Lezerscolumn

pen icon

Fatima Benhaddou

Likeability of6

Flexwerk newbie

27 MRT 2018

Ik heb bijna spijt dat ik mijn stille slaapkamer heb verruild voor een rumoerige koffiebar. Ik stap naar binnen op een zeer ongunstig tijdstip: lunchtijd. Binnen raak ik overspoeld door een zee van laptops en luide meetings. Ik worstel mezelf langs drukbezette stoelen opzoek naar een lege plek. Mijn enige optie lijkt een krappe community tafel overladen met freelancers en studenten. Met een zucht prop ik mezelf ertussen, zet mijn laptop aan en begin te tikken.

De drukke koffietent is al snel interessanter dan mijn Word document. Mijn ogen glijden van mijn beeldscherm naar mijn buren. Een architect student tekent nauwkeurige 3D-modellen en een middelbare scholier is hard aan het ‘studeren’ op Netflix. Een net geklede man tegenover mij voert een driftig telefoongesprek en haalt zijn hand door zijn haar. Waar zou dat over gaan? Ik schud mijn hoofd en breng mezelf weer down-to-earth. Focus!

Net wanneer ik de perfecte flow bereik krijg ik de drang om naar het toilet te gaan. Wat nu? Mijn spullen zomaar achterlaten? Ik gluur wantrouwend naar mijn buren en probeer potentiele dieven eruit te pikken. De architect student voelt zich bekeken, want zijn bruine ogen ontmoeten de mijne. Ik besluit mijn vertrouwen in de mensheid te herstellen en glimlachend vraag ik: ‘Kun je even op mijn spullen letten terwijl ik naar het toilet ga?’ Hij knikt en richt zich weer op zijn 3D tekening. Zo snel als Usain Bolt hol ik naar het toilet. Het lukte om binnen twee minuten weer terug te zijn. Opgelucht zie ik dat mijn laptop en tas nog op tafel liggen, maar tot mijn verbazing is de student weggelopen. Vaarwel vertrouwen.

Het is 3 uur - middagdip – dus tijd voor koffie! Ik bestel prijzige koffie die tot mijn teleurstelling waterig smaakt. Terwijl ik sip aan mijn flauwe koffie open ik een nieuw tabblad op mijn laptop en krijg de volgende melding: ‘Het duurde te lang om verbinding te maken met de pagina. Uw internetverbinding is mogelijk te langzaam.’ Ik begin mijn paarse slaapkamermuur, piepende bureaustoel en huisgemaakte koffie bijna te missen.

Voordat ik vertrek schrijf ik een checklist voor mijn volgende flexwerk avontuur: voldoende stopcontacten - goede koffie - snelle wifi - comfortabele zitplaats -  buiten lunchtijd om - geen afleidingen - een maatje om op mijn spullen te letten en… oké misschien dat ik toch maar thuisblijf de volgende keer.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_faa1fe8f076d1d9c1d2628eac140dd685a842915_avataruser_6eb8fd0176f84b1744ef35e0c8bd4a870cbef08b_avataruser_4ae16f7ecc03e2e52e89579cdc1b71aa66a0b346_avatar

+11


pen icon

Judith Casant

Likeability of7

Toiletproblemen

GISTEREN

Wanneer men denkt aan toiletten in het openbaar vervoer is de eerste reactie altijd ‘vies’, ‘goor’ of ‘vol met ziektes waarvan zelfs onderzoekers het bestaan niet afwisten’. Ikzelf ben dan ook opgevoed met het idee dat je dat nooit of te nimmer moet doen, tenzij het echt niet anders kan. Dat punt breekt helaas voor iedereen een keer aan.

Ik zit rustig in de trein, half weg aan het dromen bij het dorre landschap waar Nederland nu rijk aan is, maar mijn blaas denkt daar anders over. Ik moet en wel nu meteen. Ik pak mijn rugzak op en begin aan de zogeheten walk of shame, want iedereen weet dat als je door een rijdende trein loopt met een tas in je hand, je dat niet doet om alvast te gaan staan bij de deuren die pas over twintig minuten open gaan. Je moet plassen, of erger, en iedereen is zich er bewust van. Op het moment dat ik me aan de achterkant van het treinstel bevind en op zoek ben naar het toilet, zie ik plots een bordje boven mij hangen met ‘WC’ en een grote pijl, de andere kant op. Dat hele eind, weer langs al die mensen, dus nog een keer lopen. Met een knalrood hoofd en piepende schoenen sluip ik naar de andere kant om daar een stinkend, klein en benauwd hokje aan te treffen. Mijn blaas loopt te drukken en ook al zegt mijn hoofd heel hard: ‘Doe het niet!’, het moet gebeuren. Ik trek de deur achter mij dicht, vergrendel het klemmende slot en trek in alle haast mijn broek omlaag. Eindelijk. Rust. Onder mij gaat plots een gat open en de treinrails brult een oorverdovend geluid. Ik spring de lucht in en trek daarbij mijn onderbroek weer omhoog, uit angst voor een leeuw die ineens mij van onder zou kunnen bespringen.

Wanneer ik weer half bijgekomen ben maakt de trein een zwaai naar rechts, smijt mij tegen de muur van de plakkerige cabine en laat de gehele deur open vliegen. Daar sta je dan, in je string, voor een oudere mevrouw met haar kleinzoon. Mijn hoofd zwelt rood aan, mijn knieën knikken, mijn tenen aan de grond genageld. ‘Is niet erg hoor, ik moest daar ook net plassen, de deur gaat niet op slot’, zegt het kind terwijl hij met zijn dikkige wijsvinger naar mij wijst. De andere passagiers kijken heel even om, trekken hun schouders op en doen hun oortjes weer in. Alsof dit de normaalste zaak van de wereld is. Zo snel als ik kan geef ik weer een ruk aan de deur, hijs mijn broek op en verzamel al mijn moed om te vertrekken. Met opgeheven hoofd loop ik bezweet het hokje uit. Weer op mijn plek besef ik me:

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovelol
user_21992cf874a92d1c7cf9f22300bc81e47d829865_avataruser_bb98c6a6f1e5a423fbf2ed64197eb707a238fff7_avataruser_7a14161da7b35ab783e6bad57b0f3fcd6de6c5c4_avatar

+5


pen icon

Metro

On Fire

Stuur hier jouw lezerscolumn in!

12 JUN 2019

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt 50 euro.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_c4dd0cb7582b72fbfbee52013e23df825408383f_avataruser_fc82568425094b2c9862ed6360ac6783eeb31739_avataruser_89e0c88f7765a94dab03a61cc0f280e593fe5bad_avatar

+100


pen icon

Georgette Dekker

Likeability of6

Toen moest het (werk)licht uit

GISTEREN

Al maanden probeerde ik mijn hoofd boven water te houden en vooral niet te laten merken dat ik steeds meer in een wankel kaartenhuis veranderde. Altijd goedlachs en hard werkend. Alleen was het harde werken meer buffelen geworden en het goedlachse niet meer vanuit mijn hart, maar een oppervlakkige lach.

Ik kon niet meer, mijn energieniveau was historisch laag en werd alleen nog opgeladen tot een vluchtige hoeveelheid. Mijn uithoudingsvermogen was lager dan ooit en omdat het werken was verworden tot het continu tegen de stroom in zwemmen, brandde ik op.

En toen zat ik dus thuis. Het moest en was het verstandigst om te doen, maar ja wat nu? Besluiten dat het niet meer gaat is een ding, maar wat daarna? Dan word je wakker zonder doel, kijk je in de spiegel maar zie je niets geks. Mijn been zit niet in het gips, ik oog niet bont en blauw en mijn lichaamstemperatuur is keurig binnen de gezonde grenzen. Dat alles is zichtbaar of meetbaar, maar bont en blauw ben ik wel degelijk en mijn temperatuur is gedaald tot onderkoelingsverschijnselen. Emoties zijn doorgaans mijn raadgever en mijn intuïtie is altijd mijn kompas, maar ik kon er niet meer bij. Het kaartenhuis dat ik was geworden, had nog maar een verdedigingstactiek en dat was het uitschakelen van mijn emoties. Lachsalvo’s die oppervlakkig waren geworden, tranen die leken opgedroogd en desinteresse in plaats van mijn, doorgaans oprecht, geïnteresseerde ik. Als verdoofd had ik de weken voor mijn ziekmelding doorgebracht, elke dag op de automatische piloot.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_5203b7a1934557510e764acf40337638d847ebea_avataruser_1a08e7e54fead4e22b4db501d6c7c2fcb1850def_avataruser_697113ca124c90c9a94192da96d4461934623098_avatar

+2


pen icon

Peter den Dikken

De 'piramides' van de Veluwe

GISTEREN

Mijn zoektocht duurt al uren.
Vertrokken vanaf het stationnetje van Rheden, ploeterde ik over kletsnatte bos- en heidepaadjes naar boven, naar het hoogste punt van de Veluwe.

Bijna boven, in een door de stormen verwilderd uitziend bosperceel, ontdek ik vijf wilde zwijnen én een hoopje oude stenen. Ben ik nu eindelijk in de buurt van mijn object? Ik kijk nog eens goed. Nee helaas, dit zijn sierbetonstenen, waarschijnlijk gedumpt door onverlaten.

Op een zandpad spreek ik een vrouw met een hondje aan. Ik vraag of ze iets weet over restanten van een peilstation uit de Tweede Wereldoorlog.
,,Meneer, ik loop hier mijn héle leven, meestal samen met een mevrouw die nu tachtig jaar jong is. Zij weet álles, ja, álles. Ik heb haar er nog nooit over gehoord. Nóóit!’’

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Marcel Eckenbach

Jans

24 FEB 2020

Ron Jans is ontslagen bij het Noord Amerikaanse FC Cincinnati en wordt door club, Amerikaanse bond en sportpers weggezet als racist omdat hij per ongeluk het verachtelijke woord nigger in de mond nam. Met name gezien zijn functie stom en fout natuurlijk. Voordat men oordeelt is het voor de gemiddelde Amerikaan misschien handig om te weten dat Jans uit een cultuurtje komt waar “Niggerkisses” en “Jewcookies” als lekkernij in de Nederlandse winkel is te verkrijgen. Hoewel er altijd mensen zijn die anders beweren durf ik te stellen dat achter deze productnamen geen racisme schuil gaat. Ik wil het woord hypocriet nog net niet in de mond nemen maar in een land waar men massaal voor een president kiest die weigert om zich in woord en daad volledig af te keren tegen de KKK voelt de zaak Jans op zijn minst tegenstrijdig aan. Insiders binnen de Nederlandse voetbalwereld weten natuurlijk dat deze nette alleraardigste voormalig leraar eerder een ideale schoonzoon is maar allesbehalve een racist. Het zou terecht zijn als hij op de vingers zou worden getikt maar om hem meteen aan het kruis te nagelen lijkt ietwat overspannen. Door de heftige reactie van de Amerikaanse media zal de persoonlijke en sportieve carriere van onze landgenoot schade oplopen.
Vraag blijft of het verkeerde woordgebruik in de juiste context is geplaatst. Zonder een complottheorie aan te willen wakkeren zou je wel haast denken dat er een andere reden tot zijn ontslag heeft geleid. Mocht dit het geval zijn dan vrees ik dat wij het fijne er nooit van zullen weten want uit het verleden blijkt dat Amerikaanse beleidsbepalers gevoelige zaken goed verborgen weten te houden. Deze misstap kostte Jans in ieder geval direct zijn kop. Frank de Boer is gewaarschuwd.

CORNERBROOK

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Jim Startman

Likeability of6

Ook een goedemorgen!

24 FEB 2020

‘’Goedemorgen!’’ ‘’Wilt u zegeltjes?’’ ‘’Hier is uw bon, fijne dag verder!’’ zegt de vriendelijke caissière achter de kassa. Zinnen die ik zelf ook vaak gebruik, omdat ik zelf achter de kassa werk. Dat is een prima bijbaantje als je het mij vraagt. Je bent lekker in contact met mensen, en over het algemeen heb ik ook hele gezellige klanten die altijd wel in zijn voor een praatje. Maar in die tijd dat ik bij de supermarkt werk, heb ik veel bewondering gekregen voor mijn collega’s. Werken in een supermarkt gaat namelijk niet altijd over rozen.

In deze column ga ik hebben over niet zo sympathieke klanten. Bijvoorbeeld klanten die niet eens de moeite nemen om even ‘goedemorgen’ te zeggen als de caissière hem/haar begroet. Wat is daar mis mee? Is dat teveel gevraagd? Je hoeft echt geen theekransje te houden met de caissière, maar even vriendelijk glimlachen en hallo zeggen is toch niet moeilijk? Iedereen kan wel eens chagrijnig zijn of zijn dag niet hebben, dat is ook echt niet erg, maar blijf vriendelijk. caissières zijn ook gewoon mensen.

Een ander ding waar je niet omheen kan zijn klanten met oortjes in. Helemaal prima als je tijdens het boodschappen doen muziek wil luisteren, dat moet je ook gewoon doen, maar doe alsjeblieft je oortjes uit, of doe er eentje uit als je afrekent. Dit voorkomt veel misverstanden, en daarnaast laat je zien dat je aandacht hebt voor de caissière, het ziet er gewoon beleefder uit, en toont ook respect naar de caissière. Want nogmaals; wij zijn ook maar gewoon mensen die ons werk doen .

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_e4be7098a9f55fb5c89f7e3689bfad31ce28fccf_avataruser_699dafa735a116de3734bcf7d285856b304cf225_avatar

pen icon

Cees Freeke

Profiel coalitie bevreemdt kiezer

24 FEB 2020

De VVD is een fusie van de Partij van de Vrijheid en het Comité-Oud. Hun idealen zijn weg; profiel is onmiskenbaar links en groen. De rechtse kiezer gaat voor het duidelijke rechtse profiel van de PVV en FvD. Het CDA heeft geen profiel meer; staat niet meer vierkant ergens achter en gaat nimmer meer lijnrecht ergens tegen in. De ‘C’ heeft geen reële betekenis meer; ‘ik doe er niets mee’, erkende Heerma onlangs.
D66 werd in 1966 opgericht op initiatief van de journalist Hans van Mierlo met de VVD’er Hans Gruijters voor bestuurlijke vernieuwing. Daar is niets meer van over. Minister Ollengren vernietigde het referendum. D66 veroorzaakt woningnood, alsook islamisering gepaard gaande met omvolking door massa immigratie van buiten de EU. De veestapel gaat naar de helft; de vrijgekomen gronden zijn voor woningbouw en gaan naar migranten, die wettelijk voorrang hebben. De ChristenUnie is een fusie van Gereformeerd Politiek Verbond (GPV) en Reformatorische Politieke Federatie (RPF). Nu manifesteert het zich als een linkse organisatie, overgoten met een christelijk sausje. Gert-Jan Segers zegt tegen antisemitisme te zijn, maar hij doet mee met de immigratie van asielzoekers die Jodenhaat met de paplepel ingegoten hebben gekregen. De grootste zelfbenoemde meloenenslikker van het jaar.
Tot slot een partij die in de toekomst deel wil uitmaken van de coalitie. De PvdA heeft een intrinsiek tegengesteld profiel. Tegengestelde feiten: jarenlang was de PvdA tegen de JSF maar op het laatste moment stemde de PvdA vóór; met de ‘gekozen burgemeester’ ging het andersom: jarenlang vóór, maar ook weer op het laatste nippertje tegen. Frans Timmermans zegt ‘de islam is onze toekomst’ en ‘roei monoculturen uit’; in de verkiezingstijd ging het over plastic; minister Ploumen geeft vijf miljoen euro aan Syrische studenten terwijl onze Hollandse studenten alles moeten terugbetalen; Asscher twittert dat hij tegen verhoging van btw op boodschappen is maar stemt tegen een motie om dit terug te draaien; Dijsselbloem stelt de rekenrente op bijna nul, terwijl het rendement zes procent is.
Ploumen heeft destijds als minister aanneming van CETA bepleit, maar is als Kamerlid tegen, niet op grond van de inhoud - want die is hetzelfde gebleven - maar gewoon om tégen te zijn. PvdA wil anno 2020 de Westerscheldetunnel tolvrij maken. Verkiezingsretoriek van het zuiverste water; immers in de Tweede Kamer stemde de PvdA tegen een motie om de Westerscheldetunnel tolvrij te maken.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Elske Huising

Een Hollandse zaterdag

24 FEB 2020

‘Tomaten, heerlijke verse tomaten! Zes stuks voor een euro!’, roept de groenteboer. De geur van vers gebakken stroopwafels dringt mijn neusgaten binnen, maar wordt al gauw verdreven door de zilte lucht die bij Vispaleis Koelewijn vandaan komt. Een stel gehuld in sportieve Gaastra-jassen proeft van stukken gebraden kip bij de poelier en bij de bakker staat een meisje met een briefje van vijf in haar handen te wachten op haar bruine tijgerbrood. Het is zaterdagmiddag en na een lange tijd in Azië struin ik weer eens door de straten van Deventer. Het feit dat alle kramen netjes op een rij staan, het niet naar riool stinkt en de mensen over het algemeen rechts aanhouden heeft eigenlijk ook wel wat en ik geniet als ik net als vroeger bij de kaaskraam een plakje kaas mag proeven; die heb je in Azië dan weer niet!

Ik meng me tussen het winkelend publiek en kijk geamuseerd toe hoe wat tieners knalgele nagellak testen en moeder en dochter samen tussen de spijkerbroeken neuzen terwijl vader buiten verveeld een sjekkie draait naast een paar andere wachtende mannen. Mijn oog valt op een zwarte krijtbord dat de lekkerste snert van Deventer beloofd en omdat het bijna lunchtijd is besluit ik te kijken hoe de rest van de menukaart eruit ziet.

Als ik binnenstap kijken een paar mannen op die met een fluitje voor hun neus aan de bar zitten. Aan de muur hangen advertentiebordjes van Grolsch en Coca Cola en Van Dik Hout brult ‘het is zo stil in mij’ door de speakers. Op een kruk in de hal ligt een stapel bordspellen waar ik mens-erger-je-niet tussen ontdek en in de wc hangt een briefje met het verzoek om de pot achter je schoon te schrobben. Het ruikt er naar een mix van frituurvet, schraal bier en goedkoop schoonmaakmiddel en ik krijg spontaan zin in een broodje gehaktbal. Helaas is het café niet hip genoeg voor vega-ballen en kies ik voor een ouderwetse uitsmijter geserveerd met een bolletje huzarensalade en natuurlijk een paar dikke plakken jong belegen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Joop van der Laan

Likeability of6

Weekje weg

23 FEB 2020

We mόeten er even tussen uit. Het is krokusvakantie, het verlangen naar een weekje weg borrelt naar boven. Het spoorboekje van het vakantiepark voorspelt een onvergetelijke week. Wil je dit lijstje op de voet volgen, dan spring je na het verblijf buiten adem in de auto om alsnog thuis bij te tanken. Het is een ratrace vol spelplezier, bedoeld voor de kids. Ouderschap is afzien.

Na de achtbaan in het zwemparadijs ploffen we met woest gekamde haren op een stoel in het restaurant. Samen met andere weekje-weg-mensen, dat schept natuurlijk een band. Op een podium zingt een man zoetgevooisd het ultieme levenslied.
Naast me duikt een mevrouw als een havik op een vrijkomende tafel. Ze verovert vier stoelen en een kinderstoel, zo te zien voor een heel gezelschap. Haar man in een rolstoel arriveert even later, vergezeld van een kinderwagen voor speciaal vervoer van zijn schoothondje. De extra stoelen dienen als garderobe. De tafel wordt leeg geveegd om het consumptiebudget in klinkend muntgeld neer te leggen. Onze tafelburen slaan hun kamp op.
De sfeer komt erin, de man hijst zich overeind! Verlaat zijn rolstoel en gooit zich in de armen van zijn partner voor een weergaloze foxtrot. Onverdroten zwiert het danspaar over de vloer en vergeet alles om zich heen. De hond blaft onophoudelijk.
Een optisch fenomeen, een ander beeld van de werkelijkheid? Ik kan mijn ogen niet geloven en waan me in een bedevaartsoord, waar mensen met een kwaal als genezen naar huis terug keren.

Een dag later zijn we getuige van een ander aandoenlijk tafereel. Vaders leven zich uit met handarbeid in een activiteitenruimte. Hier bouwen ze met man en macht onder stress aan vogelhuisjes. Deze activiteit kost inschrijfgeld dus moet alles uit de kast om de investering terug te verdienen. Een handige vader met rood aangelopen hoofd en een petje, het brilletje op het puntje van zijn neus, timmert zijn vingers blauw. Alles voor het kind. Maar zijn zoon weigert elke vorm van medewerking. Die heeft interesse in de kist met restmaterialen. Het vogelhuisje zal, hoe dan ook, meegetorst worden naar het verblijfsadres. Als een tastbare herinnering aan de geleverde inspanningen. Voorzien van vetbollen, die onder de bezielende leiding van het animatieteam met vogelvoer verkleefd zijn.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_813c3832c32205737c2309de0bb24696f833667e_avataruser_9845542c3e918b8a39ce3f033577e74438364186_avatar

pen icon

Imka Meuwese

Likeability of5

Op de vlucht voor carnaval

23 FEB 2020

Ondanks dat ik een Brabantse ben, geef ik er niets om…carnaval. Ik heb het diverse keren geprobeerd en als het moet dan vermaak ik me wel maar dat kan ik eigenlijk altijd wel. Daarvoor hoeft het voor mij geen carnaval te zijn. Lekker gek doen vind ik geweldig, het grootste deel van mijn leven doe ik dat al en soms zelfs een beetje TE. Maar om verplicht 4 dagen lang gek te doen vind ik echt van de zotte, om maar in de carnavalstermen te blijven. Bovendien lijkt carnaval vaak meer op een zuipfestijn en ergens kan ik dat nog begrijpen ook. Want hoe kun je zomaar op commando gek doen? Tja, dan hebben de meesten wel even iets nodig. Zelf heb ik daar geen last van, ik drink nooit alcohol en ik heb het ook niet nodig. Ik kan puur natuur uit mijn dak gaan maar dan wel graag als ik daar zelf zin in heb. Dus deze dagen probeer ik altijd te ontsnappen uit het feestgepeupel.

De enkele keren dat ik een poging waagde dronk ik geen druppel maar hield er toch een kater aan over. Velen denken namelijk dat carnaval een soort van grote orgie/versierfeest is en je moet dus niet schrikken als je zomaar ineens een hand op je billen voelt, of nog erger... En dan zijn er ook de nodige mensen, veelal niet zuiderlingen, die speciaal komen om een potje te gaan knokken. Dat snap ik al helemaal niet, wat een lol zeg. Maar goed, het moge duidelijk zijn dat carnaval niet mijn ding is. Deze week legde ik aan een immigrant uit dat het van oorsprong een religieus feest is, hij keek of hij vuur zag branden. Het floepte zomaar uit mijn mond maar toen ik het had gezegd ging ik zelf twijfelen. Vaag stond zoiets me bij maar was dit wel echt zo? Ik zocht het op en het klopt inderdaad maar wie weet dit vandaag de dag nog?

Laat mij maar lekker het grootste deel van mijn leven prettig gestoord zijn maar niet tijdens carnaval, niet op commando. Laatst moesten de dames bij dansles een draai maken waarbij allebei de armen de lucht in gaan tijdens deze draai. Plots dacht ik aan het lied: ‘En dan de handjes de lucht in…’ en wat ik denk zeg ik altijd, of zingen in dit geval. Geheel onverwachts zongen we in koor ineens een carnavalsliedje. Dan zou ik het liefst even in polonaise door de dansschool gaan maar ik geloof niet dat de leraar dit helemaal voor ogen had. Tijdens deze carnaval gaat er van alles de lucht in, met deze harde wind, maar niet mijn handjes!
Ik ontvlucht het en ga naar een gezellig feestje boven de rivieren. Alaaf!! Tot over een paar dagen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_93128fc22b33a8d9a8af06fe933f69a78f3b860b_avatar

pen icon

Cale Columns

Likeability of6

Welcome back Mr. Anderson

23 FEB 2020

Dat vraag ik u af. Of je je wel eens hebt afgevraagd of een boom op een afgelegen plek, door storm Dennis geveld, ook een krakend geluid maakte? Of een minimalistisch boompje, door minimalistische Dennis Storm geveld op een afgelegen plek op Bali? Niemand kan het horen. En een geluid dat niet wordt waargenomen kun je toch geen geluid noemen? Vraag je je wel eens af of het lampje in de koelkast wel uitgaat als je de deur sluit? Je neemt aan van wel, want de deur drukt het knopje in, maar is het wel echt uit? Of brandt het zodra je er naar kijkt?
Als je ’s ochtends de weg op gaat, begint het verkeer dan te rijden? Of ging het al die tijd door en werd je je er bewust van omdat je er aan deelnam? Of deed de hele wereld toch de Mannequin Challenge, totdat jij je aandacht er op richtte?

Het doet nogal denken aan de kat in het experiment van Schröderling, die opgesloten werd in een radio-actieve kist. Na enkele dagen de kist te openen was er 50% kans dat hij dood was of het er levend van af had gebracht. Met het openen wekte je het beest dus min of meer wel of niet tot leven. Want je was je er toen pas van bewust dat hij leven-dig of -loos was; daarvoor maakte het geen verschil.
Is het dan zo dat als je bewust hier en nu bezig bent, dat de werkelijkheid dan pas werkelijk wordt? Dat je anders een programmaatje bent dat in het grote geheel zijn lussen draait en zich pas bewust wordt van zijn eigen bestaan en de wereld om zich heen door te stoppen met zijn eigen bestaan? Huh? Alsof je opeens de rode pil van The Matrix voorgeschoteld krijgt en uit je illusie ontwaakt.

Is het niet zo dat het Hier en Nu tegenwoordig voor de blauwe pil lijkt te hebben gekozen? Mainstream doorlopen, doorrammen binnen de gestelde lijntjes en, contradictioneel genoeg, massaal individualistisch zijn maar toch je eigen hier en nu vaak het hier en nu van een ander is? Zoals het filmen met je mobieltje van een live concert zodat je iemand anders kan laten zien wat hij/zij gemist heeft. En jij dus ook want je was wel Hier, maar even niet Nu. En was je zelf het medium met je kunstmatige medium, en niet jezelf.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_0e2f2664c6302903040c9eaa70b13bd84ba969a0_avataruser_b0d9c53d19a696eabab7821f9736a9e7f1240c94_avatar

pen icon

Han Maas

Kolftijd

22 FEB 2020

Met mijn rug naar de al ingeschakelde tv werk ik een snelle maaltijd naar binnen. Een paar flesjes Corona staan koud te worden in de koelkast. Ajax kan beginnen.

In het nieuws hoor ik dat bedrijven te weinig golfruimte hebben; nu weet ik waarom ING-topman Hamers bestuursvoorzitter van een Zwitserse bank wordt. Hij doet dat niet voor het geld, maar voor meer golfruimte in de Alpenweide, natuurlijk. In Nederland is het maar behelpen met de geringe ruimte in de door stikstof aangetaste natuur. En één keer in het jaar een door de top van het bedrijfsleven georganiseerde golfclinic, ergens in een chic oord, is veel te weinig. Amper tijd om eens goed te netwerken en te levelen over de hoogte van het spaarbedrag waar de negatieve rente moet beginnen – hoeveel holes moet Hamers lopen om twaalf miljoen binnen te putten?

Ik draai me om naar de tv en zie een jonge vrouw in beeld. Als door een aansteker getroffen rol ik van tafel: Ik heb het verkeerd verstaan! Zij beklaagt zich over gebrek aan een ‘kolfruimte’. Nu moet ze in een niet af te sluiten bezemkast haar melkproductie op gang zien te krijgen. Ze zal aan haar ’s morgens in de crèche gedumpte baby denken, die nu in een wipstoeltje wordt gewiegd en een afgekolfd flesje melk nuttigt. Van gisteren dan.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Monique Louis

Als je haar maar goed zit

22 FEB 2020

Mijn moeder doet open. Ik schrik van haar grijze haar dat om haar hoofd lijkt geplakt. Mijn moeder was haar hele leven ijdel genoeg om regelmatig naar de kapper te gaan. Zo ken ik haar niet. Het doet me meer, dan ik mezelf toesta. Snel omhels ik haar, maar ze heeft mijn blik al gezien. Draait haar hoofd naar de spiegel. ‘Ik ben bij de kapper geweest, maar ze hebben het niet goed geknipt’. Samen kijken we in de spiegel naar mijn moeders haar. Was Joyce er niet? vraag ik haar. ‘Nee, ik ben door iemand anders geknipt’.

Peilend kijk ik haar aan. Geen idee, of dit verhaal klopt. Ik roep mezelf tot de orde: laat het rusten. Mijn moeder staat zo dicht bij mij, dat ik soms vergeet dat de waarheid er niet toe doet. Ik maak een grapje over mijn eigen haar, dat nog steeds alle kanten uit staat door de wind, en ik geef haar een knuffel. Mijn moeder lacht spontaan. Een van haar beste eigenschappen.

Een week later sta ik weer bij haar op de stoep. ‘Wat zie je er mooi uit, roep ik opgetogen, als ik mijn moeder zie. Ze glundert en vertelt me dat ze bij haar vriendin koffie ging drinken en daar toevallig haar dochter was, die een neefje knipte. De dochter van haar vriendin, heeft een kapperspraktijk. ‘Dat zou ik ook wel willen’ had mijn moeder gezegd. Prima, had Sandra geantwoord ‘dan knip ik jou hierna’.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Dick Sinnige

Likeability of5

Positief denken

22 FEB 2020

Ik heb een ongelooflijk blije buurvrouw. Fleur heet ze.
"Heerlijk die regen. Zo goed voor de plantjes."
"We moeten het er maar mee doen.", brom ik.
"Nou buurman, het is niet moeten maar mogen."
Fleur corrigeert me regelmatig. Positief denken, daar draait het om.
Min ombuigen naar plus. Dat is de nieuwe trend: "Als wij vanaf nu alleen maar positieve gedachten denken, dan is er over tien jaar geen oorlog meer."
Ja, wie ben ik dan nog om achter te blijven? Ik wil geen oorlog op mijn geweten hebben, alleen maar omdat ik uit pure luxe een beetje heb zitten somberen!
Dus ben ik gestopt met negatieve gedachten. Ik vervang ze door lieve zoete roze gedachten met een chocoladerandje.
Natuurlijk is Fleur de eerste die ik op de hoogte stel van mijn bekering: "Fijn al die poepende honden hier. Krijgt het gras ook nog eens mest."
Ter aanmoediging krijg ik een lief zacht kusje op mijn wang.
"Prima, dat al die bomen zijn weggehaald. Kunnen de buren eindelijk eens zien wat ik allemaal uitspook."
Fleur blij. Ik blij. Nu hoor ik er echt bij. Ik mag zelfs bij Fleur op theevisite komen. Fris gedoucht, goed geschoren en met een glimlach van oor tot oor sta ik voor haar deur.
Als ze opent, komt de frisse geur van vers geplukte lelietjes-van-dalen me tegemoet: "Welkom, lieve lieve schat!"
Op de spiegel in haar gang hangt een briefje: "Echt, je bent de moeite waard!"
Binnen drinken we thee en zien we het leven onverbiddelijk zonnig tegemoet.
"Heb je de prachtige aanbiedingen van deze week al gezien?"
"Ja, de honing is tien procent goedkoper."
"Geweldig hè. Hoe al die bijtjes dat voor ons uit de bloemen halen!"
"Misschien willen die bijen wel helemaal niet dat we de honing van ze afpakken.", denk ik, als ik me heb teruggetrokken op haar plee.
Oef! De censuur is weg. Best wel gevaarlijk. Zeker hier. Bij Fleur. Ik houd me dus maar koest na het doortrekken.
Samen prijzen we nog even de buurt (vol grijs beton), de mooie auto's voor de deur (heel irritant) en de grote voordelen van de opwarming van de aarde (alles gaat naar de klote).
Na het laatste slokje thee word ik uitgewuifd: "Echt, je haalt de trein nog wel!"
Ik ren snel naar het station waar het treinverkeer stil ligt vanwege een kapotte bovenleiding.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_93128fc22b33a8d9a8af06fe933f69a78f3b860b_avatar

pen icon

Klaas Hartzema

Normen en waarden in het openbaar vervoer

22 FEB 2020

Normen en waarden in de trein.
Ik reis vrijwel dagelijks met het openbaar vervoer en er moet me iets van het hart. Ik zie mensen die hun tas gebruiken als buffer om alleen te mogen genieten van de reis. Dit snap ik, want ook ik reis liever zonder iemand naast mij of half op schoot. Tot zo ver niks aan de hand, beetje antisociaal, maar ik kan daar nog wel inkomen. De trein stopt bij de volgende halte en hij stroomt vol, waarbij ik en andere passagiers hun tas preventief weghalen, zodat mensen kunnen zitten. Wat mij nu stoort is dat ik sommige passagiers zie opkijken, die ook beseffen dat het tijd is om hun tas weg te halen. Ik zie dan dat deze mensen bewust verdwijnen in hun telefoon, strak naar buiten gaan staren of hun koptelefoon harder zetten. Ze wachten dan net zo lang dat iemand ze verzoekt om deze tas weg te halen. Mijn ergernis is dat ik moet vragen of ik mag gaan zitten. De tas heeft niet betaald en toch moet ik dit vragen? Nu ben ik nog wel zo bijdehand om dit te doen, maar ik zie ook mensen langslopen, kijkend naar alle bezette bankjes en dan maar blijven staan of doorlopen naar een plek waar iemand wel zo beleefd is geweest om hun tas weg te halen. Niet iedereen durft of wil vragen of ze mogen zitten, wat ergens ook volkomen belachelijk is.
Nu zit ik hutje mutje te kijken naar mijn mede passagier, die ik opgelucht om zich heen zie kijken, dat het weer gelukt is, om vervolgens nog uitgebreider te gaan zitten. Nu kan ik natuurlijk zijn/haar gedrag kopiëren, wat ik de meeste mensen ook zie doen, maar wil niet meewerken aan deze antisociale ontwikkeling.

Lieve medepassagiers, zouden we, naast weer opstaan voor ouderen, het wachten met instappen, tot iedereen is uitgestapt, ook deze vorm alstublief in het leven kunnen houden? Waarin we weer met respect hebben voor de medemens en niet alleen voor onszelf en onze eigen microkosmos? Mijn dank zal groot zijn!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Mik Leijssius

Likeability of5

C13

21 FEB 2020

Als wij bij gate C13 aankomen staat er al een lange rij passagiers. Vrijwel zonder uitzondering zijn ze in het gezelschap van een rolkoffertje. Ze staan. En hun rolkoffertje ook.
Wij kiezen niet voor de rij, maar voor een comfortabele stalen stoel. Wij zitten. Met uitzicht op de rolkoffertjes met aanhang.

Naïef vraag ik me af waarom mensen in een rij gaan staan, drie kwartier voordat - volgens ‘schedule’ - het inchecken begint. Op die vraag krijg ik nog geen antwoord.
Ruim vijftig minuten gebeurt er niets. De rij staat. Dan doet de grondstewardess een annonce over handbagage. Bij Transavia is één stuk handbagage toegestaan, maar toch kunnen al die rolkoffertjes niet mee in de cabine. Daarom vraagt ze vriendelijk wie zijn rolkoffertje vrijwillig wil afstaan, zodat deze in het ruim vervoerd kan worden. Kies je daar niet voor, dan worden willekeurig rolkoffertjes aangewezen die tóch het ruim in moeten.
Ik bekijk dat hele inchecktheater een tijdje met een vragende blik, tot mijn vrouw mij uitlegt hoe het zit: die mensen staan in de rij in de hoop als één van de eersten het vliegtuig in te kunnen. Dan kunnen ze hun rolkoffertje in de bagagebakken boven de stoelen stouwen, vóórdat een ander dat doet. Maar velen hebben pech. De grondstewardess loopt onderzoekend langs de rolkoffertjes en pikt er, op het oog inderdaad geheel willekeurig, een aantal uit. Dat krijgt alsnog een bagagelabel en moet mee in het ruim. Geïrriteerde aanhang.

Vijftien gevorderde koffertjes later begint het inchecken en ook dan blijken velen alsnog alleen het vliegtuig in te moeten. Omdat ze, naast hun rolkoffertje, ook nog een flinke sporttas of rugzak bij zich hebben. Of omdat hun rolkoffertje een rolkoffer is.
Uiteindelijk staan er drie bagagewagentjes met zo’n vijftig rolkoffertjes klaar om in de buik van het vliegtuig te verdwijnen, in plaats van in de comfortabele cabine. Wij lopen als laatste langs de stewardes. Zonder koffer, noem het undercover, maar met twee bescheiden tasjes.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_ea2586273a6dd3905f6311af4612fb96a433f0f5_avatar

pen icon

Marleen

Likeability of6

Wandelende Walnoot, STOP!

21 FEB 2020

Ik zat me af te vragen…
Of dingen te bekokstoven.
Dingen.
Hersenspinsels.
Ja ja ik zit me vaak dingen af te vragen.
Zoekend naar antwoorden.
Maar wat nou als ik er mee stop, wat gebeurt er dan?
Dan gebeurt er nog steeds heel veel.
Veel interessanter zelfs.
Wat er dan opkomt.
Dan klopt het gewoon.
Dan is het ineens weer zo helder als een spaatje blauw.
Antwoorden komen gewoon.
En het lichaam vind het ook fijn.
Veel relaxter.
Beetje ademen.
Beetje bewegen.
Beetje eten.
Beetje slapen.
Beetje praten.
Beetje werken.
Beetje typen.
Beetje zingen.
Beetje lachen.
Zeg maar veel.
Luisteren naar de vogels…

Hèhè heerlijk zeg.
Zo simpel kan het zijn.
Leven.
Proost.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_185792491f8e01e77b9ed209e1be2eb01dbc1001_avataruser_12c3f8d65e4f45fc205039f9d6930188d3041586_avatar

pen icon

Chris Ross

Leven is zwaar, maar het komt allemaal goed

21 FEB 2020

Wat moet ik precies doen, hier in het callcenter zitten en wachten tot de nummers geladen zijn? Je wordt verondersteld niets te lezen en niet met de buren te veel praten, dus wat kan ik doen? Ik moet daar zitten en mijn gedachten voor mezelf houden. Het probleem is dat ik gewoon niets uitdagend doe.

Het punt is dat ik een Amerikaans-Duitser ben en ik wil mijn Nederlands blijven leren, maar wanneer heb ik een momentje? Eindelijk... het callcenter is rustig, dus ik trek de Metro en lees de woorden die ik probeer te begrijpen. En in die paar momenten tussen de gesprekken door lees ik goed geschreven artikelen en de lezerscolumn. Gisteren nog las ik het verhaal van Indra en het zette me weer aan het denken over de strijd van het leven. Er is geen briljante manier om het te zeggen, het leven is zwaar.

In mijn bijzondere situatie ben ik net afgestudeerd met een Master van Erasmus. Ik denk dat ik nu voor meer banen heb gesolliciteerd dan ik kan bedenken, het moeten er meer dan honderd zijn. Toch zeggen mensen me dat dat het gemiddelde is. Het enige probleem is dat ik het gevoel heb dat ik geen baan kan krijgen op de plaatsen die ik consequent heb nagestreefd, en ook niet op de typische plaatsen daartussen, en zeker niet bij Action of Decathlon. Ja, ik heb ook bij hen gesolliciteerd in de hoop op enige stabiliteit in mijn leven, terwijl ik de NGO's en internationale organisaties waar ik al zo lang in geloofde, nastreef.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

pen icon

Daphne Simons

'Wie ben ik als ik geen model meer ben?'

21 FEB 2020

Die vraag spookt soms door mijn hoofd.

Ik had mijn waarde altijd gekoppeld aan wat ik 'deed', niet aan wie ik 'was'. Als klein meisje, startte ik met atletiek. Daar was ik goed in - ik ontving de bronzen medaille op de Nederlandse Kampioenschappen. Fijn - zo'n medaille! - want dan wist ik weer dat ik waardevol was. Later werd ik model. Fijn - zo'n Louis Vuitton campagne! - want dan wist ik weer dat ik waardevol was. Deze overtuiging kwam niet alleen terug in grote dingen zoals ik hierboven beschrijf, maar ook in de kleine, onopvallende of alledaagse bezigheden. Pas als ik iets had gedaan, behaald of bereikt, was ik waardevol.

Maar weet je wat? Het leek nooit goed genoeg. Als je telkens iets moet 'doen' om je waardevol te voelen, is dat geen voorwaarde om ontevreden te zijn? Als je telkens grootse dingen moet 'doen' om een universeel, maar simpel verlangen (namelijk waardevol voelen) te vervullen, is dat geen vergif in je geest?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?