Lezerscolumn

pen icon

Oscar van Schijndel

Likeability of 6

Onleenzaamheid

11 FEB 2018

Als kind leefde ik alleen en in stilte. Ik had geen vriendjes. Ik had zelfs liever niemand in mijn buurt. Ik heb de leraren op de basisschool tot wanhoop gedreven omdat ze dachten dat ik ongelukkig was. Maar ik was stilletjes wel gelukkig. Autisme? Nee, zo erg was het niet, dachten de psychologen eind jaren zeventig.

In het decennium daarna had ik nog steeds geen vrienden, terwijl al mijn klasgenoten wisten hoe kalverliefde smaakte. De beste en slimste leerling van de school zonder verkering? Dat kan niet. Velen hebben geprobeerd mij te matchen; alle pogingen waren tevergeefs. Na het eindexamenfeest stond ik alleen op de wereld. De diagnose werd “autistiforme stoornis”.

Als student heb ik het nog met sociale vaardigheden geprobeerd. Het hielp niet. Pas na enkele dramatische en traumatische gebeurtenissen kon ik vriendschap toelaten. Tijdens sollicitatietrainingen kwam het begrip “netwerken” opzetten. Dat was voor iemand met de diagnose “milde vorm van autisme” een hele opgave. Met veel geploeter rondde ik na acht jaar mijn studie technische natuurkunde af. Ik vierde het sober en besloten, omdat mijn vader met een hartkwaal in het ziekenhuis lag.

Sociale netwerken? Ik heb ze gelaten voor wat ze waren. Pas in 2009 zag ik iets van toegevoegde waarde. Ik probeerde eerst Hyves en het Duitse studiVZ, daarna facebook. Uiteindelijk bleef de laatste over.

Inmiddels heb ik 777 contacten op facebook. Is het veel? Ik weet het niet. Wat ik wel weet, is dat die zogenaamde “sociale media” heel veel mensen ongelukkig blijken te maken, ondanks dat ze “zoveel mensen kennen”. Er is sprake van verslaving. Men zoekt zelfs naar erkenning als ziekte. Ik noem het “onleenzaamheid”. Een samenvoeging van “online eenzaamheid”.

Zo trots op zoveel verbindingen, maar geen verbinding met zichzelf. Het klinkt misschien raar, maar op een dergelijk moment prijs ik mijzelf gelukkig met 47 jaar autisme. Voor mij is dat namelijk 47 jaar lang leren om met mijzelf te leven, van mijzelf te houden. Vroeger vond ik het vermoeiend, maar de laatste tijd vind ik het boeiend. En ik ben nog lang niet uitgeleerd.

Voor alle onleenzame mensen: ga wandelen of fietsen, kijk goed om je heen. Luister een goed stuk muziek, lees een boek. Of doe zoals ik: schrijf er een. Er is niemand die je hoeft te volgen, niemand die jou ongevraagd stoort. Verbinding maken met jezelf. Het lijkt me een probaat middel tegen onleenzaamheid.

Tip voor Valentijn? Vaar door de Amsterdamse grachten (sponsored content)

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_0e68ca9e96bdebc72595c43dfebe6e41fefbcd3b_avataruser_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avataruser_9695585fb80d461a596a96199d6cc3410801f5bd_avatar

Views

3

pen icon

Petra Berger

Likeability of 6

E-Bike Babes en Boys met een e-bikeblik

22 MEI 2018

E-bikers moeten ‘zichtbaar’ worden. Iedereen ziet ze, want ze staan op ons netvlies, maar bij één keer knipperen zijn ze alweer verdwenen. Als ‘superman op de fiets’ vliegen ze voorbij. Alleen steken ze die stoere vuist niet in de lucht want ze houden het stuur met twee handjes stevig vast.

Als ze dan voorbij vliegen werpen ze altijd een bepaalde blik. Ik noem het de ‘e-bikeblik’. Het is een vage onverklaarbare blik die ik niet altijd meteen herken. Soms zie ik angst, omdat ze zo snel gaan. Soms schaamte, omdat ze zelf ook wel vinden dat ze een beetje laf fietsen. Soms triomf, omdat ze iedereen inhalen. Soms een mix van alle drie. Persoonlijk krijg ik de kriebels van die blik, vooral als ze mij met tegenwind voorbij fietsen, dan krijg ik de kinderlijke neiging mijn tong uit te steken.

Naast de onverklaarbare blik vind ik de e-bikes ook echt gevaarlijk en moeten ze verboden worden. Een verbod is misschien wat rigoureus en moet ik wat nuanceren. Als iemand echt ondersteuning nodig heeft, alle begrip. Maar er moeten dan wél regels komen in de vorm van een leeftijdsgrens of een verplicht examen zoals bij een scooter. Én in ieder geval moet de fiets herkenbaar zijn want dat is echt héél belangrijk.

Mijn idee is om achterop de fiets een oranje vlaggetje te binden. Zo’n vlaggetje als op een kinderfiets. Een fel oranje vlaggetje aan een lange stok wat hoog in de lucht wappert. Zo kunnen we de e-bike goed zien én herkennen. Dat herkennen is van levensbelang want momenteel wordt de snelheid van de fiets totaal verkeerd ingeschat. Maar als er een oranje vlaggetje op zit dan ziet iedereen tijdig dat het een e-bike is. Dat is veiliger voor de e-bike babes en boys én voor het overige verkeer.

Het oranje vlaggetje lijkt mij dus de beste oplossing. Ik zal Cora van Nieuwenhuizen, Minister van Infrastructuur en Waterstaat, mijn voorstel mailen. Dan kan zij de vlag verplichten. Maar misschien is zij wel een ‘e-bike babe’ en wil ze helemaal geen fel oranje vlaggetje achterop.

Ok, dan mag het ook een andere kleur vlaggetje zijn. Máár dan moeten alle e-bike babes en boys wel beloven dat ze nooit meer die blik werpen. Vanaf nu graag een geruststellende gezellige glimlach. Dan hang ik de fel oranje vlag uit.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

love
user_a41b07a75e15f24f2a4f785d2f63b56e41d83360_avataruser_d67ad37df81d55ec18ac45f7d0d8fa1e99f826e6_avataruser_4e6519999c7b1a69470a11b414766fd0ea9bca7f_avatar

Views

1k+

pen icon

Metro

On Fire

Jouw column in de krant en op metronieuws.nl?

11 NOV 2017

Ben jij een goede schrijver? Stuur je column in via onderstaande groene knop of klik hier. Om de column in te kunnen dienen moet je wel een account aanmaken. Dan kan via de homepage rechts onder het menu.

Onze redactie controleert jouw column binnen 48 uur en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt € 50,-!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelovedislike
user_85fd08bcc7c7a4a84f20724f8dc10dd0d5d07413_avataruser_4240aeece1c32e21b87e7bafba31b9ec2fc4b80d_avataruser_27681088f4c15bff59273188afc9ca47c803de0a_avatar

+96


Views

500+

pen icon

Barbara Sevenstern

Likeability of 6

No money.

25 MEI 2018

Stel je voor. Je staat te wachten bij de trein en scrolt door je smartphone. Een advertentie popt op, iets met bijzondere vakantieplekken tegen last minute prijzen. Voordat je verder mag, willen ze eerst nog wat van je weten, maar inloggen via Facebook of Instagram behoort ook tot de mogelijkheid. Nu ben je al weken lang nodeloos op zoek naar die éne locatie die wel leuk en betaalbaar is, dus klik je door. Op dat moment tikt er iemand op je schouder. Je schrikt op en kijkt recht in het verweerde gezicht van een onbekende man. Zijn lichaamsgeur vertelt je dat het enige tijd geleden is dat hij een douche heeft gezien. Nog voordat hij iets kan zeggen, schud je je hoofd. 'No money'. De man opent zijn mond en je doet ongewild een stap achteruit. Om je heen werpen mensen begripvolle blikken. ‘Mevrouw?’ Zijn stem klinkt hees, als van een verstokte roker. Weer schud je je hoofd, een verontschuldigende glimlach bevroren op je lippen. Het laatste waar je op zit te wachten, is dat deze man aanstoot neemt aan jouw afwijzing. Je draait je gedecideerd om en richt je blik weer op je scherm, waar inmiddels Mark van TravelSecrets aangeeft de sleutel tot jouw droomvakantie te hebben. ‘Mevrouw.’ De stem achter je klinkt dringender en je bent blij dat net op dat moment de trein komt binnenrijden. Terwijl je je laat meevoeren met de mensenmassa vertel je Mark dat het gaat om een zonvakantie van drie weken in september. En dat je niet van grootschalige campings houdt. Vanuit je ooghoeken zie je hoe de zwerver – met zo’n uiterlijk moet het wel een zwerver zijn – achter je aankomt. ‘Mevrouw!’ Negeren, nog even en je zit veilig in de trein. Op je scherm bedankt Mark je voor je zoekopdracht. Om tot een optimaal advies te komen, wil hij graag weten hoe oud je bent, of dit je enige vakantie van het jaar is en hoeveel alles mag kosten. Snel tik je de gevraagde informatie in. In de coupé weet je een plek bij het raam te bemachtigen. Zo onopvallend mogelijk werp je een blik op het perron opzoek naar de zwerver. Je ziet hem vrijwel direct staan. Hij oogt verslagen, maar zijn blik leeft op als hij jou achter het raam ontwaart. Je kijkt snel weg, maar ziet nog net hoe hij iets in de lucht houdt. Het is een fel groene keycord, met daaraan een sleutelbos. Met een ruk draai je je hoofd terug naar het perron. En terwijl de trein langzaam het station uitrijdt, zie je nog net hoe de man zijn schouders ophaalt en jouw sleutels langzaam in zijn zak verdwijnen.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

lovelike
user_169b48c8937773288aadca2db7a09fed521277a8_avataruser_c906f17f36f8dc4058ee95eb982084104f10df8b_avataruser_9875b1bafbc61e130774c9e599dfd49ffffc8f61_avatar

+1


Views

200+

pen icon

Saskia van Alphen

Likeability of 7

Vrouwenkracht bundelt

25 MEI 2018

‘We gaan dat boek schrijven!’, riepen wij enthousiast -de Wereldwijven, die voor LINDAnieuws.nl schreven- nog geen twee jaar geleden. En verdomd, dat boek kwam! Mei 2017, zag onze verhalenbundel het daglicht bij uitgeverij Grenzenloos. Kleurrijke verhalen van Nederlandse vrouwen uit alle windstreken, van vrolijk tot pijnlijk persoonlijk. Mijn verhaal behoort tot de laatste categorie. Doodeng vond ik het maar ik wist dat ik dít moest opschrijven. Een verschrikkelijk moeilijke keuze, mocht op papier toch voortleven. Het wéér opschrijven voor heel forenzend Nederland knijpt mij opnieuw de keel af, maar ik doe het. Voor haar, voor zovelen als zij: ik heb een abortus gehad. In Amerika, een ontwikkeld Westers land waar de medische voorzieningen hartstikke goed zijn maar het onderwerp zeer beladen. Ik ging voor klachten in de onderbuik naar mijn gynaecoloog. Die maakte een echo en ontdekte een cyste zo groot als een tennisbal. En... een kloppend hartje. Ik slik al jaren trouw de pil, hoe kon dat nou? De gynaecoloog vertelde dat een cyste invloed kan hebben op de betrouwbaarheid van de pil. Hij voegde er aan toe dat het niet ongevaarlijk was als deze cyste bleef groeien. De volgende dagen waren verschrikkelijk zwaar maar ik koos. Ik hád een keuze maar vanaf het moment dat ik mijn onverwachte zwangerschap ontdekte tot aan de dag van de ingreep is een muur van psychologische en emotionele ontkenning geweest van "Great Medisch Amerika". Toen de Wereldwijven brainstormden aan welk goede doel wij de opbrengsten van ons boek wilden schenken, wist ik het direct: SheDecides. De emotionele wervelstorm waar ik in Amerika mee te maken had, was in feite een luxe probleem. Ik had mijn lief én mijn familie in Nederland als steun en toeverlaat. Zoveel vrouwen en meisjes hebben geen keuze omdat alleen al de verantwoord medische kant hen simpelweg ontnomen wordt. Dat kán niet, dat mag niet. Gejankt heb ik toen iedereen unaniem instemde dat de opbrengst van ons boek aan SheDecides overgemaakt moest worden. En vandaag, een jaar na publicatie is het zover en schrijft onze uitgever een check uit met een magisch mooi getal. Voor háár, voor zovelen als zij zodat, She eindelijk Decides. We kijken terug en knipperen nog steeds met de ogen maar we hebben het gewoon gedaan! Ons unieke project op eigen kracht, van omslag tot inhoud. Hoe mooi is dat. Vereende VROUWENkracht bundelt en is getiteld, "Wereldwijven, 27 portretten van grensverleggende Nederlandse vrouwen".

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

likelove
user_7f6b9c0f6c538c8c15376d4ce27d3be79e577c99_avataruser_e6f5e69ae2e090af1ec4330e091726cb62e8f16e_avataruser_bba2512cbd838b46350609768f81d3c4416eb5b7_avatar

+7


Views

600+

pen icon

Marieke Franken

Likeability of 5

De zesjescultuur is onvermijdbaar(deel 1)

24 MEI 2018

Afgelopen week vroeg mijn kapper aan mij hoe ik voor het eindexamen stond, waarop ik antwoordde met “Ja, wel goed, sta niks onvoldoende gewoon zesjes en zevens”. Zijn reactie was “Ohja jij bent van die zesjescultuur generatie” en ik reageerde direct met “Ja, haha”. Tot op de dag van vandaag irriteer ik me aan mijn instemmende reactie. De zesjescultuur wordt omschreven als ‘de instelling of houding om de inspanningen te richten op het behalen van slechts het minimaal benodigde resultaat. In het gebruik van de term ligt telkens een zekere mate van maatschappijkritiek besloten, meest specifiek op het algemeen afwezig zijn van ambitie'. Kortom, als je geen ambitie hebt, ben je niet gemotiveerd, doe je niet je best op school, doe je alleen wat nodig is om nog een voldoende te halen en leer je dus voor een zes. Het feit dat ik zonder pardon meteen met een ja antwoordde komt naar mijn mening doordat overal waar je kijkt of komt de zesjescultuur uitspraak weer naar boven wordt gehaald en daarmee komt ook telkens het gevoel bij mij naar boven dat ik niet goed genoeg ben. Het is vergelijkbaar met een soort brainwash, als jij iemand elke dag lelijk gaat noemen, gaat diegene dat uiteindelijk geloven. Voor mij was mijn eigen reactie dus het punt om er beter over na te gaan denken. Vroeger was het zo als je een toets had met 10 vragen en je had er 6 goed, dan kreeg je het cijfer 6. Veel mensen weten niet dat dit tegenwoordig is veranderd, nu wordt er gekeken (ook op de eindexamens) naar welke score het meest/gemiddeldste voorkomt. Een voorbeeldje: je hebt een klas van 25 leerlingen en een toets met 10 vragen, 19 van de leerlingen hebben 8 vragen goed, de meeste leraren kiezen er dan voor om bij een score van 19 goede antwoorden een 6 te geven. Ik vind dat raar. Enkele jaren geleden had mijn basisschool ook zo een leuke regel, het hoogste punt dat je kan halen voor een dictee is een 8 en het laagste een 4, want anders is het zielig voor andere kinderen. Op een gegeven moment werd mijn moeder opgebeld door de leraar van mijn broer, of ze op school langs wilde komen want elk dictee deed mijn broer iets geks. De leraar vertelde dat mijn broer nooit de laatste twee zinnen of woorden van het dictee op schreef en dat dat jammer was want de 8 woorden of zinnen die hij wel op schreef waren altijd helemaal goed. Toen mijn moeder aan mijn broer vroeg waarom? Zei hij: “ Waarom zou ik die andere twee nog opschrijven als ik toch nooit een 10 krijg”.

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_eccb896abb8af1c7ea593cf0f14c51f172937304_avatar

Views

100+

pen icon

Imka Meuwese

Likeability of 5

Word jij een schatje of een ouwe knorrepot?

24 MEI 2018

In het appartementencomplex waar ik zo’n 5 jaar woon wonen voornamelijk ouderen, ik werd in eerste instantie dan ook geweigerd. Omdat er uiteindelijk “toevallig” 1 appartement over bleef werd er voor mij een uitzondering gemaakt. Zelf vond ik het geen probleem dat ik tussen de ouderen zou zitten, het leek me juist wel relaxed. Oude mensjes zijn immers altijd zo schattig en gemoedelijk en rustig en tevreden en sociaal voelend….toch?? Nou, niet dus! In de tijd dat ik hier nu woon heb ik al diverse dingen meegemaakt die ik van tevoren nooit zou hebben geloofd. Zo moest de politie regelmatig, en vaak in het holst van de nacht, uitrukken omdat mijn bovenbuurtjes, een echtpaar van in de 70 jaar die al meer dan de helft van hun leven samen waren, elkaar het leven zo zuur maakten. Er werd gesmeten met deuren en huisraad en zij schreeuwde daarbij moord en brand, soms zelfs om hulp smekend. Ik heb een keer met mijn hond midden in de nacht buiten gestaan omdat ik bang was dat ze vermoord werd maar de politie was me voor en ik kon weer met een gerust hart mijn bed in. Verder heeft zowat iedereen op mijn galerij al ruzie met elkaar gehad en werkelijk om de meest onbenullige dingen. Telkens moest ik aanhoren wat er nu weer gebeurd of gezegd was: een buurvrouw groette nooit en zou steeds expres de andere kant op gekeken hebben, een ander beschuldigde een buurman ervan altijd met drank op te rijden, terwijl ze nota bene wel steevast met hem en zijn vrouw meereed, weer een ander roddelde werkelijk over alles en iedereen, dan was er nog een getrouwde man die andere vrouwen lastig viel in de lift (wat inderdaad klopte heb ik helaas aan den lijve ondervonden). Kortom: Goede tijden, slechte tijden is er niks bij en menig Nederlander zou aan de buis gekluisterd zitten als hier een soap van werd gemaakt. Het echtpaar wat elkaar het kot uitvocht is inmiddels gescheiden, hij is weggegaan en mevrouw heeft zelfs alweer een nieuwe vriend. Dat kan op die leeftijd blijkbaar ook nog vliegensvlug gaan, geen tijd te verliezen natuurlijk...via Tinder misschien?? ;-) Gelukkig wonen er ook echte schatjes, zoals ik mij alle ouwe mensjes had voorgesteld, en gelukkig behoren mijn rechtstreekse buren tot die categorie. Ik realiseer me ook dat het negatieve gedrag van de knorrepotten deels te maken heeft met eenzaamheid en verveling maar ik heb me alvast heilig voorgenomen later geen ouwe chagrijn te worden. Het is uiteindelijk toch een keuze!

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

like
user_aa7a3899ed5f1a96dddc77a9e7aed4f4e6873a4b_avatar

Views

200+

pen icon

Thirza Tenkink

De jeugd van tegenwoordig toch...

24 MEI 2018

Ik loop zoals altijd als ik naar stage ga over het perron, handen in mijn zakken en een grote koptelefoon op. Het is vroeg, en veel mensen zijn er nog niet. Een oudere vrouw zit te lezen op een bankje en ik zit naast haar. Ik staar voor me uit voor ik doorheb dat ze naar me kijkt. Ik draai me om en zet mijn koptelefoon af. "Hoe doen jullie dat toch? De hele tijd met je hoofd in de wolken lopen?" Vraagt ze, oprecht verbaasd "Ik zou dat niet kunnen." I glimlach vriendelijk, realiserend dat ik ook wel een apart beeld ben met grote koptelefoon, een band T-shirtje dat ik ooit heb gekocht tweede hands, een Guardians of the Galaxy vest aan en een gescheurde spijkerbroek. "Ik loop niet de hele tijd in de wolken." Antwoord ik rustig. Mevrouw kijkt me aan. "Wat doe je dan de hele tijd op dat mobiele apparaat van je?" Vraagt ze verbaasd en ik glimlach. "Af en toe een appje sturen naar mijn ouders als ik later thuis ben, met vrienden in contact blijven en muziek luisteren." Antwoord ik. "Kortom, alles dus?" Antwoord ze, mijn antwoord samenvattend. Met een grijns trek ik een boek uit mijn tas. "Net echt. Ik lees liever een goed boek." Zeg ik met een glimlach voor ik het boek opensla en vrolijk verder lees. "De jeugd van tegenwoordig toch." hoor ik naast me "Je kan er geen pijl meer op trekken."

pen icon
Ben je een goede schrijver?
stuur jouw column in
info iconHoe werkt lezerscolumn?

Views

100+