Eendjes

Samuel van Keeken 13 okt 2015 / 10:05 uur

Rennend trek ik mijn riem strakker en prop ik de laatste paar happen van mijn boterham met kaas en komkommer mijn mond in. Ik haast me de bocht om en zoek wanhopig naar een bevestiging dat ik nog niet te laat ben.

En dan sta ik stil.

Ik sta stil en open mijn ogen. Ik zie de haastige luchtwolkjes die uit mijn neus schieten. Ook zie ik een vijver, waarvan ik zo kan vertellen wat voor varianten energydrink er vandaag weer op de boden liggen. In dit geval Sugar-free. Ik zie de stenen arbeiderswoningen die rondom de vijver zijn gebouwd, de schaapjes die in een kudde staan bij de tramhalte, wachtend op de boer die hun meeneemt het weiland in. De zon die met haar felle lichtstralen dwars door de ijzige ochtend wolken heen breekt om vervolgens te landen op het dampende, vochtige gras dat rondom de vijver ligt.

Ik zie meeuwen en eendjes die zich kwakend een weg banen door het bruine water, onderweg naar nieuwe voedsel donaties vanaf de kant, wat dit keer eens wat anders is dan energydrink, godzijdank. Op de kant staat een moeder met haar dochtertje omringd door een cohort van enthousiast roekoerende duiven. Ook joggen er 2 hysterische zwanen richting de plaats delict alsof ze de opening van Black Friday hebben gemist.

De moeder en dochter delen broodstukjes uit en het kleine meisje kijkt met grote ogen naar de zwaan die haar lange nek uitstrekt om een stukje brood uit haar vingers te happen. Alsof ze water ziet branden. De brachiosaurus te lucht.

De moeder staat liefdevol gebukt over het meisje heen en het zonlicht, dat nu haar rust vind op de schouders van de moeder die haar dochtertje een fantastische levenservaring rijker maakt, onthult een bepaalde schoonheid. Pure schoonheid.

Het doet me denken aan de tijd dat mijn ouders mij het warme, beschermende gevoel gaven toen ik voor het eerst de eendjes bij de vijver brood mocht geven. Hoe ze me, gebukt over me heen, lieten zien hoe mooi iets kleins en vanzelfsprekends in deze grote wereld kan zijn. Het mooie van iets waar wij vandaag de dag vaak over heen kijken. Ik voel weer de warmte die ik toen ook kon voelen, toen de familie nog bij elkaar was. Plots voel ik de grond trillen en hoor de deuren van mijn grote metalen rups openen en ik besef me dat ik wel weer genoeg heb stil gestaan.

Ik stap in

Reageer op artikel:
Eendjes
Sluiten