Lezerscolumn

pen icon

Thanatos Eros

Lieve Loes

16 APR 2018

Ruim twee jaar geleden was de laatste dag dat ik Loes zou zien. Ze belde me op een maandagmiddag met het voorstel om in de stad af te spreken.

“Ik vroeg me af of we eens ergens uit eten konden gaan. In de zomer had je het over een tapasbar die je zo leuk vond, weet je nog?”

Ik vroeg haar vervolgens waarom ze met een anoniem nummer belde. Ze verklaarde dat haar smartphone in het toilet was gevallen. Pas later besefte ik dat het universum mij toen een ultimatum stelde.

Om half vijf stond ik op het station. Een kakofonie van piepende zolen op een marmeren ondergrond, snuivende neuzen in de smog-gevulde winterlucht en gebrom van de taxi’s op het stationsplein vulde de ruimte, terwijl ik, naast de Starbucks staand, de tijd probeerde te vullen met het tellen van de secondes voor onze ontmoeting.

Even naar buiten om een sigaret te roken, dacht ik. Zo begint het, denk ik, altijd; een simpele, dagelijkse handeling voorafgaand aan de beslissing die onherroepelijke consequenties met zich meedraagt. Ik zal niet pretenderen dat wat ik deed buiten mijn schuld lag, van bijzonder belang of begrijpelijk is. Ik tracht simpelweg een schets te maken van het monster dat voor duizenden met mij iedere dag om de hoek wacht.

Hij cirkelde rondjes over het plein op een witte fiets. Zijn lodderige ogen keken mijn kant uit en zijn houding sprak boekdelen. Ik had mij kunnen inhouden, maar iets in mij bewoog me om hem een klein knikje te geven. Dat was voor hem voldoende. Piepend kwam de man op mij afgefietst en eenmaal aangekomen sprak er een gulzig soort verlangen in zijn blik.

“Moet je hebben?” vroeg hij.

Ik hoorde mezelf zeggen: “Doe maar een twintigje kouwe.”

“Nee, niets van dat,” zei de man. “Heb wel dit.”

Hij haalde een sluitzakje tevoorschijn met een vreemd, bruin poeder.

“Doe maar dan,” zei ik, en greep het zakje beet.

Onder een bruggetje in de buurt schepte ik wat poeder op mijn huissleutel. Om acht uur ’s avonds zat ik daar nog steeds.

Lieve Loes, ik zweer je, als God vandaag de klok zou terugdraaien en ik daar weer op het station zou staan, zou ik het waarschijnlijk nogmaals zo doen.


Views

0

pen icon

Imka Meuwese

Likeability of 6

Positieve Besmetting

23 APR 2018

Toen ik zo’n 5 jaar geleden hierheen verhuisde was ik gewend om iedereen die ik tegenkwam op straat te groeten. Even een glimlach, liefst aangevuld met een vriendelijke ‘hoi’ of ‘hallo’. Dit was heel normaal in het vestingstadje waar ik voorheen woonde en ik had me heilig voorgenomen deze gewoonte in stand te houden.

Met mijn hond loop ik dagelijks een paar keer door de wijk en kom daarbij uiteraard regelmatig mensen tegen. Vanaf het begin merkte ik direct een fors verschil: van de 10 mensen die ik in mijn nieuwe woonplaats passeerde en groette, waren er hooguit 4 die wat terug zeiden. De rest leek het maar vreemd te vinden en liep stug door, veelal met gebogen hoofd, zonder enige reactie. Ik bleef echter even stug volhouden en vol goede moed groette ik vriendelijk iedereen en dacht hooguit bij mezelf: ‘Ach, graag of niet’. Ik was al blij met de enkeling die dit korte moment van goed bedoelde aandacht wel kon waarderen.

Het duurde even maar na ongeveer een jaar merkte ik dat het aantal terug groetende mensen steeg. Intussen waren er diverse kinderen uit de buurt die mij, maar vooral mijn hond Bubba, hadden “ontdekt” en het leuk vonden om af en toe een stukje mee te lopen. Ook zij merkten mijn gewoonte op en op een dag vroeg een jongetje mij: ‘Ken jij al zoveel mensen?’ Toen ik antwoordde dat ik ze niet kende reageerde hij verbaasd en vroeg: ‘Maar waarom zeg je dan hoi?’ Ik zei: ‘Omdat vriendelijkheid niets kost en je kunt iemand er een fijn gevoel mee bezorgen.’

Het jochie vond mij geloof ik maar een vreemd schepsel maar toch gingen de kinderen na een tijdje mijn voorbeeld volgen en onlangs realiseerde ik me dat het blijkbaar echt aanstekelijk werkt. Ik kan namelijk zeggen dat inmiddels bijna alle mensen die ik groet vriendelijk terug lachen, groeten, zwaaien of zelfs een praatje maken. En dan heb ik het niet alleen over mensen die mij vaker tegenkomen, nee hoor....ook totaal onbekenden. Het is al diverser keren gebeurd dat de ander mij als eerste groet. Ik ben blij verrast en constateer dus daadwerkelijk een verandering om mij heen.

Ik adviseer nu zelfs regelmatig immigranten, die ik help met de Nederlandse taal, om andere mensen gewoon aan te kijken en te groeten of naar ze te glimlachen als ze op straat lopen. Blijkbaar is het besmettelijk en wat een positieve besmetting is dat!


likelove
user_120e19bcfcd483b5ff45b4a7e863041e93a245f2_avataruser_95dbd709f5b750125ba90f4e987561a43800f447_avataruser_aa7a3899ed5f1a96dddc77a9e7aed4f4e6873a4b_avatar

+1


Views

0

pen icon

Metro

On Fire

Jouw column in de krant en op metronieuws.nl?

11 NOV 2017

Op het nieuwe metronieuws.nl werkt het inzenden van een eigen column tijdelijk anders. Stuur jouw column van maximaal 400 woorden in een Word-document naar lezerscolumn@metronieuws.nl. Graag ontvangen wij ook je voor- en achternaam en een profielfoto in jpeg- of png-bestand. Onze redactie controleert jouw column binnen 48 uur en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt € 50,-!

Op de Lezerscolumn channel kun je alle columns terugvinden. Veel lezerscolumns uit het verleden zijn tijdelijk niet beschikbaar maar zullen we snel toevoegen.


likelovedislike
user_5e39b63b896b10eff4b85c4a53ecd2b2ba1dbb75_avataruser_0caef4979ff83c0a77d452c805458c465aad3ec2_avataruser_688b31ba83eafc34352954534411dab5dbdde73f_avatar

+94


Views

0

pen icon

Monique Louis

Likeability of 6

Tovergoedje

GISTEREN

Glassex, ik ben er dol op. Geef me een keukenrol en een fles met het blauwe schoonmaakspul en ik voel me in mijn element. Wat zeg ik, ik raak in vervoering.

Eerst had ik dit zelf nog niet in de gaten. Totdat zoon opkeek van zijn IPad en zei: mama, loop je nou alweer rond met je spuit? Alles! nee niet alles, maar veel, krijgt een behandeling met het tovergoedje. Vooral glas.

Maar ook wc-brillen, vlekken op het laminaat, fotolijstjes, lampen, vensterbanken, trapleuningen, deurknoppen, buitenkant van de oven, binnenkant van de oven (sommige delen), koffiezetapparaat (bovenop). Als ik haast heb veeg ik zelfs vlokken stof weg van de houten planken in mijn open kast, met een stuk keukenrol en een beetje spul uit mijn spuit. Hiervan klopt mijn hart sneller (spannende sex) want ik ben gewaarschuwd: niet geschikt voor andere materialen dan glas. Ik kwam er lange tijd mee weg.

Onlangs viel het me ineens op, het spul laat een blauwe waas achter op materialen waar de sex niet voor is bedoeld. De glanzend chromen scharnieren van de toiletbril, de houten omlijsting van onze glazen salontafel (slik). Mijn moeder had me gewaarschuwd ‘pak toch gewoon een emmer met sop en een spons.’ Zoals met iedere verslaving wilde ik er niet van weten. Ik ontkende glashard. En ging keihard door.

Soppen. Doe ik, soms dan, maar lijkt teveel op Echt Schoonmaken. Met mijn fles in de hand, kan ik terloops vegen, snel, alsof het weinig voorstelt. Met resultaat. Maar nu dan die opvallend blauwe gloed. Blauw, bijna mijn lievelingskleur.

Wil degene die dit spul op de markt brengt een kleurloze versie overwegen? Zolang deze schone taak op mijn schouders rust, en ik er (nog steeds niet) iemand voor inhuur, zoals het gros van mijn vriendinnen, kan ik niet zonder. De naam mag blijven.


lol
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avataruser_8cdbce5db9dd2b10b48ff662799b6c9825cac619_avatar

Views

0

pen icon

Mike Bodde

Likeability of 6

Demonstratie 4 mei

GISTEREN

Er zijn mensen die op 4 mei hun kameraden en of een familielid herdenken en het is dan toch ronduit belachelijk dat een groepje dit moment wil verstoren. Je gaat toch ook niet een begrafenis verstoren om wat voor reden dan ook.

En waarom zouden ze dit dan willen doen? Nou op Facebook hebben ze een bericht geplaatst met de mededeling dit te gaan doen omdat er tijdens de doden herdenking niet alleen burgerslachtoffers herdacht worden maar ook soldaten herdacht worden die tijdens en na de tweede wereld oorlog zijn gestorven, dus ook de soldaten die deelnamen aan de politionele acties in Indonesië.
Maar als we het zo gaan bekijken dan kan ik ook nog wel wat dingen bedenken. Want tijdens de herdenking herdenken we ALLE slachtoffers die tijdens en na de tweede wereldoorlog zijn gestorven.

In feiten herdenken we dan ook de Duitse soldaten die de fiets van je opa gestolen hebben, en vergeet natuurlijk de rest van de afschuwelijk dingen die ze gedaan hebben niet.
Maar deden ze dat omdat ze dat leuk vinden? Ja sommige misschien wel, maar de meeste deden wat ze moesten doen of ze wilden of niet. Maar ook die soldaten waren mensen met Familie en vrienden.

Ik denk dat het vooral belangrijk is dat ieder mens herdacht wordt ongeacht wat diegene in of tijdens een oorlog heeft gedaan. Iedere burger heeft ook zijn eigen redenen om tijdens de nationale herdenking iemand te herdenken of dat nu slachtoffers uit een oorlog zijn of iemand die om andere omstandigheden overleden is.

Ik zou het dan ook erg vinden dat op het moment dat een moeder haar zoon die tijdens een missie omgekomen is herdenkt. Een groepje mensen de boel verstoren, om hun punt te maken. Iedereen in Nederland heeft het recht om te protesteren, maar doe dit op een nette manier zonder andere verdriet te doen.


likelove
user_f85736dbc2f17ec5754e130abd1360939d4bc364_avataruser_d8b64ff23d48e15597651e52fe74e4f53ba7b855_avataruser_8c676d82091697b1e64218dde747010b1d2ef859_avatar

+1


Views

0

pen icon

Amber

Likeability of 6

Dildoboetiek

GISTEREN

Ik ben op zoek naar een nieuwe baan. Dus pluis ik dagelijks ik alle bestaande vacaturesites uit. Schrijf ik de zoveelste sollicitatiebrief naar het zoveelste hippe communicatiebureau. Voorzien van een majestueus curriculum vitae waarin mijn kwaliteiten en vaardigheden slechts een héél klein beetje aangedikt zijn. Echt, een ietsepietsje maar.

Want het werk dat ik momenteel doe, is maar voor tijdelijk. Althans, dat hoop ik. Ik werk namelijk in een speelgoedwinkel voor volwassenen. Een erotiekwinkel. Een dildoboetiek.
In het begin leek dat heel leuk. Toen ik nog niet eerder in een sekswinkel had gewerkt. Toen ik nog in de waan was dat de klandizie van zo'n zaak voornamelijk bestond uit deugdzame huisvrouwen op zoek naar een vibrerend verzetje.

En die zijn er ook. Maar ze zijn in de minderheid. In de winkel waar ik werk, komen voornamelijk mannen. Mannen die zonder enige vorm van gene vragen om dingen als prostaatstimulators, kunstvagina's en cockringen. In het begin was dat nog grappig. Genoot ik er vooral van dat ik het meest edgy verhaal te vertellen had op die saaie verjaardag. Maar op een gegeven moment is het nieuwtje er een beetje af, en ben je aan het eind van de dag toch gewoon het meisje dat buttplugs verkoopt.

En noem mij pretentieus, maar dat is niet hoe ik tot mijn 67e bekend wil staan. Ik wil een baan waarin ik uitgedaagd word, nieuwe dingen kan leren. Natuurlijk doe ik dat nu ook wel. Zo kan ik geblinddoekt nog onderscheiden welk glijmiddel op waterbasis is gemaakt en welk op basis van siliconen. Maar het is zo weinig bevredigend allemaal.

Dus ben ik op jacht naar openstaande vacatures. Tussen de cockringen door ben ik ook nog freelance tekstschrijver, dus sta ik nooit met mijn mond vol tanden wanneer me tijdens een sollicitatiegesprek gevraagd wordt wat ik op dit moment doe. Want hoe vertel je de recruiter van een flitsend marketingbureau dat je in een sekswinkel werkt? Ik zou het natuurlijk kunnen sugarcoaten. Kunnen zeggen dat ik betrokken ben bij een baanbrekend project op het gebied van erotische innovaties, of zoiets. Maar ik vrees toch dat het 'm niet wordt.

Tot ik ergens anders een nieuw, fris arbeidscontract mag ondertekenen blijf ik dus nog wel even in de dildoboetiek werken. En verkoop ik de zoveelste opblaaspop aan een man van middelbare leeftijd. "Een goede keus, meneer," zeg ik op samenzweerderige toon. "Deze pop knippert namelijk met haar ogen zodra je haar neerlegt."
De man kijkt me verwonderd aan. "O ja? Dat is wel heel bijzonder."
Ik knik. "Ja," zeg ik opgewekt, "het is de nieuwste baanbrekende innovatie op erotisch gebied."


lollikelove
user_d07ebb3b9a4cc1cdac120f93df0eed3294d438b3_avataruser_887b2f4ca6628ff0461160a5c8170cde7c853281_avataruser_120e19bcfcd483b5ff45b4a7e863041e93a245f2_avatar

+1


Views

0

pen icon

Brigitte Kristel

Likeability of 5

Geboren in een verkeerd lichaam

GISTEREN

In 1962 werd ik geboren in Amsterdam. Ik groeide daar ook op. Weliswaar in de tuinsteden, dus misschien kwam het daardoor dat ik me nooit helemaal een Amsterdammer voelde, zo verklaarde ik dat voor mezelf. Ik was stil, sprak al helemaal niet plat, en was heel verlegen. Als kind was ik een buitenbeentje en dat werd erger toen ik in de puberteit kwam. Als ik met vriendinnen uitging, zeiden mensen altijd: 'Jij komt vast niet uit Amsterdam, he?' Dat vond ik toen niet leuk om te horen, want ik wilde niet anders zijn, ik wilde erbij horen, maar ik begreep het wel een beetje en voelde zelf ook dat er iets niet klopte. Ik had het hart niet op de tong, was niet stoer, had niks met Ajax en vond Amsterdammers vaak ook een tikje verwend, maar dat zei ik nooit hardop natuurlijk.

Vorig jaar zomer viel bij mij het kwartje. Ziek was ik toen Feijenoord de voorlaatste wedstrijd verloor waarin ze kampioen konden worden. Ik was op een verjaardag van mijn Amsterdamse familie en die kwamen juist niet meer bij van het lachen. Harteloos, vond ik dat en het ergerde me ook een beetje.

De hele volgende week bleef ik nerveus. De kampioenswedstrijd een week later durfde ik bijna niet te kijken. Ik zette de tv hard aan en ging zelf buiten zitten. Zodra ik gejuich hoorde, rende ik naar binnen. O, wat was ik gelukkig toen ze de titel pakten! De tranen stonden me in de ogen. Het liefst was ik direct naar de Coolsingel afgereisd. Op dat moment wist ik: ik ben geboren in een verkeerd lichaam. Ik heb het toen alleen aan mijn dochter durven vertellen en zij pakte het gelukkig goed op. Ze zei dat het haar niet echt verbaasde, ze had het zien aankomen. Langzamerhand ben ik aan het idee gaan wennen. Toen Feijenoord afgelopen zondag de beker pakte, kreeg ik weer precies hetzelfde gevoel als vorig jaar en wist ik het honderd procent zeker: ik ben een Amsterdammer, maar diep vanbinnen ben ik een Rotterdammer. En nu mag iedereen het weten.


like
user_13b37b97126e9d666259bb6066ad804adbc4aba7_avatar

Views

0

pen icon

Florian A. Frey.

Likeability of 7

Verbonden

24 APR 2018

Je bent connected, nek aan nek. Wanneer de inkt omvalt laat het vlekken, die we bedekken met een filter. Zijn de dingen die we doen onze plichten? Licht en andere dingen verblinden gezichten. Wie ga ik hierna volgen? Net zoals golven en wolven eerst kauwen en dan de prooi opwinden. En dan met hun handen waaien omdat je niet meer gewild bent. Waar wil je leven? Hier of zweven tussen schermen.

Die de realiteit beschermen met waarheid of leugen. Het ene na het andere tafereel. En ergens is verhalen vertellen essentieel. Delen is waarderen, toch? Maak een speurtocht. Naar ervaringen die jouw rechter hersenhelft inkleuren. Minder treuren met tranen die meer verlangen naar kwantiteit dan kwaliteit. Het gaat niet om de hoeveelheid die zij of hij heeft. Leef tactisch en gebruik de schijnwerpers om jouw intellect te verspreiden. Laten we kennis massaal in het echt en virtueel begeleiden.


likelove
user_ec88a473507f582bf5b19955fe39d59d8523d788_avataruser_792fac01eaa5dc6e66bfcdc022d51134c173989a_avataruser_47ad10d6c7349b9e0e3791fbbec9d847bcbc2574_avatar

+15


Views

0