Iris Hermans
Iris Hermans Binnenland 12 okt 2016

Na lijden komt lachen: straatmanager over het Leidse

Leidseplein is de komende vijf jaar under construction… Maar geen zorgen: de salamanders komen allemaal terug!

Leidseplein op de schop / ANP

Drilboor

Wie mooi wil zijn, moet pijn lijden, lijkt het heersende credo op het Leidseplein. Met een bijna continu aanzicht én geluid van de drilboor en een lange reeks hekken rondom het tramspoor, verdient het nu in elk geval nog geen schoonheidsprijs. En dit is nog maar het begin, weet straatmanager Leidseplein (en omstreken) Robert Domhof. De komende tijd worden twee tramhaltes verplaatst en vanaf 2019 komt vanwege de bouw van een ondergrondse fietsenstalling een bouwput vanaf Players tot de Heinekenhoek. Onder andere.

The Bulldog

Al is het meer dan plausibel dat die hoek dan helemaal niet meer bestaat, vertelt hij. „Grote kans dat het tot de grond toe wordt gesloopt en er een glazen Heineken hotel voor in de plaats komt, heel futuristisch.” De vriendelijke straatmanager staat stil voor The Bulldog waar vroeger Politiebureau no. 14 zat en nu een monument is. „Wist je dat hieronder nog de cellen zitten?” knikt hij naar de grond. „Nu gebruikt voor opslag.” Waar de roodachtige, ietwat ’armoedige stenen’ op het plein liggen, wordt dat over een paar maanden een keurig grijs tegelwerk.

The Bulldog blijft, de Heinekenhoek waarschijnlijk niet

Geen ijsbaan dit jaar

Dit betekent wel slecht nieuws voor de ijsbaanliefhebbers: het gehele Winterterras, inclusief ijsbaan, verdwijnt dit jaar. Dat vindt-ie zelf ook jammer, bekent hij. Niet per se om het schaatsen, maar om de hele entourage. Toch is er licht in de duisternis en zijn ogen lichten op, „we pakken flink uit met kerstverlichting, in alle bomen gaan lichtballen.” Voor vijf van de pleinbomen is het meteen de laatste keer dat ze worden versierd, „op 10 januari worden ze gekapt.”

Gezellig

Domhof, die ook secretaris van ondernemersvereniging BIZ is, loopt een rondje over zijn pleintje. Al ziet het er nu niet uit, hij vindt het altijd gezellig. Met de Applestore bezoekers, toeristen, de meest uiteenlopende horecaondernemers en straatverkopers is het een palet aan verscheidenheid, „het is eigenlijk net een bazaar, er is altijd leven hier.” Een man komt op zijn krukken aangestiefeld. Hé vriend, schudt de eigenaar van Ibiza Club hem enthousiast de hand. „Heb je nog nieuws?” De straatmanager die al sinds 2004 in functie is, schudt zijn hooft, wenst hem sterkte met zijn voet en loopt verder.

Suprisebar

De mensen kennen hem intussen wel en zijn mobiele nummer kun je binnen twee zoekopdrachten vinden. Hij begint te lachen. „Ik ben regelmatig midden in de nacht gebeld door dronken mensen die hun telefoon waren verloren in de Suprisebar!” Maar daar gaat hij niet over. Waarover dan wel? Met zijn allen een schone en veilige omgeving maken. Een 24/7 pais en vree Leidseplein is natuurlijk een utopie. Er zijn maandelijks zo’n zeven ‘geweld tegen personen incidenten’ („vechtpartijtjes in de volksmond”), zakken worden nog altijd gerold en het aantal wildplassers is niet bij te houden.

Een sterk riekend monument…

Palladium en Heineken

Toch is hij niet ontevreden, „vergeet niet dat hier de meeste horeca per vierkante meter is, terwijl het een heel klein gebied is.” Daar broeit dus weleens wat. En ook achter de schermen. Zo ligt Palladium op het Kleine-Gartmanplantsoen met Heineken in een rechterlijke clinch over een fikse huurverhoging. Het bierbedrijf is ook pandeigenaar en Domhof kan beide ondernemers wel begrijpen. Vastgoedeigenaren willen altijd zo veel mogelijk huur vangen, „maar het is wel heel vervelend voor Palladium dat straks ook die hele bouwput voor zijn neus krijgt.”

Amsterdammertje in Rotterdam

De Amsterdammer in hart en nieren, al woont-ie tegenwoordig nabij Rotterdam -mét een origineel Amsterdammertje in zijn tuin- ziet niets meer terug uit zijn wilde jongere jaren. Best jammer, maar ach, haalt hij zijn schouders op, „ik ga gewoon met de tijd mee en drink rustig een Whiskey’tje in een van de zaken van nu.”

https://www.instagram.com/p/BLL017WjkXD/

Salamanders

Iets verderop op een muurtje prijkt een aantal van de kunstsalamanders die voorheen in het gras lagen. De rest ligt allemaal opgeslagen. „Ze komen terug, hoor”, zo verzekert hij terwijl hij er eentje aait, „die horen hier gewoon.” Nog vijf jaar en dan ziet het hele plein er uit om door een ringetje te halen, besluit hij met luide stem nadat de drilboor weer is aangezet. „Nog even geduld alsjeblieft!”

Foutje gezien? Mail ons. Wij zijn je dankbaar.

Het beste van Metro in je inbox

Meld je aan voor onze nieuwsbrief en ontvang twee keer per week een selectie van onze mooiste verhalen.

Reageer op artikel:
Na lijden komt lachen: straatmanager over het Leidse
Sluiten