The river by the dashboard light

ELF. Ik was 11 jaar oud toen Paradise by the Dashboard Light uit kwam. Bijna aan het begin van mijn tienertijd. Het nummer gaat over een jongen en een meisje die elkaar in de auto vurig liefhebben in het ritme van het radio verslag van een honkbal wedstrijd. Helemaal tot het derde honk en verder. De jongen en het meisje haten elkaar daarna tot het einde der tijden. The River van Bruce Springsteen volgde een paar jaar later. Het verhaal van de jongen en zijn vriendinnetje Mary. Zij zijn in de auto van zijn broer naar de rivier is gereden voor dat ene hoogtepunt. Daarna volgt een leven van dieptepunten. Eigenlijk blijft alleen de rivier hetzelfde.

FEL. Het nummer van Meat Loaf hoorde ik in mijn jeugd overal. In de discotheek stond ik naar mijn vriendinnetjes te schreeuwen alsof we zelf in de videoclip speelden. Een flesje bier als microfoon. In die videoclip playbackte de zangeres Karla DeVito het nummer. Dat deed zij zo fel en uitdagend dat ik eigenlijk alleen maar oog voor haar had. Die dikke zwetende zanger met zijn zakdoekje kon mij gestolen worden. Ik kon niet wachten tot het moment dat het beeld op onze tv naar haar zou zwenken. Zij keek dan de camera in of zij mij toestemming ging geven voor third base. Dat maakte mij tegelijk heel blij en heel zenuwachtig.

LEF. Dat gevoel kreeg ik niet van The River. Dat nummer van lefgozer Bruce Springsteen was mij te gevoelig, een schuifelnummer. Het derde honk was misschien wel in zicht, maar er was geen garantie dat ik er ook zou komen. Paradise, met de beloftevolle blik van Karla De Vito, had mijn voorkeur. Nu is het precies andersom. Beide nummers worden vaak op de radio gedraaid. Maar bij de eerste gitaartonen van Paradise gaat de volumeknop naar links en als ik de harmonica van Springsteen hoor draai ik naar rechts. De liefde voor muziek blijft, de smaak verandert een beetje. De puberjongen van toen dacht dat beide nummers alleen over seks gingen, zoals eigenlijk alles toen. Deze volwassen man begrijpt dat de teksten gaan over gemiste kansen, spijt en verwijten. Het lef om tegenslagen het hoofd te bieden. En over heimwee naar de tijd dat maar één ding echt belangrijk was. Tenminste het derde honk bereiken!