Harteloze Tiffany

We rennen in grote getale marathons om kankerpatiënten te redden, laten in november onze snor zijn eigen leven leiden tegen prostaatkanker en zwemmen in pleuris koud water om geld op te halen voor de stichting ALS. Onze drang om ons empatische vermogen en uiterst behulpzame gedrag aan de buitenwereld te laten zien is groot. Kanker en spierziekte verkoopt nou eenmaal en is dichtbij. Iedereen kent wel een kankerpatiënt en kan zich er moeiteloos mee identificeren. Wat organiseren we eigenlijk voor mensen die zwijgzaam op de bank zitten te wachten op een nier? Hart, longen, lever, nieren, darmen of alles wat daartussen, boven, achter of onder zit?

Logischerwijs is het onaantrekkelijk om een marathon richting het VUMC te organiseren, waar iedereen bij aankomst massaal een nier uit zichzelf laat punniken. Zie jij jezelf en al die duizenden hardlopers al liggen?

De gedachte dat een arts al wandelend zijn steriele handschoentjes aantrekt, naar de lade loopt om zijn favoriete en meest scherpe scalpel te pakken, zich over mij neerbuigt en vervolgens langzaam in mijn lichaam begint te wroeten, ging mij te ver. Toen ik jaren geleden het donorformulier ontving, was dat de reden dat ik hem vakkundig de deur weer heb uitgewerkt. Verbannen uit mijn huis en geparkeerd in een gedeelte van mijn hersenen, die sindsdien onaangeroerd is gebleven.

Totdat Peter Pannekoek het tijdens de weekafsluiting van DWDD over donorschap had. De dubbelhartige idealen die Nederlanders er op nahouden hebben mij aan het denken gezet. Het grootste deel van de Nederlanders staat namelijk vooraan wanneer zij een orgaan nodig hebben, waartegenover een luttel gedeelte zijn organen af wil staan; de dubbele moraal.

Hypocrieten verschuilen zich achter de dubbele moraal. Hoe hilarisch zou het zijn wanneer Tiffany geen harttransplantatie krijgt omdat ze zelf geen donor is? Of hoe briljant is het om zelf donor te zijn en bij iedere collectant van bijvoorbeeld de Hart- of Nierstichting cynisch te kunnen zeggen: "Ze krijgen ze wel. Geduld..", waarna je de deur met een glimlach sluit.

Met die gedachte heb ik me gisternacht aangemeld als donor. Bij mij mogen ze alles wat enigszins bruikbaar is weghalen, behalve mijn huid. Ik heb ervoor gekozen mijn zijdezachte huid voor mezelf te houden.

Wees eens eerlijk: hoe gaaf zou het zijn als ik morgen derdegraads brandwonden oploop en ik geen huidtransplantatie krijg, omdat ik zelf geen huid doneer?

Ik denk er nog eens over na.