Iris Hermans
Iris Hermans Binnenland 30 nov 2016 / 20:05 uur

Single in the City: jongens en mannen tijdens werk

Metro’s Iris is single. Een kijkje in haar vrijgezelle leven, al gaat het er (helaas) niet altijd even wild aan toe. Overeenkomsten tussen bestaande manspersonen en verhaalpersonages, berusten niet op louter toeval.

Wild…

Trek m’n kleren van m’n lijf en neem me hier, nu en nog een keer. „Sorry, wat zei je?” Ik zit tegenover een man die me alles over ‘zijn passie’ vertelt, maar ik heb alleen maar oog voor zijn ogen, het borsthaar dat subtiel boven zijn sexy v-halsje uitkomt en zijn gepassioneerd bewegende armen vol spieren. En mond, die hij telkens bevochtigt met zijn tong en waar een serie van woorden uitkomt, maar ik hoor het gewoon niet.

Ik knik enthousiast en doe alsof ik druk aantekeningen maak in mijn schriftje, waarin als ik het later teruglees, alleen maar hartjes en lachende gezichtjes met woeste flitsen eromheen staan. Géén idee wat-ie precies verteld heeft, misschien moet ik sommige gesprekken maar eens gaan opnemen…

Tijdens mijn werk ontmoet ik vaak knappe jongens met hun ambitieuze creatieve twintigers bravoure en mooie mannen met hun dertigers of veertigers charme barstensvol levenservaring. Elke leeftijd heeft wel weer iets natuurlijk.

Laatst nog. Ik interviewde een vriendengroep van gemiddeld een jaartje of 26,5 en terwijl deze vrienden tegen me praatten, zat ik alleen maar te tellen. Drie van de vijf zou ik lachend doen, calculeerde ik in mezelf. Nee, en ik keek even door m’n wimpers terwijl ik zogenaamd schreef, vier. Fuck it, gewoon allemaal. Het testosteron vloog me om de oren en ik werd er een beetje wild van. „Wat een wervelstorm ben jij", zei een van de leukste. Ja, ze is wel erg druk hè, verzuchtte een ander vermoeid. Eh gasten… Ik sta erbij, hoor. Ik ging weer terug naar vier.

Nee, dan het gesprek dat ik voerde met een man met extreem mooi dik haar en met wie ik een instant klik voelde. Of vooruit, een dierlijke aantrekkingskracht. Hij praatte, keek me recht aan en peilde mijn reacties. Ik lachte hard om zijn grappen, gooide mijn haar meermaals naar achter en keek ook hem recht aan, lief glimlachend met mijn hoofd schuin, wat volgens mij altijd iets verleidelijks heeft.

„Mijn vrouw doet ook veel in het bedrijf.” Ik lach weer hard. Zijn blik blijft nu stoïcijns en ik kijk naar zijn hand. Waar een trouwring om zijn ringvinger flonkert. Ik sla mezelf in mezelf hard voor m’n kop. Natúúrlijk is zo’n man getrouwd. Ik schrijf letterlijk een notitie aan mezelf: altijd eerst iemand handen checken voordat ik mijn hoofd naar achter gooi.

Toch stuurt hij me die avond een appje met de locatie waar hij op dat moment is en of ik geen zin heb om langs te komen. Gelukkig maar, ik had het me dus toch niet verbeeld, die dierlijke aantrekkingskracht. Overigens niets mee gedaan, op een trouwring ga ik toch minder lekker.

Ook óp mijn werk houd ik gewoon van interactie. Met de mannen in de kantinekeuken die ik altijd knipogend vraag of ik wat extra saus van ze mag tot de jongen die de koffieautomaat bijvult en van wie ik intussen weet hoe zijn kinderen en ex heten, ook omdat hun namen in dikgedrukt comic sans op zijn armen prijken.

Soms moet je alleen wel uitkijken wat je precies zegt. Zo schoof ik aan tijdens het eten bij mijn collega’s en verkondigde dat ik snel moest eten. „Maar ik doe alles snel”, lachte ik opgewekt. „Praten, lopen, plassen… Maar de liefde bedrijf ik langzaam!” En toen keek ik naar de tafel naast me en zag ik een leuke collega zitten…

Ach ja, hij kan het maar beter weten. Want je weet maar nooit.

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Meld je aan voor onze nieuwsbrief! 🌐

Wil jij iedere donderdag om 16.00 uur de parels uit het Metroweb, winacties en meer fun ontvangen? 🤹‍♀️

Reageer op artikel:
Single in the City: jongens en mannen tijdens werk
Sluiten