Iris Hermans
Iris Hermans Binnenland 9 mrt 2017

Bet is er gewoon nog bij, boven de tap en als brug!

De Bet van Beerenbrug is vernoemd naar de vrouw die in 1927 ’t Mandje opende, het eerste ‘nichten- en pottencafé’ van de stad en dat een veilige plek voor velen betekende.

90 jaar, hoera!

Een stap over de drempel van ’t Mandje en je waant je in 1927. Of 1935, 1960, 1981. Het café dat dit jaar 90 kaarsjes uitblaast, ademt nostalgie uit, met een jukebox in de hoek, vrolijke foto’s van gasten door de decennia heen en in elk hoekje een herinnering aan vervlogen tijden, die hier weer herleven. Als Bet vanaf boven op haar café zou kijken, proost ze gegarandeerd met een hemels pilsje, want het is nog precies zoals zij het in 1967 achterliet. Behalve dan de flyer van de Roze Filmdagen en de Wifi-verbinding, paswoord: tanteBet2785.

Er is ook wifi

Koningin

Bet van Beeren wordt nog altijd de koningin van de Zeedijk genoemd. Ze werd geboren in 1902, wist van jongs af aan dat ze ‘van de vrouwen was’ en toen ze in 1927 het café waar ze toen achter de bar stond over kon nemen, hoefde ze geen twee keer na te denken. ‘t Mandje werd de eerste homokroeg van Amsterdam en mensen kwamen uit de hele provincie om feest te vieren op een veilige en beregezellige plek.

Diana van Laar bij de brug vernoemd naar haar tante, ,,waanzinnig om hier overheen te lopen!" / Sas Schilten

Brug als eerbetoon

Op 27 februari werd de Bet van Beerenbrug gedoopt -niet te verwarren met de oudhollandse borrel-, een mooi eerbetoon aan de vrouw die voor veel velen het leven een stukje leuker maakte. „Iedereen kon hier zichzelf zijn, en dat is nog steeds zo.” Diana van Laar runt het café en is het nichtje van Bet die in 1967 overleed. Zelf was ze toen nog maar zeven, maar herinnert haar tante als een bijzondere vrouw, „indrukwekkend was ze, en had altijd een grote bek.” Bets moeder kwam elke dag een mandje met eten langs brengen, „vandaar de naam” en Bet stond elke dag achter de bar.

Innemend

Ze was innemend, ,,en hield zelf ook wel van innemen hoor,” blikt haar nichtje lachend terug. „Veertig kleine pilsjes gingen er dagelijks doorheen.” Het was een ijzersterke onderneemster met een gouden hart, ,,ze regelde rolschaatsen bij de Bijenkorf voor de bleekneusjes uit de buurt en nam de oudjes mee naar het strand.” In de oorlog verborg ze onderduikers op zolder en verzetwapens in de kelder, terwijl Duitsers aan de voordeur de in die dagen zeer moeilijk verkrijgbare jenever leverden, „ze was bang voor niemand.”

Boven het café woonde Bet en ook hier is nog alles zoals het was. Inclusief ondeugende vrouwenfoto’s her en der…

Geen pottenkijkers

Iedereen kwam bij haar aan de bar, „Nichten, potten, acteurs, politici, pooiers, buren…” Maar pottenkijkers of praatjesmakers stuurde Bet weg, ,,mensen moesten zich vrij kunnen voelen.” Dat betekent overigens niet dat er werd geflikflooid in de hoek of gegleden onder bar. Je moest je gewoon gedragen (er waren toen nog de Zedenwetten) en nog steeds eigenlijk. Met een glimlach, maar wel resoluut: „doe hier niet wat je bij je moeder op de bank ook niet zou doen.”

Elke woensdagavond: 20u Peet's Snuggle Club – ouderwets schuifelen.

Gepostet von Café 't Mandje Bet van Beeren am Dienstag, 28. Februar 2017

Souvenir

Bets regel was: drink je bij me, dan laat je een souvenirtje achter. Een bierviltje met een kusje erop, een foto, zelfs een onderbroek, maar vooral de afgesneden stropdassen werden een gimmick. Kijk maar, wijst Diana naar het plafond waaraan een honderdtal oude dassen prijkt. „Als die toch eens konden praten…”

Gesloten

Tante Greet nam het café over in 1967 en beleefde mooie jaren, totdat in 1982 het bordje voor onbepaalde tijd naar ‘gesloten’ omdraaide. „De Zeedijk was een no go area geworden, je struikelde over heroïnespuiten en niemand kwam meer.” Elke week werd er nog wel gelucht, want wie weet konden ze op een goede dag weer open. Die dag kwam in 2008, nadat Diana besloot ’t Mandje over te nemen. Maar dat ging niet over een nacht ijs. Diana haalde alles eruit, aan alle horecaeisen werd voldaan en toen kon ’t Mandje aan een nieuw hoofdstuk beginnen. „Ik heb alles teruggezet, de intussen geïmpregneerde dassen weer opgehangen en de foto’s in een wand laten afdrukken.” De echte foto’s liggen in het Stadsarchief en in het Amsterdam Museum is zelfs een replica van het café te bewonderen. Ja, beaamt ze, ’t Mandje is een begrip en Bet een legende.

Jukebox vol klassiekers uit de tijd van Bet

Net als vroeger

De leukste dagen van het jaar zijn tijdens Gay Pride, Hartjesdag op de Zeedijk en Koningsdag. „Iedereen komt om te dansen en zingen, net als vroeger.” Diana zet de ’t Mandje classics playlist op en vrolijke noten vullen de ruimte. „We draaien alleen maar muziek tot 1989, van disco tot funk en de klassiekers.” En vooruit, ook George Michael, David Bowie en Bruno Mars, „die vind ik zo goed.”

Veel!

Studenten hangen regelmatig aan haar bar en kijken hun ogen uit, ’t Mandje is dan ook een mooie tegenhanger van alle hippe less is more spots Hier is alles juist veel. Veel gezelligheid, veel herinneringen en heel veel warmte, zeker ook dankzij Diana die de liefde voor ‘t Mandje van geen vreemde heeft. Of ze op haar tantes lijkt? Ze denkt even na, misschien datzelfde bijdehante wel. „Ik hoor en zie alles achter de bar, ik heb dezelfde horeca-ogen.” En hetzelfde horecahart, dat al 90 jaar hartje Zeedijk klopt. „Ik ga voor de 100.”

Zeedijk 63

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Het beste van Metro in je inbox

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en ontvang twee keer per week een selectie van onze mooiste verhalen.

Reageer op artikel:
Bet is er gewoon nog bij, boven de tap en als brug!
Sluiten