Jeroen Haverkort
Jeroen Haverkort Sport 13 sep 2015 / 18:36 uur

Tom Dumoulin: de geboorte van een echte ronderenner

Belofte. Hij was er zo dichtbij, maar de Vuelta duurde een dag te lang voor Tom Dumoulin. Toch heeft de Nederlander in Spanje meer gewonnen dan verloren.

Gek werd Fabio Aru van Tom Dumoulin en met de Italiaan ook La Gazzetta Dello Sport. Die Italiaanse krant noemde de Nederlander de voorgaande dagen voortdurend tafano, strontvlieg. Wat Aru ook probeerde: Dumoulin zat steeds in zijn wiel. Maar de term strontvlieg dekt de lading niet van de grootse prestatie die Dumoulin heeft neergezet in Spanje. Zeker niet als je beseft dat deze prestatie amper twee maanden na zijn teleurstellende Tour plaatsvond.

Schouderbreuk

Dumoulin liep begin juli bij een val in de Tour een schouderbreuk op, herstelde en kwam na een hoogtestage sterk terug in de Vuelta. Een Vuelta waarin hij héél dichtbij de eindwinst was. Met Dumoulin zou Nederland na Joop Zoetemelk in 1980 eindelijk weer een winnaar van een grote wielerronde hebben. Helaas liep het anders. De ronde van Spanje werd alsnog een prooi voor Aru.

De voorlaatste dag werd echter een fatale dag. De Limburger verloor zaterdag op de derde beklimming van de dag zijn Italiaanse rivaal uit het oog. Dumoulin kwam in de afdaling terug, maar toen Aru hulp kreeg van enkele ploeggenoten, was het verzet van de Nederlandse rodetruidrager gebroken. Zelfs een podiumplek zat er niet meer in, Dumoulin sloot de Vuelta gisteren af op een zesde plek. De slotetappe werd gewonnen door zijn ploeggenoot John Degenkolb.

Awesome teammates

„De Vuelta duurde voor mij één dag te lang”, tweette Dumoulin na de bittere teleurstelling van zaterdag. Daarna volgde er een twitterbericht waarin hij iedereen dankte: de fans, maar vooral zijn ‘awesome teammates, you rock’. Het tekende een groot kampioen. Het zei veel dat zaterdag de eerste dag in drie weken Vuelta was dat Dumoulin niet in de top 4 van het klassement stond.

Deze Vuelta overkwam Dumoulin. Net zoals het zijn ploeg Giant Alpecin overkwam. Zonder echte klimmers in de ploeg kwam Giant naar Spanje. Alles was gericht om een of meer etappes te winnen. Dumoulin won er twee voor de ploeg: de negende en de zeventiende etappe die bestond uit die zenuwslopende tijdrit. Hij reed iedereen aan gort, alleen Aru wist het gat met de ontketende Nederlander klein te houden en bleek uiteindelijk in extremis de sterkste.

Rio

„Over een paar weken kijk ik wellicht terug op een hele mooie Vuelta”, zei Dumoulin. „Vooraf had ik er voor getekend maar ik moet nu de teleurstelling nog even verwerken. Toch, het uitvallen in de Tour en het missen van de gele trui heeft me meer gedaan. Het is een heel leerzaam jaar. Als je hier tot de voorlaatste dag meedoet om de eindzege dan mag je aannemen dat je misschien wel een grote ronde kunt winnen. Maar volgend jaar blijft de olympische tijdrit in Rio mijn hoofddoel.”

Het was hoe dan ook de Vuelta van de belofte, de belofte dat Dumoulin rondes kan winnen. En ook de Spaanse krant El Pais zag dat. Zij schreven het volgende over Dumoulin: ‘De Hollander heeft een ziel van ijzer, de zenuwen van staal en een helder hoofd’. Dat klinkt in ieder geval heel wat beter dan ‘tafano’.

Reageer op artikel:
Tom Dumoulin: de geboorte van een echte ronderenner
Sluiten