Sander Schomaker
Sander Schomaker Sport 17 jun 2015 / 07:25 uur

Arbeider in Qatar: ‘We zijn absoluut slaven’

Een telefonisch interview vond hij te riskant, maar via de mail durfde hij het wel. Hij noemt zich Raju K., is 35 jaar oud, komt uit Nepal en hij werkt al vijf jaar als gastarbeider in Qatar.

Raju, hoe komt een jongen uit Nepal aan het werk in Qatar? Wanneer ging jij en waarom?
Dat gaat via een tussenpersoon in Nepal, die de bedrijven in Qatar vertegenwoordigt. Ik moest veel geld betalen aan de tussenpersoon, maar het contract dat ik kreeg aangeboden was goed. Dat tekende ik dan ook. Maar zodra we in Qatar aankwamen, moesten we onze paspoorten inleveren en werden we gedwongen om veel slechtere contracten te tekenen.Voel je je een slaaf in Qatar? Kan je een paar dingen opnoemen die voor jou verboden zijn in Qatar?
We zijn absoluut slaven. De ‘Souq Waqif’, de traditionele markt is verboden terrein voor ons. Helemaal tijdens het weekeinde, dan staan er tientallen politieauto’s omheen om de markt te reserveren voor de Qatari. Maar ook naar moderne plekken zoals ‘The Pearl’, winkelcentra en ‘Katara’ mogen we niet toe.Op welke bouwplaatsen werk je nu in Qatar? Hoe lang duurt een werkdag?
Ik werk momenteel in een bouwput van Al-Wusail City. We staan om vijf uur in de ochtend op, nemen een kopje thee en een stukje muffin en dan gaan we de bus in. Meestal beginnen we om 7 uur en dan werken we tot 7 uur in de avond. Daarna komt de volgende shift, die werken van 7 uur in de avond tot 7 uur in de ochtend. Ieder bed wordt door twee mensen beslapen. Als je aan het werk bent, weet je dat iemand van de nachtdienst in jouw bed ligt te slapen.

Lees ook: Qatar laat arbeiders op flip-flops marathon lopenHeb jij wel eens een collega zien sterven terwijl hij aan het werk was?
De meeste van hen raken buiten bewustzijn en vallen dan te pletter. Ik heb iemand naar beneden zien vallen door de wind. Kan je je voorstellen hoe dat was?Klopt het dat de werkomstandigheden iets verbeterd zijn ten opzichte van vorig jaar? En met hoeveel mensen slaap je op een kamer?
Daar klopt helemaal niets van. De autoriteiten hebben een klein blok met een paar moderne faciliteiten gebouwd waar we zogenaamd zouden wonen. Daar hebben ze vervolgens foto’s van genomen om de media om de tuin te leiden. De situatie is nog even beroerd als een jaar geleden. We zitten samengepropt met achttien mensen op een kamer waar maar plek is voor zes bedden.Ben jij familie of vrienden verloren bij de zware aardbeving in Nepal? Mocht jij terug naar je thuisland na dat drama?
Godzijdank zijn al mijn familieleden ongedeerd, maar veel vrienden zijn hele gezinnen kwijtgeraakt. Het ergste is dat wij niet terug mochten naar Nepal. Niet eens voor een weekje.Jij verstuurt veel tweets vanaf de account @QWR2022. Heb je overal internet in Qatar, zelfs in jullie compound? Je spreekt ook erg goed Engels, ben je naar een goede school geweest in Nepal?
Ik spreek goed Engels, dankzij mijn vader. Hij leerde het me toen ik klein was. Hij had schoolboeken voor mij geregeld en hij werkte in India, waar hij veel toeristen en zakenmensen ontmoette. Op de werkplaatsen is het voor ons verboden om 3G-telefoons met camera te hebben. Iedere dag worden we onderzocht bij de ‘control points’. En nee, we hebben geen internet in onze compound. Alleen leidinggevenden en engineers hebben internet. Cybercafés in Doha kosten 2 dollar per uur, maar daar heb ik een maaltijd voor, dus dat is veel te duur. Ik internet via mijn telefoon. Hij ziet eruit als een ouderwetse Nokia ‘Torch’, maar het is een apart Chinees mobieltje met een 2G-optie voor heel langzaam internet. Geen camera, anders zou hij worden ingenomen. Ik ben heel trots op mijn goedkope telefoon, want hij zorgt ervoor dat ik in contact blijf met de hele wereld.

Amnesty: Dit is een doorbraak

Amnesty International reageert verheugd op het interview dat Raju K. vanuit Qatar met Metro had. “Wij hebben nog nooit van het Twitter-account Qatar Workers Rights gehoord, maar het zou fantastisch zijn als dit echt een Nepalese arbeider is”, reageert Ruud Bosgraaf van Amnesty. “Wij berichten veel over Qatar, net als de FNV en kranten als The Guardian, maar het zou een doorbraak zijn als nu ook een werknemer uit de eerste hand vertelt hoe het leven daar is.”
Aanvankelijk is Bosgraaf vrij sceptisch, maar als hij een paar details gehoord heeft, verandert hij zijn mening. “Kijk, het is heel lastig te checken of deze jongen echt in Qatar zit. Maar dat hij heel voorzichtig is en niet durft te bellen, klinkt geloofwaardig. Ook dat verhaal van zijn 2G- telefoon kennen wij van gastarbeiders. Het klinkt daarom plausibel.”

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
Arbeider in Qatar: ‘We zijn absoluut slaven’
Sluiten