Lezerscolumn

pen icon

Els Dijkema

Likeability of 5

Sterke wens

10 JAN 2018

Wat is er mooier dan het jaar op schrift voor de lezer te beginnen met mooie wensen, beste wensen, beterschapswensen. Nou ja... Wensen dus. In Groningen zeggen ze dan: Veul hail en zegen! Dat zijn gelukswensen vol hoop voor de toekomst...

Die gistermiddag de bodem ingeslagen werd omdat het begon te rommelen

Terwijl het bevingverdriet uit Zeerijp goed bleek voor - tot nu toe - 316 schademeldingen, ontplofte daarna met een enorme natriling social media. Dat was zelfs te voelen tot in den Haag. Dat ligt 259,6 kilometer verwijderd van het episch centrum - mits je de a6 neemt. Via de Veluwe duurt het langer - en alle ogen zijn gericht op de mensen die het gaan opnemen voor de Groningers met duidelijke uitspraken, kamervragen en ulimata. Toch?

Zelf heb ik in al die jaren geen enkele van de bevingen gevoeld. Dat ligt aan mij. Niet aan de beving! En mocht het klinken alsof ik vind dat ik een attractie miste, ligt het aan u. Waarmee ik wil zeggen dat ik geen goede graadmeter ben. "Wat ik niet voel, bestaat niet" gaat niet op in dit geval. Maar ik ben dan ook geen aandeelhouder van het bedrijf dat zo exact de verleden tijd van het zogenaamde sterke, of wel, onregelmatige werkwoord 'nemen'  in het vaandel heeft staan. Bij zulke grammaticaconstructies gaat het om vervoegingen waarin de klinker steeds verandert als je het in een andere tijd zet maar de betekenis blijft hetzelfde. Het lijkt wel alsof dat woord op die manier met alle winden mee waait. Kijk maar: Nemen... Nam.... Genomen! Precies zoals de Groningers zich voelen. Machteloos halen ze de schouders op. Nieuwe scheur. C-schade heet dat vaak. Dat klinkt hetzelfde als: "Wat wij niet herkennen, bestaat niet" Ligt aan het huis. Nooit aan het bedrijf dat gas wint. Uitmuntend gevonden escape-clausule.

"Papa, kan ons huis instorten?
Weet ik niet lieverd, ga maar lekker slapen...
Dat doen de mensen van het gas ook."

Wat is 'winnen' eigenlijk voor werkwoord?
Of 'wensen'?
En betekenen die twee hetzelfde of...?
Nee hè, dacht ik al.


like
user_abc592f406d0c7353386ae79efb962752a4a455e_avatar

Views

0

pen icon

Fatima Benhaddou

Likeability of 7

Flexwerk newbie

27 MAA 2018

Ik heb bijna spijt dat ik mijn stille slaapkamer heb verruild voor een rumoerige koffiebar. Ik stap naar binnen op een zeer ongunstig tijdstip: lunchtijd. Binnen raak ik overspoeld door een zee van laptops en luide meetings. Ik worstel mezelf langs drukbezette stoelen opzoek naar een lege plek. Mijn enige optie lijkt een krappe community tafel overladen met freelancers en studenten. Met een zucht prop ik mezelf ertussen, zet mijn laptop aan en begin te tikken.

De drukke koffietent is al snel interessanter dan mijn Word document. Mijn ogen glijden van mijn beeldscherm naar mijn buren. Een architect student tekent nauwkeurige 3D-modellen en een middelbare scholier is hard aan het ‘studeren’ op Netflix. Een net geklede man tegenover mij voert een driftig telefoongesprek en haalt zijn hand door zijn haar. Waar zou dat over gaan? Ik schud mijn hoofd en breng mezelf weer down-to-earth. Focus!

Net wanneer ik de perfecte flow bereik krijg ik de drang om naar het toilet te gaan. Wat nu? Mijn spullen zomaar achterlaten? Ik gluur wantrouwend naar mijn buren en probeer potentiele dieven eruit te pikken. De architect student voelt zich bekeken, want zijn bruine ogen ontmoeten de mijne. Ik besluit mijn vertrouwen in de mensheid te herstellen en glimlachend vraag ik: ‘Kun je even op mijn spullen letten terwijl ik naar het toilet ga?’ Hij knikt en richt zich weer op zijn 3D tekening. Zo snel als Usain Bolt hol ik naar het toilet. Het lukte om binnen twee minuten weer terug te zijn. Opgelucht zie ik dat mijn laptop en tas nog op tafel liggen, maar tot mijn verbazing is de student weggelopen. Vaarwel vertrouwen.

Het is 3 uur - middagdip – dus tijd voor koffie! Ik bestel prijzige koffie die tot mijn teleurstelling waterig smaakt. Terwijl ik sip aan mijn flauwe koffie open ik een nieuw tabblad op mijn laptop en krijg de volgende melding: ‘Het duurde te lang om verbinding te maken met de pagina. Uw internetverbinding is mogelijk te langzaam.’ Ik begin mijn paarse slaapkamermuur, piepende bureaustoel en huisgemaakte koffie bijna te missen.

Voordat ik vertrek schrijf ik een checklist voor mijn volgende flexwerk avontuur: voldoende stopcontacten - goede koffie - snelle wifi - comfortabele zitplaats -  buiten lunchtijd om - geen afleidingen - een maatje om op mijn spullen te letten en… oké misschien dat ik toch maar thuisblijf de volgende keer.

LEES OOK


lovelike
user_faa1fe8f076d1d9c1d2628eac140dd685a842915_avataruser_6eb8fd0176f84b1744ef35e0c8bd4a870cbef08b_avataruser_4ae16f7ecc03e2e52e89579cdc1b71aa66a0b346_avatar

+11


Views

0

pen icon

Metro

On Fire

Jouw column in de krant en op metronieuws.nl?

11 NOV 2017

Op het nieuwe metronieuws.nl werkt het inzenden van een eigen column tijdelijk anders. Stuur jouw column van maximaal 400 woorden in een Word-document naar lezerscolumn@metronieuws.nl. Graag ontvangen wij ook je voor- en achternaam en een profielfoto in jpeg- of png-bestand. Onze redactie controleert jouw column binnen 48 uur en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt € 50,-!

Op de Lezerscolumn channel kun je alle columns terugvinden. Veel lezerscolumns uit het verleden zijn tijdelijk niet beschikbaar maar zullen we snel toevoegen.


likelovedislike
user_5e39b63b896b10eff4b85c4a53ecd2b2ba1dbb75_avataruser_0caef4979ff83c0a77d452c805458c465aad3ec2_avataruser_688b31ba83eafc34352954534411dab5dbdde73f_avatar

+94


Views

0

pen icon

Mattanja Gerritsen

Likeability of 7

(Al)weer

VANDAAG, 08:49

Het weer. Als wij Nederlanders ergens flink over kunnen zeuren, dan is het wel over het weer. Tijdens een uitzonderlijk tropische week in April werden de benen vlug ontdaan van het maandenlange opgespaarde wintervachtje en de oh zo herkenbare melkflessen kwamen weer tevoorschijn. Er werd weer massaal zonnebrand met factor 50 ingeslagen want, je zou maar verbranden met deze 22 graden die het kwik aangeeft. Terrassen maken overuren en de ijswinkels besluiten voor de verandering maar eens het seizoen te vervroegen. Op straat, chagrijnige pubers met veel te korte rokjes, naast beledigde moeders, wiens advies over roklengtes regelrecht in de wind geslagen wordt. Oftewel, het Nederlandse zomerplaatje is weer compleet. Maar, net op het moment dat de bomen in bloesem ontknoppen en ik een zoveelste hopeloze poging doe tot een kleurtje te kweken in de zinderende “hitte” slaat het weer plotseling om.

We slaan een seizoen over en belanden weer in de herfst. De winterjassen die zojuist zorgvuldig en met blijdschap waren opgeborgen, worden weer uit de mottenballen gehaald . Grijze wolken pakken samen en laten een heerlijke, miezerige regen vallen onze dorstige akkers. Schaterlachen en zonnebrillen maken plaats voor opgetrokken schouders en gezichten die staan op onweer. En terwijl ik rillend in mijn veel te dunne tussenjas (deze doet zijn naam duidelijk geen eer aan)door de grijs getrokken stad loop, denk ik aan de snel naderende koningsdag en de toch wel enigszins negatieve weersvoorspellingen. De kans is aanwezig dat de Nederlandse vlaggen van ons gezicht regenen, optochten worden overvallen door grote plensbuien en de vrijmarkten zo ongeveer richting de Noordzee gaan drijven.

Maar, wij Hollanders zijn niet van suiker en laten zo’n mooie feestdag niet zomaar in het water vallen. De koning krijgt een paraplu, regenjassen worden aangetrokken en kleedjes zo goed en kwaad als het kan, afgedekt. Naar huis? Nee, niet voordat je van al dat oude kinderspeelgoed en die versleten doktersromannetjes af bent. Je kunt zeggen wat je wil over ons Nederlanders, maar wij laten ons humeur zeker niet verpesten door een hoosbui of door Siberische temperaturen. We hebben dan wel niet het beste klimaat, maar we zijn toch een erg gelukkig kikkerlandje: we staan immers wederom op de zesde plek van het World Happiness Report. Dus, haal je (oranje) regenlaarzen maar tevoorschijn en verzamel alle troep die je ook maar enigszins kunt opleuken en doorverkopen en voilà: je bent klaar voor Koningsdag. En onthoudt: na regen, komt zonneschijn.


likelove
user_4df9a64d790d17ec9b0f3645f0176c89aa1f5c32_avataruser_006b65201e3b54a425c6933b51bcdc466232081e_avataruser_b25cc203fa069c78fab515551cd0f3ae60297ffd_avatar

+7


Views

0

pen icon

Monique Louis

Likeability of 6

Tovergoedje

GISTEREN

Glassex, ik ben er dol op. Geef me een keukenrol en een fles met het blauwe schoonmaakspul en ik voel me in mijn element. Wat zeg ik, ik raak in vervoering.

Eerst had ik dit zelf nog niet in de gaten. Totdat zoon opkeek van zijn IPad en zei: mama, loop je nou alweer rond met je spuit? Alles! nee niet alles, maar veel, krijgt een behandeling met het tovergoedje. Vooral glas.

Maar ook wc-brillen, vlekken op het laminaat, fotolijstjes, lampen, vensterbanken, trapleuningen, deurknoppen, buitenkant van de oven, binnenkant van de oven (sommige delen), koffiezetapparaat (bovenop). Als ik haast heb veeg ik zelfs vlokken stof weg van de houten planken in mijn open kast, met een stuk keukenrol en een beetje spul uit mijn spuit. Hiervan klopt mijn hart sneller (spannende sex) want ik ben gewaarschuwd: niet geschikt voor andere materialen dan glas. Ik kwam er lange tijd mee weg.

Onlangs viel het me ineens op, het spul laat een blauwe waas achter op materialen waar de sex niet voor is bedoeld. De glanzend chromen scharnieren van de toiletbril, de houten omlijsting van onze glazen salontafel (slik). Mijn moeder had me gewaarschuwd ‘pak toch gewoon een emmer met sop en een spons.’ Zoals met iedere verslaving wilde ik er niet van weten. Ik ontkende glashard. En ging keihard door.

Soppen. Doe ik, soms dan, maar lijkt teveel op Echt Schoonmaken. Met mijn fles in de hand, kan ik terloops vegen, snel, alsof het weinig voorstelt. Met resultaat. Maar nu dan die opvallend blauwe gloed. Blauw, bijna mijn lievelingskleur.

Wil degene die dit spul op de markt brengt een kleurloze versie overwegen? Zolang deze schone taak op mijn schouders rust, en ik er (nog steeds niet) iemand voor inhuur, zoals het gros van mijn vriendinnen, kan ik niet zonder. De naam mag blijven.


lol
user_ba9fbcb633be4a44b2c6942c720221dafaea4398_avataruser_8cdbce5db9dd2b10b48ff662799b6c9825cac619_avatar

Views

0

pen icon

Mike Bodde

Likeability of 6

Demonstratie 4 mei

GISTEREN

Er zijn mensen die op 4 mei hun kameraden en of een familielid herdenken en het is dan toch ronduit belachelijk dat een groepje dit moment wil verstoren. Je gaat toch ook niet een begrafenis verstoren om wat voor reden dan ook.

En waarom zouden ze dit dan willen doen? Nou op Facebook hebben ze een bericht geplaatst met de mededeling dit te gaan doen omdat er tijdens de doden herdenking niet alleen burgerslachtoffers herdacht worden maar ook soldaten herdacht worden die tijdens en na de tweede wereld oorlog zijn gestorven, dus ook de soldaten die deelnamen aan de politionele acties in Indonesië.
Maar als we het zo gaan bekijken dan kan ik ook nog wel wat dingen bedenken. Want tijdens de herdenking herdenken we ALLE slachtoffers die tijdens en na de tweede wereldoorlog zijn gestorven.

In feiten herdenken we dan ook de Duitse soldaten die de fiets van je opa gestolen hebben, en vergeet natuurlijk de rest van de afschuwelijk dingen die ze gedaan hebben niet.
Maar deden ze dat omdat ze dat leuk vinden? Ja sommige misschien wel, maar de meeste deden wat ze moesten doen of ze wilden of niet. Maar ook die soldaten waren mensen met Familie en vrienden.

Ik denk dat het vooral belangrijk is dat ieder mens herdacht wordt ongeacht wat diegene in of tijdens een oorlog heeft gedaan. Iedere burger heeft ook zijn eigen redenen om tijdens de nationale herdenking iemand te herdenken of dat nu slachtoffers uit een oorlog zijn of iemand die om andere omstandigheden overleden is.

Ik zou het dan ook erg vinden dat op het moment dat een moeder haar zoon die tijdens een missie omgekomen is herdenkt. Een groepje mensen de boel verstoren, om hun punt te maken. Iedereen in Nederland heeft het recht om te protesteren, maar doe dit op een nette manier zonder andere verdriet te doen.


likelove
user_f85736dbc2f17ec5754e130abd1360939d4bc364_avataruser_d8b64ff23d48e15597651e52fe74e4f53ba7b855_avataruser_8c676d82091697b1e64218dde747010b1d2ef859_avatar

+1


Views

0

pen icon

Amber

Likeability of 6

Dildoboetiek

GISTEREN

Ik ben op zoek naar een nieuwe baan. Dus pluis ik dagelijks ik alle bestaande vacaturesites uit. Schrijf ik de zoveelste sollicitatiebrief naar het zoveelste hippe communicatiebureau. Voorzien van een majestueus curriculum vitae waarin mijn kwaliteiten en vaardigheden slechts een héél klein beetje aangedikt zijn. Echt, een ietsepietsje maar.

Want het werk dat ik momenteel doe, is maar voor tijdelijk. Althans, dat hoop ik. Ik werk namelijk in een speelgoedwinkel voor volwassenen. Een erotiekwinkel. Een dildoboetiek.
In het begin leek dat heel leuk. Toen ik nog niet eerder in een sekswinkel had gewerkt. Toen ik nog in de waan was dat de klandizie van zo'n zaak voornamelijk bestond uit deugdzame huisvrouwen op zoek naar een vibrerend verzetje.

En die zijn er ook. Maar ze zijn in de minderheid. In de winkel waar ik werk, komen voornamelijk mannen. Mannen die zonder enige vorm van gene vragen om dingen als prostaatstimulators, kunstvagina's en cockringen. In het begin was dat nog grappig. Genoot ik er vooral van dat ik het meest edgy verhaal te vertellen had op die saaie verjaardag. Maar op een gegeven moment is het nieuwtje er een beetje af, en ben je aan het eind van de dag toch gewoon het meisje dat buttplugs verkoopt.

En noem mij pretentieus, maar dat is niet hoe ik tot mijn 67e bekend wil staan. Ik wil een baan waarin ik uitgedaagd word, nieuwe dingen kan leren. Natuurlijk doe ik dat nu ook wel. Zo kan ik geblinddoekt nog onderscheiden welk glijmiddel op waterbasis is gemaakt en welk op basis van siliconen. Maar het is zo weinig bevredigend allemaal.

Dus ben ik op jacht naar openstaande vacatures. Tussen de cockringen door ben ik ook nog freelance tekstschrijver, dus sta ik nooit met mijn mond vol tanden wanneer me tijdens een sollicitatiegesprek gevraagd wordt wat ik op dit moment doe. Want hoe vertel je de recruiter van een flitsend marketingbureau dat je in een sekswinkel werkt? Ik zou het natuurlijk kunnen sugarcoaten. Kunnen zeggen dat ik betrokken ben bij een baanbrekend project op het gebied van erotische innovaties, of zoiets. Maar ik vrees toch dat het 'm niet wordt.

Tot ik ergens anders een nieuw, fris arbeidscontract mag ondertekenen blijf ik dus nog wel even in de dildoboetiek werken. En verkoop ik de zoveelste opblaaspop aan een man van middelbare leeftijd. "Een goede keus, meneer," zeg ik op samenzweerderige toon. "Deze pop knippert namelijk met haar ogen zodra je haar neerlegt."
De man kijkt me verwonderd aan. "O ja? Dat is wel heel bijzonder."
Ik knik. "Ja," zeg ik opgewekt, "het is de nieuwste baanbrekende innovatie op erotisch gebied."


lollikelove
user_d07ebb3b9a4cc1cdac120f93df0eed3294d438b3_avataruser_887b2f4ca6628ff0461160a5c8170cde7c853281_avataruser_120e19bcfcd483b5ff45b4a7e863041e93a245f2_avatar

+1


Views

0

pen icon

Brigitte Kristel

Likeability of 5

Geboren in een verkeerd lichaam

GISTEREN

In 1962 werd ik geboren in Amsterdam. Ik groeide daar ook op. Weliswaar in de tuinsteden, dus misschien kwam het daardoor dat ik me nooit helemaal een Amsterdammer voelde, zo verklaarde ik dat voor mezelf. Ik was stil, sprak al helemaal niet plat, en was heel verlegen. Als kind was ik een buitenbeentje en dat werd erger toen ik in de puberteit kwam. Als ik met vriendinnen uitging, zeiden mensen altijd: 'Jij komt vast niet uit Amsterdam, he?' Dat vond ik toen niet leuk om te horen, want ik wilde niet anders zijn, ik wilde erbij horen, maar ik begreep het wel een beetje en voelde zelf ook dat er iets niet klopte. Ik had het hart niet op de tong, was niet stoer, had niks met Ajax en vond Amsterdammers vaak ook een tikje verwend, maar dat zei ik nooit hardop natuurlijk.

Vorig jaar zomer viel bij mij het kwartje. Ziek was ik toen Feijenoord de voorlaatste wedstrijd verloor waarin ze kampioen konden worden. Ik was op een verjaardag van mijn Amsterdamse familie en die kwamen juist niet meer bij van het lachen. Harteloos, vond ik dat en het ergerde me ook een beetje.

De hele volgende week bleef ik nerveus. De kampioenswedstrijd een week later durfde ik bijna niet te kijken. Ik zette de tv hard aan en ging zelf buiten zitten. Zodra ik gejuich hoorde, rende ik naar binnen. O, wat was ik gelukkig toen ze de titel pakten! De tranen stonden me in de ogen. Het liefst was ik direct naar de Coolsingel afgereisd. Op dat moment wist ik: ik ben geboren in een verkeerd lichaam. Ik heb het toen alleen aan mijn dochter durven vertellen en zij pakte het gelukkig goed op. Ze zei dat het haar niet echt verbaasde, ze had het zien aankomen. Langzamerhand ben ik aan het idee gaan wennen. Toen Feijenoord afgelopen zondag de beker pakte, kreeg ik weer precies hetzelfde gevoel als vorig jaar en wist ik het honderd procent zeker: ik ben een Amsterdammer, maar diep vanbinnen ben ik een Rotterdammer. En nu mag iedereen het weten.


like
user_13b37b97126e9d666259bb6066ad804adbc4aba7_avatar

Views

0