Job Halkes
Job Halkes Binnenland 17 nov 2016 / 07:15 uur

Blogagent Piet Kats: Schrijven geeft mij voldoening

Voor de honderdste keer plaatste motoragent Piet Kats deze week een blog. En de 99 voorgaande hebben al heel wat losgemaakt. Zo stelde hij het gebruik van het woord ‘kanker’ aan de kaak en schreef hij een emotioneel verhaal over het gescheld op ouders die hij langs een file begeleidde op weg naar hun stervende kind. Bijna drie miljoen pageviews en tienduizenden reacties later is het einde wel in zicht. „Ik doe er nog een stuk of twintig, dan is het wel op.”

Waarom ben je er mee begonnen?
In 2013 ben ik begonnen met het plaatsen, maar het schrijven doe ik al sinds 2011. Ik ben begonnen op vakantie in Zuid-Frankrijk. Lekker met mijn laptop in alle rust. Ik wilde wat doen aan het negatieve imago rondom het werk van de politie. De positieve verhalen werden er door overstemd. “Ik wilde belichten wat wij doen en wat wij ervaren. Als gewone burger heb je hooguit te maken met het CJIB en als je pech hebt een inbraak. Dat is je contact met de politie en daar gaat het dan over op verjaardagen. ‘Weer een bekeuring, hebben ze niets beters te doen’ en ‘ach aan die inbraak doen ze toch niets’ gaat dan over tafel. Dat is eigenlijk heel vervelend, want we doen heel veel meer dan dat. We zijn geen rondjes rijders die alleen maar koffie drinken. Dat is echt een broodjeaapverhaal.

Hoe reageerden collega’s toen je met bloggen begon?
Ik heb geen weerstand ervaren. Ik geef elk verhaal een thema of heb er een bedoeling mee. Collega’s vinden het zelfs leuk en uniek wat ik doe. Er is wel eens gevraagd waarom ik geen boekje heb gemaakt in plaats van een blog. Maar dat moet je dan weer verkopen. Dit kan iedereen lezen, gratis en voor niets. Dit kost natuurlijk wel tijd, soms tot ergernis van het gezin. Maar het geeft mij een enorme voldoening. Het is een stukje verwerking, zeg maar. En ik wil een boodschap meegeven.

Geef eens een voorbeeld.
Nou, de blog ‘Eventjes’ bijvoorbeeld. Dat ging over een moeder die even een boodschap ging doen en haar baby thuisliet. Onderweg krijgt ze een ongeluk en wordt ze naar het ziekenhuis gebracht. Daar vinden ze kraamverband en toen gingen de alarmbellen af. Want waar was de baby? Uiteindelijk hebben we die thuis gevonden, alleen. Die blog is 380.000 keer gelezen. Mensen zeuren wel eens over de legitimatieplicht en vragen zich af waarom die nodig is. Dit is dus een voorbeeld waarbij het ontzettend veel werk had gescheeld. In een dorp weet iemand wel wie wie is, maar in de grote stad kent niemand je.

Had je toen je in 2013 begon voor ogen wat de blogs zouden losmaken? Je haalde er zelfs de internationale media mee.
Nee, dat had ik nooit verwacht. Ik wilde experimenteren door iets op internet te zetten. Toen ik mijn blog ‘Cowboys’ online zette ontplofte mijn mailbox en stond de telefoon roodgloeiend. Ik had er in 2011 al een stuk of 30 geschreven en had dus een voorraadje liggen. Ik probeer wel af te wisselen tussen leuke en minder leuke onderwerpen. Al probeer ik er altijd humor in te stoppen, al is het nog zo erg. En dat mensen naar me toekomen omdat ze het hebben gelezen, dat doet me goed. Door onder andere te bloggen is de houding naar de politie wel ten goede veranderd, denk ik.

Heb je nog wel eens contact met de mensen uit je blogs?
Nee, eigenlijk niet. Dat wil ik zelf ook niet, tenzij zij het op prijs stellen. Alleen bij deze honderdste blog, die gaat over het verlies van mijn toen 35-jarige collega Louis Cornelissen, heb ik contact gezocht met de weduwe. Maar zij vond het alleen maar mooi en zei dat ze er reikhalzend naar uitkeek. En ik verander personages in blogs, zodat ze niet te herleiden zijn naar iemand. Ik vind het gewoon leuk om naast mijn werk als motoragent te doen. Met mijn motor ben ik echt één.

Tot slot, hoe lang kunnen we nog rekenen op de blogs van Piet Kats?
Ik heb er ongeveer nog twintig die ik wil schrijven, dan stop ik. Dan is het mooi geweest. Het houdt op een gegeven moment op, want je valt in herhaling. Er is wel een uitgever geweest die er een boekje van wilde maken, maar ik weet nog niet wat ik ga doen. Het enige wat ik echt nog wil is ze vertalen in het Engels. Dus mocht er nog iemand zijn die dat vrijwillig wil doen, dan houd ik me aanbevolen!

Zelf de blogs van Piet Kats lezen? Surf naar politieverhalen.blogspot.nl.

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Meld je aan voor onze nieuwsbrief! 🌐

Wil jij iedere donderdag om 16.00 uur de parels uit het Metroweb, winacties en meer fun ontvangen? 🤹‍♀️

Reageer op artikel:
Blogagent Piet Kats: Schrijven geeft mij voldoening
Sluiten