Iris Hermans
Iris Hermans Binnenland 3 mrt 2017

Op de nieuwe AD 2 maak je echt van alles mee

Metro’s Iris werd opgehaald door de nieuwe AD 2 en maakte meteen een uitzetting mee met Bert en Ron. „Hartverscheurend.”

Nieuwe aanwinst

„Stap je in?” Met een dikke glimlach zit-ie achter het stuur. „Hij rijdt lekker, joh, net een luxe personenauto.” Maar het is de AD 2, de nieuwste aanwinst van de Dierenambulance Amsterdam. Met 29.355 kilometer op de teller zijn het afgelopen half jaar al vele ritten gemaakt, „en er is nog niets mee gebeurd!” Even afkloppen, voegt hij er direct aan toe. En oh ja, er zit wel een deukje ergens. Maar, zo vindt de rasoptimist, het is een hele mooie deuk, „ik zal niet zeggen wie hem erin reed, maar het is wel een ze…”

Metro staat ook op de AD 2!

Crowdfunding

Vrijwilliger Bert Jansen is de man die een jaar geleden de crowdfundingactie op poten zette en deze op creatieve wijze invulling gaf. Met verve: 55.000 euro haalde hij op en het resultaat is een super-de-luxe ambulance met airco (ook achterin voor de dieren), geïntegreerde navigatie, drie kattenkistjes, twee vogelkooien en een kennel waarin ‘gemakkelijk een herdershond past.’ Ook een couveuse, voor onderkoelde vogels, fretten en katjes bijvoorbeeld. Hij staat nu op 38 graden en Bert zet hem snel wat lager, fried chicken is natuurlijk niet de bedoeling.

Onvermijdelijke duif

Samen met ambulancebro Ron Niesen rijdt hij als eerste op deze regenachtige ochtend naar Zuid, waar de onvermijdelijke duif stoïcijns in een tuin zat. „Elke dienst heeft minimaal één duif op de wagen.” Nee, niet letterlijk eróp, „maar we halen hem op, zetten hem in een kooi en brengen hem naar de Toevlucht, waar ze vogels verzorgen.” Daarna wordt rap richting Noord gekoerst voor een meeuw, gevonden op het fietspad door drie schoolkinderen. Het meisje aaide het meeuwtje alsof het haar lievelingspop was, blikt Ron terug, „erg schattig.”

Noach

Laatst was het gekkenhuis. Waar in de oudere ambulances dieren zo snel mogelijk naar het asiel of opvang moeten worden gebracht, kunnen ze in de AD 2 onder goede omstandigheden wel even blijven zitten. Zaten we met drie naar beneden gevallen katten, een zwaan, een gans, de onvermijdelijke duif en een hond in de wagen.” De AD van Noach leek het wel, „en er kon nog makkelijk een hond of wat bij.”

Schrijnend

Met deurwaarder Ed

De volgende rit gaat naar een woning aan het Kermispad, waar de deurwaarder het huis aan het leeghalen is en een katje tegenkwam. Bert kijkt nu iets minder vrolijk. „Dit zijn vaak schrijnende gevallen, de dieren zijn er vaak slecht aan toe en heel wild.” Voor de flat staat een grote berg met spullen en oude banken, in de verhuislift liggen talloze vuilniszakken. Deurwaarder Ed, bekend van het tv-programma Schuldig!, wacht ons op. „Het is een huishouden van Jan Steen”, waarschuwt hij. De man zat flink in de schulden, heeft een drugsverslaving en er liggen overal uitwerpselen. „Van de kat”, vult hij aan wanneer hij onze vragende blik ziet. De kat zit in de badkamer en Bert en Ron openen voorzichtig de deur. Zonder enige moeite laat de flinke kater zich in de kooi stoppen. „Mooie glanzende oogjes, wat een lieve schat.”

Terneergeslagen

De ex-huurder die nu hoogstwaarschijnlijk naar een daklozeninstelling gaat, staat beneden. Hij kijkt terneergeslagen, zijn kleren en zijn rugzak zijn het enige dat hij nog heeft. Bert schudt hem de hand en vraagt of hij nog afscheid wil nemen. „Ik heb hem bijna veertien jaar gehad”, knikt de man naar de poes en pakt een zakdoekje om zijn tranen weg te vegen. Bo staat in het paspoort, „maar ik heb hem Goethe genoemd.” Naar de Duitse filosoof, zegt de man die als je je ogen een beetje toeknijpt wel wat wegheeft van een filosoof, die op een bepaald punt in zijn leven een andere afslag heeft genomen.

Het komt goed, Goethe

In goede handen

Bert slaat hem bemoedigend op de rug en verzekert dat het beestje in goede handen is, „hij gaat naar het beste asiel van Europa.” De man aait nog een laatste keer het pootje van zijn kat die dertien jaar zijn maatje is geweest. „Het komt goed, Goethe, maar met mij niet meer.” Gebogen loopt hij weg. Hartverscheurend, toch?, vraagt Bert als we weer in de ambulance zitten.

Sssst..!

Volgende stop is Dierenopvang Amsterdam. „Wat een joekel!” zegt het meisje achter de balie wanneer we Goethe op de balie zetten. „Is hij echt heel dik?” Niet dik, „maar stévig”, fluistert Bert en houdt zijn handen over de oortjes van de kater, „niet te hard hoor, mannen hebben ook gevoelens.” Tschüss liebe Goethe. We lopen weer naar de ambulance. „Ik wilde hem bijna mee naar huis nemen”, besluit Bert die zelf al twee poezen heeft. „Ik moest echt op mijn tong bijten…”

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Wekelijks het beste van Metro in je mailbox

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en ontvang iedere donderdag om 16.00 uur een selectie van onze mooiste verhalen.

Reageer op artikel:
Op de nieuwe AD 2 maak je echt van alles mee
Sluiten