Iris Hermans
Iris Hermans | LinkedIn Binnenland 6 okt 2016 / 18:08 uur

Op bezoek bij de shintomeester: sensei Paul de Leeuw

Hartje Amsterdam waan je je in Japan bij Paul de Leeuw: Shintomeester in hart en nieren.

Schoenen uit!

Je kunt een sushirol naar binnen schuiven of een karatekreet brullen, maar voor wie écht op zijn Japans wil gaan, moet eens aankloppen op het Windroosplein, waar een man in wit kostuum je met een grote glimlach verwelkomt. Zijn naam: Paul de Leeuw. Zijn roeping: shintomeester. Zijn verzoek: schoenen uit. Anders kom je er niet in.

Schoenen uit en handen wassen

Kami

Zijn wilde bruine manen zijn intussen grijs geworden, maar verder is niet aan De Leeuw te merken dat hij de zeventig bijna heeft aangetikt. Sensei Paul, zoals hij in de Japanse gemeenschap wordt genoemd, viert dit jaar een jubileum: 35 jaar is hij meester, de enige van Nederland en de allereerste ooit buiten Japan. Wat shinto precies is? „De zuivere kracht van de natuur en de harmonie met het leven.” Kom je zijn schrijn binnen, dan is hij streng. Schoenen uit. En nee, het excuus van een afgevallen teennagel of gaten in je sokken telt niet. De kami, de onzichtbare kracht, staat centraal en moet in de watten worden gelegd.

Offer

Elke dag brengt hij een offer in de heilige ruimte waar ceremonies plaatsvinden. Hierbij geen schapen of uitverkoren baby’s, maar heel simpel ‘een beetje water, zout en saké’, „daar houdt kami wel van.” Je wordt niet zomaar meester. Tijdens zijn training eind jaren zeventig in Japan moest hij onder andere honderd ochtenden de zee in. Hij rilt even, „ook in de winter.” Hij had thuis al wel geoefend, „ik begon elke dag met een ijskoude douche.” Het werkte en hij doorstond alle proeven en lessen en na drie jaar mocht hij zich in 1981 de allereerste buitenlandse shintomeester ooit noemen. Een hele prestatie, maar op de vraag of hem dat geen enorme kick geeft, blijft hij bescheiden. „Ik heb geluk gehad, het moest op mijn pad komen.”

Een bel gebruikt tijdens ceremonies

Japanse yoga

Hij richtte de Japanese Dutch Shinzen Foundation op om de shintokennis te verspreiden. Ook vertaalde hij een boek over shinto en dit jaar komt zijn eigen boek uit. Hij woont alleen. Of toch ook niet: met zijn kami, „goed gezelschap.” Ooit kwam Erica Terpstra bij hem, „een leuk mens, ze wilde voordat ze op reis ging, alles weten over de Japanse traditie.” In de schrijn komen liefhebbers voor zijn shinto oefeningen, „Een soort Japanse yoga, het werkt verjongend. Mijn oudste cursist is 81 en hartstikke lenig.”

Pop-up schrijn

Vier keer per jaar wordt het nieuwe seizoen ingeluid met een ceremonie en in Hotel Okura, dat rijstschuur betekent, is hij een bekend gezicht. Elke Nieuwjaarsdag bouwt hij daar zijn heiligdom, een pop-up schrijn. Hij geeft lezingen en reist heel Nederland rond om ceremonies te houden. Hij kan alleen niet rijden… Gelukkig is daar altijd zijn goede vriendin en bestuurslid van zijn stichting Madeleine Wardenaar, ook wel Hop-Saké genoemd. Ja, lacht hij, ze houden wel van een lekkere saké, of twee. Met haar auto toeren ze het land door. Geen Suzuki of Toyota, maar een Fordje, „we noemen hem de shinto-expres.”

Kampai!

Hij schenkt nog een kopje groene thee met gepofte rijst in en serveert een mochi, een Japanse delicatesse. ,,Hier was ik ooit aan verslaafd”, verklapt hij, terwijl hij gelukzalig een hapje neemt. ,,Niet goed voor je tanden, maar oh zo lekker…” Net als saké en hij laat wat proeven. Kampai (proost) op shinto sensei Paul de Leeuw. Een vleug Japan, gewoon in Amsterdam.

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Reageer op artikel:
Op bezoek bij de shintomeester: sensei Paul de Leeuw
Sluiten