Johan van Boven
Johan van Boven Sport 11 aug 2016 / 06:35 uur

Hoe de handbalsters in één klap BN’ers werden

„Fucking finaaaaleeeee!” Met die twee woorden ging Estavana Polman viral, nadat ze in december 2015 met het Nederlands handbalteam de eindstrijd van het WK in Denemarken had bereikt. Jack van Gelder stond aan de rand van het veld geduldig te wachten om enkele speelsters te interviewen, toen de Arnhemse dol van vreugde en ‘Jaaaaaaaaaaaa’ schreeuwend in zijn armen sprong.

Van Gelder keek de camera in, trok zijn jasje recht en richtte zich vervolgens op Polman. „Dit noemen we vreugde”, zei hij, om vervolgens de microfoon onder haar neus te drukken. De international balde haar vuisten en schreeuwde het nogmaals uit. „Ja, heeeerlijk!” Daarna keek ze naar de camera, alsof ze een speciale boodschap voor de kijkers in huis had. En toen die twee woorden. „Fucking finaaaaleeeee!”

Hilarisch

Via de televisie keken iets meer dan honderdduizend mensen naar de halve finale tussen Nederland en Polen, maar het fragment van na de wedstrijd werd gretig gedeeld op social media. Zo maakte Nederland op hilarische wijze kennis met een stel nieuwe sporthelden, want voor die tijd had buiten de handbalwereld nauwelijks iemand gehoord van Estavana Polman of de uitblinkende doelvrouw Tess Wester.

Maar nu werden ze een hype, zoals die wel vaker opduikt als een sportploeg plots succesvol is. Eenmaal terug in Nederland, na de verloren finale tegen Noorwegen, werden ze voor zo’n beetje elke tv-zender uitgenodigd om langs te komen in een programma. Niet alleen omdat ze met het zilver vriend en vijand verbaasden, maar ook vanwege de uitstraling van de ploeg.

Het is een stel leuke meiden, die op het veld als een vrolijke werveldwind tekeer gaan en buiten de lijnen met hun spontaniteit de harten van de fans veroveren. De speelsters gebruiken verder social media om te laten zien hoe gezellig het binnen de groep is. Zo zagen we tijdens het WK verschillende kleedkamerfilmpjes voorbijkomen. Na een overwinning werd er flink op los gedanst door de dames. Ook die video’s kregen de ene na de andere like op social media.

„Oh, oh, oh. Dat met die filmpjes is helemaal uit de hand gelopen”, lacht Yvette Broch. „We hebben gewoon een heel leuke groep, die dat soort dingen spontaan doet. Soms denken we achteraf: oh jee, wat hebben we nu weer gedaan? Het is niet zo dat we van tevoren bedenken hoe we nu weer viral kunnen gaan met een video. Na afloop gaat altijd de muziek aan in de kleedkamer en na een zege dansen we. Iedereen houdt van gek doen. Nu viel het mensen op, omdat we ineens in de schijnwerpers stonden.”

Een grote stap. In de schaduw van de Nederlandse sport rondlopen is tenslotte heel wat anders dan presteren in het volle licht. Dan komt er plotseling veel meer bij kijken dan alleen trainen en wedstrijden spelen. Journalisten, fans, commerciële partijen; iedereen wil tegenwoordig iets van de handbalsters.

Polman is misschien wel het grootste uithangbord. „BN’er vind ik een beetje rare term, maar er komt inderdaad veel op mij af”, aldus de handbalster, die een speciale tulp mocht dopen en het gezicht is van een producent van elektrische fietsen.

View this post on Instagram

Matchday! The Netherlands- France 11:30 (nl time: 16:30) 💪💪 #TeamNL #rio2016🇧🇷

A post shared by Estavana Polman (@estavana) on

In zo’n olympisch jaar is het tenslotte ook mooi meegenomen om de spaarrekening te spekken. „Centjes zijn heel belangrijk, daar ga ik niet over liegen”, zegt de vriendin van Rafael van der Vaart. „Ik heb alles in Nederland achtergelaten om in Denemarken te gaan spelen. Daar wil ik er op sportief gebied alles uithalen, maar ook op financieel vlak. Dus kijk ik nu ook goed wat er nog meer op mijn pad komt en kijk ik wat bij mij past. Als ik dan een goede overeenkomst kan sluiten, is het heel mooi meegenomen.”

Een groot verschil met de periode voordat de handbalsters bekend werden. Polman: „Als ik vier jaar geleden zei dat ik aan handbal doe, vonden mensen het een soort van zielig. Er was totaal geen respect voor. Nu zeggen de mensen dat ze het hartstikke tof vinden dat ik handbalster ben. Tijdens het WK kregen wij niet heel veel mee van de gekte in Nederland, maar op een gegeven moment kregen wij video’s te zien dat leden van handbalclubs allemaal in de kantine naar onze wedstrijden zaten te kijken. Ongelooflijk!”

Bij terugkomst op Schiphol wist Polman helemáál niet wat ze zag. „Carla, onze begeleider, zei dat er ‘wel wat pers’ stond. Toen dachten wij dat er, inclusief onze families, een stuk of dertig mensen zouden staan. Maar het stond he-le-maal vol. Ook met fans die volledig in het oranje waren gekleed. Dat doet wel iets met je, hoor.”

Glamour

In tegenstelling tot haar teamgenoten stond Broch al veel eerder uitgebreid in de schijnwerpers. In 2008 deed ze als 17-jarig meisje mee aan het vierde seizoen van Holland’s Next Top Model en eindigde op de tweede plaats. Het leven vol glitter en glamour vond ze fantastisch, maar uiteindelijk koos ze toch voor haar loopbaan als cirkelspeelster.

„Toen werd ik nóg meer herkend dan nu”, zegt de handbalster uit Monster. „Dat kwam vooral omdat ik wekelijks op tv kwam en daarnaast veel interviews gaf. Maar de aandacht die wij nu krijgen vind ik veel leuker, omdat mijn hart bij handbal ligt. Het is leuk dat we de sport op de kaart hebben gezet. In de supermarkt wordt bijvoorbeeld steeds vaker ‘Hey, succes hè’ geroepen. Dat is een leuke vorm van waardering voor wat wij doen.”

Broch geeft toe dat het daardoor zo nu en dan lastig is om het hoofd bij de sport te houden. „Natuurlijk is het hartstikke leuk om bij RTL Late Night of weet ik veel wat voor programma’s nog meer te zitten. Maar dan hebben we het er in de groep wel gelijk over dat we moeten blijven presteren. We proberen elkaar met beide voetjes op de grond te houden door te benadrukken dat alles draait om wat er op het veld gebeurt. De rest is leuk meegenomen, meer niet.”

View this post on Instagram

YES! Onze wedstrijd tegen Argentinië gewonnen met 26-18! #oneteamonedream #HandbalNL #TeamNL #rio2016🇧🇷

A post shared by Yvette Broch (@yvette.broch) on

De handbalvrouwen hebben ook de keerzijde van succes al meegemaakt. Eenmaal hoog op de ladder verwacht men dat ze daar blijven en als het dan net iets minder gaat, zijn Nederlanders genadeloos. „Ik lees ook wel eens negatieve dingen als ik minder goed presteer. Zelf hecht ik er niet zo veel waarde aan. Als je je daar druk om gaat maken, blijf je bezig. Bovendien verschijnen er meer positieve dan negatieve verhalen.”

Tijdens de Olympische Spelen in Rio kan de hype rond de handbalvrouwen alleen nog maar groter worden. Polman bekent dat ze vroeger nooit naar het grootste sportevenement ter wereld keek, maar nu is ze plotseling een van de hoofdrolspelers. „Vroeger stonden de Spelen zo ver van het handbal af. Pas toen we vier jaar geleden op één doelpunt de Olympische Spelen van Londen misten, begon het te kriebelen bij mij.” Zelfverzekerd:„ En nu blijven wij tot het eind, want wij spelen de finale.”

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
Hoe de handbalsters in één klap BN’ers werden
Sluiten