Likeability of 5

Smurfpiet of toch zwarte piet

Foto van 'Metro'

Geschreven door: Ditte van Hoorn

`Mam is het zwarte piet of gewoon piet?` vraagt een jongetje aan zijn moeder. Ze weet geen antwoord omdat ze niet wil discrimineren, maar het is al jaren gewoon `zwarte piet`. Vele mensen voelen zich gediscrimineerd als mensen zwarte piet zeggen, vanwege hun huidkleur. Ik snap dat mensen het niet fijn vinden om gediscrimineerd te worden, maar het sinterklaasfeest bestaat al jaren en heeft de bedoeling om kinderen een leuke tijd te bezorgen. Niemand had de intentie om iemand te discrimineren tijdens het ontstaan van dit feest.

Elk jaar worden de pieten gekker en gekker. Ik ben zelf nu zestien jaar en ben gewend dat de pieten gewoon zwart zijn (zoals het hoort). Als ik dan in het nieuws een oranje-, witte- of een stroopwafelpiet voorbij zie komen, sta ik er toch wel even gek naar te kijken. Sinterklaas en zwarte piet hoort het te zijn. Niet sinterklaas en piet, dat klinkt gewoon raar. Het zijn voornamelijk buitenlanders die zich beledigd voelen omdat zij vaak getint zijn. Maar als ze het dan zo vervelend vinden, waarom blijven ze hier dan. Nederland is het enige land waar we sinterklaas vieren. Ga dan lekker terug naar je eigen land óf naar een land waar ze geen sinterklaas vieren.

Sinterklaas is een kinderfeest, de kinderen genieten ervan. Zolang de kinderen er geen probleem van maken en het niet erg vinden maakt het toch niet uit of de pieten zwart zijn. Wij veranderen toch ook geen tradities van mensen die in Allah geloven? Wij maken er toch ook geen probleem van als ze het Suikerfeest willen vieren, we geven de kinderen zelfs vrij van school om dat te vieren.

Lees verder na deze advertentieAdd Arrow

Wij hebben onze pieten nu al aangepast voor jullie, stoppen jullie dan nu met zeuren over onze tradities. Het Sinterklaasfeest is nu al verpest door jullie. Laat het niet verder komen dan dit! Deze discussie is nu al zo lang bezig en er is al zoveel aangepast aan het Nederlands feest. Als iedereen nou gewoon ophoudt met zeuren en het een kinderfeest laat zodat de kinderen ervan kunnen genieten en een leuke jeugd hebben.

Veel kinderen denken helemaal niet na over wat ze zeggen. Ik snap ook echt wel als getinte mensen uitgemaakt worden voor zwartepiet dat ze dat niet leuk vinden, ik zou het zelf ook niet leuk vinden. Maar het blijft tenslotte een kinderfeest.


like
user_4dfc6b804f9a4169cf60d02c31b076325cf14c5a_avatar

Views

0

Likeability of 7

Jouw column in de krant en op metronieuws.nl?

Foto van 'Metro'

Op het nieuwe metronieuws.nl werkt het inzenden van een eigen column tijdelijk anders. Stuur jouw column van maximaal 400 woorden in een Word-document naar lezerscolumn@metronieuws.nl. Graag ontvangen wij ook je voor- en achternaam en een profielfoto in jpeg- of png-bestand. Onze redactie controleert jouw column binnen 48 uur en plaatst het online. Vervolgens kan het stemmen beginnen!

Let op! Stemmen op lezerscolumns gaat voortaan met emoji’s. Zorg dat je veel positieve emoji’s krijgt op jouw column en je maakt kans om column van de dag te worden. Jouw column komt dan ook in de krant en je krijgt € 50,-!

Op de Lezerscolumn channel kun je alle columns terugvinden. Veel lezerscolumns uit het verleden zijn tijdelijk niet beschikbaar maar zullen we snel toevoegen.


likelovedislike
user_679b7d208ddcf32a915e89e939c89621fe4d019c_avataruser_4a24bc196eff9e49c69673e7ba1f0f9e05668980_avataruser_f0d83143c6518298302e6b1f330256d31a48374b_avatar

+14


Views

0

Likeability of 5

Mediteren doe je niet alleen.

Foto van 'Metro'

Geschreven door: Peter Roozendaal

n het voorjaar van 1988 was ik erg meditatief. Iedere dag ging ik ‘smiddags in Bovenkerk naar de Amstelveense Poel om op een steiger in alle stilte een uurtje te mediteren. Op zekere dag waggelde een eendje de steiger op en kwam heel stil naast me zitten. Ik vond het prachtig. Vertrouwen is toch liefde.

Sindsdien kwam ze iedere dag om de zelfde tijd. Ik begon steeds meer van haar te houden en noemde haar Emmy. Op een dag, het zal twee maanden later zijn geweest, kwam ze niet en ook de dagen daarna bleef ze weg. Ik voelde me triest en verlaten. Was ze verscheurd, onder de auto gekomen of door een jager neergeschoten? Ik had ook geen zin meer om op de steiger te mediteren. Een paar maanden later liep ik weer door het Amsterdamse Bos. Mijn blik werd naar de lucht getrokken. Vijf eenden vlogen hoog voorbij.  Ik dacht met weemoed aan Emmy, mijn trouwe meisje.

Opeens wendden de vijf eenden van richting. Ze keerden en kwamen in duikvlucht naar beneden. Op vijf meter afstand landden ze in de sloot naast mij. Het bleek Emmy te zijn tesamen met vier mooie kinderen. Ze moet mijn verlies gevoeld hebben en liet mij weten dat alles okay was. Het was een weerzien en een afscheid tegelijkertijd. Ik heb Emmy nooit meer gezien.

Vier jaar later zou blijken dat Shiva, mijn eerste Labrador een super retriever was die op de Jachttraining schitterde. Alleen, bij wedstrijden zou hij dode eenden moeten apporteren en dat deed me te veel aan Emmy denken. Een keer deed ik toch mee en Shiva ging prompt met de eerste prijs naar huis. De tweede prijs was voor Amazing Sjaak van de Politie.


like
user_e4805be1fc417db10beefc10227cc3e7d377ee72_avatar

Views

0

Dankjewel

Foto van 'Metro'

Geschreven door: Roxanne Vermunt

Al van jongs af aan is me geleerd met twee woorden te spreken. ‘Dank u wel, meneer’, zei ik als vierjarig meisje tegen de slager die me zojuist een plakje boterhamworst gaf. Ik draaide me om en mijn moeder knikte me bemoedigend toe. Dit was dan ook de reden dat ik niet beter wist dan dat iedereen zo beleefd was als ik. Little did I know, dat dat dus écht niet het geval is.

Het begint al wanneer ik ’s ochtends de trein neem en ik samen met onder andere een groepje jengelende tieners voor de grote deuren sta te wachten. Ze zwaaien open en een groep reizigers beweegt zich langzaam naar buiten. Nog voor zij hier de kans voor krijgen stapt een van de jongens al naar voren en wringt zich langs een kant van de opening naar binnen. Vol verbazing zie ik dit gebeuren en kan ik me niet bedwingen: ‘Heb jij het zó druk dat je geen 10 seconden kunt wachten?!’ Uiteraard krijg ik geen reactie en giechelend schuifelen zijn vrienden achter ‘m aan. Die generatie blijft sowieso een totaal raadsel voor mij. Natuurlijk kan ik niet iedereen over één kam schuiven, maar…

Wanneer ik in de collegezaal zit, zit mijn klasgenoot achter me zo druk met zijn flesje water te spelen dat hij het ding van zijn tafeltje af laat donderen. Hij valt een verdieping lager bij mij op de vloer waardoor hij er niet meer bij kan. Ik raap ‘m op, draai me om en zet het flesje weer netjes op zijn tafeltje. ‘Alsjeblieft’. Hij kijkt weg en begint tegen zijn buurman te vertellen hoe zijn weekend is geweest.

Nu wil ik mezelf zeker niet de hemel in prijzen, of stellen dat ik het meest beleefd ben opgevoed, dat zeker niet. Anderzijds geloof ik wel dat er zeker wat mensen zijn die iets kunnen leren van bovenstaande tekst. Niet iedereen die je tegenkomt hoeft een uiterst vriendelijke behandeling te krijgen, maar wees je eens bewust van de mensen om je heen. Waarom moet je die treinreiziger aan de kant duwen? Waarom bedank je die persoon niet wanneer die iets voor jou doet? Hoeveel moeite kan het voor je zijn om even die minuut in je dag te nemen om je medemens te waarderen en te bedanken. Do me a favor en neem die moeite.


Views

1

Likeability of 6

Alweer Vrijdag

Foto van 'Metro'

Geschreven door: Michiel Geurtse

Soms heb je van die momenten dat er niets gebeurt. Niets! Mijn wappervingers doen opeens motorisch goed mee. De was verkleurt niet. De hele dag loopt goed.

En daar zit je dan als schrijver van het dagelijks leven op een vrijdag. Want hoe schrijf je een column als er niets om je heen gebeurt? Ja, je kunt de wereld inkijken. Wanneer ik nu via een willekeurige nieuwspagina de aarde rondstruin, lees ik dingen als: Ketamine groeit langzaam in populariteit, Vrouw omgebracht in yogastudio Scheveningen, Trumps ‘shithole’ is racistisch, Vrouwen in Saudi-Arabië nu ook welkom bij het voetbal en Zeespiegel bij Nederlandse kust vorig jaar hoger dan ooit.

Dan denk ik, het is toch wat. Dat allemaal op een vrijdag. Het water staat ons kennelijk aan de lippen. Alweer. En nu mogen er kennelijk ook vrouwen mee naar voetbal. Het is ook wel meer een vrouwensport geworden, dus het is wel logisch dat ze dit doen in Saudi-Arabië. Trump zal voetballen wel voor mietjes vinden. Maar dat moet je dan niet tegen de Saudiërs zeggen. Dat ligt nog al fijngevoelig in die ‘shithole’. Voor je het weet, lazeren je van het hoogste punt van een half afgebouwd voetbalstadion af. Onverzekerd. Want dat doen ze niet met slaven…eh… gastarbeiders.

Groeit ketamine ook nog eens aan populariteit. Ik maar denken dat dit een vage Rus is, die onder de vlag van de CAS een potje wil mee schaatsen op de Olympische Spelen. Blijkt het gewoon een drug te zijn. Nou ja, zat ik er niet heel ver vanaf met mijn Rus.

Ketamine is dus een drug die een soort van schizofrene psychose veroorzaakt. Zou dat ook bij die vrouw gebeurd zijn die in stukken gevonden is bij een yogastudio. Nota bene een plek om één te worden met je lichaam. Niet los van mekaar. Ze hebben een verdachte aangehouden. Zou die ook in een psychose hebben gezeten? Een waandenkbeeld dat yoga je lichaam loskopellen van de ziel is. Dat hij dit wat te letterlijk heeft opgevat? Zou dat het zijn? De vrouw kwam daar voor haar rust, maar niet die ze nu gevonden heeft.

Ik lees het allemaal. Ongelofelijk, denk ik. Ik sluit mijn ogen. Het is alweer vrijdag en er gebeurt niets!


likelove
user_8b0371ccda9afe14458216b1b1f116874d9ac202_avataruser_b293d175903bad2062a2ba904d0f122b335cad95_avataruser_b3681d83f79b580f0c254437a276702c31e2adca_avatar

+3


Views

0

Lees verder na deze advertentieAdd Arrow
Likeability of 5

Open einde

Foto van 'Metro'

Geschreven door: Ilse Lindeijer

‘Tot ziens.’ Een opmerking die eigenlijk nergens op slaat, de kans is klein dat hij klanten nog gaat tegenkomen. Misschien ook wel niet wil tegenkomen. Ze staan met zijn tweetjes in de veel te kale ruimte, hun stemmen klinken hol. Hij kijkt haar aan met tranen in zijn ogen. De kassa kan opgemaakt worden. De resultaten vallen ondanks de al weken vooraangekondigde mega uitkoop tegen. Het zou hen niet moeten verbazen. Zo gaat het al een aantal jaar: webwinkels en een belachelijk hoge huur, een duivelse combinatie waar ze niet tegen zijn opgewassen.

Binnenkort al start de renovatie van de ruimte die hun tweede huis is geweest. Het gaat hen aan het hart. Gelukkig wonen ze niet in de buurt, hoeven ze verder geen getuige te zijn van de veranderingen die in het winkelcentrum gaan plaatsvinden.

Ze gaan zichzelf trakteren op een weekje vakantie. Niet naar de andere kant van de wereld, geen luxe all-inclusive. Hun spaarpot heeft meer weg van een mager speenvarken. En daarna? Te jong voor de geraniums, te oud en te lang zelfstandig geweest om zich te vormen in een baan in loondienst. Wie zit er trouwens op vijftigplussers te wachten. Samen de hele dag thuis zitten zal anders zijn dan samen werken. Een hobby dan. Hij vissen, zij wandelen. Buiten zijn, even geen mensen om hen heen. Een nieuw ritme vinden.

Wat de eigenaren van de Bruna in winkelcentrum Plein ’40-’45 na de sluiting van hun winkel aanstaande zaterdag gaan doen, weet ik eerlijk gezegd niet. Ik hoop dat ze een mooi plan hebben bedacht, dat het einde van het ene een nieuw begin van iets anders inluidt.

Er sluiten wel vaker winkels, toch raakt deze me. Voel ik me schuldig omdat ik mede veroorzaker ben van hun dalende inkomsten? Ik neem me voor om nog even langs te gaan, om hen het allerbeste te wensen. Wel gek, ik weet hun namen niet eens. Of ik dan wat ga kopen? Dat zou zo maar kunnen, hopelijk kan ik het gevoel een aasgier te zijn dan wel onderdrukken.


like
user_c7deb7cbca0c358b375bc827290aae58ac3243fa_avatar

Views

0

Likeability of 7

Vief

Foto van 'Metro'

Geschreven door: Mike van Zandvoort

Valt ze nu in slaap, of is ze dood aan het gaan? Haar hoofd hing al voorover, maar nu ook nog wat opzij. Door haar korset is het niet te zien of ze nu wel of niet ademt. Ineens schiet ze omhoog, trekt haar hoofd recht om deze voorover in de emmer te hangen. Hoe kan een mens zo weinig eten en toch zo veel overgeven. “Hoe hou je het toch vol, oma?”

Ik ben bang om dood te gaan. Bang voor de pijn bij het sterven, bang voor de doodangst en bang dat mensen door mijn persoonlijke spullen gaan rommelen. Bang voor het verdriet dat ik bij ons mam achter laat, bang om te verbranden en bang voor de muziek keuze op mijn begrafenis. Er wordt zo enorm veel goede muziek gemaakt en goede muziek doet het nergens zo goed als op een begrafenis.

Mijn oma is ook bang voor de dood, al spreekt ze dat niet uit. De afgelopen jaren is het figuur van mijn ronde oma gemuteerd van een statige theepot naar een schrale winkelhaak.. Oma zit de ganse dag in haar liftstoel. Een stevige, leren, cognac kleurige stoel die je vriendelijk een zetje de goede kant op geeft als je opstaat. Was oma tien jaar geleden gestorven was dit het erfstuk geweest waar ik voor gestreden zou hebben. Maar inmiddels heeft de hebzucht plaatsgemaakt voor weerzin. Ik gruwel van de stoel waar mijn oma haar leven op aan het verzitten is.

Hoewel ze graag in de tuin zat komt oma niet meer buiten. Haar familie is bezweken onder haar eigen volhardendheid. Oma roept zo vaak dat zij niets kan, dat men het is gaan geloven. Ze kan het niet meer aan zegt mijn moeder. Ik heb haar er nog niet dood aan zien gaan zeg ik terug.

Mijn oma is bang voor de dood maar wil stiekem ook niet meer leven. Alsof ze al lang opgegeven heeft maar te eigenwijs is om het toe te geven. Haar levensvuur brand zo heftig dat haar hele lichaam is opgebrand. Haar wil is zo sterk maar weet niet wat het nog zou moeten willen. De dood raakt haar aan maar ze kotst hem tegemoet. “Kun je mijn bak even schoonspoelen m’n jongen?”, vraagt ze terwijl haar kunstgebit terug op haar kaak klikt. Mijn oma speelt met de dood, ze speelt niet voor de winst maar heeft nog niet verloren.


lovelike
user_17db2e2cc4ce6641838923843bd3c7309005864c_avataruser_ccee57994a7eb1fcb4f34fe64fbbcd9e519d7f69_avataruser_9e78253a1f92ab729030963f74682dbd60b3b349_avatar

+30


Views

0

Likeability of 5

Ouder worden

Foto van 'Metro'

“Tsjah, wat dacht u zelf?” Mijn huisarts zit met gekruiste armen tegenover mij, de borstelige wenkbrauwen in een frons.
Zijn empirische blik gericht op mij. Pats, boem! In your face! Daar ligt ie dan. Voor mijn voeten. Geen ontkomen aan!Het gluiperige monster. Het loeder dat “ouder worden” heet. Zojuist bevestigd door deze ongetwijfeld buitengewoon getalenteerde geneesheer. De gluiperd zal mij de rest van mijn leven voor de voeten lopen en tot last zijn. Waar ik ook ga, wat ik ook doe. De kolerelijer zal mij volgen.  Tot in den doet.

Natuurlijk! Het op leeftijd komen is een privilege. Absoluut!
Uiteraard! Er waren de laatste tijd al voorboden van een op handen zijnd verval.
Zo behoeft de plas en poep discipline plots meer aandacht dan in het verleden.
Het nachtelijk toiletbezoek vertoont ineens een zorgwekkend crescendo daar waar de uurtjes slaap in tal afnemen.
In een trein reizen waar zich geen toilet in bevindt? No way! I need a plee!

Alleen de gedachte al doet de paniek in mij ontbranden en de prostaat zwellen.En alsof dat nog niet genoeg malaise is wordt ik tegenwoordig geconfronteerd met rusteloze benen. Deze vrouwenkwaal bij uitstek heeft door een dramatisch gedaalde testosteron spiegel mijn benen veranderd van steunpilaren tot slappe onruststokers.

Los van het fysieke en sanitaire ongerief zijn er nog andere zorgwekkende kenmerken die duiden op een naderend slotakkoord van mijn leven.

Ik kijk ineens zonder gêne naar dokter Deen en de lieftallige apothekersassistente kent mijn geboortedatum al uit haar hoofd. Ik mijmer over een zinvolle dagbesteding tijdens mijn welverdiende pensioen en moet er voor zorgen dat mijn latente interesses zich evolueren tot heuse hobby's.
Ik sluit hierbij zelfs pottenbakken niet uit. Een modelspoorbaan acht ik echter nog verre van reëel.
Uitstelgedrag is mij niet onbekend. Morgen is een uitstekend excuus voor vandaag.

Maar is morgen misschien al vandaag? Is er haast geboden? Moet ik geen kostbare tijd verspillen en mijn aandacht meer richten op spirituele zaken?
“Nou, dokter. Ik denk dat u gelijk heeft.” antwoord ik.
“Fijne dag nog”.  Opstaand geeft ik het gluiperige monster stiekem een rotschop.
Het geeft geen krimp.

Buiten wacht mijn vrouw.
“Zullen we nu naar een fiets met elektrische ondersteuning gaan kijken?” vraagt ze begripvol.
“Nee, lieverd. Morgen misschien”
Het gluiperige monster springt achter op mijn bagagedrager.
“Ach, weet je? Vervolg ik. Doe toch maar vandaag”
Het monster knipoogt.
Ik doe net of ik het niet zie.


like
user_5928f5a8cd40d1604bd11ae28ea844ed4675bd12_avatar

Views

0