Lezerscolumn

pen icon

Paul van de Vlasakker

Likeability of5

Stationssferen

19 MRT 2018

Als ik een stukje wil of moet schrijven dan nestel ik mij graag op een plekje op een station. Voor mij is dat rustgevend en inspirerend, ondanks - of juist door - al het tumult om me heen!

Ik kom dan het liefst in grote stations - zoals Amsterdam Centraal - waar het altijd een komen en gaan is van mensen en je overal om je heen de treinwielen hoort bonken, remmen en krijsen en omroepers pogingen doen om, boven al dat lawaai uit, treinen aan te kondigen en mededelingen te doen. Een continue beweging van forenzen, dagjesmensen, buitenland-reizigers, harde bankjes op tochtige plekken, veel sporen en dito perrons en natuurlijk legio treinen. Veel van hetzelfde meestal, maar zo nu en dan komt er opeens iets speciaals, iets moois, het station binnenrollen en barst er kortstondig een wereld los van het internationale reizen met de Thalys en de ICE. Mensen die zeulen met (te)veel bagage, veelal op ratelende wieltjes tegenwoordig zodat het, door het 'klik-klak-klik-klak' geluid, lijkt of er ponywagentjes langskomen en, waarom eigenlijk, vaak rennend naar de trein waarvan ze doorgaans dagen van tevoren al weten hoe laat die aankomt! Er wordt begroet, afscheid genomen en veel gepraat in het Engels, Frans, Duits, Nederlands en diverse andere talen van 'verder weg'. Langs de Thalys of ICE zie je de hostessen en stewards, gestoken in modern stijlvolle costuums, die ouderwets chique behulpzaam zijn voor in en uitstappers. Dit hele tafereel duurt meestal niet langer dan tien minuten; dan gaat de conducteurs-fluit alweer voor vertrek van de Thalys, ICE - en binnenkort de Eurostar - op weg naar hun verre Europese bestemmingen.

Op het perron keert de rust weer en verdwijnen de laatste 'uitzwaaiers' en 'terugkomers' via de trappen naar de Stationshal, waar de sfeer van het reizen nog heel even gerekt kan worden in de volop aanwezige horeca en winkels. Naast die kleurrijke en ranke Hoge Snelheids Treinen verbleken de 'gewone' NS treinen heel even; maar soms komt er opeens een goederentrein langsdenderen met een lange rij wagons erachter, een verfrissende afwisseling naast al die gestroomlijnde passagierstreinen.

Ja, stations hebben een zekere aantrekkingskracht zelfs als je niet zo van treinen houdt. Er is altijd volop sfeer te proeven en muziek te horen van mensen die de aanwezige piano gebruiken ... en je kunt er goed shoppen en nog lekker eten ook! Voor mij de perfecte plek voor flexwerk.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_a634419f60b5fd5860aefc8ecfdcb5a677df193c_avataruser_19cd51b54871363fe189138eb166da9350e6d90f_avataruser_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avatar

pen icon

Jan-Kees Verschuure

Welterusten

GISTEREN

De laatste tijd breek ik me het hoofd over de Natura 2000-gebieden, in het nieuws vanwege de stikstofcrisis. Ik houd als rasechte Hollander van fietsen in de natuur, net zoveel als van wonen en architectuur, maar dat er zoveel versnipperde, beschermde gebieden zijn wist ik niet. Het enige natuurlijke aan Nederland is de horizon. Ja, je hebt de Hollandse Duinen, de Oostvaardersplassen en de kwelders aan de Waddenzee, maar ook deze gebieden zijn door menselijk ingrijpen ontstaan.

Nederland heeft een cultuurlandschap, so be it, en ook dat cultuurlandschap verdient uiteraard bescherming. Een mooi voorbeeld van het combineren van water- en natuurbeheer met stedelijke ontwikkeling is Waalsprong in Nijmegen, waar ruimte voor de rivier is geschapen en een nieuwe stadswijk wordt verbonden met de oude stad. Minder heb ik met de dijkverhogingen van de afgelopen decennia, ook wel bekend als 'Deltahoogte'. Wonen op kerende dijken mag niet meer, en dat is eeuwig jammer.

Dit valt echter in het niet bij de stikstofdiscussie, ingegeven door de angsten van een gedogende overheid voor de Urgenda-kwestie. De Raad van State heeft immers bekrachtigd dat de staat de uitstoot van broeikasgassen vóór het einde van 2020 met een kwart moet verminderen ten opzichte van 1990. Het kabinet is banger voor rechtszaken dan voor vervuiling, maar verbindt tegelijkertijd het doorgaan van acht snelwegprojecten met de invoering van de 100 kilometer-maatregel. 'Voor wat, hoort wat', hoor je koopman Rutte al zeggen. 'En nu oogjes dicht en snaveltjes toe'.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

12 JUN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_e84bd5b1d0e0e8f9506b2adff63951812e8a13c7_avataruser_430e611cc5c1d503b3eb79b2c5ba3a2825b59127_avataruser_159ae67af55967da68dd5ddbe7b2b6ea54316185_avatar

+100


pen icon

Najlah El Ouahhabi

Likeability of5

Technologie voor de introverte mens

GISTEREN

Het is een beetje een guilty pleasure van me geworden om het laatste nieuws op gebied van technologie te volgen en me daarbij van alles in te beelden dat de acht jarige versie van mezelf nooit voor mogelijk had geacht. Tuurlijk heb ik ook genoeg sceptisch commentaar bij dergelijke ontwikkelingen (lees ver doorgedreven individualisme, vervreemding blablabla), maar meestal wint de dagdroomdrang het van de criticus.

Zo las ik vandaag het een en ander dat het leven voor mijn introverte, soms humeurige kant steeds makkelijker maakt. Ik hoef me niet meer thuis terug te trekken als ik even geen zin heb in mensen om me heen. Ik kan me zélfs in de grote boze buitenwereld afschermen voor alles wat me stoort, en ook nog eens de wensen van het eeuwige kind in mij vervullen met wat de wereld der innovatie tegenwoordig naar buiten brengt.

AirPods met ruisonderdrukking. Zodat ik wanneer ik wil het gekakel om me heen kan blokkeren. Grotendeels tenminste. Als ik het artikel moet geloven kunnen ze een gesprek niet volledig onhoorbaar maken, maar ik stel me zo voor dat het in ieder geval klinkt alsof je iemands spraakvolume net als bij een tv met een afstandsbediening naar de laagste waarde hebt gebracht. Best prettig.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_24cf3cef4eac7fe683b3b4808ae99e388c002fa2_avatar

pen icon

Martijn Douwes

Likeability of5

Wat een gezeik!

GISTEREN

Nederland, een prachtig land aan de Noordzee, met een heleboel gezeik. Maar lieve Nederlanders, waarom? We leven in zo’n mooi land, waar iedereen zijn best probeert te doen om er het beste van te maken. Ja stakende boeren, bouwers, juffen en meesters zo doet de politiek ook haar best. De leerkrachten kregen er onlangs bijna €500 miljoen euro bij (!!), maar ze vinden het nog steeds te weinig. Ondankbaar vind ik het. Wees blij dat je er iets bijkrijgt. De kleinste beetje helpen immers.

De boer(in)en die vinden dat de politiek te strenge regels opstelt, vinden het nodig om het hele Malieveld overhoop te rijden, maar waarom? Omdat ze het stoer vinden? Net zoals de deur van het Stadshuis in Groning kapotrijden. Wat willen ze hiermee bereiken? Het lijkt inmiddels wel of iedereen aan het zeiken is over de politiek en de huidige staat van ons land. Is er dan niemand die vindt dat we in een prachtig land leven? Een land waar we best wel eens wat trotser op mogen zijn.

En dan is er nog véél meer gezeik. Laatst wilde ik wat eten met een groep vrienden en mijn hoofd kookte nog net niet over. Je weet vast hoe dat plannen in zijn werk gaat. Een datum prikken is de eerste, bijna onmogelijke klus. Als die eenmaal geprikt is begint de ellende pas echt. Waar ga je een hapje eten? Zelf lust ik bijna alles, maar dat geldt blijkbaar niet voor iedereen. We stonden op het punt van reserveren tot er iemand aan kwam zetten met de in mijn ogen vreselijke zin: ‘’dat lust ik niet’’. Wat een gezeik dacht ik. De reservering werd uiteindelijk geannuleerd en de zoektocht begon weer opnieuw.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_0c12a04806511030178ce3e16f544b84c5245651_avatar

pen icon

Elske Huising

Geef me ruimte!

GISTEREN

Het theehuisje waar ik stop voor een traditionele melkthee bestaat uit een donkere ruimte. Het plafond is laag en ik moet bukken om mijn hoofd niet aan de deurpost te stoten. Binnen staan een paar plastic stoelen en boomstronken dienen als tafel. Los van de eigenaar is er niemand; een hele verademing in het volle India. Ik geniet van de rust en neem een slok van mijn mierzoete thee. Er komt een Indiaas gezin binnen. De man kijkt rond waar ze zullen gaan zitten en ik doe een schietgebedje. Helaas, mijn gebed wordt niet verhoord en ondanks dat alle andere plekken onbezet zijn, besluit de hele familie dichtbij mij aan tafel te komen zitten. Meteen begint het vragenvuur over waar ik vandaan kom, wat ik in India doe en waar de rest van de groep is. Dat ik alleen fiets vinden ze vreemd en ze kijken me met gefronste wenkbrauwen aan.

Door mijn culturele achtergrond ben ik gewend dat je niet zomaar bij iemand aan tafel gaat zitten en respect hebt voor elkaars privacy. Maar in India krijgen privacy en ruimte een hele andere betekenis. Mensen wassen zich schaamteloos op straat, leven met grote families op een paar vierkante meter en zijn er zo aan gewend om dingen samen te doen dat het simpelweg niet bij ze opkomt dat iemand graag alleen zou willen zijn. Persoonlijke ruimte bestaat niet en niemand lijkt daar echt last van te hebben. Terwijl ik geirriteerd denk: ‘geef me mijn ruimte’, denkt het gezin misschien dat ze me een dienst bewijzen door bij me te komen zitten.

Ik vraag mezelf af waarom ik zoveel weerstand voel als mensen ongevraagd in “mijn ruimte” komen. Want wat betekent dat eigenlijk? Als kind wilde ik mijn eigen kamer, in de tent wil ik een eigen hoekje en in het theehuisje mijn eigen tafel. Zodra ik ergens ben is die plek, hoe klein dan ook, gevoelsmatig van mij en voel ik me er veilig. Ik realiseer me dat het hem misschien meer zit in het ‘ongevraagde’. Ik vind het namelijk best gezellig om te kletsen met de Indiërs, tenzij ik het gevoel heb dat zij de controle hebben en ik mijn grens moet aangeven. Ik geef namelijk niet graag mijn grens aan. Gelukkig is India groot en krijg ik vast en zeker de kans om dit te leren.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Imka Meuwese

Likeability of6

Engelen bestaan!

17 NOV 2019

Ik schreef eerder al over mijn hardnekkige liefdesverdriet. Aangezien ik geloof dat er meer is tussen hemel en aarde, vroeg ik enkele maanden geleden in meditatie om hulp. Natuurlijk verwachtte ik niet dat er daadwerkelijk een of andere engel naar beneden kwam zeilen om mij persoonlijk te helpen, alhoewel…

Enkele dagen ná die hulpvraag begon er plotseling een oud dametje tegen me te praten. Ik kende haar wel van gezicht maar had nooit eerder met haar gesproken. Out of the blue vertelde ze mij, terwijl ze me met haar stralende ogen vriendelijk aankeek, over een grote liefde die ze bij me “zag”. Vervolgens beschreef ze, tot mijn grote schrik, mijn ex tot in detail. Ze vroeg niet eens of ik hem kende, hier bestond voor haar blijkbaar geen enkele twijfel over, en praatte rustig verder. Toen ik haar onderbrak en uitlegde dat ik deze man juist uit mijn hoofd probeerde te krijgen, lachte ze haar charismatische, gerimpelde gezicht nog wat gerimpelder en zei kordaat; ‘Dat zal je nooit lukken lieve kind!’ ‘Nou, lekker dan’, dacht ik, maar de vrouw vervolgde haar verhaal. Ze legde me van alles uit over mijn (ex-)lief en ik was volledig van mijn stuk gebracht omdat het allemaal klopte. Nog altijd informeerde ze geen enkele keer of ze gelijk had. Aandachtig luisterde ik naar wat ze me te zeggen had.

Het bleef niet bij dit ene gesprek; de oude dame nodigde me uit om haar te bezoeken en meerdere interessante gesprekken volgden. Ze legde me onder andere uit dat mijn ex mijn “tweelingziel” is en nog enkele obstakels uit de weg te ruimen heeft. Ook vertelde ze mij hoe ik hem daarbij kan helpen, zelfs op afstand. Ze gaf me troost en het leek telkens bijna alsof ik bij mijn oma was, zo vertrouwd voelde het.
Ze bleek een wijze en begaafde vrouw die mij enorm heeft geholpen bij het verwerken van mijn liefdesverdriet. Ik begreep door haar beter hoe ik met de situatie om kon gaan. Ze gaf me veel complimenten en zei me keer op keer dat ik trots mag zijn op wie ik ben. Deze vrouw, deze engel, zorgde dat mijn zelfvertrouwen een enorme boost kreeg en dat niet alleen, zij gaf me ook de kracht om een oude band te verbreken die al lange tijd niet goed was voor mij. Ondanks de financiële gevolgen die hier mogelijk aan kleven, koos ik voor mijn gezondheid en innerlijke rust. Iets waar geen geld tegenop kan!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_f9f4c06216ea4b998552fadce06c9d81b4cf96ca_avataruser_14e20ef25fa0164f0b8de8ec288440dd5c700111_avataruser_93128fc22b33a8d9a8af06fe933f69a78f3b860b_avatar

pen icon

Jannie van Maldegem

Likeability of6

Altijd schilderen

17 NOV 2019

‘Met jou ga ik altijd verven hé’ merkt oudste kleindochter op als ze haar kwast op papier zet. Grappig dat ze ‘altijd’ zegt. We schilderden een paar keer. De allereerste keer maakte ik van een vuilniszak een verfschort. Vingerverven gingen we. Met potjes verf die ik in huis vond. Rood, geel, groen en zwart. Het was geen echte vingerverf maar wat maakte dat uit?

Kleindochter vond het leuk. Haar vingertje in de verf dopen, sporen op het papier maken. Uiteindelijk waren haar handen rood. De onderkant van haar t shirt zwart. Haar neus groen en geel. Vanaf haar stoel heb ik kleindochter in bad getild.

In bad zou de verf wel oplossen. Nou dat viel tegen. Na lang boenen werden de handjes een beetje toonbaar. Het t shirt met verfvlekken ging mee in bad. Zonder enig effect. Het leek of de bloemetjes op het shirt ineens in de modderige klei stonden in plaats van op een vrolijk groen grasveld.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_f26b0d0d542792c22b233474f7bf5144347b1166_avataruser_2e23682c8d830949854ad64d9a79bc4aa6ceaef5_avataruser_7d6ee9d1e473744081d9341f223f7ef18c37c877_avatar

pen icon

Theo Pepers

Likeability of5

Ondersteboven

17 NOV 2019

Onlangs waren we 21 jaar getrouwd. Geen bijzonder aantal. Alhoewel. Elk jaar erbij is toch weer bijzonder. Meestal volgt er een etentje; met de kinderen erbij. Die zijn toch een gevolg van onze relatie. Afgezien van de jaarlijkse vakantie gaan we er soms ook nog even tussenuit. Met zijn vieren. Alleen met ons eigen gezinnetje. Eén of twee nachtjes. Een paar jaar geleden ging ik met mijn gezin naar Preston Palace. We gaan dan met ons eigen liefdevolle gezinnetje even genieten met elkaar en van het lekkere eten, drinken, zwemmen en het overige vertier wat daar te beleven valt. Het belangrijkste is dan dat we samen wat doen. Binnen niet al te lange tijd vliegen de meiden de deur uit en dan wordt het toch wat moeilijker om samen wat te gaan doen.

Ik was al eens eerder in Preston Palace geweest maar dat was al lang geleden. Ter plekke herinnerde ik me wel sommige plekjes maar er was toch het een en ander veranderd. Destijds, toen we nog geen kinderen hadden, gingen we er heen met onze vriendengroep. In een ongedwongen sfeer genoten we toen van voornamelijk drank en eten terwijl er nu veel meer te beleven valt.

Ik had destijds nog maar net verkering en ik had uiteraard vooral oog voor mijn vriendin. Hoteldebotel was ik op mijn nieuwe liefde. Op een gegeven moment keek ik haar van een afstandje aan. Ik lachte naar haar en ze lachte naar me terug. Blij constateerde ik dat ze ook ondersteboven was van mij. Maar kwam dat door mij of door haar salto’s op de trampoline?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_26669ca5eb53c69c44153a7378a69409fdb67f4b_avatar

pen icon

Geert Huitema

Ken uw geschiedenis

17 NOV 2019

De rente is historisch laag. De werkeloosheid eveneens. In Denemarken is zelfs een systeem dat als men een hypotheek neemt, geld krijgt, ipv rente te moeten betalen. Eigenlijk gaat het best goed in Europa.
Zou men denken. Let wel, er zijn sluipschutters onderweg. Men neme. De AFD in Duitsland, PIS in Polen, en Victor Orbán zijn club in Hongarije. Daarnaast hebben we Boris Johnson met zijn Brexit en Salvini in Italië. Één ding hebben ze gemeen. Tegen Europa!! En waarom ? Persoonlijk ben ik in al deze landen geweest. En het mooie van mijn werk is dat ik dan ook veel met de mensen (probeer) te praten. Of het nou een Engelse boer is of een Roemeense staal werker. Men wil geen overvloed van Europese regeltjes, en geen immigranten meer. Dit geluid vindt veel gehoor bij hun aanhang. Ben persoonlijk bang dat de Orbáns, Mateusz, Salvini en Johnsons van het huidige Europa de slag om het sentiment (want dat is stemmen) gaan winnen. En dan refereer ik aan honderd jaar geleden.
Een gewaarschuwd mens telt voor twee.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Roelien Klandermans

Likeability of6

Zakjes in zakjes

16 NOV 2019

“Ze mogen eigenlijk niet op de grond staan.”

“Pardon, wat zei u?”

“Nou ja, ik heb hierin vissen, de grond is te koud.”

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_9097f8614e08fcecd3c6269d048479e9f7c5248a_avataruser_89caa727504089d03b9812d583dbc0983f60e484_avataruser_0508b96cc3c5bbc4d146632a9abb49e773b21829_avatar

+3


pen icon

Rachelle Meiresonne

Instagram snapt het eindeLIKE

16 NOV 2019

Instagram, het platform waarbij het gaat om zien en gezien worden. De timeline van de meeste jongeren staat vol met foto’s en video’s van sixpacks, designer kleding, volle lippen, dure auto’s en ga zo maar door. Alsof dit nog niet genoeg is voor jongeren om onzeker over te worden, worden deze berichten ook nog eens beloond enorme hoeveelheden likes.

Naar mijn mening zijn Instagram gebruikers te gefixeerd op het aantal likes dat ze krijgen. Eerlijk is eerlijk, ik heb ook wel eens een bericht snel van Instagram verwijderd toen het aantal likes achterbleef. Het zijn maar digitale hartjes, maar je voelt je er wel beter door. Vooral tieners hechten veel waarde aan de bevestiging die ze via het aantal likes op Instagram krijgen. Zij die zichzelf juist al genoeg vergelijken met anderen en ook nog eens gevoelig zijn voor groepsdruk.

Instagram lijkt (eindelijk) in te zien dat het aantal likes de mentale gezondheid van jongeren kan beïnvloeden, want momenteel breiden ze een test uit waarmee het aantal likes op een bericht niet langer zichtbaar is. De test liep al in enkele landen, maar nu zien ook gebruikers in Nederland mogelijk geen likes meer.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

John Mulder

Likeability of5

Huilen bij 100 kilometer per uur

16 NOV 2019

Als kleine jongen liet ik mijn speelgoedautootjes met een vrolijk ‘vroemvroem’ door de kamer racen. Met die herinnering begrijp ik wel dat de ‘vroempartij’ onlangs voor de verzamelde pers als een snikkende en stampvoetende puber de 100km-maatregel aankondigde.

Voor de VVD is hard rijden een tot grondrecht verheven speeltje. Goede (en aloude) argumenten om de maximumsnelheid te verlagen heeft de VVD altijd terzijde geschoven. Pubers en gezond verstand: een vaak onmogelijke combinatie.

Er zijn vele redenen om een maximumsnelheid van 100kmh te omarmen. Minder hard rijden betekent minder brandstofverbruik en dus minder kosten. Voorstanders van belastingverlaging zouden zit moeten omarmen; je betaalt dan immers ook minder accijns. Een lagere snelheid leidt tot minder doden in het verkeer. Ook het aantal files wordt minder en dat betekent weer minder economische schade en meer economische groei. Een lagere snelheid doet weinig voor de stikstofuitstoot, maar wel voor de uitstoot van roet en fijnstof, iets waar een steeds grotere groep last van heeft doordat hun longen worden aangetast.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likedislike
user_efd72315245add6dce1c25edb357ac740044a371_avataruser_1e3c34c3458c4c44913bba762bf67bc0963bb30d_avatar

pen icon

Henny A.J. Kreeft

Met spoed een ander beleid

16 NOV 2019

Het Nederlands beleid richting de Palestijnen is niet gebouwd op erkenning, respect of support, sterker nog, het beleid van het ministerie van Buitenlandse Zaken verhindert elke toenadering tot een positieve benadering om tot een oplossing te komen in dit conflict. Het kabinet werkt niet aan een oplossing en de Tweede Kamer lijkt alleen maar te bestaan uit volgers van de bezetters.

Op social media gaan al berichten de ronde dat er een totaal ander politiek beleid moet komen richting de Palestijnen, maar er verandert niet echt veel. Vanuit mijn werkkamer met achter me de Palestijnse vlag, begin ik er weer over en nu maar eens via een ander kanaal proberen.
Waarom doet de Nederlandse politiek - kabinet, minister van Buitenlandse Zaken en de Tweede Kamer - geen actieve acties om het bestaansrecht van de Palestijnse Staat te verbeteren? Het minste wat de heer Blok nu moet doen, is keihard in de internationale pers uitgillen dat Nederland de Palestijnse Staat erkent en haar zal steunen tegen elke agressie of bezetting, zoals de Nederlandse regering ook doet met andere landen, zoals in Syrië.

Wat is toch in vredesnaam het verschil tussen die andere landen en de Palestijnse Staat? En kom dan niet onmiddellijk aanzetten met die goedkope smoes dat het in Palestina allemaal terroristen zijn, want dat gelooft toch geen hond meer; sterker nog: Hamas is van de terroristenlijst gehaald, alleen de Nederlandse politiek accepteert dit niet.
Wat er nu in Gaza gebeurt - de bezetting die al zo lang aan de gang is - gebeurde hier in Nederland tijdens de Tweede Wereldoorlog ook. Ik zie er geen verschil in: verzetsstrijders die opkomen en vechten tegen de bezetters. En in Nederland werden de verzetsstrijders nog geëerd, maar in Gaza worden de verzetsstrijders (minimaal) aan hun lot overgelaten.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Esther ter Beek

Likeability of7

Het onmisbare puzzelstukje

16 NOV 2019

Gespannen schouders, stramme spieren, overprikkeling, slapeloosheid en hoofdpijn; zomaar wat klachten die vaak te maken hebben met stress. Op dit moment is de burn-out beroepsziekte nummer 1 in Nederland. Meer dan één op de zes mensen ervaart burn-outklachten.

Als je stress en druk ervaart produceert je lichaam cortisol. Cortisol is een steroïdhormoon dat wordt aangemaakt door de bijnierschors en via je bloed getransporteerd wordt door je hele lichaam. Het is nuttig bij acute stress want daardoor kan je beter en sneller reageren in gevaarlijke situaties. Hartstikke handig! 1000 jaar geleden als je in het bos een grote boze wolf tegen kwam en je moest vluchten.

Nu hebben wij in deze tijd vooral stress bronnen die niet acuut zijn maar chronisch. Factoren die je aanhoudend stress bezorgen geven een langdurig verhoogde cortisolwaarde in je lichaam en dat is uitermate slecht voor je gezondheid. Chronisch verhoogt cortisol verstoort veel lichaamsprocessen en uiteindelijk maakt het je ziek.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_9c9cb993269ca1777f3f270ac75d1bd84a9d25da_avataruser_cff9e53f3ff23267ca0c6b4ef144ca09f66570a2_avataruser_b96c364b0344fbecf854829603d5de0c975c5e2d_avatar

+6


pen icon

Nicole van Gelder

Likeability of5

Achter de voordeur en recht onder onze neus

16 NOV 2019

‘Als ik het niet weet, dan is het er niet.’ aldus een 14-jarige cliënt in mijn tijd als pedagoog. Het ging niet over geweld in welke vorm dan ook, maar het schoot door mijn hoofd bij dit onderwerp: huiselijk geweld. Het grootste geweldsprobleem in Nederland dat we niet volledig kunnen, willen of durven te zien. Inmiddels werk ik als onderzoeker bij het Radboudumc, waar we een online platform hebben ontwikkeld voor vrouwen die te maken hebben met partnergeweld: www.safewomen.nl. Als ik met mensen praat over mijn werk, specifiek over partnergeweld, dan schrikt iedereen: ‘Is het echt zoveel!? Ik wist niet dat het zo vaak voorkwam!’ Bij die cijfers gaat het vaak nog om het topje van de ijsberg. Wat cijfers uit mijn werkveld: ongeveer 1 op 3 vrouwen maakt ooit een vorm van (ex-)partnergeweld mee, elk jaar worden in Nederland zo’n 30 vrouwen vermoord door hun (ex-)partner, 1 op 3 Nederlanders vindt partnergeweld in sommige situaties acceptabel, 1 op 20 Nederlandse jongeren vindt verkrachting van een vrouwelijke partner acceptabel, en partnergeweld vergroot de kans op meervoudige problemen aanzienlijk, meer dan ieder ander geweld. En dan zijn er ook mannelijke slachtoffers en kinderen die getuige zijn van huiselijk geweld of die zelf mishandeld worden. Er is oudermishandeling, ouderenmishandeling, eergerelateerd geweld enz. Er zijn veel vormen van huiselijk geweld en het komt veel voor. We gaan niet massaal de straat op, zoals in Spanje na de ‘summer of violence’ of Frankrijk met het ‘die-in’ protest, hoewel er reden genoeg lijkt te zijn. Gelukkig zijn er veel mensen die zich inzetten tegen huiselijk geweld, het is alleen nog niet genoeg, alle steun is welkom. Wat kan jij doen? Kijk om je heen, vraag mensen in jouw omgeving hoe het met ze gaat, luister naar wat ze vertellen. Steun mensen, weet dat er allerlei redenen zijn waardoor iemand niet altijd direct uit een gewelddadige situatie weg kan of kon. Meld vermoedens van huiselijk geweld bij de politie of Veilig Thuis. De Week tegen Kindermishandeling en Huiselijk Geweld start op 18 november en de Internationale Dag voor Uitbanning van Geweld tegen Vrouwen is op 25 november. Laten we daar als maatschappij bij stil staan en als één front zeggen: wij sluiten onze ogen niet meer voor huiselijk geweld. Misschien moeten we zelfs de straat op. Want het is er wel, ook als we het eerst niet wisten. En nu we het weten: laten we handelen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_2955c27e6606324f433eb07a3c37405ce771d1a2_avatar

pen icon

Guus Gelsing

Volumeknop

15 NOV 2019

Ja, mijn vriendin zit momenteel in een klooster in Pokhara, Nepal. Tien dagen lang zit ze met haar gat op een kussentje, in kleermakerszit met een rechte rug en haar ogen dicht te mediteren. Gedurende deze tien dagen zal ze in totaal zo’n honderd uur besteden aan het observeren van haar in- en uitademing. ‘Gekkenwerk’, hoor ik je denken.

Zelf weet ik nog niet zo goed wat ik er van vind. Het doet me een beetje denken aan mensen die triatlon doen. Voor hén is het een uitdaging, voor de buitenwereld vooral iets masochistisch. Wat mij betreft is het compleet geschift om honderdtachtig kilometer te fietsen, vervolgens bijna vier kilometer te gaan zwemmen en ook nog eens ruim veertig kilometer hard te lopen. Ik word daar een beetje argwanend van, merk ik. Iets is er dan toch niet helemaal goed?

Tevens zie ik mezelf ook niet zo snel in een klooster zitten om daar tien uur lang te mediteren, in steeds dezelfde houding en met maar twee maaltijden per dag.
Tien dagen lang mijn kop houden, daarentegen, zou voor mezelf en mijn omgeving op zich niet heel verkeerd zijn. Dat is wat ik op dit moment ook niet mis: Het gekakel van mijn vriendin. Geloof me, ik hou ontzettend veel van mijn wederhelft, maar wat kan deze vrouw kakelen, en hárd. Soms zit ze tegenover me te oreren over een spektakel van haar werkvloer en dan voelt het alsof er van binnen een of andere monnik op zo’n enorme gong slaat. Dan moet ik me vervolgens over mijn schuldgevoel heen zetten omdat ik haar ga kwetsen. Want dan doe ik inmiddels geheel non-verbaal met mijn handen alsof ik een volumeknop terugdraai. Haar gelaat verraadt dan meteen dat ze zich gekrenkt voelt.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Geertje Paaij

Likeability of6

iPhone-meisje

15 NOV 2019

De bejaarde vrouw klampt zich vast aan het handvat van de rollator. Haar gewatteerde jack doet me denken aan de wintersport. De kleuren roze, paars en lichtblauw overheersen. Een broek van onbestemde kleur slobbert om haar heen. Haar voeten zijn gehuld in felblauwe sneakers met zilveren spikkels. In gedachten noem ik haar Aagje.

“Heeft u een OV-chipkaart?”, vraagt de buschauffeur.
Aagje rommelt in haar tas, mompelt iets en houdt een pasje tegen de digitale lezer.
“Nee, dat is uw bankpasje. Als u daarmee wilt betalen, moet u het apparaatje daarnaast hebben. Weet u uw pincode?”
De hand van Aagje zweeft boven het pinapparaat.
“U moet eerst uw bankpasje erin schuiven. Pas daarna kunt u uw pincode intoetsen.”
Aagje mompelt weer, houdt zich met één hand vast aan het looprekje en toetst met de andere hand de pincode in, zodanig dat het lijkt alsof ze de cijfers in het apparaat wil beitelen.
“Hij geeft een foutmelding”, zegt de buschauffeur. “O, u heeft nog een ander bankpasje?”
Aagje blikt onverstoorbaar voor zich uit en doet een nieuwe poging.

In de bus staat een meisje op en loopt naar voren. Ze draagt een zwarte jeans met de bekende scheuren rondom de knieën en een zwarte jas met bontkraag. Ze doet haar iPhone-oortjes uit. ''Ik betaal wel voor u.”
Aagje reageert niet. In opperste concentratie kijkt ze naar het pinapparaat dat een piepje laat horen.
“U heeft betaald,” zegt de chauffeur. “Fijn dat het is gelukt.”
Aagje laat zich neerzakken in de passagiersstoel bestemd voor invaliden. Een kwartier later stapt ze uit evenals het iPhone-meisje. Ieder gaan ze hun eigen weg. Aagje in haar schimmige wereld; voor het meisje ligt de wereld open.
Ik kijk ze na en hoop dat er voor mij ook ooit een meisje is dat mij wil helpen als ik de wereld om me heen steeds minder begrijp.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_efd72315245add6dce1c25edb357ac740044a371_avataruser_f9f38a1ecef3145e109aeca0831e8e5de0ea78d2_avataruser_27681088f4c15bff59273188afc9ca47c803de0a_avatar

+2


pen icon

Lourens van 't Wout

Wordt 100 nu niet gevaarlijker dan 130?

15 NOV 2019

Is het niet raar dat de verkeersveiligheid geen rol speelt wanneer er andere zaken populair zijn in de media? 130 km rijd zeker wel lekker, ik ben de laatste die dat tegenspreekt, maar het levert volgens de statistieken meer gevaar op. En veiligheid is, of was, eigenlijk altijd een prioriteit roepen de politiekerts. Wat ik nog rarerder (of is het vreemerder?) vind is dat het rijden nu nog complexer wordt. Overdag mag je 100 en na 19:00 uur mag je 130? Dus met een drukke spits rond die tijd mag je opeens nog harder stilstaan in de file. Mijn punt is eigenlijk dat je dus op de snelwegen waar je nu 130 mag en een paar km verder weer 100 en dan 120 en dan weer 130 en dan weer 100, overdag alleen 100 mag tot de klok van 19:00 uur waarna de vervende rijders natuurlijk meteen plankgas gaan geven. Hoe onveilig is dat? Ik zou zeggen, of overal 100 maximaal, of alles bij het oude houden. Reken maar dat die overgang naar harder dan 100, opeens na 19:00 uur, slachtoffers gaat opleveren. Hopelijk heeft iedereen de juiste Greenwich time ingesteld in zijn auto? De mensen die nog de zomertijd in de auto hebben gaan een paar dure kerstdagen tegemoet. Voor de bumperklevers wel goed nieuws, je mag dichter op je voorganger rijden bij 100km per uur.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Monique Louis

Samendementievriendelijk.nl

15 NOV 2019

Toen de diagnose kwam, stuurde ik de familie een mail. Mijn moeder is opgegroeid met een zus en zeven broers, ze is de een na jongste in de rij. Haar zus, de oudste van het gezin, enkele jaren geleden overleden, had de diagnose ook, evenals mijn oma.
De familie van mijn vaders kant, stuurde ik ook het bericht. Mijn vader, hij leeft niet meer, heeft twee zussen rond mijn moeders leeftijd, hun hele leven al sportief. In zijn familie komt Alzheimer niet voor. Zou dit meespelen? Het meest verdrietig voor haar was dat ze vanaf dat moment, niet meer mocht autorijden.

Haar broer en zwager laten regelmatig van zich horen. Komen mijn moeder ophalen, nemen haar mee naar verjaardagen. Zij bellen, houden het gesprek kort, vragen of ze een pen pakt en wachten totdat mijn moeder de afspraak op de kalender in de keuken heeft genoteerd. Ook haar schoonzus, die mijn moeder kent vanaf haar veertiende, belt haar op of regelt via ons dat mijn moeder weet dat ze op bezoek komt.

Een broer liet lange tijd niets van zich horen. Het viel mijn moeder op. Het zou me niet verbazen als hij zich geen raad wist. Je zal het hele proces met je moeder maar hebben mee gemaakt, vervolgens met je oudere zus, dan de vrouw van je broer en dan nog je jongste zusje.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?