Johan van Boven
Johan van Boven Sport 4 nov 2016 / 06:35 uur

Het is niet altijd leuk om Tess Wester te zijn

Even lekker de stad in met een vriendin, dacht Tess Wester op 8 oktober. Ze was op bezoek bij haar ouders in Alkmaar en de viering van Alkmaar Ontzet wilde ze niet aan zich voorbij laten gaan. Haar vriendin grapte van tevoren dat ze elke keer vijf euro zou vragen als iemand met de populaire handbalkeepster op de foto wilde gaan. Zelf dacht de 23-jarige international dat het wel mee zou vallen.

„Doe normaal, zei ik tegen haar. Het was donker en ik ging casual gekleed; niemand die mij zou herkennen! Maar we waren de stad nog niet in of het begon al met foto- en handtekeningenjagers”, vertelt de 23-jarige Wester. „Op een gegeven moment is het dan gewoon niet meer leuk. Ik voelde me de hele tijd bekeken, dat is geen prettig gevoel. Erg ongemakkelijk allemaal. Op die manier kun je niet normaal een kroeg in. We waren snel weer thuis.”

Anoniem

Wester wil niet klagen, benadrukt ze. Maar als ze eerlijk is, vindt ze het fijn dat ze niet in Nederland woont. In Duitsland kan ze nog wel normaal over straat. „Ik ben zo’n vier keer per jaar in Nederland om met Oranje te trainen. Dan vind ik het prima om op de foto te gaan en handtekeningen uit te delen. Maar ik moet er echt niet aan denken om dat elke dag te moeten doen”, aldus de sluitpost van BBM Bietigheim. „Aan de ene kant is de aandacht heel leuk, het is tenslotte ook goed voor mijn sport. Maar aan de andere kant is het gewoon niet altijd leuk om in Nederland Tess Wester te zijn. Ik hou er gewoon van om lekker anoniem door het leven te gaan.”

View this post on Instagram

📸👩🏼😝 #lachennaarhetvogeltje ・・・ We zetten even @tessiewester op de gevoelige plaat. We spreken de handbalkeepster over life after Rio.

A post shared by Tess Wester (@tessiewester) on

Na het WK van 2015 in Denemarken waar Oranje verrassend zilver won, was dat al iets lastiger geworden, maar rond de Olympische Spelen in Rio de Janeiro werd de hype rond Wester alleen maar groter. „Alsof er een bom ontplofte”, omschrijft ze het zelf.

„Op mijn website staat een mailadres en toen ik de inbox opende, schrok ik me rot van de hoeveelheid berichten. Ik heb ‘m snel weer weggeklikt. Ik vind het heel moeilijk om nee te zeggen. Als ik niet reageer op een verzoek om bijvoorbeeld een filmpje te maken voor iemand z’n beste vriend die jarig is, voel ik me best een beetje schuldig. Ik krijg op een dag zeshonderd van dat soort berichten. In het begin gebeurde dat twee keer in de maand en vond ik het leuk om te doen. Maar inmiddels kan ik er gewoon echt niet meer aan beginnen. Daarom werk ik nu samen met House of Sports, een bureau dat dergelijke dingen voor mij filtert en adviseert wat ik wel en beter niet kan doen.”

Verwachtingen

Gedurende de Spelen sloeg haar populariteit om in druk. Voor het eerst in haar nog prille loopbaan betaalde ze de tol van haar ‘aaibaarheid’. „Op een gegeven moment zag ik een krantenkop voorbijkomen: Bezorgt Wester Oranje handbalgoud? Aan de ene kant kon ik er best om lachen, maar aan de andere kant ging ik mezelf ook die verwachtingen opleggen. Ik was de jongste keepster in Rio en op mijn leeftijd is het best bijzonder om al op de Spelen te staan, maar door de verwachtingen van buitenaf legde ik de lat voor mezelf steeds hoger. Ik was heel teleurgesteld in mezelf, omdat ík het niet had kunnen waarmaken en zonder medaille naar huis ging.”

„Dat gevoel is blijven hangen. Ik vraag mezelf nog steeds af of ik de Olympische Spelen leuk vond of niet. Je wordt daar echt geleefd. Tijdens de voorbereiding en het evenement zelf wordt acht weken lang álles voor je bepaald. Je bent alleen maar bezig met doen wat van je wordt verwacht. Je hebt nauwelijks tijd om zelf na te denken en beslissingen te maken. Dat is heel moeilijk uit te leggen aan mensen die niet in Rio zijn geweest.”

Chagrijnig

Zonder blikken of blozen zegt Wester een EK of WK misschien wel leuker te vinden dan de Olympische Spelen. „Atletiek is echt gemaakt voor de Spelen. Die atleten leven in trajecten van vier jaar. In de handbalkalender passen de Spelen eigenlijk helemaal niet. Twee dagen na Rio begon mijn seizoen in Duitsland al weer, terwijl de mensen uit de atletiekwereld lekker op vakantie konden. Mentaal vond ik dat echt heel lastig. Ik ging met mijn team gelijk op trainingskamp naar Lanzarote. Ik zei tegen mijn coach dat ik het alleen voor hem deed, want ik had er totaal geen zin in. Ik was volledig gesloopt en een partij chagrijnig… Pas in oktober verdween dat gevoel beetje bij beetje. Bij het Nederlands team werden de Spelen geëvalueerd en door met bijvoorbeeld keeperstrainer Debbie Klijn te praten, viel er iets van me af. Het was niet meer iets van mij alleen, ik kon er met mensen over praten die ook in Rio waren geweest.”

Inmiddels zit Wester weer volledig lekker in haar vel, vertelt ze in een café in Alkmaar. Ze heeft van haar clubcoach vier dagen vrij gekregen om even bij te komen. Op bezoek bij haar ouders geniet ze van de rust. Op de bank liggen, koffiedrinken met vriendinnen, shoppen, beetje trainen in de sportschool. Ze durft zelfs weer aan de Olympische Spelen van 2020 te denken. „Het scheelt natuurlijk dat we geen plak hebben gewonnen in Rio. Als we brons hadden gepakt, had ik misschien een heel ander verhaal tegen jou verteld. Dan had ik alles waarschijnlijk fantastisch gevonden. Maar de vierde plek blijft kut. Natuurlijk wil ik nog een keer een Olympische Spelen meemaken.” Hard lachend: ,,Misschien nog wel twee of drie!”

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
Het is niet altijd leuk om Tess Wester te zijn
Sluiten