Moe en dankbaar

Sanne van der Speld 12 okt 2015 / 09:05 uur

Moe. Volgens mij is dit de klacht die ik de afgelopen jaren heeft vaakst heb gehoord. En ja ik geef toe, ik klaag hier heerlijk over mee. Vier dagen in de week stage, één dag naar de hogeschool, een sociaal leven en diverse andere verplichtingen. Druk druk druk. Elke ochtend zet ik met tegenzin de wekker uit en sta met een lichte ochtendhumeur op het station, net als vele medereizigers. En dan begint het geklaag; iedereen is moe. Afgebrand. Het liefst overdrijven we het ook nog een beetje. Ruim een maand na de start van het nieuwe studiejaar zou ik het liefst al willen klagen over een komende burn-out terwijl mijn klachten natuurlijk niet eens in de buurt komen. Op stage kom ik elke dag in aanraking met verhalen van mensen met een chronische en/of levensbedreigende ziekte. De eerste weken van mijn stage heb ik me dan ook diep geschaamd wanneer ik weer eens klaagde over mijn heftige vermoeidheid en toekomstige burn-out. De verhalen van cliënten en hun wilskracht om nog iets van het leven te maken, blijven me raken. Heftig. Confronterend. Maar mijn stage-instelling heeft ook een hartverwarmende kant. Elke stagedag kom ik namelijk in aanraking met fantastische mensen, die zich vrijwillig inzetten om de kwaliteit van leven van mensen met een ziekte (of eenzaamheid) te bevorderen. Zij gaan elke week een paar uurtjes op pad met of naar hun ‘maatje’. Zonder klagen, en met heel veel liefde! Deze mensen maken naast hun studie, werk, familie en andere verplichtingen tijd vrij om zich in te zetten voor iemand die in het begin geheel onbekend voor hen is. En vaak geven deze vrijwilligers, ook wel buddy’s genoemd, aan dat zij er persoonlijk veel voor terugkrijgen. Hoe fantastisch is dat! Mijn hart wordt warm na het horen en ervaren van dit soort verhalen. Ook na de komst van de vluchtelingen zijn er velen die zich op een soortgelijke manier inzetten. Geweldig! Dit moeten we zeker doorzetten, maar laten we niet vergeten dat er ook andere mensen in onze samenleving behoefte hebben aan gezelligheid, een luisterend oor of een duwtje in de rug. Na elke stagedag ga ik met een goed gevoel naar huis. Dankbaar dat ik door mijn stage het buddyschap mag ervaren. Dankbaar dat er zo veel liefdevolle mensen in onze wereld zijn. En dankbaar voor mijn eigen toch iets minder zware leven dan ik zelf soms denk.

Reageer op artikel:
Moe en dankbaar
Sluiten