Lezerscolumn

pen icon

Mariska van Andel

Detective

17 APR 2018

Iedere werkdag schrijft een lezer van Metro een column over wat hem of haar bezighoudt.

Boekhouden, voor veel mensen lijkt het een saai klusje. Een typische boekhouder is een oudere man die met gebogen rug over de wat stoffige papieren zit, zijn jampotglazen op het puntje van zijn neus. Of aan de andere kant van het boekhouder spectrum heb je de hippe gast, met vijf beeldschermen die met zijn vingers over het scherm schiet. Ik ben het derde type boekhouder. De speurneus. Mijn boekhouding is een detective roman, waarbij cijfertjes zijn verduisterd en het bewijs (bonnetjes) is verdwenen. Aan mij de taak dit mysterie op te lossen.

De dader is slinks, gebruikt goocheltrucs en is soms lastig te volgen. Mijn hart klopt wanneer een factuur van de aardbodem lijkt te zijn verdwenen. Maar dankzij mijn ingenieuze detective vaardigheden weet ik hem uiteindelijk te traceren. ‘Eureka!’ roep ik, wanneer ik de factuur via online afschriften en een ooit verzonden email, achterhaal. De adrenaline schiet door mijn lijf. Uiteindelijk kom ik gedurende de dag stukje bij beetje dichter bij een kloppende nota. Daar gaat het om! Ik neem snel nog een slok van mijn glas water, ‘shaken, not stirred’ en ga weer op naar het volgende obstakel die mijn rivaal voor mij heeft achtergelaten. Het belooft een spannende komende 24 uur te worden met inkomstenbelasting- en Btw-aangiften.

De klok tikt, maar ik heb goede moed. Iets zegt me dat er een grote kans is, dat ik als klap op de vuurpijl, aan het eind van de dag zelfs de dader in zijn nekvel kan grijpen. De aanwijzingen zijn nog wat onduidelijk, maar ergens heb ik het vermoeden dat we elkaar zullen treffen in de spiegel

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

100+

pen icon

Mandy Verleijsdonk

Golden (of groene) milk

14 SEP 2018

Het laatste pak amandelmelk in het bovenste schap is niet te pakken met mijn 1.65. Er is geen opstapje of winkelpersoneel in de buurt. Even denken wat te doen. Sojamelk pakken? Dan komt er een vrouw naast me staan. Ik zeg dat ik ergens niet bij kan, om te verantwoorden waarom sta te niksen. Zij, actiegericht, wijst iemand aan die het vast wel wil pakken. Ik ben dankbaar voor het duwtje in mijn rug. Ik loop naar de jongeman en vraag of ik iets mag vragen. Hij verwacht hopelijk niet iets in de trant van daten. Gelukkig loopt hij met me mee en geeft de amandelmelk. Ik bedank hem, loop gauw verder en geef mezelf een opdracht: laat los.
Eenmaal thuis zie ik dat het pak melk over de datum is. Hashtaghebikweer. Dit moet ik rechtzetten, ook al weet ik dat me dat energie kost. Terug naar de winkel past niet in mijn planning dus stuur ik de Jumbo een berichtje via Messenger. Lief! Ze komen een nieuw pak brengen. Er komt een gevoel van schaamte naar boven, maar ik zeg dat ik thuis ben vanaf twee uur (en ga er vanuit dat ze in de middag komen). De volgende dag, als het die middag is, doe ik mijn ding, maar in mijn achterhoofd komen er constant vragen op zoals 'hoe laat komen ze precies' en 'wat moet ik zeggen?'
Om vijf uur kan ik het 'niet-weten' niet meer aan en informeer naar de bezorgtijd. Het wordt nagevraagd, maar er komt geen antwoord. Het is inmiddels tijd om mijn hondje uit te laten en ik besluit dat niet te laten omdat er mogelijk melk mijn richting op komt. Ik relativeer mezelf de deur uit, probeer te wandelen en niet te snelwandelen. Heel rebels ga ik daarna gelijk door na de bieb. Een beetje gejaagd, want stel dat er nou net iemand komt.
Weer thuis wil ik in de ontspanmodus. Dat betekent douchen en een foute broek aan. Ook dat ga ik gewoon doen! In de douche bedenk ik wat te doen als de bezorger aanbelt. Blijven douchen en hopen dat het bij de buren wordt afgeleverd of in badjas naar beneden rennen? Gedachten en plannen die niet nodig bleken, want er ging geen deurbel.
Godallemachtig wat heb ik een vermoeiend hoofd. Kleine dingen worden groot, omdat er zoveel gedachten en emoties bij komen kijken. Ik weet dat het niet in verhouding staat tot de daadwerkelijke gebeurtenis, maar weten is weer iets 'in mijn hoofd'. Tijd dus voor een bodyscan en daarna een golden-drink (bedorven amandelmelk, kurkuma, gember, kaneel en agavesiroop). Ik zal het rustig en mindful opdrinken, beloofd.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

200+

pen icon

Metro

Likeability of 7

Jouw column in de krant en op metronieuws.nl?

11 NOV 2017

Metro geniet vanaf 23 juli 2018 van de zomer. Er verschijnt dus even geen krant en de lezerscolumnwedstrijd ligt ook stil. Op 20 augustus ligt Metro weer in de bakken en kiezen we ook weer een winnende column. 

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column binnen 48 uur en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_0dc287e37917b90cd28ba7f7a210ff943da31425_avataruser_e286b4edc19514e1456dec7e4312fb544d1b7bb8_avataruser_91e0788e25404a510da04b8b32ffef6679321e65_avatar

+100


Views

9k+

pen icon

Connie van der Burg

Likeability of 5

Saffie.....

2 UUR

Ik zit bij de bushalte, lekker in het zonnetje, nadenkend over vandaag en dingen die me bezighouden. Er komt een vrouw aangeslenterd, ik schat haar tussen de 60 en 65. langzaam, bijna vermoeid sloft ze naar het bankje en komt naast me zitten. Vind je het erg dat ik een saffie rook vraagt ze, terwijl ze hevig aan haar shaggie trekt. Nee hoor zeg ik, hoewel ik die shag enorm vind stinken. Ik kijk naar haar en vind dat ze een vreemde bruine kleur heeft, bijna geel. Grote zonnebril en haar haar ziet er wild en onverzorgd uit. Ik heb kanker, zegt ze ineens....leverkanker en blaaskanker. Ja, je zal wel denken en dan toch roken. Maar waarom zou ik stoppen, mag blij zijn als ik de zomer overleef, is het niet van de kanker dan is het wel van die pleurishitte zegt ze opgefokt en schiet in een hoestbui. Mijn longen mankeren niks hoor.....kijk, dat zou ik begrijpen als ik kanker aan mijn longen zou hebben. Maar leverkanker. Ik heb nooit een druppel gezopen. En hoe kom je aan blaaskanker? Ik zie de bus aankomen en sta op. De vrouw gooit haar Saffie weg en we stappen in. Mag ik naast je zitten vraagt ze.....en ze ploft neer. Ze heeft haar grote zonnebril afgezet en ik schrik. Haar ogen zijn kanariegeel. Ja meissie, zo ziet dat eruit als je leverkanker hebt. Je schrok hé, ik zag het. Ja ik schrok zeker en instinctief pak ik haar hand en zeg dat ik het heel erg vind. Ze pakt haar pakje shag. Ik draai vast een saffie voor als ik er zo uit moet, vind je het erg? Nee hoor, draai lekker je saffie zeg ik en ik moet om haar lachen. We stappen samen de bus uit, dag meissie, pas goed op jezelf en ze sloft iets gebogen weg, een enorme rookwolk achter zich latend. Ik kijk haar na, halverwege stopt ze, draait zich om en zwaait. Ik zwaai terug en stap in mijn volgende bus.......

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_5b9f6f13c2bc6e6379299b303a45250d3e286ee8_avatar

Views

12

pen icon

Elze Bakker

Moment van ontspanning

3 UUR

In een wereld waarin alles doorgaat is het soms lastig om te ontspanning te vinden. Echt even een moment nemen waarin niks moet. Waarin je telefoon je het gevoel geeft dat je er even niet op hoeft te kijken. Hoe vaak maak je dit nu nog mee?

Ik zit in de metro naar huis, de dag op school is weer voorbij. Het was een lange dag waarbij ik veel informatie heb ontvangen die ik nog steeds moet verwerken. Daarnaast dwalen er nog tientallen andere dingen in mijn hoofd die ik moet doen en realiseer mij dat er morgen ook nog gewerkt moet worden. Het maakt mij onrustig en neem me voor om er thuis direct mee aan de slag te gaan.

Eenmaal thuis schop ik mijn schoenen uit en zet ik ze naast mijn hardloopschoenen neer, ohja die hadden we ook nog.. Vijf minuten later sta ik omgekleed met mijn hardloopkleding en schoenen aan in de gang, klaar om even naar buiten te gaan. Die lijst met die tientallen andere dingen kunnen nog wel even wachten..

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

12

pen icon

Vivian Paarlberg

Werkloos is het nieuwe zwart

3 UUR

Laatst was ik op een verjaardag. Het was zondag. Nu denk je, een KINDERverjaardag?! Nee, er is een nieuwe trend. Een verjaardag op zondag waar, bij de vraag of iemand een derde wijntje wilt, de meerderheid de hand opsteekt. Het is de verjaardag van een werkloze.

Ik geef toe, het was onwennig. Ook ik was op dat moment werkloos en is werkloos zijn niet een beetje voor lul in deze maatschappij? Kon ik wel om een refill vragen met de maandag op de loer? Zou ik mezelf dan niet verraden? Of deed mijn diep gebronsde huid (het was april) dat al? Opvallend genoeg waren er heel veel gevulde wijnglazen en weinig ‘ik moet morgen werken’ watertjes. De meerderheid van de mensen had net als ik die verraderlijke, doch stralende WW-teint. In een gesprek waagde ik het erop, ‘Nou, ik ben dus werkloos en wat doe jij?’ Wat volgde was een luid lachsalvo en krachtige high five. Ik bleek overduidelijk niet de enige zonder titel op LinkedIn.

Ontslagen, contract niet verlengd, ontslag genomen of een burn-out. Werkloos is overduidelijk het nieuwe zwart en de zondagmiddagborrel de nieuwe vrijmibo. Tijdelijk werkloos zijn is zo slecht nog niet. Elke zonnige dag lag ik op het strand, ik heb elke millimeter in mijn huis opgeruimd en schoongemaakt, mijn administratie is volledig op orde en familie en vrienden zijn weer volop bezocht. Winkelen op dinsdagmiddag is een verademing, de sportschool is rustig en na een koffietje hier en daar heb je nog de hele dag in het verschiet om volledig zelf in te vullen. Wat een vrijheid! Oké, mijn bankrekening slonk aanzienlijk en drie keer per week uit eten zat er echt even niet in, maar verder is het een unieke periode die je best even mag benutten. Hoe vaak gaat het in je leven voorkomen dat je een paar maanden helemaal vrij bent? Weinig. Dus als je WW krijgt (komt inclusief teint) of een beetje spaargeld hebt en weet dat je met jouw CV prima weer aan de bak komt, dan zou ik zeker aanraden niet meteen als een idioot op zoek te gaan naar een baan. Gun jezelf wat rust.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

17

pen icon

Michiel Geurtse

Collectieve rouw

VANDAAG, 11:23

Afgelopen donderdag gebeurde het verschrikkelijkste wat je niemand toewenst. Een bakfiets met kinderen en hun begeleidster kwamen in aanraking met een trein. Vier van de vijf kinderen overleden en de begeleidster en het vijfde kind liggen ernstig gewond in het ziekenhuis.
Zoiets gaat je verstand te boven. De schrik van elke ouder. Ook bij mij kwam het bericht behoorlijk hard binnen. Ik maakte een gedicht als een soort emotionele reactie. Het schreef zichzelf. Dat uit mijn hart geschreven stukje werd snel en veel opgepikt door volgers en daarna ging het gedichtje als een lopend vuurtje rond.
Normaal zou ik trots zijn en blij dat mijn gedicht zoveel aandacht krijgt, maar nu niet. Niet het gedicht was wat aandacht kreeg. Nee. Indirect kregen die kinderen en begeleidster deze aandacht. De collectieve rouw losgelaten op een gedicht. Niet alleen mijn gedicht, maar ook andere gedichten, schrijfsels en herdenkingsfoto´s.
Intrigerend is hoe het ene drama miljoenen Nederlanders saamhorig kan krijgen en een ander drama ogenschijnlijk stilletjes voorbijtrekt als de wolken in de lucht. Ik lees het bericht over twee omgekomen jongeren en drie gewonden bij een ongeluk. Grote, lokale impact. Ook mama’s en papa’s in rouw. Echter blijft het lokaal. We lezen het, vinden het naar en we gaan verder met ons leven.
De bak met kinderen. Ik denk dat deze schok collectief op ons netvlies gebrand is. Hoe hard het ook klinkt, verkeersongelukken met dodelijk gevolg, we lezen het te vaak. Elke dag is er wel ergens een botsing en een gewonde. Bijna elke dag wordt er wel een brommer geschept. We hebben eelt op onze ziel gekregen. We vinden het normaal. Zo normaal dat er wel iets abnormaals moet gebeuren, willen we in totale saamhorigheid schieten. Een aanslag tijdens een concert in Frankrijk, een ondergelopen grot met voetballertjes in Thailand. Of een trein die vol een bakfiets met kinderen schept.
Ik laat de laatste zin hierboven op me inwerken en krijg kippenvel. Het is ver voorbij abnormaal. Het is zo onwerkelijk dat ik kan redeneren wat ik wil, maar mijn gevoel neemt het van de columnist in mij over

Vier keer nooit meer

Vijf keer onschuld,
de bak is hun boot.
Vijf keer varen,
de fantasie is groot

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

17

pen icon

Mevrouw Warhoofd

Tranen van krokodillenbillen

VANDAAG, 01:15

Nu toch een laatste poging om het geluk over me af te roepen. Ik ben een jonge moeder van 25 en ik verzorg twee kindjes van 4 & 5. In brabant zeggen we overal 'kei'. Ik kan wel zeggen dat ik kei veel passie heb voor het vak van moeder zijn, maar soms ook kei zin heb om ze achter het behang te plakken. Van politie en scheidsrechter spelen tot eerlijk zullen we samen delen. Je bent continu bezig om je kind de lasten en de lusten van deze maatschappij op een minst schadelijke manier over te brengen. We kunnen wel zeggen dat we onze kinderen aan veel dingen bloot stellen, letterlijk genomen. Het eerste wat ik zag toen ik het filmpje zag van nicki minaj met haar anaconda hit, dacht ik dat dit het einde van onze wereld zou worden, maar het kon erger. De trein van mijn zoontje raakte zoek. Mijn zoontje heeft een uitzonderlijke intresse in treinen, tractors, bussen en laten we de lambourghini's niet vergeten. Maar boven aan zijn lijstje staat toch wel het later worden van machinist! Voor een lange tijd terug , was hij zo trots op zijn nieuwe trein dat hij die graag aan een vriendin van mij wou laten zien. We hebben het ov genomen richting wijchen, en zijn we onderweg de trein kwijt geraakt. Ik kies er bewust voor om niet tegen mijn kinderen te liegen en ze te vertellen dat sinterklaas nep is. met mijn kinderen materialistisch opvoeden en tegen ze liegen werk ik helaas niet aan mee. Ik wil mijn kinderen een moraal mee geven dat liegen niet oké is en dat het niks uit maakt hoeveel je op je bankrekening of in bezit hebt, maar dat het delen van wat je hebt maakt wie je bent. Al gaan ze dit op die jonge leeftijd nog helemaal niet begrijpen natuurlijk. Het einde van de wereld was er pas toen mijn zoontje erachter kwam, dat zijn mama niet goed op zijn trein heeft gelet. Hij was boos op me, en was er ontzettend verdrietig over. Ik heb een bericht gestuurd naar het veolia team en naar de ns gevonden voorwerpen afdeling maar helaas is de trein niet terug gevonden. Toen ik vertelde dat de machinist en de conducteur de trein niet gevonden hebben, zag ik voor de tweede keer de teleurstelling op zijn gezicht. Daarom wil ik via deze weg proberen een zoektocht te openen naar de welberoemde ''witte sneltrein'' van mijn zoontje. We hebben hem in een plastic zak laten liggen met een aantal zwarte spoorbanen erbij. Er is word een beloning uitgeloofd aan de rechtmatige vinder. Help a mommy out!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

30

pen icon

Marieke Albeda

Mindfulness

GISTEREN

Afgelopen zondag ging ik samen met mijn vader naar Amsterdam om de tentoonstelling “Boeddha, op weg naar nu” in de Nieuwe Kerk te bekijken. Het was een interessante verzameling kunst en de audiotour was ingesproken door Erica Terpstra. Zó leuk! Al zou zij de handleiding van een stofzuiger voorlezen, het zou me nog boeien. In het midden van de kerk was een enorm oranje vlak waar men kon mediteren. Een korte kennismaking met mindfulness. Er was zelfs een instructeur aanwezig die ieder uur een sessie zou houden. Papa en ik keken elkaar aan en dachten hetzelfde: why not? Altijd openstaan voor nieuwe ideeën.

We trokken onze schoenen uit en liepen richting de zitkussens. Mijn vader’s teen stak door zijn sok heen. Ik had een lage broek aan en wist zeker dat ik, eenmaal in de kleermakerszit, een bouwvakkersdecolleté zou krijgen. We waren beide niet heel ontspannen, zeg maar. Afijn, we lieten het maar over ons heen komen.

De instructeur heette ons welkom en ging al gauw over op het ontspannende gedeelte. Het enige wat we moesten doen, was focussen op de ademhaling. Dat was ook letterlijk het enige waarover werd gesproken. “Deze inademing is bedoeld zoals hij is bedoeld” Duss. “En dan volgt nu…”laat me raden “de uitademing” joh, amazing! Ik werd er cynisch van, hoe voor de hand liggend het taalgebruik was. Af en toe deed ik een oog open, om te zien hoe de rest erbij zat. “Je zult jezelf erop betrappen dat je gedachten zullen afdwalen.” Shit, hij heeft me door! Gauw kneep ik mijn ogen weer dicht. “Dat is niet erg, breng dan je gedachten weer vriendelijk naar je ademhaling.”

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

29

pen icon

Storm Westerslag

Miljoenen witte ballonnen is niet genoeg

GISTEREN

Met afschuw denk ik steeds weer terug aan die zwarte donderdag in Oss.
Het is eigenlijk onvoorstelbaar wat daar gebeurde. En ondanks dat ik hier woorden probeer te vinden, besef ik al schrijvend dat dat bijna zinloos is.

Een afschuwelijk tragisch ongeluk. Afschuwelijk voor wie het zagen of hoorden gebeuren: de machinist, conducteur, omstanders en begeleidster. Afschuwelijk en hartverscheurend voor de ouders, familie, medewerkers van de school en de BSO.

Nooit meer een kusje voor je kind en een ‘fijne dag en tot vanmiddag’. Elke dag vanaf die zwarte donderdag een lege plek aan tafel. Een onbeslapen bed.
Een hel voor die ouders en grootouders vanaf die dag.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

63

pen icon

Albert Kort

Likeability of 6

Akward Boer zoekt Vrouw

GISTEREN

Zondagavond 20:25 uur zat ik klaar in bed. Ontspannen en klaar om vermaakt te worden.
Nog geen 10 minuten later was de situatie volledig anders. Ik lag verschrikt onder mijn bed. Want akward televisie. Dat trek ik niet. Want wat was het weer akward allemaal.
Ieder jaar verbaas ik me weer over boeren die verlegen om hun heen kijken in de hoop een gesprek gaande te houden. Vele honderden briefschrijvers heb ik voorbij zien komen. En zelden was er een goed lopend gesprek te ontdekken. Misschien zijn het de vele camera’s, het onbewust kleinerende kinderstemmetje van Yvonne of het feit dat je gaat daten in een lege trein. Alle ingrediënten om al verlegen gelukzoekers nog meer in hun schulp te drukken.
En waarom werd Steffi in een weiland gedumpt? Ergens snap ik het wel. Want baasjes gaan na verloop van tijd op hun huisdier lijken. Dat zal met paardenmeisjes hetzelfde zijn. Toch blijft het raar om mannen van 2 meter zichzelf in elkaar te zien vouwen om op een kussentje tussen de koeienvlaaien langs het spoor proberen indruk te maken op de paardenfluisteraar.
In de trein was het al niet veel beter. Bij Wim zaten ze vast tussen de deur, bij Jaap hoefden ze niet zenuwachtig te zijn maar moesten wel ineens Engels praten. Onze champignonkweker Michelle kreeg allesbehalve champions voor haar kiezen. Ze lijkt haar mannen geselecteerd te hebben op lengte en wil ze het liefst 24/7 in de hoek van de bank hebben liggen. Klinkt als een droomvrouw.
De enige die wel succes had was Marnix. Die had date nummer 4 al half uit de kleren na 2 minuten. En als je tijdens een speeddate doodleuk een mes uit je broekzak haalt en je date blijft zitten dan ben je wel een hele grote. Al was het misschien meer angst dan liefde.
Toch lijkt het nog een lange weg te gaan om de boeren uit hun schulp te krijgen. Stop met dat speeddaten tussen verlegen boeren en verliefde briefschrijvers. En doe wat Remco deed.
Want hij is inmiddels wel gelukkig in de liefde. Ja, hij heeft vals gespeeld en ja, hij is terecht gediskwalificeerd. Liefde laat zich nou eenmaal niet temmen. Maar hij werd wel mooi gedumpt in een tent vol gewillige dames, Mooi Wark! & 100 liter bier. Daar komen vaak de mooiste verhalen van.
Dus Yvonne, stop met verlegen boeren & verliefde briefschrijvers in een ongemakkelijke situatie te drukken en stop ze in een tent. Gooi er een band en liters alcohol bij en laat de liefde zijn werk doen. Gegarandeerd dat er meer uit gaat dan een alleen een linkerschoen!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_a9a85ac500c86f74ef4cd7c5cfea10f5ca925051_avataruser_048e50d91af9c20bf98cf22264a6d67b746a48c8_avataruser_abc592f406d0c7353386ae79efb962752a4a455e_avatar

+1


Views

100+

pen icon

Sylvia Peters

Likeability of 6

Ouders langs de lijn

22 SEP 2018

Het is zaterdag, ouders staan massaal langs de lijn om hun kinderen aan te moedigen. Terwijl ik naar de knullen kijk, stoor ik me aan het geschreeuw van sommige ouders. Misschien goed bedoeld, maar laat die aanwijzingen aan de trainers over.
Dan rolt de bal naar de lijn, vlak voor ons. Van beide partijen is er één speler die zich voor 200% inzet om de bal nog in het bezit te krijgen. Het schouwspel speelt zich vlak voor mijn ogen af. De bal gaat uit, hij is voor ons. De tegenspeler duwt zonder directe aanleiding de speler van ons team zeer hardhandig over de lijn. Naast ons staan twee vaders van de tegenpartij, ze lachen trots om het agressieve gebaar. We kijken hem aan en hij vraagt of we het niet grappig vinden? Als we aangeven dat we hier de lol niet van inzien, begint hij weer te lachen. ‘Ga huilen joh, zeker omdat we buitenlanders zijn.’
Op zo’n moment zou ik zoveel willen zeggen, maar we houden wijselijk ons mond. Hier valt geen normaal gesprek mee te voeren, jammer. Later denk ik naar aanleiding van dit incident terug aan 2012. De trieste dag dat een vader aanbiedt om grensrechter te zijn en door zes voetballers én een voetbalvader letterlijk doodgeschopt wordt. Toevallig heb ik van de week gelezen in het nieuws dat één van de daders waarschijnlijk het land uit moet, omdat hij alleen een Marokkaanse nationaliteit heeft, een strafblad met misdrijven én een recente veroordeling. Ook las ik, dat hij volgens zijn advocaat nog een kans verdient, omdat hij in het verleden niet de juiste hulp heeft gehad.
Weet je wat ik me dan af vraag? Zouden die vaders van die jongens destijds ook gelachen hebben toen ze bezig waren? Eén was er in ieder geval enthousiast genoeg om mee te gaan schoppen. Welke kans verdienen ze dan nog? Welke kans had die arme grensrechter nog? Hoeveel kansen wil die jongen nog? Omdat ze buitenlanders zijn? Ga toch weg met die onzin verhalen. Het maakt mij namelijk geen reet uit wie of wat bent, je hoort je gewoon te gedragen op en naast het veld. Zeker als ouder heb je een voorbeeldfunctie, anders groeit je kind op voor galg en rad. En als het erg tegenzit, dan groeit je kind op zonder vader… Of omdat ie het land is uitgezet of omdat een paar idioten hem op het voetbalveld het leven hebben uitgeschopt.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_faf20fdc290b098c0743123ab1c47a30eabf4660_avataruser_dae8a0ae99dfa21ae09c59caa213ce5890b1787c_avatar

Views

300+

pen icon

Joey Rietveld

Likeability of 6

Samen op plastic dieet.

21 SEP 2018

Ik word doodgegooid met termen als duurzaamheid, energietransitie en klimaatverandering
En gelukkig maar, want klimaatverandering bestaat, het is in volle gang en we moeten allemaal ons steentje bijdragen willen we een wereld achterlaten die duurzamer is ingericht. En bijdragen aan die duurzaamheid kan op zoveel manieren. Een beetje minder vlees eten, vaker de fiets pakken dan de auto, een zonnepaneel op je dak of eens stoppen met al dat plastic. We lijken het nog weleens te vergeten, maar ook het gebruik van plastic moet verminderen. De hoeveelheid plastic die wij allemaal in ons dagelijks leven uit de supermarkt richting de prullenbak slepen is ongekend groot. En dat, terwijl veel van deze single-use plastics overbodig zijn. De consumptiemaatschappij waarin wij leven is gevuld met in plastic verpakte luxe producten. En we doen onszelf graag geloven dat het niet uitmaakt, of misschien denken wij er allemaal überhaupt wel niet genoeg over na. De consumptiemaatschappij is tenslotte ook niet ingericht om je druk te maken over dat plastic flesje dat je iedere ochtend in de AH to go koopt en daarna gelijk weer weg gooit. En de consumptiemaatschappij is ook niet ingericht om je druk te maken over dat plastic tasje in de supermarkt, dat je maar één keer gebruikt om je in plastic verpakte komkommers en bananen richting het einde van de straat naar huis te vervoeren. Maar gelukkig zijn er initiatieven als ‘Het plastic dieet’ van Blue City Rotterdam om bewustwording rondom plastic verbruik te vergroten, zijn er steeds meer gemeenten die het scheiden van afval stimuleren en kosten die verdomde tasjes in de supermarkt tegenwoordig 10 cent. Maar de maatregelen die nu genomen worden slaan nog geen deuk in een pakje boter en zoals ik eerder al zei zouden we allemaal ons steentje moeten bijdragen. En deze oproep betekent natuurlijk niet dat al het plastic morgenochtend verdwenen moet zijn, maar het begint bij een bewuste vermindering. Stop ‘s ochtends een hervulbare waterfles in je tas, en dat flesje spa blauw is ineens overbodig. En als je ‘s ochtends een thermoskan met koffie maakt, dan heb je die to-go beker van het station ook niet meer nodig. Maar ochtenden zijn druk, iedereen staat tien minuten later op dan dat hij had moeten doen en koffie to-go is handig. Maar laat voor een keer die plastic deksel dan eens liggen, want verandering begint bij jezelf. En als wij dat allemaal drie dagen per week doen, dan komen we er samen wel.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_38d60e7230331fd6d24702025af796bf0592dbcf_avataruser_ca4cdc56fc949aa6d8b35ad47f3bd10584db742b_avataruser_5820a391456b9c45c27ad3e7cc7c5cc8dc2ac421_avatar

+1


Views

200+

pen icon

Eveline Wijngaard

Likeability of 5

Doodlopend Spoor

21 SEP 2018

Mijn vader is machinist.
Jarenlang bij de NS, daarna jaren op de Thalys, en nu weer op de gewone, OerHollandsche trein.
Misschien reis je weleens met hem mee.
Dertig jaar op de rails is leuk.
Het werk is afwisselend, je komt nog eens ergens en je hebt een grote verantwoordelijkheid.
Niet alleen voor de mensen in je trein, maar ook voor de mensen om je trein.

Na dertig jaar treinen, heeft mijn vader genoeg dingen gezien waar de meeste normale mensen een levenslang trauma aan overhouden.
Sommige mensen kiezen ervoor hun leven op het spoor te beëindigen.
Andere mensen hebben haast en nemen daardoor stomme beslissingen. Negeren een spoorboom, lichten of waarschuwingen.

Toen ik 10 was overleed mijn paardrijgenootje doordat ze op weg naar school door een trein werd geschept.
Het spoor doorkruist vele levens, soms met fatale afloop.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_5820a391456b9c45c27ad3e7cc7c5cc8dc2ac421_avatar

Views

99

pen icon

Oscar van Schijndel

...

21 SEP 2018

(deze column heeft geen titel)

De vader, die al vroeg opstond om naar zijn werk te gaan. Voordat hij in de auto stapte, nog even bij zijn kind langs. “Doe goed je best, ik zie je vanavond weer.” Op dat moment niet beseffend dat er voor zijn kind geen “vanavond” meer zal zijn.

De moeder, die in de weer was met het ontbijt en de lunchpakketten. Nog een laatste kus en een knuffel, voordat dochterlief naar school gaat. Op dat moment niet wetend, dat dochterlief school nooit zal bereiken.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

45

pen icon

Henny A.J. Kreeft

Schandalige vertoning

20 SEP 2018

Misschien bekijkt u niet of nauwelijks de politieke uitzendingen op tv, ik probeer het zo af en toe, als er interessante zaken besproken gaan worden. De Algemene Beschouwingen zouden zo mogelijkheid moeten zijn; een moment waar de regering aangeeft wat er haar plannen zijn en de oppositie hierop gaat of mag schieten. Daarentegen was het moment aangebroken dat het kabinet eindelijk eens wat voor de mensen zou kunnen gaan doen en niet alleen voor de 2 grote bedrijven in Nederland.

Natuurlijk had het over de afschaffing van de dividendbelasting moeten gaan. Maar het debat over de Algemene Beschouwingen werd letterlijk ondergesneeuwd door volwassen kerels die in ‘discussie’ gingen met elkaar, waarbij m.n. richting de fractievoorzitter van D66, Alexander Pechtold, met vuil en modder werd gegooid.
Nu is mijn vertrouwen in de politiek al tot een minimum gezakt, maar dan zo’n soap te moeten aanschouwen in de Tweede Kamer, die nog slechter was dan de roddelblaadjes bij de kapper of huisarts in de wachtkamer, dat gaat me toch echt te ver. Dat dit kan op het podium van de Nederlandse politiek, daar waar men voor ons, het gewone volk in de straat, op moet komen, dit gaat alle perken van fatsoen te buiten. Vrijheid van meningsuiting, misschien ja, maar je hebt ook nog fatsoensnormen, maar zelfs dat is voor sommige Tweede Kamerleden niet weggelegd. Gelukkig dat er nog mensen waren als de heer Buma en mevrouw Thieme, die hierover hun afkeuring hebben uitgesproken.

En het kabinet maar aankomen met fabeltjes dat we er allemaal wat bij krijgen de komende jaren. Er meer bij krijgen, wordt waarschijnlijk door het kabinet niet hetzelfde uitgelegd als door de gewone man in de straat. Het kabinet kan wel zeggen dat men -tig procent er bij krijgt, maar als dan op hetzelfde moment de huren weer met zoveel procent stijgen en de zorgverzekering weer duurder wordt, dan houdt men onderaan de lijst niets of nauwelijks wat over. Natuurlijk meneer Buma, u hebt gelijk dat het eigen risico hetzelfde zal blijven, maar ondertussen zijn er wel zaken die buiten het eigen risico vallen en die je eerst moet betalen voordat men het bedrag van het eigen risico heeft bereikt. Die artikelen zijn dus wel wat duurder geworden. En dan nog steeds durven zeggen, dat we wat overhouden?
Ik ben echt benieuwd hoe u de 100 miljoen hebt geboekt die gespendeerd is aan zogenaamde gematigde jihadistische groepen in Syrië.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

800+

pen icon

Stella Matula

Likeability of 6

Stoppen en doorslaan

20 SEP 2018

De avond ervoor raakte ik door mijn rookwaar heen, de eerste aanzet was gemaakt. Chagrijnig fietste ik naar de acupuncturist. Iedereen onderweg was strontvervelend, lelijk en dom. Bij binnenkomst kreeg ik allerlei intieme vragen op me afgevuurd. ‘Wat is je geboortedatum? Wat is je BSN-nummer?’ Wat de fuck, dacht ik. Maar ik zei het niet. Misschien moet ik mijn doe-het-nou-gewoon-meridiaan eens activeren. Omdat ik het niet persoonlijk wilde maken vertelde ik de man dat ik momenteel iedereen een lul vind inclusief mezelf.
Stoptober is sowieso een onbegrijpelijk initiatief. Oktober is wel de slechtste maand waarin je kunt beginnen met stoppen. Hallo, het is herfst. Daarna komt november, een dode maand waarin niets gebeurt buiten een paar vette zelfmoorden, de gebruikelijke moord- en doodslagen, gevolgd door december. Daar hoef ik al helemaal niets over te vertellen.

Ik moest met wat naalden in mijn lijf twintig minuten blijven liggen en vermaakte me met het volgen van een stofje aan het plafond. Het was zo’n stofje dat nog net vastzit met een onzichtbaar stofdraadje en bewoog op het ritme van organische muziek. Na die twintig minuten kreeg ik drie naaldjes in mijn rechteroor en mocht naar huis. Met die naaldjes in het oor kun je gewoon slapen, werd me verteld. Eentje helpt zelfs tegen het chagrijn. Ik slaap al minstens twintig jaar op mijn rechteroor. Dat vind ik nou eenmaal fijn en er is niemand die daar last van heeft. Geloof me, met naaldjes in je rechteroor kun je niet op je rechteroor slapen. Ik ging vroeg naar bed en was zo in de gelegenheid om mezelf de hele nacht te laten kwellen door die naaldjes en die ene mug. De naaldjes bevorderen het afvoeren van gif en als ik niet naar het toilet liep, naar de mug sloeg of een houding om in te slapen zocht sloeg ik de dekens van me af om ze even later weer te zoeken. De e-reader ging aan en uit, in de tussentijd ergerde ik me aan een slecht geschreven verhaal van een schrijver die ik voeger fantastisch vond.

Ik zal verder niemand vervelen met verhalen over een stressvol telefoongesprek van gisteravond, het maakte dat ik nog onaardiger dan normaal converseerde, mijn huilbui van vanmorgen tijdens het luisteren naar het journaal en de Ziggo-medewerker die ik aan de telefoon had en het moest ontgelden. Ik ben kapot. Maar ik rook al een dag niet.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_2b8decbf5f185b9605e7fa1ce5574616a2ba1cc6_avataruser_d6301bac6e2add45fd82b72cce1ae72602c1ed1d_avataruser_20bd84eac3032f0f4ca65373e6d221c0e14207c8_avatar

Views

300+

pen icon

Jill de Jong

Likeability of 7

Social (media) land?

20 SEP 2018

Het is maandagochtend. Door de drukte op het station constateer ik dat de zomervakantie weer voorbij is. Ik analyseer de mensen die op de trein staan te wachten op het perron aan de overkant. De meesten staan druk te tikken of te scrollen op hun kleine lichtgevende scherm en zijn voorzien van een lang draad met twee uiteinden die het schermpje verbindt met de oren. Een meisje, van ik schat een jaar of 16, trekt heel ongegeneerd een duckface en maakt een selfie. Ik zie dat een vrouw van hoog middelbare leeftijd probeert om haar onbegrip voor de getuite lippen en de gestrekte arm met het lichtgevende scherm in de hand, te verbergen. Ik kan mezelf ook behoorlijk plaatsvervangend genânt voelen als ik iemand een selfie zie maken, maar deze mevrouw zal helemaal niet begrijpen wat daar gaande is.

De trein is er. Gelukkig is er nog zitplek, maar ik zal toch naast een onbekende moeten gaan zitten vanwege de drukte. De meeste mensen staren naar hun telefoon en veroeren zich niet om de tas van de stoel te pakken. Een aantal gezichten kijkt op van hun scherm, maar geeft me een duidelijke blik die lijkt te zeggen ‘kom alsjeblieft niet hier zitten, ga alsjeblieft ergens anders zitten.’ Gevolgd door een semi-vriendelijke blik van een meisje die toch maar besluit haar tas van de stoel te halen, omdat ik haar blijf aanstaren totdat ze over gaat op actie. Gelukkig, ik zit in ieder geval. Als ik niet beter wist, zat ik in de stiltecoupé. Er wordt geen woord gewisseld en iedereen lijkt te verdrinken in zijn of haar telefoon. Stel je voor dat je een gesprek zou moeten voeren met een onbekende. Lijkt me ook mega ongemakkelijk.

Tijd om over te stappen. Als het eindstation in zicht komt, staat iedereen massaal op en begint zich naar de uitgang te wurmen. Volgensmij ben ik niet de enige die de overstap wil halen. In de volgende trein herhaalt zich het ritueel weer. Ik zoek naar een plekje om te zitten en deze keer haalt een man van, ik schat een jaar of 35, wat geïrriteerd zijn laptoptas van de stoel naast hem en kijkt weer op zijn telefoon. Gelukkig duurt deze rit vol ongemakkelijke blikken en stiltes nog maar 12 minuten.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_d63b972446c38c15c02e51f35bd12ea22258066d_avataruser_f25cd44222dfc16efa68b607c440ee7b87487908_avataruser_c54c2d3f80c4f3cae1c30c1ff5d6b141ba29fd21_avatar

+5


Views

500+

pen icon

Michael Polhuijs

Matrix Reloaded

19 SEP 2018

Wat is realiteit? Wij creëren realiteit zelf,
Wij maken zelf de dag gelukkig of ongelukkig
Wat haal je uit de dag, welke momenten denk je nog aan voor je gaat slapen? Alle mooie wonderen die er zijn of die paar 1 of 2 nare dingen die zijn gebeurd. Open je ogen en open je mind voor alle prachtige dingen die in de dag komen, zie ze niet als dagelijks ritueel of beschouw het niet als normaal.

Hoor jij sochtends de vogels nog fluiten? Ja en nee, je doet een waarneming, maar de volgende stap, wat doe je ermee? Vind je het normaal of kan je genieten van het moment. Filter de nare dingen eens uit een dag in plaats van alle prachtige dingen die de gehele dag jou brengt.

Creëer je eigen realiteit. Geluk vind je niet, geluk moet je kunnen zien.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

84

pen icon

Richelle Wansing

De onderburen vanaf driehoog

19 SEP 2018

In plaats van langs auto's te lopen, passeerden voetgangers nu een collage van attributen. Al die zooi stond echter nog keurig op de stoep hoor, het was niet zo dat de onderburen een parkeerplek hadden ingepikt. Laten we zeggen dat zoiets op dat moment nog ondenkbaar leek. Het zandbakje, zo'n blauwe schelp die in de meeste gevallen sentimentele herinneringen oproept, werd vooralsnog op zijn plek gehouden door het gewicht van het zand, maar er lag al behoorlijk wat naast. Ook stond er een grote strandstoel en daarnaast, aan de ketting gelegd, de barbecue.
Aan de bebouwde zijde passeerden voetgangers het tafelstel, waarvan de zitbank keurig strak tegen het huis aanstond. Geen bank aan de overzijde, maar wel aan allebei de kopse zijden een stoel. De onderburen hadden er duidelijk rekening mee gehouden dat de stoep ook nog door mensen gebruikt zou worden.
‘Ja sorry, we hebben de boel een beetje volgebouwd, het is handiger als je even omloopt, dan hoef je niet over de zandbak te klauteren!’ Zo werd er nu gezegd als iemand toevallig op de verkeerde plek tussen de auto's doorstak en een moment van stilstaan nodig had om zich te beraadden wanneer daar ineens die zandbak opdoemde.
‘De enige reden waarom ze dat zeggen,’ wist oma te vertellen, ‘is omdat ik daar bijna languit op de stoep heb gelegen.’ Van schrik om de zandbak die er ineens stond was ze maar doorgestoten. Haar voet haakte achter de opstaande rand, maar op miraculeuze wijze had ze toch standgehouden.
‘U laat ons wel schrikken zeg,’ waren de onderburen opgesprongen.
‘Zet die rotzooi dan ook niet hier neer!’ Geschreeuwd, ze had het geschreeuwd.
‘Ik heb er echt wat van gezegd hoor,’ vertelde ze me later, ‘dit keer echt!’
Ik was het met haar eens, dit keer wel.
‘Nou, en nu merken die Tokkies de mensen ineens wel op, maar alleen dankzij mij he.’ Op driehoog kon oma het allemaal letterlijk horen, al wilde ze dat natuurlijk niet.
Bovendien kon oma ze nu ook nog eens ruiken, dat wilde ze al helemaal niet. De eerste keer had ze gedacht dat er een heuse brand was en had ze in paniek uit het raam gekeken, recht in het bouwvakkersdecolleté van ‘meneer’. Dat deed ze dus nooit meer! Maar ze wist nu wel wat er aan de hand was daarbeneden. ‘Die vieze crematielucht van zwartgeblakerd vlees, moest dat nou?’

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

83