Lezerscolumn

pen icon

Mariska van Andel

Detective

17 APR 2018

Iedere werkdag schrijft een lezer van Metro een column over wat hem of haar bezighoudt.

Boekhouden, voor veel mensen lijkt het een saai klusje. Een typische boekhouder is een oudere man die met gebogen rug over de wat stoffige papieren zit, zijn jampotglazen op het puntje van zijn neus. Of aan de andere kant van het boekhouder spectrum heb je de hippe gast, met vijf beeldschermen die met zijn vingers over het scherm schiet. Ik ben het derde type boekhouder. De speurneus. Mijn boekhouding is een detective roman, waarbij cijfertjes zijn verduisterd en het bewijs (bonnetjes) is verdwenen. Aan mij de taak dit mysterie op te lossen.

De dader is slinks, gebruikt goocheltrucs en is soms lastig te volgen. Mijn hart klopt wanneer een factuur van de aardbodem lijkt te zijn verdwenen. Maar dankzij mijn ingenieuze detective vaardigheden weet ik hem uiteindelijk te traceren. ‘Eureka!’ roep ik, wanneer ik de factuur via online afschriften en een ooit verzonden email, achterhaal. De adrenaline schiet door mijn lijf. Uiteindelijk kom ik gedurende de dag stukje bij beetje dichter bij een kloppende nota. Daar gaat het om! Ik neem snel nog een slok van mijn glas water, ‘shaken, not stirred’ en ga weer op naar het volgende obstakel die mijn rivaal voor mij heeft achtergelaten. Het belooft een spannende komende 24 uur te worden met inkomstenbelasting- en Btw-aangiften.

De klok tikt, maar ik heb goede moed. Iets zegt me dat er een grote kans is, dat ik als klap op de vuurpijl, aan het eind van de dag zelfs de dader in zijn nekvel kan grijpen. De aanwijzingen zijn nog wat onduidelijk, maar ergens heb ik het vermoeden dat we elkaar zullen treffen in de spiegel


Views

0

pen icon

Sander van den Broek

Likeability of 7

Stefan

16 APR 2018

Mijn naam is Sander. Ik heb nooit problemen gehad met deze naam en ook nooit het idee gehad dat dit anders zou kunnen zijn. Tot vorig jaar.

Ik kwam een kennis van mij tegen (laten we hem M. noemen) en in het voorbijlopen dacht ik dat hij mij Stefan noemde. Op dat moment schonk ik daar geen aandacht aan en liep door. Maar de volgende keer dat ik hem tegenkwam zei hij weer Stefan tegen mij. Dat was natuurlijk het moment om tegen M. te zeggen dat ik Sander heet, maar ik zei niets. Stiekem vond ik het wel leuk dat hij mij Stefan noemde. Ik zou best een Stefan kunnen zijn, dacht ik. Ik ken ook alleen maar leuke Stefans, dus bij de naam Stefan heb ik een positief gevoel.

In de maanden die volgden werd ik steevast Stefan genoemd door M. en ik vond het wel leuk dat iemand mij als een Stefan zag in plaats van een Sander. Daarnaast vond ik het al veel te laat om er nog iets van te zeggen. Eigenlijk begon ik al een beetje te wennen aan de naam Stefan.

Tot de dag dat ik M. zag en hij mij aansprak met de naam Sander. Blijkbaar had iemand anders het aan hem verteld en mijn dagen als Stefan waren geteld. Maar de gedachten over mijn voornaam en het feit dat mensen jou anders kunnen noemen of zien, bleven.

Zo liep ik vandaag op het strand in IJmuiden en kwam ik met een aantal mensen in gesprek over hun voornaam. Marianne Ellen was vernoemd naar de namen op een visserskotter en zij vond de naam Ellen toch eigenlijk beter bij haar passen dan Marian. Of Erica Ellen die Ellen werd genoemd als haar moeder boos op haar was. Dorothea die liefkozend Door werd genoemd of Peter die altijd Pieter werd genoemd door de buurman en dat ook maar zo heeft gelaten.

What’s in a name? Blijkbaar toch meer dan de meeste mensen in eerste instantie denken. Voor mijzelf heb ik inmiddels de conclusie getrokken dat ik duidelijk moet zijn hoe ik genoemd wil worden. Een medecursist (laten we hem ook M. noemen) noemde mij in het begin Jasper. Maar daar heb ik meteen een stokje voor gestoken. Ik kan echt geen Jasper zijn. Maar een Stefan, ja ik vind nog steeds dat ik een hele goede Stefan zou kunnen zijn.


likelovedislike
user_8c676d82091697b1e64218dde747010b1d2ef859_avataruser_27452581f23ed971bc78ac15ae14486e57c1c1f6_avataruser_7848604d7d9c1f5bb3550f4c0e0e276867073aa9_avatar

+11


Views

0

pen icon

Metro

On Fire

Jouw column in de krant en op metronieuws.nl?

11 NOV 2017

Op het nieuwe metronieuws.nl werkt het inzenden van een eigen column tijdelijk anders. Stuur jouw column van maximaal 400 woorden in een Word-document naar lezerscolumn@metronieuws.nl. Graag ontvangen wij ook je voor- en achternaam en een profielfoto in jpeg- of png-bestand. Onze redactie controleert jouw column binnen 48 uur en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt € 50,-!

Op de Lezerscolumn channel kun je alle columns terugvinden. Veel lezerscolumns uit het verleden zijn tijdelijk niet beschikbaar maar zullen we snel toevoegen.


likelovedislike
user_5e39b63b896b10eff4b85c4a53ecd2b2ba1dbb75_avataruser_0caef4979ff83c0a77d452c805458c465aad3ec2_avataruser_688b31ba83eafc34352954534411dab5dbdde73f_avatar

+94


Views

0

pen icon

Jorik Oppedijk

Likeability of 5

Amsterdamse nachten

1 MIN

Middernacht in Amsterdam. De roodkleurige lichten langs de grachten weerkaatsen op het water wat een lichtspektakel tot gevolg heeft op de muren in de buurt. De verscheidenheid in talen die om mij heen te horen zijn doet me bijna vermoeden dat ik mij in het buitenland bevind. De ondertussen gesloten toeristische kraampjes met tulpenposters schudden mij echter wakker; ik ben nog steeds in Amsterdam.

Terwijl harde rockmuziek door mijn oortjes klinkt probeer ik met dichtgeknepen ogen wijs te worden van de routebeschrijving naar Amersfoort die mijn telefoon mij voorschotelt. Ik schrik van een tram die vlak voorbij mij raast. ‘Shit, die had ik moeten hebben’ is mijn eerste gedachte. Het feit dat ik bijna aangereden werd vind ik blijkbaar minder belangrijk dan dat ik moet gaan lopen.

Amsterdam kent zo zijn ‘typische’ figuren. Vooral ’s nachts. Wachtend op perron 5 zie ik links van mij een man met een gescheurde spijkerbroek en een met vlekken bedekt T-shirt. Hij leunt met beide handen op zijn knieën aan de rand van het spoor. Geluiden die de trek in mijn softijsje niet positief beïnvloeden klinken uit zijn keel, en trekken hiermee de aandacht van een man in de buurt. Zonder iets te zeggen pakt deze man de misselijke meneer bij de arm en dirigeert hem rustig maar moeizaam de trap af richting de stationshal. Of deze hulpverlener een vriend is of een op wraak beluste ontvoerder, is mij niet duidelijk. Hoe dan ook, misschien heeft hij deze man wel bespaard van een verwonding.

Niet lang hierna wordt mijn aandacht getrokken door twee mysterieuze mannen die de trap op komen. Met allebei een lange, stoffen jas en een bolhoed die zo een prop had kunnen zijn van een maffiafilm, komen ze erg spannend en belangrijk op mij over. De stilte op het perron resulteert in een overheersing van de stemmen van deze mannen, die zwaarder zijn dan ik ooit gehoord heb. De inhoud van hun conversatie is onhoorbaar. Waar zouden ze het over hebben? Over hun nieuwe opdracht als private investigator? Over hun bevel een belangrijke en corrupte politieke leider van het leven te beroven, om zo de samenleving te redden van haar onverbiddelijke doem? Of misschien praten ze wel over de voetbalwedstrijd van gisteren.

Af en toe laat ik mijn fantasie op zijn beloop. Misschien zorgt dit juist voor onduidelijkheid en angst, maar de spanning en sensatie die het oplevert houden het leven afwisselend en interessant. Hier draait het bij mij om. Variatie.


like
user_8c543c048ce3b708ad12b55c0ec316ea11041210_avatar

Views

0

pen icon

Florian A. Frey.

Likeability of 6

Verbonden

1 UUR

Je bent connected, nek aan nek. Wanneer de inkt omvalt laat het vlekken, die we bedekken met een filter. Zijn de dingen die we doen onze plichten? Licht en andere dingen verblinden gezichten. Wie ga ik hierna volgen? Net zoals golven en wolven eerst kauwen en dan de prooi opwinden. En dan met hun handen waaien omdat je niet meer gewild bent. Waar wil je leven? Hier of zweven tussen schermen.

Die de realiteit beschermen met waarheid of leugen. Het ene na het andere tafereel. En ergens is verhalen vertellen essentieel. Delen is waarderen, toch? Maak een speurtocht. Naar ervaringen die jouw rechter hersenhelft inkleuren. Minder treuren met tranen die meer verlangen naar kwantiteit dan kwaliteit. Het gaat niet om de hoeveelheid die zij of hij heeft. Leef tactisch en gebruik de schijnwerpers om jouw intellect te verspreiden. Laten we kennis massaal in het echt en virtueel begeleiden.


like
user_481fb2ab80cba8f49529b0d48b4e66c30dd80ae4_avataruser_b1e2c80ccc210192b256baf259d9ea824619db44_avatar

Views

0

pen icon

Ayna Siem

Vleeseters en hun excuus

2 UUR

"De dieren die momenteel worden gegeten, hebben geleefd omdat vleeseters ze een leven hebben gegund. Zonder vleeseters waren ze immers nooit geboren en zouden ze dus nooit hebben geleefd. Dit even los van de omstandigheden waarin ze geleefd hebben, dat is een andere discussie."

Deze vraag kreeg ik van een lezer (Peter). Waarom en hoe klopt deze vraag niet? Allereerst klopt het niet dat vleeseters dieren een leven zouden "gunnen". De betekenis van het woord "gunnen" = voldoening hebben dat iemand anders iets heeft of krijgt. Van voldoening is hier geen sprake -hooguit na het eten van vlees- maar niet omdat het dier een leven heeft gekregen. Een vleeseter is niet bezig met een dier iets "gunnen".

Bovendien, wat "gun" je een dier in de vee-industrie eigenlijk? Een leven van mishandeling en een wreed einde? Dat heeft niets met gunnen te maken. Dit klinkt meer als een excuus c.q. zelfbedrog van een vleeseter om zijn geweten te sussen.

En "even los van de omstandigheden"? Je kunt dit niet "los" zien van elkaar. Want: je zou een dier in de vee-industrie dus een leven "gunnen" onder erbarmelijke omstandigheden. Dat zijn geen twee aparte zaken die je los van elkaar kunt zien, en dat is ook geen leven dat je iemand zou gunnen.

Deze vraag stellen is net zo absurd als: alle keren dat je hebt gevreeën met voorbehoedsmiddel, heb je een kind het leven niet gegund. Of: de keer dat je een nieuwe auto had willen kopen, maar je deed dat niet, dan heb je de dealer zijn omzet niet gegund. In feite heb je het dan over iets dat niet bestaat, niet heeft bestaan en ook nooit zal bestaan. En iets wat niet bestaat is gewoon geen vraag en geen issue. Dat is een non-sens vraag.

Wat wel een issue is, zijn de dieren die gefokt worden in de vee-industrie en die puur en alleen gefokt zijn om na een ellendig leven te worden geslacht. Ik vind het moreel onverantwoord om zo met levende wezens om te gaan.

Je zou de stelling juist moeten omdraaien: als ik géén vlees eet, bespaar ik vele dieren een ellendig leven van mishandeling en een angstig levenseinde in het slachthuis.

De volgende stap in onze bewustzijnsontwikkeling is dat wij boerderijdieren houden uit hobbyisme of liefhebberij, zoals we ook honden en katten als huisdier hebben. Als voorbeeld noem ik de Familie Bofkont in Amstelveen, dat is een boerderij waar koeien, stieren, varkens, zwijnen, geiten en kippen hun leven mogen leven, zonder dat er iets anders van ze wordt verlangd dan... dat ze gewoon zichzelf zijn.

Als we boerderijdieren uit hobbyisme en als gezelschapsdieren zouden houden en ze een fijn, dierwaardig leven zouden gunnen, dat zou ideaal zijn. Dat is werkelijk GUNNEN.


Views

0

pen icon

Jan-Kees Verschuure

The Road to Meppel

2 UUR

Ik ben dol op treurigheid, zoals Meppel bezoeken op zondagochtend, en dan wachten tot de winkels open gaan. Wachten op Godot of zoiets, maar dan echt. Dat heet zwelgen.

Ik vind zwelgen troostrijk. Iedereen weet dat het leven minder leuk is dan verwacht, en elke vorm van troost is welkom. Staat u derhalve om vijf voor twaalf voor de Aldi in Meppel in een kniebroek op uw halve liter bier te wachten, weet dan dat ik aan u denk.

Wie troost put uit het feit dat hij het beter heeft, moet ik teleurstellen. De weg van ons vakantiehuisje naar Meppel door het Reestdal is juist wonderschoon. Af en toe steekt er een wolf over, een TBS’er of een echtpaar uit de reclamefolder van de ANWB-winkel, maar de weg naar Meppel mag er zijn.

De Mac is overigens gewoon open op zondagochtend. Afgeladen vol met mensen die ergens anders kunnen zijn, maar dat niet willen. Zoals ondergetekende.


Views

0

pen icon

Marieke Franken

Fortuna Sittard is een club voor overwinnaars

3 UUR

Zaterdag is het zo ver, de laatste speelronde van de Jupiler League. Een speciale dag en ik zou liegen als ik zou zeggen dat ik geen zenuwen voel. Die zenuwen, die zijn nieuw. Het is een gevoel dat ik in geen jaren heb gevoeld. Al enkele jaren ben ik trotse eigenaar van een seizoenkaart en bijna elke vrijdagavond ga ik op pad om een gezellig avondje voetbal te beleven.

We weten allemaal dat de sportieve prestaties van Fortuna dit jaar echt een grote verrassing zijn. Aan het begin van dit seizoen had niemand dit verwacht. Om heel eerlijk te zijn had ik er dan ook in het begin een beetje moeite mee. De afgelopen jaren, vertrok ik thuis om 19:40 om om 19:55 bij het stadion aan te komen en dan enkele minuten voor het fluitsignaal zat ik daar dan, in een stadion dat nog niet voor 1/10e deel was gevuld. Maar het maakte ons allemaal niks uit, want Fortuna is niet zomaar een club, het klinkt cliché, maar Fortuna is echt een familie. Je hoeft niet iedereen te kennen om je meteen thuis te voelen als je de eerste keer komt. En ik heb dan ook heel veel respect voor de jongens van de TGV, die al jaren mooie sfeeracties creëren.

Maar weer even terug naar mijn verhaal, enkele weken geleden heb ik dus 30 minuten in de rij gestaan om überhaupt het stadion binnen te gaan, een stadion dat voor drie kwart gevuld is. Dat vind ik mooi, tuurlijk zijn er genoeg mensen die door blijven zeuren over deze “successupporters”, aan dat zeuren ben ik ook schuldig geweest.

Fortuna is voor mij als een klein broertje en zusje, ook al doen ze iets fout ik blijf ze verdedigen en beschermen.

Zaterdag 28 april kan dus echt de geschiedenis boeken in gaan, en na al die jaren shit ben ik dus oprecht bang dat het weer een keer fout gaat, want het is al zo vaak fout gegaan, maar van de andere kant zijn we al die keren er weer goed bovenop gekomen dus waarom deze keer niet? Fortuna kan weer eens promoveren…

Het stadion is al bijna een week lang uitverkocht, nieuwe fans, oude fans, mensen die er gewoon bij willen zijn, opa’s, oma’s, moeders, vaders en kinderen, iedereen.

Zoveel mensen gunnen het onze mooie club, maar misgunners heb je altijd. Al weken is het op school in de pauze het zelfde liedje “Als ze promoveren, degraderen ze komend seizoen toch meteen weer” Maar lieve mensen, dat maakt mij dus echt helemaal niks uit. Vorig jaar toen er nog geen 700 toeschouwers waren, was ik er wel. Seizoenen waarin ze weer ergens onderaan eindigde, ging ik wel mee naar uitwedstrijden aan de andere kant van het land. Kou overwonnen, lange bus- en autoreizen overwonnen, respect gewonnen en samen sterk staan.

Fortuna is een club voor overwinnaars, overwinnaars op ieders eigen manier.

Dus die zenuwen, die gaan we ook wel overwinnen.


Views

0