Lezerscolumn

pen icon

Stefan Warink

Red jij zeven mensen? Ben jij een superheld?

11 FEB 2018

“STOP! Houd op.” of “Jongeman, ik heb je al drie keer gewaarschuwd.” of “Weet je dat niet? Dat heb ik je al drie keer verteld.”

Herken jij bovenstaande? Ik wel. Ben ik weer eens vergeten dat ik een afspraak had, maar ach eigen schuld. Toch? Als jij iemand iets drie keer verteld, mag je toch aannemen dat hij of zij het op zijn minst heeft opgemerkt? Maar waarom is iemand drie keer vragen om donor te worden dan niet genoeg? Waarom mogen artsen dan niet van ‘geen bezwaar’ uitgaan, als iemand na drie keer vragen nog niet reageert, maar vooral waarom iemand na drie keer vragen nog steeds geen ‘nee’ heeft gezegd?

Artikel 11 van de Grondwet geeft ons recht over zelfbeschikking van ons lichaam. Een veel gehoord argument is dat wij de zelfbeschikking over ons eigen lichaam kwijt raken. Maar raken wij dit kwijt als we ons donorsysteem omdraaien? Je beschikt nog steeds over je eigen lichaam. Je krijgt drie keer de vraag om ‘nee’ te zeggen als je het echt niet wilt.

Daarnaast vinden tegenstanders dit een wet om ’organen te oogsten’. Als ik de definitie van ‘oogsten’ op Google zoek staat er: “…het binnenhalen van landbouwproducten of gewassen.”. Konden wij organen maar oogsten. Op dit moment gaan er jaarlijks nog honderden mensen dood, omdat zij niet op tijd een orgaan konden krijgen. Stel jij je eens voor: jij hebt een gezinnetje, eventueel met kinderen en al maanden wacht een van jullie op een orgaan. Helaas komt deze niet op tijd en raak je maar zo je partner of een van je kinderen kwijt. Het kan. Het gebeurt. Honderden keren per jaar.

Met een lichaam kan je tot wel zeven mensen redden. Je kan een superheld zijn, is dat niet ieders kinderdroom? Als jij overleden bent heb jij niks meer aan je goedwerkende longen, je prachtige nieren of je functionerende alvleesklier. Maar een man van 74, een vrouw van 50 of een kind van 13 wel.

In vele landen om ons heen wordt dit andere systeem gehanteerd, zonder problemen. En wat blijkt? Er zijn daar relatief gezien veel meer superhelden. Nederland loopt op vele aspecten voorop, waarom zouden wij bij dit onderwerp achterblijven? Als je iets echt niet wilt, kan je toch weigeren?

Waarschijnlijk zit je nu in de trein naar je werk, op het toilet voor een grote boodschap of verveelt op je telefoon te kijken. Nu je toch de twee minuten gehad hebt om het stuk te lezen. Heb je dan ook nog één minuut om je keuze te registreren? Het kost geen tijd en moeite om een superheld te zijn.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

45

pen icon

Joey Rietveld

Likeability of 7

Samen op plastic dieet.

21 SEP 2018

Ik word doodgegooid met termen als duurzaamheid, energietransitie en klimaatverandering
En gelukkig maar, want klimaatverandering bestaat, het is in volle gang en we moeten allemaal ons steentje bijdragen willen we een wereld achterlaten die duurzamer is ingericht. En bijdragen aan die duurzaamheid kan op zoveel manieren. Een beetje minder vlees eten, vaker de fiets pakken dan de auto, een zonnepaneel op je dak of eens stoppen met al dat plastic. We lijken het nog weleens te vergeten, maar ook het gebruik van plastic moet verminderen. De hoeveelheid plastic die wij allemaal in ons dagelijks leven uit de supermarkt richting de prullenbak slepen is ongekend groot. En dat, terwijl veel van deze single-use plastics overbodig zijn. De consumptiemaatschappij waarin wij leven is gevuld met in plastic verpakte luxe producten. En we doen onszelf graag geloven dat het niet uitmaakt, of misschien denken wij er allemaal überhaupt wel niet genoeg over na. De consumptiemaatschappij is tenslotte ook niet ingericht om je druk te maken over dat plastic flesje dat je iedere ochtend in de AH to go koopt en daarna gelijk weer weg gooit. En de consumptiemaatschappij is ook niet ingericht om je druk te maken over dat plastic tasje in de supermarkt, dat je maar één keer gebruikt om je in plastic verpakte komkommers en bananen richting het einde van de straat naar huis te vervoeren. Maar gelukkig zijn er initiatieven als ‘Het plastic dieet’ van Blue City Rotterdam om bewustwording rondom plastic verbruik te vergroten, zijn er steeds meer gemeenten die het scheiden van afval stimuleren en kosten die verdomde tasjes in de supermarkt tegenwoordig 10 cent. Maar de maatregelen die nu genomen worden slaan nog geen deuk in een pakje boter en zoals ik eerder al zei zouden we allemaal ons steentje moeten bijdragen. En deze oproep betekent natuurlijk niet dat al het plastic morgenochtend verdwenen moet zijn, maar het begint bij een bewuste vermindering. Stop ‘s ochtends een hervulbare waterfles in je tas, en dat flesje spa blauw is ineens overbodig. En als je ‘s ochtends een thermoskan met koffie maakt, dan heb je die to-go beker van het station ook niet meer nodig. Maar ochtenden zijn druk, iedereen staat tien minuten later op dan dat hij had moeten doen en koffie to-go is handig. Maar laat voor een keer die plastic deksel dan eens liggen, want verandering begint bij jezelf. En als wij dat allemaal drie dagen per week doen, dan komen we er samen wel.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_6181ce18438ddb53d0acfddace122e97eb149f97_avataruser_5fae13c86f167f7a9a3c7457579b1936ed40e000_avataruser_47b04e9c8ebd99d698a3825f948d2b8da0b99706_avatar

+8


Views

1k+

pen icon

Metro

Likeability of 7

Jouw column in de krant en op metronieuws.nl?

11 NOV 2017

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column binnen 48 uur en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt € 50,-!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_0dc287e37917b90cd28ba7f7a210ff943da31425_avataruser_e286b4edc19514e1456dec7e4312fb544d1b7bb8_avataruser_91e0788e25404a510da04b8b32ffef6679321e65_avatar

+100


Views

9k+

pen icon

Robert Beernink

Youperdepoup

GISTEREN

‘Een Knietje’ is de titel van zijn gewraakte column. Het is onvergeeflijk dat ons grootstedelijk geweten schijt heeft aan het verbod op het meer in evenwicht, sorry: balans brengen van de #MeToo-discussie. Dus knielt Youp van’t Hek deemoedig neer op een knietje in zijn eigen stof en maakt een beetje excuses. Dat is de ene kant. Hij mag het natuurlijk doen, maar er is ook een andere kant. Waarom doet hij dat? Door een heerlijk schurende column hoeft hij echt niet te vrezen dat zijn boekverkopen gaan dalen of voorstellingen minder uitverkocht raken. Zijn dat wel de onderliggende drijfveren, dan krijgt hij terecht het spreekwoordelijke lid letterlijk op zijn neus. Zelf schrijft hij liever niet het risico te willen lopen van een liter bleekwater in zijn kruis. Tegen intieme delen terrorisme is geen column gewassen. Daarmee zijn we weer bij de kern van #MeToo. Waar gaat het in die kern eigenlijk om? Weldenkende mensen gebruiken macht niet als wapen maar als hulpmiddel om anderen verder te helpen tot gemeenschappelijk voordeel. Intussen vraag ik me af of ook in ons land potentiële dragers van openbare functies in een hoorzitting vooraf publiekelijk psychosomatisch geschild moeten worden. Neem het ambt van columnerend cabaretier. Ons land stroomt immers over met kandidaten uit dat milieu! Waarom niet eerst langs een ballotagecommissie? De beslisvraag zal zijn of de kandidaat zichzelf ooit heeft bevuild. Zo ja, al was het in de peuterjaren, dan blijft het risico tot op hoge leeftijd aanwezig dat een keutel alsnog wordt ingetrokken.

#BinnenDoorDenker

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

13

pen icon

Zeynep Arslan

Likeability of 5

multiculti eerder uitzondering dan een regel.

17 OKT 2018

Als een echte forens reis ik 5 keer per week 1.5 uur naar mijn school en terug. Dit doe ik al bijna 7 jaar, en je zou mij al een ervaringsdeskundige kunnen noemen, ook al studeer ik dat niet. Soms ervaar ik in de metro leuke gebeurtenissen, maar vaak zijn het slechte gebeurtenissen. Vooral na de aanslag in Manchester, Boston en de terreurdreiging die er is in Nederland voel ik de negatieve druk die er heerst in de coupe als er maar één plek vrij is, en dat is de plek naast me. Jammer genoeg is de Homo sapiens geneigd om aan overhaaste generalisatie te doen, niet dat ik dat niet doe hoor! Het zit in ons bloed. Ook als een stagiaire voor de klas, heb ik meegemaakt dat ik geen les mocht geven op een stageschool waar ik werd geplaatst, door nota bene mijn Hogeschool. Al bij de verwelkoming zag ik de vragende blikken van mijn begeleiders op de stageschool. Ik hoorde van mijn stagebegeleider dat 'het verboden is om op deze school een hoofddeksel te dragen' . Sinds wanneer is een hoofddoek dragen, een stuk doek van 2 bij 0.5 meter, die je om je hoofd wikkelt, een obstakel om les te mogen geven? Ook bij mijn bijbaantje als caissière kreeg ik vragende blikken van klanten: 'Hey, maar prik je die naalden IN je hoofd?' 'Moet je van je ouders hoofddoek dragen?' . Of dit is echt geniaal: 'Wordt je niet uitgehuwelijkt door je ouders?'. Ik heb dan echt zin om te schreeuwen 'Hey, mensen! het is maar een doek!', maar ik probeer optimistisch te denken en zeg ik tegen mezelf dat mensen gewoon geïnteresseerd zijn in hoofddoeken, of islam. Best wel raar he, wij Nederlanders zijn altijd trots op de multiculturele samenleving. maar jammer genoeg zie ik weinig in de praktijk terug. ik denk eerlijk gezegd dat de multiculturele samenleving eerder een uitzondering dan een regel is. Als jij het tegenovergestelde kan bewijzen, contact me please.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_0787bcae30197da8834e9780974b25c97b355dcc_avatar

Views

25

pen icon

Raymond Taams

Ze pakken me mijn herfst af

17 OKT 2018

In het halletje voor de lift sta ik te puffen in mijn winterjas. Half negen 's avonds, ik moet nog snel wat boodschappen doen. 'Vroeger had je het rond deze tijd van het jaar te warm als de kachel te hoog stond', denk ik. Maar goed, misschien blijft de warmte van buiten hier bovenin het gebouw wel langer hangen.

Als de schuifdeur bij de hoofdingang van mijn flat openzoeft, krijg ik een hitteklap in mijn gezicht. Bozig wandel ik naar de supermarkt. 16 oktober is het, de zon staat overdag al behoorlijk laag, de luchten in de verte zijn heiig. Een frisse kou is wat ik nu langs mijn wangen wil voelen.

Kou die herinneringen aan een opwindende zomer afkoelt en veilig opbergt in je langetermijngeheugen. Kou die pepernoten en chocoladeletters aankondigt. Kou die je te lijf gaat met wodka, rode wijn, kaarsen, vage muziek en gitzwarte literatuur. Ikzelf dan tenminste, je kunt je natuurlijk ook gewoon op de meubelboulevard uitleven met zachte herfsttinten tijdens de woonmaand oktober. De woonmaand oktober, een term uit lang vervlogen tijden, toen oktober nog een herfstmaand was.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

100+

pen icon

Whitney Telgt

Likeability of 7

(B)oops!

17 OKT 2018

(B)oops!
Wauw je hebt gewoon al boobs! hoor ik Sonja in groep 5 nog zeggen.. Huh boobs?! Nee joh kan niet, ik ben pas 9 jaar hoor. Actief meedoen bij Gym zat er ook niet meer in want dan gingen die dingen op een neer en dan zou iedereen naar me kijken (dus ik had vaak “buikpijn”). OH MY GOD! Ik moest dan ook nog een BH gaan vragen thuis, een “echte” want die kinderdingetjes zouden deze jongens echt niet in bedwang houden hoor! Basisschool overleefd YES!, op naar de middelbare school.. Maar toen begon de “ellende” echt, want al die jochies vonden die boobs heeeeeeeel interessant (de meiden btw ook, want die verlangden ook naar zulke borsten!). Vanaf toen werd ik “Het meisje met de tieten”, als iemand vroeg wie is Whitney dan was het vaak dat meisje met die tieten en dan was het ook meteen; oh zij! Ik weet wie! Strakke shirts dragen werd een ding, want je kreeg dan te horen; lekkere boobs hoor of jou staat alles beter want je hebt boobs. Er werd ook vaak gevraagd of ik een beetje tiet kon doneren aan de meiden waarop ik antwoordde; met Kerst krijgt iedereen een beetje tiet in een zakje.

Ik merkte dat ik er juist onzeker van werd, terwijl iedereen om mij heen ze geweldig vond. Ik zei altijd ik ben vervloekt, dubbel vervloekt! Rugpijn, lelijke oma bikini’s (als ik “geluk” had), heel veel dure bh’s inslaan in de VS (daar hebben ze tenminste maat Meloen), winterjassen die nooit dicht gingen, de leuke bijnamen (Betty Boop, Lolo Ferrari, Tiet, Boobie) en ga zo maar door..
In de zomer zou ik het liefst helemaal bedekt over straat willen lopen, maar dat doe ik niet omdat ik slecht tegen hitte kan en omdat ik gewoon wil showen wat ik in huis heb! If you got it flaunt it #Beyoncévoice
Ik kwam erachter dat sommige mensen (lees mannen) niet eens de moeite meer namen om de GEWELDIGE Whitney te leren kennen en dat het vaak om twee dingen ging, je kan het al raden.. Knabbel en Babbel (ook dit was een bijnaam die ze hadden gekregen). Ik snap het ze zijn niet te missen en zelfs met een coltrui aan puilen ze eruit, maar ik ben veel meer dan 5 kilo vlees op m’n borstkast!
Ik ben Whitney, ik ben leuk, grappig, good looking en heb toevallig grote borsten!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_60cc8d1618dffbf4f47b739c5f7397c15c205cdf_avataruser_a3c6b721ee4d6ecf7816064ca93229cf70145d6e_avataruser_8f2c96f22390dfac28419ed30b85f3bd5a93ad2c_avatar

+7


Views

100+

pen icon

Michiel Geurtse

Likeability of 6

Ik ben niet fout. Nee, de buitenlander!

17 OKT 2018

Vanmorgen las ik een ingezonden stukje waarin een man klaagde dat zijn vrouw, die heel lang gewerkt had, nu heel veel, maar liefst vier keer per maand, verplicht moest solliciteren. Ze had heel veel gedoe met het UWV kennelijk. Best erg vond deze meneer. In zijn stukje van nog geen 200 woorden waren op het eind de frauderende Polen er de schuld van dat zijn vrouw zoveel moest doen voor een uitkering. Dat vond ik een knap stukje artistieke vrijheid in zijn proza! Net zoiets als een wedstrijd duurt twee keer 45 minuten en aan het einde winnen de Duitsers.
Nu weet ik dat het UWV niet de meest snuggere instantie is als we spreken over menselijk en klantgericht en een nog slechter imago heeft dan Donald Trump, maar daar gaat het nu niet om.
Ik verbaas me steeds vaker hoe snel we ons persoonlijk leed of dip in een paar zinnen bij een ander weten neer te leggen. Liefs bij iemand die Nederlands niet als moedertaal heeft. Als er ergens een dronken Pool opgepakt wordt, is het zijn schuld dat Alie een schuld heeft van 2000 euro door een tv op afbetaling. Wordt er een Marokkaanse xtc-bende opgepakt, dan zijn zij ook de oorzaak dat Harrie zijn koikarpers moet verkopen vanwege te hoog drukkende kosten op zijn uitkering. Hij kon ze toch al niet onderhouden want hij moest maar liefst vier keer per solliciteren van het UWV om zijn uitkering te behouden. Schande! Vond hij. Kwam allemaal door die Marokkanen.
De verontwaardigde reacties lezen van alle Nederlanders op het stukje van de meneer en zijn vrouw met een heel zwaar leven was een lust voor elke taalliefhebber. Nog nooit heb ik zulk tenenkrommend slecht Nederlands gelezen als van deze ras Hollanders. Of zoals ze het zelf zo mooi poëtisch verwoorden:
‘tenekromend die lui terring lui van uwv.’
Wat dat betreft doet het niet veel onder voor de taalbeheersing van onze anderstalige inwoners.
Ik heb een moedige poging gedaan om alle reacties te lezen waarbij zonder mededogen naar de buitenlander gewezen werd als schuldige van hun probleem. Het waren er te veel.
Nieuwsgierig als ik was, heb ik een beetje verder zitten neuzen en kwam tot een schokkendste ontdekking.
De meeste van deze mensen die zo’n afkeer tegen buitenlanders, licht getinte en donker getinte mensen hebben, zijn eigenlijk helemaal zo niet veroordelend of discriminerend als ik dacht. Nee, echt niet. Ze willen namelijk wél allemaal dolgraag Zwarte Piet in ons land behouden.
Valt het toch allemaal nog mee met ons, ruimdenkende Nederlanders.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_342796cd723b60aa8ec92c5a8fa21e51fc28f18a_avataruser_490cc2d4f5e4de2b6ec1353d4880c9c9da846430_avatar

Views

100+

pen icon

Sven de Boer

Heerlijk die oude tradities

16 OKT 2018

Allerlei commerciële geleerden zijn vandaag de dag bezig met hoe zij jongeren kunnen bereiken met hun producten en diensten. Jongeren zijn natuurlijk volledig anders t.o.v. van hun ouders en kiezen hun eigen weg. On demand, flexibele abonnementen en social media allemaal zaken van deze tijd. De jongeren breken massaal met alle oude tradities en zijn een soort nieuwe mens die volgens bedrijven heel de dag bereikbaar zijn vanwege het internet of things tijdperk waarin we leven.

Jongeren hechten juist heel veel waarde aan tradities. Heerlijk dat elke week op zondag op een echt grasveld om 14:30 uur de bal rolt. Heel ouderwets natuurlijk om naar een stadion te gaan, omdat FOX Sports ook via de app streamt. Maar tegen een kolkend station daar kan niets tegen op. De sfeer van echte mensen, dat is de ultieme beleving. In de rust klinken ouderwetse hits en eten ook jongeren een ouderwetse frikadel met veel te veel Hollandse mayonaise. Ook heel traditioneel om te juichen na een goal, toch doen jongeren dat nog steeds.

Dit is misschien een grote shock voor de geleerden, maar ook jongeren kijken nog steeds met het bord op schoot naar Studio Sport met de traditionele Tom Egbers. De presentator die al jaren lang op de televisie is en moeite heeft om teksten van de autocue op te lezen. Dat zijn echte tradities. Wanneer het programma op NPO 1 is afgelopen en de avond is gevallen, gaan jongeren later op de dag ook slapen en niet in accu om op te laden.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

57

pen icon

Hava Ozbas

Empoweren in plaats van afsnauwen

16 OKT 2018

Judgemental, ik weet het zeker, is hét woord van 2018 (voor de lezers die het te vroeg vinden voor een jaarevaluatie, een kleine notitie: in een land waar pepernoten in augustus al worden verkocht, moet dit makkelijk kunnen). Laat het duidelijk wezen dat judgemental niet mijn woord is. Echter valt mij de afgelopen tijd vaker op dat er wordt afgesnauwd alsof dit de gewoonste zaak op de wereld is. Wanneer iemand een fout(je) maakt, wordt daar massaal over gesproken. Ik zal niet de enige zijn die nu aan RTL Late Night denkt. De essentie van waar het echt over gaat, raakt verloren doordat men simpelweg liever praat over de fouten van de ander. Het draait helemaal niet om het programma en al helemaal niet over een presentator die te allen tijde vervangbaar is (sorry Twan). Genoeg andere voorbeelden te bedenken. Het komt erop neer dat we vergeten zijn elkaar te empoweren.

Sinds wanneer is heel Nederland bezig met kijkcijfers? Maar wat ik me vooral afvraag is waarom? Waarom in hemelsnaam, hebben we de behoefte om elkaar de grond in te boren. Daar kan toch nooit iets goeds uit voorkomen en als ‘goed’ niet hetgeen is dat we zo belangrijk vinden, waarom bekritiseren in de eerste plaats? Juist. Het is omdat we niet oprecht opbouwend zijn in onze meningen. Empowerment is het vertrouwen in capaciteiten. Het tegenovergestelde is volstrekt destructief.

Mijn boodschap aan eenieder die zichzelf goed genoeg vindt om te mogen oordelen over een ander: werk alsjeblieft aan jezelf. Heb je zelf lief, want de wereld is zo hard als je denkt dat het is. Bovendien doet het pijn aan de ogen: om te zien dat zo een programma dan niet capabel genoeg is om zijn presentator te empoweren. Bij deze doe ik dat: je bent mens en daarmee onvolmaakt. Ik geloof dat je iedereen dezelfde kansen had willen geven. Het ging niet over jou Twan, maar de media heeft het zo doen overkomen of de maatschappij heeft dat ervan gemaakt. Ik gun iedereen een podium voor zijn verhaal, zoals ik het Jerry Afriyie gun, waarbij de mensen bereid zijn om elkaar als volwaardige gesprekspartners te zien.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

51

pen icon

Dennis van Dam

Likeability of 6

De gevaarlijkste man van Nederland

16 OKT 2018

De sterjournalist van de Telegraaf, Wierd Duk, is sinds zijn intrede bij de Amsterdamse krant sterk geradicaliseerd. Zijn gedachtegangen en overtuigingen zijn op zijn zachtst gezegd weerzinwekkend, en het ergste is dat hij zijn gevaarlijke ideeën dagelijks mag delen met een enorm publiek. Zijn volgers zijn inmiddels te vergelijken met een sektarische groepering die geen tegenspraak duldt en richten hun pijlen op iedereen die Wierd (online) kritiek geeft. Hun mening is de juiste, en iedereen die het daar (deels) mee oneens is, is een gütmensch, een wegkijker of een Social Justice Warrior.

De berichtgevingen van Wierd hebben in de loop der tijd extremistische vormen aangenomen. Hij schrijft voortdurend over zijn angstaanjagende toekomstbeelden, de weerstand die immigranten bij hem oproepen en de ‘linkse elite’ die alle media-touwtjes in dit land in handen hebben. Dat laatste benadrukt hij door ‘boze burgers’ een podium te bieden; mensen wier opvattingen volgens Wierd te weinig gehoord worden in de traditionele media. Een goed voorbeeld van zo'n boze burger is blokkeerfriezin Jenny Douwes, wier kant Wierd openlijk koos tijdens haar rechtszaak. Sterker nog: hij bestempelde Douwes als “de Friese Jeanne d’Arc in een cultuurstrijd”.

De ontwikkeling van Wierd is journalistiek gezien verontrustend. Wat hij bedrijft is feitelijk geen journalistiek, want echte journalisten probéren op zijn minst verschillende kanten van een verhaal te belichten. Wierd bedrijft activisme: hij interviewt uitsluitend gelijkgezinden en draagt hierdoor bij aan de polarisatie die we tegenwoordig in Nederland kennen. Wanneer iemand een kritische tweet naar hem stuurt, hitst hij zijn trouwe volgers op om diegene de mond te snoeren. Meerdere activisten, journalisten, docenten en historici hebben zich genoodzaakt gevoeld hun Twitter-account te verwijderen vanwege Wierds digitale leger.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_e1ea016c841543e2bf2a7f49dc93211e152779e7_avataruser_504f764cc8204aeacff0e8348fcdfd181d82a38c_avataruser_f2dbefb2bc2afe2a9d0520560dd977be342a83b8_avatar

+1


Views

100+

pen icon

Michelle Otter

Koelkastlessen

15 OKT 2018

Vandaag stond ik op. Ik had geen sokken aan. Dat heb ik nooit als ik opsta.

Toen ging ik naar de wc.

Er kwam een koelkast uit.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

86

pen icon

Cale columns

Likeability of 6

Rutte 3, Klavertje 4, Ringen 5

15 OKT 2018

Tegengas winning

Ik vraag u af of u dat ook heeft. Dat je vindt dat het tijd is om na Rutte 3 maar eens aan Klavertje 4 te beginnen. Na de veroordeling van het Gerechtshof aan de regering om meer te doen de klimaatdoelstellingen te halen is de polarisatie alleen maar groter geworden. En daarmee bedoelen we niet de enorme toename van Poolse arbeidskrachten in de Nederlandse samenleving. Die is al zover dat ze van badkamers en onbeduidende wandjes al toe zijn aan het uit de grond stampen van complete Vinex-wijken.

Het gaat om het steeds verder woekerende idee dat er een aparte regering is van het volk. En dat is feitelijk juist, maar zou niet zo moeten zijn. Het begint met het besef dat je zelf de regering bent, van je eigen land en mensen. Het is makkelijk om steeds maar te zeggen ‘De regering doet niet wat ik wil, organisaties doen niet wat ik wil, de instanties hebben de pik op mij, de maatschappij deugt niet, ACAB etc.’. Maar jij bent zelf die maatschappij. En die instantie. Zielig huilen over de file waar je in staat is zielig zelfmedelijden. Want jij bent die file. Zonder jou en die anderen op dat stukje asfalt zou die file er niet zijn.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_31af46525c30dea7442420453f4ee474a07cfc32_avataruser_b0d9c53d19a696eabab7821f9736a9e7f1240c94_avataruser_0e2f2664c6302903040c9eaa70b13bd84ba969a0_avatar

+1


Views

200+

pen icon

Roel Hunting

Likeability of 6

De cirkel is rond

15 OKT 2018

3-1-4-2. Op voorhand een weergaloze voetbalopstelling, maar niets is minder waar. Haal de streepjes weg, en zet tussen de drie en de één een punt. Wat je dan krijgt is: 3.142. De wiskundigen op deze aardbol zullen zeggen: “Dat is pi, een wiskundige constante. Ofwel de verhouding tussen de omtrek en de diameter van een cirkel.” Het gaat dus om ronde cirkels. Ronde cirkels? Die zijn toch altijd rond? Ja, klopt. In den Nederlandsche Taal wordt er daarom ook wel gesproken van een pleonasme. Éen van de grondleggers van ‘pi’ was Isaac Barrow. De in 1630 geboren en getogen Londenaar was naast wiskundige ook een theoloog. Hij moest zich heel vaak verantwoorden voor zijn jongere broer. Iedere keer als hij iets vertelde dat niet klopte, moest Isaac zeggen: “Theo loog.” Een functie die niet iedereen zomaar kan uitoefenen, want er is namelijk één heel belangrijke voorwaarde die aan dit beroep kleeft: Je moet een broer hebben die Theo heet.

Pi is een Grieks symbool en dankzij ‘pi’ is er in Italië ook een heuse vergrieksing van de nationale taal opgetreden. Zza is daar wellicht het meest bekende voorbeeld van. Dit woord kwam in Italië in opspraak en uiteindelijk bepaalde het Hooggerechtshof dat het een gerecht moest worden, met als gevolg dat de pi-zza werd geïntroduceerd. Tenslotte is de ex-Italiaanse internationaal Andrea Pirlo ook vernoemd naar het Griekse symbool, waarschijnlijk doordat hij tijdens zijn carrière zo’n korte draaicirkel had. Pirlo werd daarnaast ook vaak geassocieerd met de vrije trap.

De vrije trap: je kent dat wel. Na een handsbal hoor je het fluitje van de scheidsrechter. Locatie: randje zestien. Een dood spelmoment volgt. De scheids wijst naar de plek des onheils en geeft een vrije trap. Een vrije trap. In geen enkele wedstrijd zal het ontbreken aan dit voetbalelement. Niet alleen bij het voetbal is dit fenomeen bekend, ook bij alle schilders die morgen een verlofdag hebben geldt dit. Ook het gereedschap waarmee ze iedere dag werken, profiteerde hiervan: naast de kwasten, schuurpapier en plamuurmessen, beschikken de desbetreffende schilders ook over een vrije trap.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelol
user_a2f75bcee7ee098f537e90e2a92d0678c12db7ef_avataruser_ee8d82afda9b936e7fb1fbbbead74b9f3e93a637_avataruser_ee2609eb448e9e751f8103baa3ed6619ddadf03a_avatar

+2


Views

96

pen icon

Carina Noordeloos

de weg kwijt

15 OKT 2018

de weg kwijt

‘Weet u waar de stad is?’

Ik had haar al zien lopen, achter haar rollator. Een kleine oude mevrouw, verzorgd type.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

1k+

pen icon

Sylvia Peters

Likeability of 6

Krijg ik nu ook taakstraf?

15 OKT 2018

Tweet: “De laatste vraag van #rtllatenight: ‘Hoe kun je voorkomen dat in november weer onrust is bij de intocht?’ #JerryAfriyie: 'zonder #ZwartePiet moet dat lukken.' M.a.w. anders niet. Nou, dat klinkt hoopvol. Zo wordt het nooit wat. Zijn er nog #blokkeerZaanstatters?”

In het programma RTL Late Night werd de #blokkeerfries Jenny Douwes publiekelijk voor het blok gezet in een poging om de vergane glorie van het programma nog wat op te krikken. Mijn tweet over deze discussie creëerde aardig wat ophef. Natuurlijk heeft Twan gelijk als hij zegt dat de tafel voor iedereen is, maar doe dan ook geen beloftes. Gelukkig mocht de human right activist Jerry toch plaatsnemen, want hij weigerde woord te doen als hij niet aan tafel zat. Het onderwerp was het blokkadeproces van de Friezen, toch? Of nee, het ging eigenlijk om de bescherming van je kinderen. Mooi onderwerp, want tenslotte willen we allemaal dat onze kinderen veilig opgroeien.
Vanuit dat standpunt begrijp ik beide partijen. Niemand vindt het fijn als je kinderen risico lopen tijdens een volksfeest en ook niet als ze worden uitgescholden voor wat dan ook. Toch gaan beide partijen in deze emotie in de fout. Kick-Out Zwarte Piet zegt het gesprek aan te willen gaan, maar hun protesten draaien steevast uit op rellen. Dus logisch dat je hier op de dag van de intocht niet op zit te wachten. De Friezen ondernemen een ludieke actie, vergeten helaas hierbij een aantal factoren. Ten eerste de vrijheid van meningsuiting en ten tweede het strafbare feit van het bewust blokkeren van de snelweg. Maar oké, in je emotie doet iedereen soms onverstandige dingen.
Jerry heeft de oplossing: we moeten elkaar leren kennen en het gesprek aangaan over Zwarte Piet. Oh, het ging dus toch gewoon over Zwarte Piet. Maar goed, hij wil het gesprek aangaan, dus laten we luisteren.
Helaas, de zendtijd is om. Maar Twan heeft nog wel één laatste vraag, namelijk hoe we kunnen voorkomen dat het bij de eerstvolgende intocht weer een dergelijk drama wordt.
Dan hoor ik Jerry zeggen: ‘zonder Zwarte Piet moet dat lukken.’

Bam, einde verhaal. Is dat hele gesprek dan geen lachertje? Ik hou rond 17 november in ieder geval even het nieuws in de gaten. Ik hoop wel dat de bevolking uit Zaanstad ondanks mijn tweet beseft dat je nooit moet denken dat jij het allemaal wel oplost, kijk maar naar Twan.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_f1f3a9b9cfd727a9d00b71ee8abf3874f5d76a58_avataruser_faf20fdc290b098c0743123ab1c47a30eabf4660_avataruser_60c680b3ab45e5eac4d9dd8d7a29a8949d00ccd0_avatar

Views

300+

pen icon

Daphne Keislair

Likeability of 7

(Ont)Haasten

14 OKT 2018

We worden er vaak mee geconfronteerd of we hebben er zelf last van. We hebben haast. Haast in de rij van de kassa in de supermarkt. Haast om bij de trein te komen. Haast om het juiste plekje in de trein te verkrijgen. Teleurstelling, wanneer er toch een kortere trein wordt ingezet. Wel, haast om thuis te komen om vervolgens op de bank te ploffen of om te sporten. Haast om je kind op te halen. De hele dag hebben we haast. Ik ben ook een van die mensen. Dit haasten leidt tot een enorme behoefte aan onthaasten. Dat zie je ook aan onze mede treinreizigers ‘s morgenvroeg en ’s avonds tijdens de spits. De meeste mensen hebben dan geen behoefte aan een praatje. Die stilte, heerlijk. We laden onszelf op voordat we weer vol de dag in kunnen. Wanneer we de trein uitstappen vervolgt onze haast. We mengen ons in de drukte voor het uitchecken. We staan in de rij voor de OV-fiets en daarna voor het stoplicht. Landen we eenmaal achter onze computer, dan is het eerst tijd voor een kopje koffie. De dag is nog niet eens begonnen en we moeten alweer bijkomen van de reis naar ons werk. Tijdens de dag voldoen we aan alle deadlines en drukke agenda’s om vervolgens weer op de ov-fiets in alle haast je trein te halen om je naar huis, de opvang of sport te racen.
Hoogleraar psychologie Witte Hoogendijk, in het programma ‘Sophie in de Mentale Kreukels’ van Sophie Hilbrand, leerde ons dat het niet alleen ons werk is dat ons aan burn-out klachten helpt. Al onze (sociale) verplichtingen erom heen dragen hier net zo goed aan bij. Econoom Mathijs Bouman geeft aan dat we gemiddeld 15% van onze tijd aan werk besteden, dat staat gelijk aan 1350 uur per jaar. Anders gezegd, 85% van onze tijd spenderen we aan andere zaken. Voor velen bestaat het leven uit een grote verzamelbrij aan activiteiten die na het werk volgen. In hoeverre zijn al die activiteiten nodig? Moet je vandaag sporten, eten met die vriend(in) of toch naar de werkborrel? Zouden we niet vaker nee moeten zeggen? Keuzes moeten maken? Die overvolle agenda’s, al die verplichtingen, is het echt nodig? Nee, denk ik. Het resultaat zou zijn dat er minder mensen onderweg zijn met als effect minder treinreizigers. Dit komt ten goede aan het rustmoment in de trein. Nooit meer in de rij voor het uitchecken, voor de OV-fiets, in de file voor het stoplicht. Ik zou waarschijnlijk vol energie te vroeg aankomen op mijn werk. En dat alles zonder haast.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_f6400c2b39a2596a71b0a2a6a92238409acbd1f5_avataruser_8a21414ca582923ea22fceb96b123c9a77429980_avataruser_2c4f0657b39d672a0191be25f23cb30b3878d964_avatar

+16


Views

400+

pen icon

Ahmet Chakioglou

Klaaggedrag

14 OKT 2018

We maken ons zorgen. Altijd. Of het nou gaat om orkanen, vluchtelingen, presidenten, politici, zwarte pieten of diamanten schoenen die te strak zitten, we vinden altijd wel wat. En we hebben er een mening over. Die mening geven we ook erg graag. Het liefst geven we hem zonder dat iemand iets terugzegt, want dan moeten we in discussie en dat maakt ons punt minder sterk. Ik heb een mening. Ik wil hem graag delen met de wereld. Maar kom alsjeblieft niet met tegenargumenten, want ik kan mijn standpunt eigenlijk niet zo goed verdedigen. Ik zeg keer op keer hetzelfde, soms met andere woorden, maar eigenlijk nooit met nieuwe inzichten. Ik wil anderen niet horen, want dan vergeet ik wat ik eigenlijk wilde zeggen. Sterker nog, stiekem ben ik bang dat ik andere inzichten krijg, en dat moeten we niet hebben. Ik heb een mening, en als ik die aanpas omdat iemand wat anders zegt, dan is het mijn mening niet meer. Of wel? Stel je voor dat we met elkaar in debat gaan om problemen op te lossen, om obstakels te overwinnen. Stel je voor dat we oplossingsgericht gaan denken. Dat we begrip hebben voor elkaar. Een luisterend oor. Het zou zo mooi kunnen zijn, met al die mensen die een mening hebben. Al die mensen die zo nodig moeten klagen. Als we nou eens zouden klagen, en vervolgens met elkaar zouden proberen om de problemen een beetje minder te maken. Oplossingsgericht denken. Zou dat kunnen? Of is het misschien het lot van de mensheid om altijd maar iets te klagen te hebben? Ik hoop het niet. Maar wat weet ik ervan? Ik ben gewoon iemand die zoekt naar iets om te klagen, omdat ik eigenlijk niets te klagen heb. Snap je hem nog?

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

65

pen icon

Madelief visser

Voor miljoenen mensen de waarheid

14 OKT 2018

Ik ren, ik ren door de straten, de dichtbevolkte drukke staten van de stad. Ik ren, ik ren lang grote tempels en kleine marktkraampjes. Langs armoedige sloppenwijken en glinsterende grote gebouwen. Ik ren, terwijl ik mensen ontwijk en bijna tegen een ezel op loop. En telkens op zoek ben naar een nieuw pad om in te slaan. Ik ren voor mijn leven, terwijl ik steeds achterom kijk. Steeds achterom kijk om te zien of ik nog steeds achtervolgd word. Boze mannen schreeuwen en komen achter me aan. Komen steeds dichterbij. Ik ben een dief. Ik ben een dief in een wereld waar alleen de grote rijke mensen alles bepalen, terwijl de armen daar voor opdraaien. Terwijl zij rijk worden van hun neppe oneerlijke producten, moet ik ze stelen om überhaupt te kunnen eten.
Ik ben een dief, en wat stal ik dan?
Ik stal misschien wel jou afgekloven boterham. Want terwijl jij daar zo heel zielig zit, omdat de belasting op je eten wordt verhoogd. Verspil je nog steeds per jaar meer eten dan ik in een heel jaar zal eten. Terwijl je, je goed voeld als je rijst geeft voor kindjes in een ver land. Wordt die rijst weer net zo goed verbouwd door arme kindjes uit een andere ver land. Dus geef je geld aan een goed doel, waarvan negentig procent toch weer in de zakken van een of andere rijke man beland.
Dit is de hunger games. Waar wij als zielig mensen kijken hoe anderen sterven omdat wij zo graag goedkope kleding dragen. Als de documentaire dan is afgelopen. Zeggen we och wat zielig toch en doneren we snel wat geld en gaan dan verder met kleding kopen. En door de drukke straten lopen.

Ik had vannacht deze droom, over hoe anders mijn leven had kunnen zijn. Door alleen op een andere plek geboren te zijn. Maar Dit is voor miljoenen mensen elke dag de waarheid.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

71

pen icon

Jan Willem Kroon

Echte muziek

13 OKT 2018

Weinig werkt er zo op je gevoel als de muziek, waar je van houdt. Ook al ben je nog zo jong, de muziek kan je overmeesteren. Ik weet van mezelf nog de verbazing, die ik voelde, toen ik voor het eerst getroffen werd door een prachtig nummer.
Er zijn ook mensen, die gebruiken muziek als een status symbool. Hun muziek is de enige ware en ze zijn neerbuigend over de muziek, waar jij van houdt.
Maar wat is muziek echt? Het zijn klanken, die je mooi vindt, meer niet. Het geluid, dat je raakt, je gevoel streelt en een emotie in je opwekt. Je hoeft er totaal geen verstand van te hebben. Als je weet, dat een zanger graag een biertje drinkt is leuk, maar heeft niets met muziek te maken. Het hoeft ook niet steeds dezelfde muziek te zijn, die je leuk vindt.
Ik stond pas mijn regenpak aan te trekken. Een plotselinge stortbui maakte dat noodzakelijk en ik was onder de overkapping van een winkel gevlucht. Al hinkend in mijn regenbroek, in de droogte van de luifel, hoorde ik klanken naast me. Pas toen ik op mijn fiets sprong en de regen trotseerde, drong tot me door, dat ik naast een man had gestaan, die saxofoon speelde. Op een prachtige wijze liet hij een liedje uit mijn jeugd horen “Patsy”. Het gaat over een meisje uit een kansloze wijk. Dit liedje troostte me zo. Het was niet eens erg op toon, maar dat stoorde niet. De klanken zijn me nog dagen bijgebleven.
Er zijn mensen, die muziek alleen muziek willen noemen als het door een muziekinstrument wordt voortgebracht. Wat men vroeger een muziekinstrument noemde. Waarom zou een elektronische muziek niet mooi kunnen zijn? Met hetzelfde geluid en dezelfde kwaliteit. Hebben die honderdduizenden mensen die naar Martin Garrix gaan geen gevoel voor muziek?
Het voelt veel beter om muziek te luisteren zonder oordeel. De geluiden gewoon te ervaren, te beleven. Zelfs de stiltes, op de juiste momenten ingebracht, zijn mooi en waardevol. Je kunt door de mooie klanken los van jezelf komen. Ik ken iemand, die naast een gong gaat zitten. Zij slaat er dan op en wordt er blij van. Een soort Mindfulness. Of wat dacht je van het sonore gezang van primitieve volken. De mensen, die het voortbrengen raken uiteindelijk in een trance. Ik noem dit ook muziek.
Net zag ik een bekende zangeres op de televisie, ondersteund door een akoestische gitaar. Ik dacht, dit is het toch wel echt…oh nee…ook mooie muziek.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

60