Likeability of 7

Lezerscolumn: Weer of geen weer

Foto van 'Metro'

12 FEB 2018

Iedere werkdag schrijft een lezer van Metro een column over wat hem of haar bezighoudt. Iedere werkdag schrijft een lezer van Metro een column over wat hem of haar bezighoudt: Emiel Notenboom

Iedereen heeft het wel eens gedaan, met geen uitzondering daar. Klagen over het weer. "Het is wel een beetje frisjes" "wat is het koud buiten" "het zweet loopt langs mijn oksels zo warm heb ik het". We doen het allemaal, stuk voor stuk, klagen over het weer. Gelukkig zijn wij Nederlanders goed in klagen en komt het klagen over het weer dus vaak voor. Iets te vaak? Ik heb werkelijk geen idee. Ik ga hier geen pleidooi houden over waarom wel of waarom niet klagen over het weer goed is. 1 ding weet ik wel, het weer hier in Nederland is zelden goed(nu klaag ik zelf ook). We balen eerder van het weer dan dat we er dankbaar voor zijn.

Nu hoor ik je denken, maar als het regent hoe kunnen we dan dankbaar zijn voor het weer? Ik vraag je niet dankbaar te zijn voor het weer of het nu regent, hagelt, sneeuwt, de zon schijnt of waait. Ik vraag je dankbaar te zijn voor het weer dat het er is. Wat verbeekt die ongemakkelijke stilte met je collega? Over welk onderwerp ga je praten met je buurman? Waar begin je over als je naast iemand zit in de trein, metro, tram of bus? Precies het weer. Maakt niet uit wat het weer is, het zorgt voor gespreksstof. Laten we voor 1 keer niet klagen over het weer, maar dankbaar zijn dat het weer er is. Dat het weer altijd zorgt dat er iets te bespreken valt. Dankjewel zon, regen, sneeuw, hagel of wind voor het er zijn. Goed, snel aan de warme chocolademelk want het is mij veel te koud buiten!


likelollove
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avataruser_a0df4ee0b28f88f318822bff9c9b0b4e4c099851_avataruser_1fce60c58be2e7dd852c66be2bbd7ab56a057329_avatar

+11


Views

0

Lees verder na deze advertentieAdd Arrow
Likeability of 7

Jouw column in de krant en op metronieuws.nl?

Foto van 'Metro'

11 NOV 2017

Op het nieuwe metronieuws.nl werkt het inzenden van een eigen column tijdelijk anders. Stuur jouw column van maximaal 400 woorden in een Word-document naar lezerscolumn@metronieuws.nl. Graag ontvangen wij ook je voor- en achternaam en een profielfoto in jpeg- of png-bestand. Onze redactie controleert jouw column binnen 48 uur en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt € 50,-!

Op de Lezerscolumn channel kun je alle columns terugvinden. Veel lezerscolumns uit het verleden zijn tijdelijk niet beschikbaar maar zullen we snel toevoegen.


likelovedislike
user_35339e946bfe1c2873ff74ec0d5aa5ddd58b4d8a_avataruser_e2a3a35ce788a580d8b1ee10b4aae41f1cae7f5f_avataruser_33814f4bcd8e324c4bb6d4298287b7b43aeda0f5_avatar

+51


Views

0

Likeability of 5

Lezerscolumn:En zo is het!

Foto van 'Metro'

22 FEB 2018

Iedere werkdag schrijft een lezer van Metro een column over wat hem of haar bezighoudt: Chris Folgers

Ik ben de typische man alleen.
De midden 30-er, voelt zich een millennial maar wordt ff te vaak met met meneer aangesproken...door de millennials.
Gelukkig gescheiden maar helaas lever je dan wel in op de tijd met je kinderen natuurlijk.

Het type: "let niet op de rommel, dat doe ik namelijk ook niet'
Gelukkig heb ik werkkleding, anders had ik elke dag hetzelfde aan gehad.

'Makkelijk' is een understatement, het woord alleen al bijvoorbeeld is al veel te lang om dat ff 'makkelijk' op te schrijven.

Je hebt werkpaarden en sierpaarden, ik ben een lui paard :)
Genoeg vrije tijd heb ik als man alleen, echter wordt je natuurlijk bijna leterlijk uitgekleed elke maand, dus niet genoeg geld om deze tijd op interressantere manieren in te vullen dan mn dagelijkse bezigheid:.....niet veel.

Gelukkig hoef ik daarintegen ook niet naar de luizenmoeder te kijken of goede tijden slechte tijden dus het kan erger.
Oftewel zonder geld. op de bank naast je vrouw, rtl boulevard kijken. Nee, dan ga ik toch liever heel oppervlakkig schurken swipen op tinder of badoo voor een beetje echte 'liefde' (want we betalen natuurlijk helemaal nergens voor)

We neuken te weinig....maar nog altijd meer dan de relatie mensen.

Oftewel, voor al die mannen alleen, die hard werken maar geen kut overhouden, Die 'leuk' werk hebben maar liever morgen vrij zijn, Ook vandaag weer een fijne werkdag gewenst Heren. (en de dames natuurlijk ook)

Fuck it ;)


likedislike
user_7679eedcc8a45e4c77750552c4b7f0c58d0a0022_avataruser_cd23ec24d8b77e5bb0bb53e4e1ca29328f3dcfd3_avatar

Views

0

Lees verder na deze advertentieAdd Arrow

Matthijs van Nieuwkerk: De Wereld dramt door

Foto van 'Metro'

22 FEB 2018

Iedere werkdag schrijft een lezer van Metro een column over wat hem of haar bezighoudt: Han Maas

Matthijs van Nieuwkerk gaat het rustiger aan doen. Hij gaat in de nabije toekomst minder vaak DWDD presenteren.  Het seizoen wordt ingekort en hij gaat andere ideeën ontwikkelingen.

Gisteravond was dan zeker het begin van zijn eindschot. Waar hij anders de leider van het gesprek is, viel hij keihard cabaretier Dolf Jansen aan. Iets met of over humor? Nee. Dolf werd aangevallen omdat hij ondanks de seksfeesten van Oxfam Novib met minderjarige prostituees toch ambassadeur van deze organisatie blijft. Ik wist niet dat Dolf deze functie heeft. Maar het verbaast mij niets, omdat veel BN’ers ambassadeur zijn van een liefdadige instelling. Regelmatig zie ik reportages van en over BN’ers die in arme landen zich het lot van vooral kinderen aantrekken. Terecht! Je kunt je natuurlijk afvragen of reis- en verblijfkosten niet beter besteed kunnen worden aan die kinderen. En dat sommigen wellicht aan personal branding doen.

‘Bekende Nederlander’ is een verkeerd gekozen begrip: ik ken ze niet en zij mij evenmin. Ik heb slechts een indruk van wat iemand doet en hoe iemand op tv overkomt. Of ik Matthijs goed vind presenteren en of Dolf komisch is. Meningsvorming dus.

Zo ben ik van mening dat Dolf de beste bedoelingen heeft binnen Oxfam Novib. En hij niet verantwoordelijk kan worden gehouden voor misstanden. Maar keer op keer beweert Matthijs dat Dolf moet uitzoeken hoe het nu gesteld is met de hele organisatie van Oxfam. En hij beweert dat Dolf moet stoppen als ambassadeur. Even vaak legt Dolf uit dat Oxfam heel goede dingen doet en dat het niet aan hem is om de misstanden uit te zoeken. ‘Het moment om te stoppen kan natuurlijk altijd komen,’ aldus Dolf.

Om zijn gelijk te halen dramt Matthijs op onbeschofte wijze door. Laat Dolf niet uitpraten en zegt: ‘Dat heb je net gezegd.’ Als Dolf nogmaals wil antwoorden wordt hem de mond gesnoerd door de nationale Máxima-fan, Jan Mulder. ‘Laat Jan uitpraten,’ onderbreekt Matthijs Dolf.

Jan vindt dat Dolf zeker moet weten dat niemand van de Nederlandse tak van Oxfam van de misstanden wist: ‘Dat moet je weten, anders moet je je terugtrekken.’

‘Gelul Jan,’ zegt Dolf. En terecht. Als je zou zeggen dat Jan zeker moet weten dat Máxima niets wist van dat vreselijke Argentijnse regime, en hij zich anders terug zou moeten trekken als fan, is dat hetzelfde gelul.

Een manke vergelijking? Ach, het is maar meningsvorming.


Views

0

Lezerscolumn: Guilty pleasure op donderdagavond

Foto van 'Metro'

22 FEB 2018

Iedere werkdag schrijft een lezer van Metro een column over wat hem of haar bezighoudt: Rachelle Meiresonne

Eigenlijk kan ik het niet aan zien, maar toch zit ik elke week op de bank met een bak popcorn om te genieten van mijn ultieme guilty pleasure: Temptation Island. Een RTL5-programma waarin vier koppels moeten ‘proberen’ om niet vreemd te gaan terwijl ze vijftien dagen lang worden verleid door acht verleiders of verleidsters. En dan heb ik het luxe resort, het lekkere weer en de gratis alcohol nog buiten beschouwing gelaten. Alle acties worden vastgelegd op camera en om de paar dagen krijgen de deelnemers beelden te zien van wat hun partner uitvreet met anderen. Kortom, drama en gejank. Vervolgens komen de wraakacties en uiteindelijk duikt iedereen met elkaar in bed. Wat een fraai programma.

Het is donderdagavond half negen. De begintune van Temptation Island klinkt door de woonkamer. Samen met mijn vriendinnen speculeer ik over ‘belangrijke’ vragen: Wie zullen er vreemd gaan? Welke koppels houden uiteindelijk stand? Voor welke verleider zou jij uiteindelijk zwichten? Zou jij zelf meedoen aan Temptation Island? Zou jouw vriend de verleiding kunnen weerstaan?

We schreeuwen en gillen en voorzien het programma van ‘passend’ commentaar. Eigenlijk weten we allemaal dat het fout gaat, maar toch blijven we kijken. Tuurlijk leven we mee met het meisje dat voor de vijfhonderdste keer moet huilen omdat de oor van haar vriend gelikt wordt door een verleidster, maar uiteindelijk is het programma puur leedvermaak.

Reclame. Ik ren naar de magnetron om extra popcorn te maken, want de eerste bak was na twintig minuten al op. Bij drama hoort nu eenmaal popcorn. Wanneer ik weer terug op de bank zit, snijd ik een gevoelig onderwerp aan: zou het programma in scene gezet zijn? Misschien… Maar wat maakt het uit? Bijna 600 duizend kijkers genieten desondanks wekelijks van het programma. Daarnaast denk ik dat er altijd wel koppels gek genoeg zijn om aan het programma mee te doen.

De tekst ‘volgende week in Temptation Island…’ verschijnt in beeld, gevolgd door voorstukjes die zó spannend zijn dat we twijfelen om nog een aflevering te kijken, illegaal. Wat een drama, heerlijk! We besluiten uiteindelijk om het bij één aflevering te laten voor vandaag. We kletsen nog de hele avond door over het programma, maar besluiten unaniem dat we zelf nooit aan Temptation Island zouden meedoen.


Views

0

Likeability of 7

Lezerscolumn: Sleepliften en bratwurst

Foto van 'Metro'

22 FEB 2018

Iedere werkdag schrijft een lezer van Metro een column over wat hem of haar bezighoudt: Sanne de Ruijter

Skisokken en thermo onderbroeken zijn niet aan te slepen.
De mensen om me heen worden onrustig en zijn druk bezig met de voorbereidingen voor hun geplande wintersportvakantie.
In de lente zie je de mensen met harken en schoffels in de tuin, in de winter zie je mannen stuntelen met winterbanden en dakdragers.
Ik wens al deze mensen ontzettend veel plezier, succes in de files en sterkte met hun spierpijn.
Want reken maar dat je dat krijgt! SPIERPIJN!!
Jaloezie omdat ik niet ga? Absoluut niet! De omgeving is prachtig. Alsof je in een kerstkaart bent gekropen. Alleen jammer dat alles in het teken staat van skiën of snowboarden.
Je kunt er uiteraard voor kiezen om dat niet te doen, maar zeg nou zelf… het heet niet voor niets ‘winterSPORTvakantie’.
Voor mij gaan die woorden gewoon niet zo goed samen, sporten en vakantie. Maar ik ben me er redelijk van bewust dat ik bij de minderheid hoor. De meeste kennissen en vrienden kunnen niet wachten om de eerste sleeplift naar boven te nemen en een ‘heerlijk’ verse piste op te zoeken om vervolgens met soepele bewegingen die berg af te dalen.
Voor mij is het sjouwen met ski’s en de worsteling om een sleeplift te nemen op zich al een gouden medaille waard, laat staan soepel en zigzaggend naar beneden komen zonder direct met de eerste gipsvlucht weer naar huis te moeten.
Teveel gedoe in een week, teveel angst en te weinig vakantie!
Zou die angst er niet zijn, omdat ik gewoonweg een natuurtalent blijk te zijn, dan zou ik misschien wel emigreren naar Oostenrijk om elke avond rozig mijn bed in te duiken na het nuttigen van een heerlijke apfelstrudel met een beker warme chocolademelk met slagroom.

De term après- ski begrijp ik juist weer super goed! Als je elke middag het weer hebt gepresteerd om levend beneden te komen dan moet dat gewoonweg gevierd worden met veel bier en vreugdevolle liedjes.

‘Lieve wintersporters, ik hoop op veel zon, verse sneeuw, overheerlijke bratwursten en vooral veel gezelligheid!’

Wie weet ga ik die intense liefde voor wintersport ooit ook voelen, maar vooralsnog ben ik blij met het dragen van mijn thermo onderbroek op de versafdeling in de supermarkt en functioneert mijn dakkoffer deze zomer ook prima als opslag voor zomerjurkjes, luchtbedden en badlakens!


likelovelol
user_0c27b633ef730ec01591fa593f49a24719d41970_avataruser_0213c0cb251bd832b618d74ad9d38a40c109b88f_avataruser_006b56ae9bf3c8db16c771d6d442ecefd5af4dd4_avatar

+6


Views

0

Lees verder na deze advertentieAdd Arrow
Likeability of 6

Lezerscolumn: Fuck powervrouwen

Foto van 'Metro'

21 FEB 2018

Iedere werkdag schrijft een lezer van Metro een column over wat hem of haar bezighoudt. Iedere werkdag schrijft een lezer van Metro een column over wat hem of haar bezighoudt: Sophie Klein

Twee bedrijven tegelijk runnen. Laten zien dat je succesvol bent. Op ieder gebied moeten scoren. Alles gaat altijd goed, je ziet er waanzinnig uit en er is nooit iets mis. Een powervrouw zou je zeggen. Een beetje ongeloofwaardig vind je niet?!

79% van de vrouwen de lat voor zichzelf te hoog. En dit komt overeen dat 66% van de vrouwen vindt dat er te veel van hen wordt verwacht.  Maar deze ‘powervrouwen hype’ is toch onmenselijk vind je niet? Er ontstaat bijna altijd een wedstrijd tussen vrouwen, de een moet altijd beter zijn dan de ander, maar waarom nou? Je kan toch beter van elkaars kwaliteiten leren en profiteren. Wij vrouwen verwachten te veel van elkaar en van onszelf dus dit moet veranderen!

“Maar deze ‘powervrouwen hype’ is toch onmenselijk vind je niet?”

Maar waarom moet je per se succesvol zijn om erbij te horen? Je bent toch net zo goed als je minder ‘succesvol’ bent dan die vrouw met twee ondernemingen. Bijvoorbeeld die juf die voor een volle klas staat is succesvol, de verpleegster die een man helpt met hem uit bed te krijgen is succesvol en ook die vrouw die iedere dag achter haar bureau zit en keihard aan het werk is, is succesvol.

“Je bent toch net zo goed als je minder ‘succesvol’ bent dan die vrouw met twee ondernemingen.”

Iedere vrouw mag ondernemen, succesvol zijn en ambities met elkaar delen. Maar laten we nu afstemmen dat we niet meer gaan lopen bitchen tegen elkaar dat de een beter is dan de ander. Powervrouwen bestaan niet, iedere vrouw verdient het om er te zijn.


love
user_c5a6d0797351be5c10ed10f1e5e766a26e2dec2a_avataruser_83b62368c9dda4ef7c10c409b9721930d336d07a_avatar

Views

0

Lezerscolumn: Soms een haatdragende relatie met NS

Foto van 'Metro'

21 FEB 2018

Iedere werkdag schrijft een lezer van Metro een column over wat hem of haar bezighoudt. Iedere werkdag schrijft een lezer van Metro een column over wat hem of haar bezighoudt: Dianca van Rooij

Een relatie hebben met de NS heeft aandacht en geduld nodig anders loopt het soms gierend uit de klauwen. Beiden mis ik soms als de NS het mij erg moeilijk maakt.

Ik ben nachtblind en ben in de winter behoorlijk afhankelijk van de NS omdat ik mijn autootje vaak thuis moet laten staan. Bijvoorbeeld met mijn werk. Als ik om 9.00 uur in Utrecht wil zijn moet ik om 6.45 uur de deur uit. De reis duurt zo'n 1 3/4e uur, lopend naar het station en van daar uit lopend naar mijn werk. Maar het komt erg vaak voor dat ik vertraging heb, dus calculeer ik de broodnodige extra reistijd in.

Als de NS geen kuren heeft kan ik het reizen echt wel waarderen. Ik prijs mijzelf gelukkig in de ochtend als ik de rit zittend door kan brengen.

Het komt helaas vaak voor dat de NS wel kuren heeft. In de wintertijd zijn haar kuren nog grilliger. Het wachten is niet eens het ergste. Maar de kou maakt het verschrikkelijk.

Vandaag, op het station, naar huis, hoor ik dat mijn sprinter niet stopt door vertraging. Ik zie hem voorbij rijden en ik voel mij bozig worden. Ik moet een extra half uur wachten op een tochtig koud stationnetje. Bibberend onderga ik het.

Langer dan een half uur vertraging betekent dat je geld terug kan vragen. Maar dat kan pas 24 uur na die vertraging. Wedden dat ik het dan weer vergeet.

Maar eindelijk, na een half uur, kan ik de sprinter in, ik koester mij in de redelijke warmte van de trein. Nauwelijks opgewarmd loop ik in een rap tempo naar huis, hunkerend naar mijn warme huisje en avondeten.

Ik hou van mijn werk, ondanks dat ik lang moet reizen. Maar de omstandigheden van de NS maakt mij moedeloos. Ik kom geïrriteerd aan op mijn werk en de terugreis haalt alle laatste energie uit mij. Ik ben kapot.

Ik zou al zo blij zijn met windschermen op de perrons, met meer tijdige aangepaste informatie, met meer zekerheid op een zitplekje in de trein en een snellere manier om je vertraging in te dienen.

Maar helaas. Ik zie huiverend komende week tegemoet want het schijnt nog veel kouder te worden.

Nog even en dan is het vroeg licht buiten en dan kan ik weer met mijn autootje.


Views

0