Lezerscolumn

pen icon

Daphne Messelink

Likeability of 6

Vallen en opstaan

12 MRT 2018

Ik doe mijn hardloopschoenen aan. Haar in een staart, sporthorloge om, sleutels mee. In de lift zet ik mijn muziek aan, Julien Baker begeleidt me naar buiten.

I know myself better than anybody else.

Ik begin te rennen, in de hoop mijn hoofd leeg te krijgen. Het liefst zou ik eindeloos rennen, onderweg naar niets. Het is uit. Hoe harder mijn benen rennen, des te verder worden mijn tranen naar binnen geduwd. Het is uit. Niet aan denken, doorrennen.

And you’re gonna run, when you find out who I am.

Mijn benen doen pijn. Ik wil niet meer, maar moet van mezelf door. In elk geval tot het volgende bruggetje, de volgende straat, de volgende kilometer. Alles om dit gevoel kwijt te raken. Even later stop ik en met de gedachten komen ook de tranen terug. Ik wandel een stukje en lees op mijn sporthorloge: redelijk herstel. Van mijn hartslag wel te verstaan, de rest van mij is een grote bende.

You’re gonna run, when you find out who I am.

Ik ga zitten op een bankje en kijk om me heen. Een man is aan het hardlopen op blote voeten. Een hond zit achter een groep meerkoeten aan, zijn baasje roept tevergeefs. Ik sta weer op en wandel verder, te rusteloos om te blijven zitten. Er ligt een flyer van de gemeenteraadsverkiezingen op de grond. Ik zie direct van welke partij: zijn partij. Ik loop door en dan toch weer terug. Een opgeruimde wereld begint immers bij jezelf. Ik pak de flyer op, verfrommel hem in mijn hand en voel mijn frustratie. Nog maar even doorrennen.

You’re gonna run, it’s alright, everybody does.

Gedachten verdwijnen weer naar de achtergrond. Ik ren langs huizen, auto's, mensen en geniet van de zon. Voor ik het weet zie ik mijn flat verschijnen. Ik besluit dat het genoeg is voor nu. Als ik de lift instap, trilt mijn sporthorloge. Ik kijk en zie een lachend hartje: goed herstel. Ik kijk in de spiegel van de lift en denk bij mezelf: dat is dan tenminste één hart dat vandaag lacht.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_7487047fbe2300f1b899f1e92e76ef1fb072de36_avataruser_a27e62d408342355c7ee3b5312d13fcc50462c65_avataruser_560b7573499eb79c0e47392ec91c01ccbd205bfe_avatar

+1


Views

20

pen icon

Colette Leenders

Likeability of 6

Vluchten in eigen land

14 JUN 2018

12 jaar was ik, bijna 13 nog 1 maand te gaan...en dan de ruzie het geschreeuw, de angst. Was het nu zo ver? Zouden ze nu gaan scheiden? Ik lag op de bank migraine en hoefde niet naar school. Mijn ouders kregen ruzie over een brief, de zoveelste ruzie al. Ik me niet eens meer herinneren wanneer mijn ouders geen ruzies hadden. Mijn 2 kleine zusjes zaten nog op school en de ruzie liep zo uit de hand, dat mijn vader weg liep, terwijl mijn moeder belde naar school om door te geven dat mijn zusjes onder geen enkele voorwaarden mee mochten gaan met mijn vader. Na nog een aantal telefoontjes plegen pakte mijn moeder mijn hand en liepen we naar buiten. Daar zat mijn vader in de auto en ze schreeuwde naar elkaar. Inmiddels was de vriendin van mijn moeder ook gekomen en ik stapte bij haar in, via de achteruit kon ik mijn vader zien staan en terwijl we wegreden moest ik huilen. Zal ik mijn vader ooit nog zien? Waar gaan we naar toe? Er gingen zoveel vragen door mijn hoofd en ik wist de antwoorden niet, ik durfde de vragen niet te stellen, bang om mijn moeder nog meer verdriet te doen. We reden naar de school, waar we mijn zusjes gingen halen en waar ik mijn eigen klas in liep en afscheid nam van al mijn klasgenoten, ik zal ze nooit meer zien, dit is het dan mijn leven hier is over en we gaan weg zonder spullen, zonder vader en zonder vrienden. Bij de vriendin van mijn moeder gingen we wat eten en in de avond gingen we naar de trein. In de trein zaten we vol met vragen en verdriet, hoe nu verder? Als kind krijg je veel mee maar de antwoorden op al je vragen komen vele jaren later pas. Aangekomen met de trein werden we van het station gehaald door de politie, deze brachten ons naar een crisis centrum in de buurt van Zoetermeer. Jezus dacht ik Zuid-Holland, wat moet een meisje uit Brabant nou daar, wat een cultuur schok. Na 2 weken werden we over geplaatst naar een blijf van mijn lijf huis in het centrum van Den Haag. Dag 2 pakte ik mijn zusjes en belde de vriendin van mijn moeder, dat ze ons moest komen halen, ik wilde geen dag langer blijven in deze stad. Ik voelde me niet veilig en werd gepest. Niemand mocht weten waar we woonde en wat onze namen waren, dus stond er overal een sterretje achter mijn voornaam en bij mijn adres. Al snel was ik een Sterrekind met een zachte G. Wat een ellende en wat een hel, mijn moeder deed haar best en meer dan haar best, maar ik was diep ongelukkig en voelde me een vluchteling in eigen land. Meer lezen over mij? stem dan op mij!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_e2d84fff31a367e71af79b6a0e5036657b0f9909_avataruser_972c180d875cc7078ad32768c86c53877ef4c530_avataruser_e6e9e5d869b64f680f86bf9abe238796ae8d36c7_avatar

Views

600+

pen icon

Metro

On Fire

Jouw column in de krant en op metronieuws.nl?

11 NOV 2017

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column binnen 48 uur en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt € 50,-!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_7e67beacd08ccd8fb4d46307897b6e256ce3f0d6_avataruser_85fd08bcc7c7a4a84f20724f8dc10dd0d5d07413_avataruser_4240aeece1c32e21b87e7bafba31b9ec2fc4b80d_avatar

+97


Views

1k+

pen icon

Karen Brom

De aubergine is de lul

GISTEREN

Een week geleden liet ik via social media weten dat ik de aubergine kan missen als kiespijn, na het openen van een Hello Freshbox. Want of je dat ding nu roostert, bakt of grilt: hij mist bite en smaak. Maar het onsmakelijke paarse gevaarte greep me vandaag, toch nog, bij verrassing. En niet zo’n beetje ook. Dat komt niet zozeer door de smaak van de groente als wel door het gebruik van de afbeelding, in relatie tot de betekenis, ervan. Want waar kwam ik vandaag achter? De aubergine is de lul, en niet zo’n beetje ook. Silly me… In Whatsapp-land doet de emoji van de door mij gehate groente blijkbaar al jaren dienst als vertegenwoordiger van het mannelijk geslacht, de piemel, de penis, de pielemuis zo je wilt. Wist ik veel… Onder welke steen ik heb gelegen weet ik niet, maar ik stam nog uit het tijdperk dat een banaantje prima voldeed als je je vriendinnen wilde laten weten dat je date het bij het inrijden van de Lakenstraat geen slecht figuur sloeg. Dan moest je er wel bij zeggen dat hij ‘in het echt’ geen vloeiende kromme had en een winterpeen (of een potloodje bij een misser) meer recht gedaan had aan het apparaat in kwestie, maar á la. Dat was tenminste duidelijk. Ik kan er niet over uit. De aubergine. Wie heeft dat in godesnaam verzonnen? Om te beginnen is hij paars. Nou ben ik gek op paars, maar alleen in mijn tuin, niet in huis dus laat staan in bed (of waar dan ook, waar het de pielemuis betreft, want dat lijkt me bad news). Ten tweede kan ik de vorm niet rijmen. Nou heb ik er nog best een paar op mijn netvlies staan, piemels, maar geen van allen voldoen ze aan de curves van de aubergine: van taps uitlopend (dat groene kroontje vergeet ik liever), tot halverwege uitbuikend richting een straffe diameter van een centimeter of vijf, om vervolgens vol rond te eindigen. OMG… Dus niet om het een of ander, ik moet er niet aan denken (nou ja, heel eventjes dan). Het kan best zijn dat ik iets gemist heb, maar als er iemand is die ooit een piemel heeft gezien die aan deze vormen voldeed, en er in real life iets mee gedaan heeft dan hoor ik het graag. Sterker nog, dan kom ik je interviewen en schrijf ik een column over je ervaringen, want dan vind ik dat de wereld dat moet weten. Maar tot het zover is: is het misschien een idee om al append de banaan weer van stal te halen of een winters worteltje te gebruiken om te laten weten dat je sleep-over een succes was? Scheelt ook vast een paar minderwaardigheidscomplexen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

78

pen icon

Suzanne van Duijn

Is groter altijd beter?

GISTEREN

Mijn bedrijf groeit. Mijn omzet stijgt gestaag, mijn winst volgt. Ik heb meer klanten, huur meer mensen in. En schrijf daar dan weer meer en meer blogs over. Dit levert leuke reacties op, maar ik heb er ook een kanttekening bij. Want waarom complimenteren we elkaar eigenlijk alleen met groei? Waarom is meer klanten, geld, werk beter? "Gaat goed he?" hoor ik regelmatig. Mensen zeggen dit omdat ze leuke Instagram-kiekjes voorbij hebben zien komen. Of mijn vacature zagen voor een medewerker. Maar wist je dat het ook goed ging toen ik nog in mijn eentje werkte? En dat die Instagram-kiekjes slechts een selectieve weergave zijn? Ik doe er zelf ook aan mee, hoor. Laatste vertelde een vriendin dat een oude vriendin van ons een burn-out heeft. Huh, ik dacht dat het goed met haar ging, dacht ik. Hoe ik dat wist? Nou, op basis van al die vrolijke foto's die zij elke week op Instagram plaatst. Maar blijkbaar kan je naast één goed moment ook genoeg shit meemaken in een week. En dat zie je niet online. Dat social media een selectieve weergave is van de werkelijkheid, dat wist ik natuurlijk wel. Dat roep ik zelf het hardste. En ik wil ook helemaal niet dat Instagram verandert in een klaagmuur, zoals Twitter. Bovendien maak ik van saaie doorwerkdagen op kantoor nu eenmaal weinig foto's. Team meetings, publicaties in de krant en Instagram-muurtjes in Los Angeles zijn daarentegen fotogeniek en like'abe. Maar toch trap ik er ook iedere keer weer in. "Jij bent lekker bezig hé!", zei iemand laatste weer. En ja, technisch gezien wel. Ik kom in het werk, de offerte-aanvragen stapelen zich op, de Nederlande mediawereld heb ik uitgespeeld, PR-cursus.nl is gelanceerd, ik reis veel en Sarah is begonnen. Maar van binnen voelde ik me alles behalve 'lekker bezig'. Ik had het gevoel bijna ten onder te gaan aan mijn eigen 'succes'. En wilde alles behalve méér werk. Ik wilde rust, balans, overzicht. En dus lachte ik maar wat mee met mijn gesprekspartner. In april sprak ik met een coach over de hamvraag van mijn derde jaar als ondernemer. Selectiever worden, focussen, gaan voor kwaliteit? Of uitbreiden, hulp inschakelen, meer klanten kunnen helpen? Het werd de tweede optie. Maar dat betekent niet dat ik nu succesvoller ben dan wanneer ik voor de eerste optie was gegaan. Dat iemand een andere geluksmaatstaf heeft, betekent niet dat diegene minder succesvol is.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

200+

pen icon

Richard Rotteveel

Eerste week WK, en de winnaar is…….

19 JUN 2018

Een weekje voetbal heeft ons weer veel geleerd. Zo lijkt commentator Jan Roelfs fan van Ronaldo, hij ziet Ronaldo vaak aan de bal, ook als hij dat niet is. Spanje speelt als een wereldkampioen terwijl Portugal zich als winnaar gedraagt, met Ronaldo als duikelaar en daardoor een penalty krijgt plus een vrije trap en als toetje een keepersblunder van DeGea. Het zou zo maar kunnen dat Marokko gaat winnen van Portugal. Dat is wel te hopen anders dreigt een supertrieste aftocht door de achterdeur. Jaja Marokkanen, zo voelt de gemiddelde Nederlander zich al jaren. Ik begreep dat Zyech de strijd van populairste Marokkaan verliest van Badr Hari. De teamarts van Marokko is ook fan van Badr getuige zijn behandeling bij Amrabat. Een beetje water en een paar klappen in zijn gezicht zal bij een hersenschudding wel helpen dacht de dokter. Commentator Jeroen Grueter is een ongekend goede voetbalfluisteraar, hij weet precies wat er in de hoofden van de voetballers omgaat. Ik vind dat wel mooi om te horen wat Messi denkt. Zo fluistert de koning van België zijn onderdanen moed in “het is zeer belangrijk dat jullie goed spelen” zegt hij en dat lijkt te helpen, zie de overwinning tegen Panama. Dat geldt natuurlijk ook voor de Mexicanen, die hadden een zwembad vol met dames van lichte zeden ingehuurd en dan winnen ze vervolgens van Duitsland, dat kan geen toeval zijn. de goddelijke kanaries Hadden meer last dan plezier van Neymar, die erg druk was met zichzelf, zijn kapsel en zijn buitelingen. De uitblinkers dit WK daarentegen zijn de VAR oftewel de Video Assistant Referee, en de doellijn technologie, die maken geen fouten en zorgen voor meer doelpunten. Al was de Japanse doelman het hier niet mee eens, de rest van de spelers protesteren niet meer en dat scheelt een stuk voor de scheidsrechters maar ook geeft het een beter voorbeeld voor de jeugd. Zelf zie ik regelmatig op voetbalvelden kinderen van een jaar of tien protesteren bij de scheidsrechter of liggen rollen als Neymar om heel verontwaardigd naar de scheidsrechter te schreeuwen. Laten we hopen dat dit WK het begin van het einde hiervan is.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

100+

pen icon

Floris Vos

Likeability of 5

Het leven van een activist

19 JUN 2018

De grootste bruinkoolmijn van Europa is weerzinwekkend. Het is een groot gapend gat met een breedte van enkele kilometers, een diepte van 300 meter, het laagste bovengrondse punt van Europa. Het lijkt nog het meest op een gigantische meteorietkrater, eentje die dag en nacht verder wordt uitgehold door monsterlijke machines. Als je echter het midden van de mijn hebt bereikt verlies je elk gevoel van schaal wat je gewend bent. De monsterlijke machines waar je net langs bent gerend om aan de Duitse ME te ontkomen lijken, als je vanuit het dieptepunt van Europa omhoog kijkt, op schattige beestjes. Beestjes bemand door kleine mannetjes die voor net iets meer dan het minimumloon zwoegen om de aandeelhouders van de grote fossiele brandstofbedrijven van winst te voorzien. Een uur eerder, toen we op de rand van de krater stonden en de gehele politiemacht van Noordrijn-Westfalen 150 meter lager klaar konden zien staan, scheen de zon nog. Z’n stralen braken door de wolken en creëerden een schaduwspel wat ik me nooit zal vergeten. Nooit eerder stonden mijn zintuigen zo op scherp. Nooit eerder openden mijn pupillen zich zo ver. Nooit eerder gutste er zoveel adrenaline door mijn lichaam. Ik was echter niet bang, noch boos of gestrest. Wat mijn broer, ik en 4500 anderen hier lieten plaatsvinden was het meest zingevende moment van m’n leven. Wij streden die dag voor een ideaal. Iets wat wij in ons eentje nooit zouden kunnen bereiken. Waar wij die dag in geloofden was dat wij als samenleving een grens kunnen stellen. Dat we kunnen zeggen: “Genoeg is genoeg. Geld is niet wat zin geeft aan het menselijk bestaan. De fossiele industrie kan niet winnen als we schouder aan schouder staan.” Het protest ging goed. Het lukten ons om met mensen vanuit heel Europa zonder geweld de mijn stil te leggen. Enkel met onze lichamen blokkeerden wij de monster machines en voor één dag lag de productie van kolen stil. Toen verdween de zon achter de wolken, brak de storm uit en riep de Duitse politie uit wanhoop door megafoons om, dat we het terrein zonder vervolging konden verlaten. Gejuich. Wij hadden dubbel gewonnen. In de bus naar huis begon het te dagen: waarom hier stoppen? Ook in Nederland kennen wij de problemen die fossiele brandstof bedrijven veroorzaken. Daarom zit ik eind augustus weer in de bus. Dit keer naar Groningen om te strijden tegen de NAM en de winning van aardgas. Ik zeg: het is Code Rood in Groningen. Ben je er klaar voor Wiebes?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_82a119a6049748e426254f7e32f25bfd4820e323_avatar

Views

70

pen icon

Anita van Bruggen-Knape

"De mobiele eenheid"

19 JUN 2018

Onlangs kwam ik terecht tussen de “Mobiele eenheid”. Sterk bewapend en met een starre blik kijkend naar slechts één punt. Deze ochtend besloot ik mijn dagtrip te verzilveren. Een gewaagde onderneming omdat het jaren geleden was dat ik in de trein was gestapt. Ik had mijn reis goed voorbereid! Een planning gemaakt voor wat ik wilde zien, inspiratie opdoen voor een column! Met een koffie “to go” zat ik in het achterste treinstel met het gratis Metro krantje op mijn schoot, waarvan er velen te vinden waren op de vreemdste plekken. “Dat gebeurd er dan met je column" schoot er door mij heen." Als oud vuil neergesmeten!” Net voordat ik de krant open wilde slaan nam er een behoorlijk gezette dame naast me plaats. Rood wild kapsel, piercing in haar neus, paarse open geweven handschoentjes die maar voor de helft haar handen bedekte, en behoorlijk wat gaten in haar kleding van spijkerstof. Ik groette haar, maar kreeg geen reactie. Het enige wat ik hoorde was een hoop gehijg. Ze depte het zweet van haar voorhoofd, gooide haar bagage op de zitting voor me en haalde haar huisdiertje, een kleine rat of iets dergelijks, tevoorschijn uit haar jaszak. Ze zette Alibaba op haar schouder. Deze naam had ik al diverse keren voorbij horen komen omdat het beest niet wilde luisteren! Daarna verdween de dame in haar telefoon. En niet alleen zij , alle passagiers “ Out off contact!” De “Mobile eenheid” aan boord! Wat voelde ik me veilig! Mijn reis in de wereld van eenzaamheid was begonnen! Gelukkig had ik mijzelf nog als maatje! Het eerste waar mijn oog op viel in de krant was een artikel over sereniteit, rust en de weg naar de stilte in je zelf. Dat kon ik hier wel vergeten! Ik had er niet voor gekozen om te weten wat de heer achter mij vanavond zou gaan eten. Zijn telefoongesprek was tot verre en omstreken te horen! Het moet niemand ontgaan zijn dat zijn vriendin duidelijk geen trek had in Fast Food! Voor mij zat een jongeman te spelen met zijn telefoon.De geluiden die daar uit kwamen deden mij denken aan een koe die klaar stond om verlost te worden van liters melk..En naast hem die oude heer die zijn plaats in het “leger” goed verdedigde door mee te doen in het geheel! Die van “ de wereld om je heen bestaat niet!” De volgende halte moest ik eruit! Snel pakte ik mijn mobiel om te zien op welk perron ik moest overstappen. Best handig zo'n ding! Lang leve de mobiele eenheid!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

73

pen icon

Imka Meuwese

Likeability of 6

Hoe dom kun je zijn....alweer.

19 JUN 2018

Regelmatig laat ik mij van mijn minder slimme kant zien. Zoals in de stad Groningen, waar ik mijn eerste eigen huisje had gekocht. Het was een leuke jaren ‘30 benedenwoning en ik voelde mij zo trots als een pauw. Er zaten zelfs twee schuurtjes bij, al vond ik dat wel wat apart. Één schuurtje was via de tuin te bereiken en de andere via de brandgang. Maar goed, wel handig natuurlijk want nu hoefde ik niet altijd door het huis om de fiets in de schuur te zetten, al zette ik de mijne meestal gewoon voor het huis. In diezelfde periode ontmoette ik een leuke jongen die een motor had. We werden een stel en ik opperde dat hij zijn motor wel in mijn schuur kon zetten, daar stond ie droog en veilig. Hoe handig zou het zijn als we van de twee kleine schuurtjes één grote zouden maken?! Met een ingang vanuit de tuin maar ook vanuit de brandgang. Mijn vriend vond het een geweldig idee en handig als hij is, ging hij meteen aan de slag. Helaas stond er nog een flinke berg rommel in het achterste schuurtje en ik verdacht diverse buren ervan hun troep hier gedumpt te hebben om niet naar het grof vuil te hoeven. Het slot was namelijk kapot dus iedereen kon zo in het schuurtje komen, hoog tijd om dit euvel meteen goed op te lossen. Mijn vriend sloopte de tussenmuur, bracht elektra aan en isoleerde ook meteen de muren. Er werd een goed slot aangeschaft, de schuur opnieuw in de verf gezet en toen de klus geklaard was stond daar een prachtige, ruime schuur waar de motor met gemak in kon. Alle rotzooi hadden we aan straat gezet en ik maakte er nog een foto van omdat het wel een erg hoog “familie Flodder-gehalte” had. Even verderop woonde een lesbisch stel dat kwam kijken naar de enigszins opvallende berg grof vuil en ik legde uit dat alles uit het achterste schuurtje kwam. De ene vrouw zei: ‘Wij hebben ook twee schuurtjes maar dat komt omdat wij de beneden- en de bovenwoning hebben gekocht.’ Plotseling kreeg ik een onheilspellend gevoel….. toen op hetzelfde moment de vuilniswagen stopte om alles in te laden. Ik duwde het nare gevoel snel weg en hoopte vurig dat ik het mis had. Diezelfde avond ging de deurbel en een keurige man stelde zich voor als de nieuwe eigenaar van de bovenwoning, deze was blijkbaar ook onlangs verkocht. Hij zei dat er een probleem was en dat hij zijn schuurtje niet meer in kon. Met het schaamrood op de kaken heb ik het hele verhaal uitgelegd en we hebben uiteraard alles moeten herstellen. Nog heel lang heb ik dit aan moeten horen...

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovelol
user_95dbd709f5b750125ba90f4e987561a43800f447_avataruser_aa7a3899ed5f1a96dddc77a9e7aed4f4e6873a4b_avataruser_2eae4a5bffcc50cafed5c201a2c5e17ab86f942b_avatar

Views

200+

pen icon

Cindy Doff

Likeability of 6

Geisha

18 JUN 2018

Ik probeer ‘groen’ te leven, maar het mislukt meestal jammerlijk, want ik was onlangs met het vliegtuig op vakantie, en daar gaat het natuurlijk al mis. Vliegen doe je niet voor je plezier, dat is slecht voor het milieu. ‘Ik had op mijn dertiende een heleboel principes. En alleen deze is overgebleven,’ antwoord ik als mensen vragen sinds wanneer ik vegetarisch eet. Die hoogdravende principes, zoals niet vliegen voor je plezier, zijn in de loop der jaren tezamen met de gletsjers in de Alpen flink geslonken. Ik heb inmiddels allang een auto. Ik vloog onlangs dus nog, en ik heb er niet eens een compenserend stukje regenwoud voor aangekocht bij wijze van moderne aflaat. Maar ik draag het milieu nog steeds een warm hart toe, voor wat het waard is, en niet alleen op mijn bord. Zo kocht ik bij een reformwinkel een zonnebrandcrème die ‘op natuurlijke basis’ was gemaakt. Waarmee je dus ook op Hawaï nog in zee mag zwemmen, dat onlangs het merendeel van de zonnebrandcrèmes in de ban heeft gedaan, om het verblekende rif en het zeeleven te beschermen tegen de UV-filters. Ik kocht er ook een natuurlijke deodorant, die voor geen meter werkte, dus die heb ik weggegooid. In de bak voor plastic afval uiteraard. Ik weet niet zo goed wat ik aan moet met termen als ‘chemisch’ en ‘natuurlijk’ als kwalificatie voor wat respectievelijk ‘fout’ en ‘goed’ zou zijn. Chemische processen zijn ontzettend natuurlijk, dus wat moet een mens met een aanprijzing als ‘natuurlijk’? Maar misschien moet ik daar niet over zeuren, en gewoon verder zoeken naar een milieuvriendelijke deodorant die wel werkt. Vrolijk vloog ik dus zonder mijn principes en met de natuurlijke zonnebrandcrème naar mijn vakantiebestemming. Het etiket deed kond van de mogelijkheid dat er na het aanbrengen een witte zweem zichtbaar zou blijven, ‘want in onze crème zitten geen nano-deeltjes.’ Ingenomen smeerde ik het op mijn gezicht. Aan mijn lijf geen polonaise van nano-deeltjes en foute UV-filters deze vakantie. De witte zweem van de zonnebrand bleek een stuclaag zo dik als mijn voormalige principes, waardoor ik er een dag lang uitzag als een lippenstiftloze geisha. Ik weigerde het er af te halen, want je moet wat voor het milieu overhebben. Maar de dag erna bleef de tube toch maar in de tas. Naar Hawaï ben ik toch al niet van plan te reizen. Toen heb ik maar wat zwerfvuil opgeraapt van het strand.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_5223dc40fcdb6db530b7c71a0adbc67e1c01b727_avataruser_50dd1f5b3d8593fd6b0aa1894974874a884ebee1_avatar

Views

100+

pen icon

Ingemar Dries

Gelukkig zijn, hoe doe je dat toch?

18 JUN 2018

Ik heb me vroeger als kind altijd geliefd en gelukkig gevoeld. Nu spelen er als kind natuurlijk hele andere factoren mee wanneer het gaat over gelukkig zijn. Als ik voor sinterklaas die nieuwe pop of dat mooie boek kreeg voelde ik mijzelf intens gelukkig. Maar wanneer je ouder wordt merk je dat die pop je niet meer dat zelfde gevoel geeft. Dan is het ineens veel belangrijker wie je om je heen hebt, vrienden, familie, relatie. Dit legt natuurlijk veel meer druk op je dan die pop dat deed. Je uiterlijk is ineens een stuk belangrijker zodat je bij het groepje waar je mee omgaat past, je doet dingen die je misschien alleen wel nooit zou doen. Groepsdruk. Iedereen doet dingen in zijn puberjaren waarvan je je nu wel voor je kop kan slaan. Wanneer je ouder wordt en aan een andere opleiding begint of een nieuwe baan, je een nieuwe hobby vindt en echt gaat doen wat je leuk vindt besef je pas wat jou echt gelukkig maakt. Geluk zit hem vaak in de kleinere dingen, zeggen ze altijd. Alhoewel een nieuwe baan natuurlijk niet klein is. Omring je met mensen en dingen die het beste in jou naar boven halen. En die je motiveren om het beste van jezelf te laten zien. Geniet wat meer van je omgeving in plaats van die smartphone. Want kijk eens om je heen als je op de trein staat te wachten, 9 van de 10 mensen om je heen staart naar dat kleine beeldschermpje. Dit is toch bizar, niemand praat nog direct met elkaar. Maar waarom? Geeft die telefoon je echt meer voldoening dan een directe conversatie met iemand? Nee toch? Leg die telefoon is een keer weg, die had je ook niet toen je een jongen of meisje van 6 was. Denk daar eens aan terug hoe gelukkig je werd van een nieuwe speelgoedauto of een nieuwe barbiepop. De kleine dingen in het leven zijn belangrijk maar de grote dingen mogen je ook gelukkig maken. Doe wat je leuk vind, dat is uiteindelijk wat iedereen zou moeten doen en wil doen. Leg vooral die telefoon is een keer weg en kijk is om je heen. Wie weet wat er zich voordoet.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

100+

pen icon

Parla Karaca

Een kind van 24 jaar.

18 JUN 2018

24 jaar. Zo oud ben ik sinds een paar dagen. Of nog zo jong. Het is maar hoe je het bekijkt. 24 jaar, maar nog niet klaar voor de grote boze wereld. Inmiddels bijna klaar met studeren en fulltime aan het werk deze zomer, maar volwassen worden? Nee, dat alsjeblieft nog even niet. Ik heb het veel te veel naar mijn zin met uitslapen, lunchen met vriendinnetjes en gaan en staan waar ik wil. Ik verlang terug naar de jaren waarop het geaccepteerd werd dat je niks deed op school en een baantje een keuze uit vrije wil was. Waarop belastingen iets waren voor je ouders en spinnen voor je werden weggehaald. Al heb ik misschien over het algemeen een andere beleving van het leven. Het maakt mij niet uit hoe nieuw mijn telefoon is en wat de huidige trends zijn (chokers, for real? Die had ik om toen ik nog klein was). Ik word gelukkig van taart en ijs en patat en chips. Soms op werk realiseer ik me hoe het leven langs me heen raast en raak ik lichtelijk in paniek. Zo, als ik echt klaar ben met mijn studie, zal ik aan het werk moeten en is mijn onbezonnen leven voorbij. Ben ik daar wel klaar voor?! Nee. Zo voelt het nog niet. Met dit in gedachten neem ik nog een hap taart, terwijl tegen me gezegd wordt dat het niet nodig is om een tweede stuk taart te eten. Hoezo niet?! Ik leef hoe ik wil. Vanavond vier ik na zoveel jaar eindelijk weer eens mijn verjaardag. Na afloop krijgt iedereen een zakje mee met lekkers. Zoals het vroeger ook ging. Ik laat mijn vrienden weer jong voelen. Mijn vrienden die samenwonen, fulltime werken en huizen kopen. Op mijn feestje mogen ze zich even weer kind voelen. Je denkt misschien dat ik vlucht voor mijn verantwoordelijkheden. Deels is dat waar. Deels valt er niet meer aan te ontkomen. Toch blijf ik net zo lang de verantwoordelijkheden vermijden die te vermijden zijn tot ik eraan moet geloven. Een kind van 24 jaar, dat is hoe ik mezelf omschrijf. Mijn broertje vraagt wanneer ik eens volwassen word. Geen idee, maar ik hoop dat ik dit gevoel zo lang mogelijk vast te kunnen houden.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

100+

pen icon

Annalie van der Werf

Tabaksgebruik onder jongeren

18 JUN 2018

Onlangs is er veel te doen geweest over de tabaksindustrie. Vele mensen en instellingen deden hiertegen aangifte en eisten een algeheel verbod op tabak voor iedere leeftijdscategorie. Echter verbaast het mij dat het nu nog niet eens wettelijk geregeld is dat jongeren niet mogen roken. Het kopen van tabak beneden de leeftijd van achttien jaar is illegaal, maar het roken ervan wordt nog niet bestraft. Ik vraag mij af waarom is het geval is. In tegenstelling tot alcoholgebruik, blijft het Rijk ver achter op het verbieden van tabak. Met reclamespotjes zoals ‘Nix18’ wordt aangegeven dat alcohol voor burgers onder de achttien jaar verboden is. Waarom verbiedt de Overheid alcohol, maar laat ze tabak toe met het risico dat de gezondheid van onze jongeren letterlijk in rook dreigt op te gaan? Hoewel het percentage jongeren die ooit in het leven gerookt hebben met 30% is gedaald, het percent van de afgelopen maand met 15% afnam en 10% van de dagelijkse rokers hun sigaret lieten liggen, vind ik de cijfers alsnog verontrustend hoog. Doordat het Rijk dit ook vindt, kwamen er op 20 mei 2016 nieuwe regels in die roken verder ontmoedigden dan voorheen. Zo werd er een leeftijdsgrens verbonden aan e-sigaretten en kwamen de tabaksverpakkingen er alarmerender uit te zien. Daarnaast wordt er over een aantal jaren een uitstalverbod ingevoerd; vanaf 2020 mogen supermarkten geen tabaksproducten meer in het zicht hebben liggen. Verder worden er boetes uitgedeeld als instanties zich niet aan de nieuwe regelgeving houden. Deze boetes kunnen variëren van €450 tot maar liefst €450.000. Met deze maatregelen wordt er gestreefd naar zo weinig mogelijk rokers in onze samenleving. Toch sterven er naar schatting per jaar nog 20.000 rokers. Onder de mensen die ‘meeroken’ sterven er een paar duizend. Deze getallen choqueren mij enorm. Ook kwam het RIVM recent nog met een onderzoek naar de hoeveelheid teer en nicotine in een sigaret. De uitkomst was uiterst zorgelijk, omdat er soms wel 20 keer meer van deze schadelijke stoffen in zit verwerkt dan vermeld op de verpakking. Hoewel een perfecte rookvrije maatschappij nooit bereikt zal worden, ben ik van mening dat de Overheid het roken onder jongeren kan ontmoedigen door dit te beboeten en geheel te verbieden. Normaliter zijn de volwassenen die roken, al op jonge leeftijd hiermee begonnen. Door het wettelijk te verbieden dat er onder de achttien jaar niet gerookt mag worden, wordt dit probleem dan ook meteen aangepakt.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

200+

pen icon

Rebel Moojen

Student Communicatie

14 JUN 2018

Waarom krijgen we met z'n allen toch zoveel boetes? In 2017 werden er volgens de Rijksoverheid 9,2 miljoen boetes uitgedeeld. Het merendeel daarvan, 8 miljoen, was een boete voor te hard rijden. Hieronder een lijstje van de meest voorkomende boetes in Nederland. Wil je weten hoe je deze boetes kunt voorkomen of hoe je bezwaar maakt tegen een onterechte boete? Onderaan dit lijstje vind je een handige tool. 1. Te hard rijden We hebben allemaal wel eens haast, we plannen onze agenda's tegenwoordig zo vol dat 24 uur in een dag niet genoeg meer is. Dan wil het nog wel eens voorkomen dat je iets te laat vertrekt voor die belangrijke afspraak. Wat doen mensen dan vaak: gas erop! In 2017 werden er 7.814.043 miljoen boetes uitgedeeld voor te hard rijden. Ongeveer 40% van de verkeersboetes werden gegeven aan bestuurders die minder dan 5 km per uur te hard hebben gereden. Dus nét iets te hard, zonde! 2. Parkeren/stilstaan of fout parkeren Ik schets even een situatie: je moet snel een boodschap doen en parkeert de auto even met twee wielen op de stoep waar dit niet mag. Je rent de supermarkt in en probeert zo snel mogelijk de schappen langs te gaan waar jouw benodigdheden staan. Als je bij je auto komt en constateert dat er geen boete onder de ruitenwisser ligt, maakt je hart een klein vreugdesprongetje. Herkenbaar? Toch komt het vaak genoeg voor dat er wel boetes worden uitgedeeld in dit soort situaties, volgens de Rijksoverheid wel 434.832 keer in 2017. 3. Door rood rijden Je ziet het verkeerslicht voor je op oranje springen en de auto voor je rijdt nog stevig door. "Die haal ik nog wel", denk je. Toch springt het verkeerslicht net op het moment dat jij over de streep gaat op rood. Volgende dag een boete op de mat. We willen ons zo snel mogelijk van A naar B verplaatsen. Door rood licht rijden leverde in 2017 284.362 boetes op! 4. Handheld bellen Mensen die tijdens het bellen in de auto hun telefoon in de hand houden. Dom! Sinds 1990 geldt al de regel dat je tijdens het besturen van een gemotoriseerd voertuig geen mobiel apparaat in de hand mag houden. Waarom vinden we het allen dan zo belangrijk online te blijven tijdens het rijden? We raken meer en meer verslaafd aan onze telefoon en zijn bang om iets te missen. Boete gekregen? Maar ben je het niet eens met je boete? Bezwaar maken was nog nooit zo makkelijk: ga naar www.Appjection.nl. Deze webapplicatie maakt gratis bezwaar voor jou en zorgt ervoor dat jij je geld terugkrijgt! Doen!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

100+

pen icon

Michiel Geurtse

Likeability of 6

Beetje Noordwijk

14 JUN 2018

Noordwijk staat in brand. De burgemeester heeft het over raddraaiers, maar het klinkt alsof hij het over doerakken heeft. Men denkt dat als alles verkleind wordt, het minder erg overkomt. Ze hebben het over brandjes, vechtpartijtjes en af en toe een beetje vandalisme. Ik zie de beelden en zie een bus in de fik staan. Ik zie brand- en vernielingssporen alsof ik naar een stad kijk die in een oorlogsgebied ligt. Dan hoor ik met verbijstering een buurtbewoner het volgende zeggen: “Er zijn weleens incidenten geweest. Een beetje intimidatie, bedreigingen, maar dat komt altijd in een golfbeweging. Soms is het heel rustig, soms niet." Hij vertelt het alsof de aardbeien in de supermarkt soms een beetje duurder zijn en dan weer niet. Een beetje intimidatie. Ik liet de woorden op me inwerken. Wat is dan veel intimidatie? Een beeld van een verbrande, gesloopte regenpijp komt op mijn netvlies. Een beetje kapotgemaakt. Ach ja, het is een golfbeweging. We maken mensen dan weer bang en dan weer niet. We terroriseren een beetje de buurt en dan weer niet. Moet kunnen toch? Die bengels toch ook. Net toen ik mijn mond die van verbijstering over deze laconieke opmerking opengevallen was dicht had, vloog deze weer een halve meter verder open, omdat er schijnbaar veel, heel veel geklaagd is over deze kleine groep boefjes. Maar pas nadat een deel van de buurt zelf in actie wilde komen, werd er ingegrepen door de lokale politiek. De burgemeester constateerde een opbouw in de ernst van de incidenten, een beetje beledigingen en provocatie naar de politie toe en een beetje intimidatie naar de bewoners van de buurt. Joh! Dacht ik. Je meent het. Je buurt moet er kennelijk eerst uitzien als een oorlogsgebied en je moet als buurtbewoner eerst je huis in geïntimideerd zijn, waar je vervolgens niet meer uit durft, om een beetje steun te verwachten uit de hoek waar het al veel eerder vandaan had moeten komen. Een beetje jammer. Noordwijk. Het ligt toch echt in Nederland. Een beetje schaamtevol zie ik de beelden. Waar is de ruggengraat als je die nodig hebt? Een handjevol reljongeren hebben dan misschien weinig herseninhoud, maar wel het lef om elke avond de boel te verzieken in een maatschappij die wij ook voor hen netjes proberen te houden. Dat is ook een soort ruggengraat. Helaas. Uiteindelijk kwam de rust wat terug in de buurt door de noodverordening. Maar zoals een buurtbewoner het al zo mooi zei, het was wel een beetje laat.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_4c1097ceac7f21d3036f3ffcf1dc9469ffa83de8_avataruser_f1bf39464fc5563196091d4dbc39ee88b8515525_avataruser_490cc2d4f5e4de2b6ec1353d4880c9c9da846430_avatar

+1


Views

200+

pen icon

Anna

Likeability of 7

Een dagje ramadan

13 JUN 2018

Gestommel in de keuken. Een stromende kraan. Gekletter met dienbladen. Ik ga maar eens kijken. In de keuken staat mijn 13-jarige zoon. Het is 10 uur ’s avonds en hij staat boterhammen met pindakaas te smeren. Op zich niet heel raar. 13-jarige jongens hebben altijd honger. Maar hij heeft op een dienblad ook druiven, een bakje cruesli en 2 glazen water staan. Een beetje overdreven voor een late night snack. “Wat ben je aan het doen?” vraag ik verbaasd. “Had ik gezegd toch” antwoordt hij terwijl hij nog een appel aan het dienblad toevoegt. “Ik doe morgen een dagje ramadan.” Hij had het inderdaad gezegd. Een paar vrienden van hem doen mee aan de ramadan. Het leek hem zwaar. En hij vroeg zich af of hij het ook zou kunnen. Maar ik had niet door dat hij het zo serieus bedoelde. Nu vertrekt hij met zijn dienblad naar boven. “Welterusten ma, ik ontbijt vannacht wel in mijn bed!” De volgende ochtend vertrekt hij zonder lunch of iets naar school. Een fijn idee vind ik het niet. Het wordt 25 graden. Heel de dag niet drinken, dat is toch niet gezond! Gelukkig heeft hij geen gym… Terwijl ik hem uitzwaai vraag ik me af hoe al die moslim mama’s dit iedere dag doen. Ik ben blij als het ’s avonds bijna half tien is. Zoonlief heeft heel de avond boven zitten leren. Beneden in de etenslucht vond hij toch wel lastig. Verder is het prima gegaan. Ik geloof dat ik het er moeilijker mee had. Maar goed, dat is natuurlijk wel (onder andere) het idee van de ramadan. Dat je weer beseft hoe goed je het hebt vergeleken met sommige anderen. Een suikerfeest is het niet, maar een extra lekker bordje staat er wel voor hem klaar. De laatste 10 seconden telt hij af. Dan valt hij aan. Heerlijk smullend vertelt hij ons dat hij toch wel veel respect heeft voor zijn vrienden die dit een hele maand moeten volhouden. “Maar die eten ’s avonds wel gezellig samen, en niet zoals ik alleen!” voegt hij eraan toe terwijl hij een tweede keer opschept. Op dat moment zwaait de deur open en komt zijn broer terug van het sporten. “Is er nog wat over?” vraagt hij met zijn neus al in de pan. Fijn zo’n grote broer. Die heeft ook altijd honger.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_5223dc40fcdb6db530b7c71a0adbc67e1c01b727_avataruser_dabbd9fc3ecdb02cae614f725c8c52cc4cb7a24b_avataruser_ab96166e8c5234bc35e9842e6740e17ff2930549_avatar

+4


Views

600+

pen icon

Gerrit Woering

Matrassen van Ikea zijn top

13 JUN 2018

Na een half uur wachten bij de klantenservice van Ikea in Amsterdam Zuidoost ben ik aan de beurt. Ik geef aan dat ik mijn pas gekochte matras om wil ruilen omdat hij tóch niet bevalt. Dat kan bij Ikea. Ik reken mijn nieuw uitgezochte matras af inclusief de bezorgkosten, én de ophaalkosten van het oude matras. Ik vraag haar of dat brengen en ophalen in één keer gaat. Ja, dat wél. Het geld voor mijn oude matras krijg ik terug als ik mij daarna opnieuw lijfelijk bij de klantenservice meld. Ja hoor, het moet niet te makkelijk worden, dat snap ik wel. De koerier die een paar dagen daarna mijn nieuwe matras komt brengen heeft echter niet op zijn pdf'je staan dat hij mijn oude matras mee moet nemen. Dat gaat hij dus niet doen. Na een kwartier in het ongewisse over de nog te wachten wachttijd aan de telefoon met Ikea, weet een medewerker mij te vertellen dat er nóg een koerier langskomt. Nou, niet volgens afspraak, maar ik ben opgelucht dat ik niet met dat ding blijf zitten in mijn studio van 29 vierkante meter. Als de afgesproken tijdsspanne echter op zijn einde begint te lopen, maak ik mij opnieuw zorgen en bel het koeriersbedrijf. Dat heeft geen opdracht om een matras bij mij op te halen. Staat niet op zijn pdf'je. Na drie kwartier opnieuw Ikea-radio aan mijn oor geef ik op mijn frustratie te botvieren bij de meest rechtmatige eigenaar. Vooralsnog heb ik twee tweepersoons matrassen gekocht waarvan het model Mörgedal hinderlijk de toegang tot mijn keuken blokkeert.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

200+

pen icon

Marielle Dekker

Buitenspeeldag, ook voor volwassenen?

13 JUN 2018

Ik kwam er pas aan het eind van de middag achter dat het buitenspeeldag was. En mijn dochter zat al de hele middag binnen te puzzelen. Shit, weer een punt minder op de schaal van goede moeders. Dat buitenspelen, dat is dus heel belangrijk. Het is goed voor de gezondheid, fitheid en de sociale kant van kinderen. Tot wanneer ben je eigenlijk kind? Is dat alleen de basisschool, of ook nog de middelbare school. Is dat leeftijdsgebonden? “Zo Thomas, gefeliciteerd met je 17e verjaardag. Eindelijk geen kind meer! Vanaf nu mag je lekker de hele dag binnen zitten. Je hoeft nu niet meer sociaal te doen, die tijd heb je gehad. Als cadeau krijg je vitaminepillen vanwege het gebrek aan zonlicht dat je krijgt”. Ik weet echt niet vanaf wanneer ik geen kind meer was, blijkbaar ben ik het niet meer. Ik mocht tenslotte nergens meedoen aan de buitenspeeldag activiteiten. Het is ergens ook raar, dat er alleen voor kinderen een buitenspeeldag wordt georganiseerd. Waarom niet voor volwassenen? Eén dag per jaar, de hele dag buiten spelen. Weg met die telefoon. Gewoon één dag sociaal doen en naar buiten. Ik kan het best gebruiken, beetje socializen en fit worden. Mag ik de rest van het jaar weer in mijn stoffige kantoor verblijven. Alle zenders op zwart, zelfs Netflix werkt een dagje niet. Nog leuker, een hele dag overal wifi eruit! Kunnen we dat nog wel, twee dagen wachten op het vervolg van GTST, of een andere topserie? Als iedereen wat vaker zou spelen, al dan niet in de speeltuin, wordt het leven vast een stuk leuker. Schommelen en er dan zo ver mogelijk afspringen, met je buurman op de wip (als het een leuk exemplaar is, kan je legaal met je buurman wippen, hoe mooi is dat!) en het beste verstopplekje van de buurt vinden, voel de spanning! Je werk wordt vanzelf leuker als je er huppelend naar toe gaat, of huppelend naar huis als je dat stiekem liever doet. En als het knikkertijd is, ga je in plaats van lunchwandelen, lunchknikkeren met collega’s. Kun je daarna al je verdiende bonken op je bureau stallen en de blits maken! Na al deze mijmeringen sprak ik mijn dochter vermanend toe. Stop met puzzelen, naar buiten zal je! Ze stond op en liep weg. Ik plofte gerustgesteld op de bank en zette de tv aan. Heerlijk!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

200+

pen icon

Cees Freeke

Mr

13 JUN 2018

Mr. Cees Freeke: Europees Openbaar Ministerie Europa is een groot palet van complicaties. Niettemin gaat de éénwording gewoon door. Actueel is de ontdekking dat het met de uitgifte van geldmiddelen slecht is gesteld. Een schatting luidt dat in de EU vijftig miljard euro onrechtmatig wordt uitgegeven. Verder is er een Europese belasting op komst, zoals belasting op vliegreizen en plastics, onder voorwendsel dat daarmee het milieu beter wordt beschermd. Ook de volksverhuizingen kosten de nodige pecunia. Naast geld gaat het om toekomstbeelden. Hoe ziet ons land over twintig jaar uit? Hebben we demografische voorbeelden? Kunnen de Europese landen en ons land de last van de immigratie op den duur aan? Diverse vragen uit ‘Immigratie: bang dat vluchtelingen terrorisme aanwakkeren’. In acht van tien Europese landen denkt meer dan de helft van de bevolking dat de komst van vluchtelingen het terrorisme zal aanwakkeren, aldus een grootschalig onderzoek. Hongaren, Polen en Nederlanders zijn het meest bang voor terrorisme. Alleen Polen en Hongarije verzetten zich tegen de immigratie. Weliswaar wil eurocommissaris Frans Timmermans deze landen in hun portemonnee treffen, maar daarentegen dreigen deze landen tegen de begroting te zullen stemmen; de uitkomst van dit conflict is ongewis. Een heikel onderwerp is dat de EU in woord en geschrift een versterkte én versnelde islamisering van alle lidstaten wil. Recent tekende in Marrakesh de Nederlandse afvaardiging voor honderdduizend migranten uit Afrika. Polen en Hongarije zien in Zweden een baken in zee: volgens een VN rapport zal Zweden in 2030 een Derde Wereldland zijn. Een Europees Openbaar Ministerie is in ontwikkeling. Dit Europees instituut zal strafrechtelijke onderzoeken doen naar de eerder gemelde onrechtmatige uitgaven. Dat is natuurlijk mooi. Maar blijft het daar ook bij? Komen daar andere delicten bij, waarover de lidstaten uit hun volksaard verschillend kunnen denken? Wie worden in een dergelijk instituut benoemd? En door wie benoemd met welke democratische legitimatie? Verder leert de ervaring dat deze instituten flink kunnen uitdijen: kijk het Europees Hof voor de Rechten van de Mens, stelt mr. Cees Freeke. En last but not least, hoe ervaren de lidstaten het dat zij op dit stuk souvereiniteit moeten inleveren. Een te zware of te lichte vervolging kun je niet repareren: je kunt immers niet twee keer voor het zelfde delict worden vervolgd – ne bis in idem.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

91

pen icon

Monique Louis

Likeability of 6

Samen zwijgen

13 JUN 2018

Ik sta bij het water. Een verademing, de rivier zo dichtbij. Aan de overkant de contouren van Vianen. De Grote Kerk, de Pannenkoekenboerderij. Ik zie een clubje koeien mooi gegroepeerd in het zand liggen. Paar meter verderop, nog iets dichter naar het water toe, een torenhoge boom. Ik herken de soort niet, natuurleek die ik ben, maar het is er een met allure. Precies op de juiste plek, voor een groots uitzicht. Rechts in de verte, de boog van de Oude Lek brug. Het verkeer schuift, de lucht erboven is egaal blauw. Ik staar naar het containerschip, de Duitse vlag wappert nauwelijks. Door de druk van de boot, klotst het water even hevig tegen de kant. Rimpelige golfjes, de geur van fris water. Een ademteug en de zorgelijke wolk in mijn hoofd lijkt in te zoomen. De basalten blokken doen me aan de Pier in Hoek van Holland denken. Van de gedachte aan Hoek van Holland kom ik automatisch op mijn vader.Talloze keren liep ik met hem op de Pier richting het strand, langs de Noordzee. Met mijn moeder en broer. Mooi weer, geen weer. De wandelingen staan gemarkeerd in mijn geheugen als pionnen langs de veilige weg door mijn jeugd. Die ene keer, ik liep met hem samen. Het was noodweer, code oranje bestond niet. Het water golfde letterlijk over de Pier het strand op richting de duinen. We waren halverwege, konden niet verder. We zijn teruggekeerd, traag, duwend tegen de storm in, af en toe keken we achterom, onder de indruk van het spektakel. Mengeling van ontzag en bravoure in mijn vaders ogen. Nat van de golven zout water die als een regenbui op ons was neergedaald. We lachten. Snel de auto in, weer naar huis, niet voordat hij zijn bril haastig had droog gewreven. We spraken nooit zo veel. Dit heb ik lang jammer gevonden. Praten wordt overgewaardeerd, zegt man. Vrouwen zoeken contact door te praten. In de loop der tijd is het besef ingedaald, dat woorden ook afstand kunnen scheppen, zelfs schade kunnen aanrichten. Samen iets beleven, samen zwijgen kan een gevoel van diepe verbondenheid geven. Naast me zie ik een stel eenden. Ze kijken naar dezelfde boot, draaien hun snavels langzaam mee. Ik tel de donzige koppen, het zijn er vijf. Beweeg mijn tenen in mijn slippers, mijn voeten zijn roodverbrand. Ik draai me om en loop naar huis.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avataruser_8cdbce5db9dd2b10b48ff662799b6c9825cac619_avatar

Views

200+