevraagd. Nee hoor. Helemaal niet. Niks naars meegemaakt!’
Ergens zit toch wel een kriegeltje. Aangeschoten/dronken mensen vind ik nou niet de gezelligste. Ik ben op tijd weg. Ze lallen, stinken. Gaan over grenzen heen, wankelen. Moeten thuisgebracht worden. Weten later niet eens meer wat ze gedaan/gezegd hebben. Heel wat huwelijken zijn aan alcohol kapot gegaan! Gezellig hè? Dat zie je nu nooit bij Tonic!
En eh..iemand die van nature een zuurpruim is hoeft van mij niet los te gaan met alcohol. Die mag ik op voorhand niet.

Joke van Zijl

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_0a6b4ec5c6b2c7a444f8b9bc0337a77e427cbe02_avataruser_8b4b13f22384e109e83888ade67828b3b12b3fac_avatar

Views

100

pen icon

Roelefien Heeres

Likeability of 5

Moederen en Vaderen

GISTEREN

We lopen een bedrag van 221 miljard euro mis omdat vrouwen niet dezelfde positie op de arbeidsmarkt innemen als mannen. Vrouwen werken te vaak parttime en hun percentage in top posities blijft achter. Ondanks de vele aandacht in de media zie ik het betoog niet landen. Vrouwen zien het nut van financieel zelfredzaam zijn niet. Mannen aan hun kant verwarren nog steeds de waardevolle soft skills met zachtmoedig en het belang van diversiteit met positieve discriminatie. Beiden gebruiken de opvoeding als stokpaardje voor het parttime werken van de vrouw. De vrouw verdient nou eenmaal minder.

Als fulltime werkende, financieel zelfredzame moeder vind ik het een intrigerend onderwerp. Ik word omringd door vrouwen die parttime werken omdat ze willen moederen. En die kans krijgen ze op de basisschool volop. Nederland kent op veel scholen nog steeds een lange middagpauze waarin kinderen thuis de boterham kunnen eten. De ouderparticipatie is bovendien dusdanig dat je er dagen zoet mee kan zijn (kijk naar de Luizenmoeder). En het is wat we graag doen. De enige manier om dit te stoppen is het wegnemen van die prikkel. Een continu rooster met vijf gelijke en liefst wat langere dagen waarbij school zelf de boontjes dopt creëert in ieder geval een tijdspanne waarin vrouwen niet kunnen moederen. De invoering van het continurooster is bij ons op school al twee keer afgewezen door de ouders.

Waar onderwijs te talig en feminien is voor jongens zijn bedrijven vaak te bèta en masculien voor meisjes. Waar een man zonder schroom solliciteert op een functie die hem leuk lijkt, wacht een vrouw tot ze ergens voor gevraagd wordt en toetst dan nog of ze wel aan alle kwalificaties voldoet. Goede begeleiding van vrouwen vergt een andere aanpak dan de ‘begeleiding’ van mannen. “Alles wat je zelf wil is mogelijk” moet verboden worden en vervangen door steuntjes in de rug. Soort zoekt soort moet doorbroken worden door diversiteit wat veel meer is dan meer vrouwen aan het werk.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_fc05777ca7a43649df3d2b65aa94a069fd010106_avatar

Views

46

pen icon

Henk Konijn

Likeability of 5

Velen horen, maar weinigen verstaan

GISTEREN

Langzaam dringt het nieuws tot mij door. 81 miljard. Per week. Door de ECB. En dat wordt nu langzaam minder. Want de huizenmarkt stijgt. Mijn eerste reactie is dan ook: hoe dom kan men wezen. Gevolgd door: hoe stopt een mens dit?. Ik zal de situatie even voor u uitleggen.

Sinds 2015 pompt de E(uropese) C(entrale) B(ank) 81 miljard per week in de economie. Dit bedrag is, in tegenstelling tot de rest van al het geld, niet gelinkt aan goud. Door het geld aan goud te linken komt het aan zijn waarde. Door deze injectie daalt de hypotheekrente, waardoor er meer geleend kan worden en dus stijgt de huizenmarkt.
Op zichzelf klinkt dit in eerste instantie allemaal zeer gunstig. Zo zou de economie immers een flinke boost krijgen. De eerste grote “maar” aan dit verhaal is echter dat men zo een enorme bubbel creëert. Zoals ieder mens weet die ooit een bellenblaas heeft vastgehad, bubbels knappen uiteindelijk altijd. Zo ook deze, want het verhaal wordt pas echt apart als men bedenkt dat de crisis in 2008 met eenzelfde bubbel begonnen is. En nu 10 jaar later zijn we eindelijk een beetje hersteld van het knappen van deze bubbel. We hebben net het gips verwisseld voor loopgips of iemand probeert het been alweer te breken. De tweede grote “maar” is dat de geldkraan nu langzaam dicht gaat. Niemand weet hoe de economie hier op zal reageren doordat er niet eerder injecties van deze vorm in een economie zijn gedaan. En daarnaast is de economie nog volop bezig met herstellen. Natuurlijk gaat het beter, en natuurlijk gaan we langzaam vooruit, maar op een veilige volledige sterkte zijn we nog lang niet. Nederland kan misschien wel vooruitgaan en op volle sterkte komen, maar doordat de volledige financiële markt nu wereldwijd is gelinkt aan alles en iedereen moet de volledige wereldeconomie op een veilige volledige sterkte staan. En dit is nog lang niet het geval.

Ik hoop dat ik een enorme pessimist ben, en dit allemaal gebakken lucht is. Ik vrees echter dat ik op dit moment meer een realist ben. Onderzoek dit onderwerp alstublieft voor u zelf, en oordeelt uzelf. Tenslotte ben ik ook maar een kennis vergarende jongeman. En die kunnen het vooral enorm mis hebben.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lol
user_81142a996aec9af92c07b299749dc1841b9499bd_avatar

Views

67

pen icon

Iris

Sabia

16 SEP 2018

Beste Sabia,

Volgens het CBS is het 2e kwartaal van 2018, 354.000 mensen werkloos. Ik vroeg me af of jij daar ook bij hoort? Zo ja, behoor jij dan tot de groep met een lange- of korte afstand tot de arbeidsmarkt? Of is het stelselmatig kapot maken van een individu tegenwoordig ook een beroep? Ben je dan ZZP-er?

Oordeel niet en u zult niet geoordeeld worden. Dat wil ik dan ook vermijden. Best lastig, want een vriendin die een relatie aangaat met de ex van wat ooit haar beste vriendin was en daarna continue de aandacht op zichzelf vestigt door haar vervolgens in kwaad daglicht te plaatsen vindt doorgaans weinig sympathie. Hoewel de naam Sylvie me in het verleden weinig zei, weet ik nu -dank zij jou- dat het een sterke, onafhankelijke vrouw is, die meer kan dan winkelen in de ‘PC’ en een carrière heeft waar menigeen -ik ken er in ieder geval twee- jaloers op is. En vraag me niet waarom, maar ik heb het vermoeden, dat dat nou net niet jouw bedoeling is.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

90

pen icon

Nico De Mus

Tijd

16 SEP 2018

Ik wist niet dat ik het in me had. Een zaterdagavond thuisblijven. Zwemmend in zelfmedelijden. Tranen vechtend bij een romantische comedy. Voordat ik deze film had opgezet, stond een tranen trekkend liedje eindeloos op herhaling. Eerder heb ik liefdesverdriet gekend maar zelden zo hevig als deze keer. Bijzonder hoe een relatie eenzijdig verbroken kan worden.

Het was nog maar dagen geleden dat ik haar lieve woordjes toefluisterde voor het slapengaan. Een appje stuurde tijdens haar werk, alleen om te zeggen dat ik aan haar dacht. Het was nog maar dagen geleden dat ik op een vrije middag door de stad dwaalde, opzoek naar een kleinigheid, voor wat ik toen nog dacht dat de liefde van mijn leven was. Op dit moment is ze dat gevoelsmatig nog, maar de tijd zal deze diepe wond moeten helen.

Maar die tijd is niet meer hetzelfde. In het verleden keek ik op een andere manier naar de klok. Als ik 60 seconde voorbij zag tikken, had dat een andere betekenis. Dan waren dat 60 secondes dichterbij een weerzien met haar. Nu zijn deze 60 secondes een minuut waarbij ik nooit meer in haar ogen kan kijken. Eén minuut meer waarin ik nooit meer mijn lippen tegen de hare kan drukken. Eén minuut meer waarin ik nooit meer haar hand over mijn lichaam kan voelen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

53

pen icon

Mandy Verleijsdonk

Golden (of groene) milk

14 SEP 2018

Het laatste pak amandelmelk in het bovenste schap is niet te pakken met mijn 1.65. Er is geen opstapje of winkelpersoneel in de buurt. Even denken wat te doen. Sojamelk pakken? Dan komt er een vrouw naast me staan. Ik zeg dat ik ergens niet bij kan, om te verantwoorden waarom sta te niksen. Zij, actiegericht, wijst iemand aan die het vast wel wil pakken. Ik ben dankbaar voor het duwtje in mijn rug. Ik loop naar de jongeman en vraag of ik iets mag vragen. Hij verwacht hopelijk niet iets in de trant van daten. Gelukkig loopt hij met me mee en geeft de amandelmelk. Ik bedank hem, loop gauw verder en geef mezelf een opdracht: laat los.
Eenmaal thuis zie ik dat het pak melk over de datum is. Hashtaghebikweer. Dit moet ik rechtzetten, ook al weet ik dat me dat energie kost. Terug naar de winkel past niet in mijn planning dus stuur ik de Jumbo een berichtje via Messenger. Lief! Ze komen een nieuw pak brengen. Er komt een gevoel van schaamte naar boven, maar ik zeg dat ik thuis ben vanaf twee uur (en ga er vanuit dat ze in de middag komen). De volgende dag, als het die middag is, doe ik mijn ding, maar in mijn achterhoofd komen er constant vragen op zoals 'hoe laat komen ze precies' en 'wat moet ik zeggen?'
Om vijf uur hier kan ik het 'niet-weten' niet meer aan en informeer naar de bezorgtijd. Het wordt nagevraagd, maar er komt geen antwoord. Het is inmiddels tijd om mijn hondje uit te laten en ik besluit dat niet te laten omdat er mogelijk melk mijn richting op komt. Ik relativeer mezelf de deur uit, probeer te wandelen en niet te snelwandelen. Heel rebels ga ik daarna gelijk door na de bieb. Een beetje gejaagd, want stel dat er nou net iemand komt.
Weer thuis wil ik in de ontspanmodus. Dat betekent douchen en een foute broek aan. Ook dat ga ik gewoon doen! In de douche bedenk ik wat te doen als de bezorger aanbelt. Blijven douchen en hopen dat het bij de buren wordt afgeleverd of in badjas naar beneden rennen? Gedachten en plannen die niet nodig bleken, want er ging geen deurbel.
Godallemachtig wat heb ik een vermoeiend hoofd. Kleine dingen worden groot, omdat er zoveel gedachten en emoties bij komen kijken. Ik weet dat het niet in verhouding staat tot de daadwerkelijke gebeurtenis, maar weten is weer iets 'in mijn hoofd'. Tijd dus voor een bodyscan en daarna een golden-drink (bedorven amandelmelk, kurkuma, gember, kaneel en agavesiroop). Ik zal het rustig en mindful opdrinken, beloofd.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

67

pen icon

Sharon Ponsteen

Likeability of 7

Haastige spoed

14 SEP 2018

‘Als de liefde maar blijft winnen’ stond op het geboortekaartje van onze zoon. Afkomstig uit een van de liedjes van Daniël Lohues. Weliswaar een idee van mijn vriend, maar ik was meteen overtuigd. Mooier kon niet.

Mijn vriend is nogal gek van Daniël Lohues. Hij is zo’n type die als de plaatsnaam Erica ergens op een bord verschijnt, spontaan liedjes van de beste man gaat neuriën. Zelf moest ik er naar leren luisteren. Een beetje zoals ik ook droge wijn moest leren drinken, maar dat gaat me inmiddels ook uitstekend af. In onze auto ligt steevast de nieuwste cd en ook zonder mijn vriend naast me draait die cd overuren.

Het was dan ook niet heel verrassend dat ons eerste uitje na de komst van onze zoon een concert van Daniël Lohues was. We hadden er zin in. Tijd voor elkaar. Onderweg naar het concert stuitten we op wat verkeerschaos. Voor het stoplicht stond een auto stil. Al toeterend werd de stilstaande auto gepasseerd, maar tot onze verbazing zat er nog iemand in. Het was een man op leeftijd en hij was duidelijk in paniek. We parkeerden onze auto en vroegen of de man hulp nodig had. Zijn auto was ermee gestopt.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_6f9d6178c554cb7848f047513d40d0cc073b4914_avataruser_d4848e9fac4770a181fd9bf671f7ea8f485ff501_avataruser_0231fb68a762400a597ac923d4eff271de66fde1_avatar

+12


Views

200+

pen icon

Lennart Pluim

Likeability of 5

Als winnen in de strijd niet altijd een optie is.

14 SEP 2018

Ik ben een vragenlijst aan het invullen over de late effecten van chemokuren en bestralingen. Het is alweer bijna 7 jaar geleden dat mijn leven er minder rooskleurig uitzag dan nu.
Ik houd niet van dramatische verhalen, want het was al een drama. Ik besefte me laatst echter wel iets.
Ik lees regelmatig over mensen die kanker hebben overwonnen. Mensen die de strijd zijn aangegaan. En mensen die de strijd hebben verloren.

Als ik het vanuit dat perspectief benader betekent het dat ik kanker heb overwonnen, ik heb gevochten en ik sterker was dan de tumor in mijn lijf.
Het zou echter ook betekenen dat mijn buurjongen niet sterk genoeg was. En dat hij niet hard genoeg gevochten heeft. Dat hij de strijd verloor. En overleed.

Genezen van kanker is geen strijd, het is geen gevecht. Het is de hoop dat de chemokuren, bestralingen en andere medicijnen sterk genoeg zijn om de nutteloze tumor in iemands’ lijft kapot te krijgen. Het is de hoop dat het lijf van de patiënt goed reageert op alles wat het te verduren krijgt.
Ik heb alleen maar geluk gehad. Meer niet.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_64db829acb9b80adffa258531f5759bdf863ed52_avatar

Views

93

pen icon

Rogier van Riet

Likeability of 5

Ziel-verpletterende managers

13 SEP 2018

In een wereld die economisch steeds sneller groeit (moet groeien) horen wij als mensen maar mee te groeien. Wij worden steeds slimmer geacht, standaarden worden verhoogd, eigenverantwoordelijkheid wordt opgeschroefd en steeds hogere targets moeten gehaald worden om de onverzadigbare winstmarges en groeicijfers van het corporate monster te spekken; de gevolgen zijn reprimandes en ontslag. We moeten meer leren met minder begeleiding, en waar begeleiding is schiet deze heftig te kort om inzicht te bieden in de werkzaamheden. De leidinggevenden zijn te druk met eigen belang om nog aandacht te hebben voor hun ondergeschikten, wat leidt tot betuttelen, want: “ze snappen toch niet waar ik mee bezig ben namelijk: “het grote plaatje””. Leidinggeven is niet meer je mensen begeleiden en zodanig resultaten halen, het is resultaten behalen en je mensen aanspreken op wat ze fout doen. Zodra men één niveau omhoog gaat vergeet men waar ze vandaan komen en wat er nodig was om die rol effectief te vervullen “niet meer mijn probleem”.
Door de individuele verantwoordelijkheid te verhogen bij de werknemer vervalt dit deels bij de leidinggevende, tijd die ze maar al te graag in eigen belang steken (lees: koffie halen, meetings plannen). Teksten als: “ik heb het zo druk” “ik kan niet beloven dat het vandaag of morgen lukt hoor, maar ik ben er mee bezig” voor onnozele verzoeken – is dagelijkse kost. De ontbrekende kennis en pretentieuze instructies zorgen voor frustratie, stress en uiteindelijk langdurige ziekte. Men voelt zich niet gehoord, uitvoeren – niet nadenken! Het enige wat nog overblijft is het maandelijks salaris dat nipt genoeg is om comfortabel van te leven – mits je samenwoont en allebei werkt, als alleenstaande kom je maandelijks nipt rond. Je vakantiegeld is verwerkt in je maandelijks saldo, over de secundaire voorwaarden is bijna geen informatie te vinden om hier effectief gebruik van te maken. Je wordt gelokt met verschillende voordelen, compensaties en andere mooie beloftes die naderhand weinig tot niks toevoegen aan hoe gelukkig je wordt van het werk.
Ondertussen gaat de telefoon weer, je hebt de skills van alle afdelingen omdat er geen personeel te krijgen is, “hoe lang hou je dit nog vol?” vraag je aan jezelf “zolang de huur betaald moet worden en de kids naar school moeten” is het antwoord, dat is het altijd. Dienstbaar neem je op.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_3a09991bccfbab88b5e8f460dadcf758b268a137_avatar

Views

90

pen icon

Jolien Fiegel

Likeability of 7

Het nachtleven van jonge ouders

13 SEP 2018

Dolgelukkig waren wij in december 2014. Na weken in het ziekenhuis, mocht onze veel te vroeg geboren zoon mee naar huis. De monitor die zijn bloeddruk, zuurstofgehalte en ademhaling had gemeten, mocht na 49 nachten eindelijk uit. In zijn ik-mag-naar-huis-rapportje las ik: is tijdens de nachten erg onrustig.


Dat ik een onrustig mannetje had werd na een paar dagen thuis al duidelijk. Snel bestond mijn nachtrust uit 3 á 4 uur slaap. En als we vroeg in de ochtend eindelijk rust hadden gevonden, stond er een opgewonden broertje van bijna 3 naast ons bed: "Mama, gaan we spelen?"

De gebroken nachten werden gebroken weken, gebroken maanden en uiteindelijk jaren. De kringen rond mijn ogen kleurden donkerblauw tot paars. Mijn huid voelde koortsachtig gevoelig aan. Ik was prikkelbaar, dronk koffie om de dag door te komen en at suiker, veel suiker. De griep die mij normaal gesproken bespaard bleef, kreeg ik nu in volle glorie. Maar ook dan stond ik met een flinke dosis paracetamol paraat om het gezin draaiende te houden.


Ik hoor je denken: waar was haar man? Hij was er wel degelijk, en hielp daar waar hij kon. Als ik moest werken deelden we de nachten in: jij een nacht, ik een nacht. Wat inhield, dat ik alsnog wakker werd van ieder zuchtje en huiltje en vanuit de slaapkamer naar beneden instructies gaf: "Geef hem nog maar een flesje! De paracetamol staat in de keuken! Je moet rondjes lopen, daar wordt hij rustig van!"
 Naast dat het een aanslag was op mijn gezondheid, was het ook een aanslag op onze relatie. 

Uit onderzoek blijkt dat jonge ouders gemiddeld 44 dagen slaap missen in het eerste levensjaar van hun baby (bron Dailymail). Ouders slapen in het eerste jaar gemiddeld 5,1 uur per nacht. Dit terwijl specialisten de grens voor een goede nacht op 6 uur slaap hebben gelegd. Slaap je minder dan kun je al spreken van slaaptekort. Houdt dit langer aan, dan heeft chronisch slaaptekort vele gevolgen. Het zorgt voor verstoringen in het lichaam en specifiek in de hersenen. Het begint wellicht met minder concentratievermogen. De prikkelbaarheid zal iedereen wel herkennen. Maar het is pas echt serieus als het kan leiden tot depressie, hartfalen en zelfs hersenschade.

Misschien ben jij ook aan het einde van je latijn na de zoveelste gebroken nacht. Het kan je compleet uitputten. Er is een duidelijk verband tussen jonge moeders, gebroken nachten en carrière willen maken. Niet zelden belanden zij in een burn-out, net als ik...

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_98b2876042c06adc19a6ee142440173370676b29_avataruser_df365c5e0b9e5ad9cd187e49b9fad34c07cf4729_avataruser_a66ae140684088ee14d8fced1537d782a0dd49f1_avatar

+6


Views

100+