Iris Hermans
Iris Hermans | LinkedIn Binnenland 28 sep 2016 / 18:53 uur

In de SpyShop kom je ogen en oren tekort

Deze SpyShop-man is de grote expert in afluister- en opspoorapparatuur. Ook André Hazes en Klaas Bruinsma belden ooit aan…

Beeldschermen

Een soort Droste-effect

„Ik zag je al aankomen!” Dick Offringa gooit joviaal de deur op de Postjesweg met een zwaai open. Niet heel gek ook, blijkt na een stap over de drempel. Een zestal beeldschermen prijkt in de winkel: op de een zie je jezelf, een paar andere is gericht op de straat. Terwijl buiten een vrouw met een zware boodschappentas zeult (scherm 1) en tram 17 voorbijrijdt (scherm 4), vertelt Offringa binnen hoe het allemaal begon medio jaren zeventig ‘drie hoog achter’, met een paar zendertjes aangesloten op het FM-radionetwerk.

Pionier

Hij was de eerste in Nederland die de wereld van afluister- en opspoorapparatuur indook en in 1978 opende hij zijn SpyShop, maar de spullen van toen zijn niet te vergelijken met de geavanceerde apparatuur van nu, licht hij toe. De vriendelijke SpyShop-man loopt op zijn stoere leren laarzen naar de keuken en schenkt koffie in. Hij woont achter zijn winkel, samen met zijn grote liefde Marianne en hond Clara.

Camera Watch

Camera Watch (l)

Alles hier is volkomen legaal, vervolgt hij. Hij pakt de Camera Watch en doet hem om. „Lijkt een heel gewoon klokkie, hè?” Hij knikt naar de wijzerplaat, „maar er zit wel een cameraatje bij de zes.” Een van zijn nieuwste aanwinsten is een ultradunne plakkaatzender, voor onder het tapijt of achter een schilderij. „Ideaal, maar je betaalt er wel 750 euro voor.” Goedkoper is de GSM-buck (490 euro), een zendertje dat op een zwart suikerklontje lijkt. „Kun je in de tas van je vrouw stoppen. Als je dan het bijbehorende nummer belt, hoor je precies wat op dat moment wordt gezegd.”

Relationele sfeer

Ja, de meeste vragen die hij krijgt, liggen ‘in de relationele sfeer’, beaamt hij. Vroeger waren het vooral mannen, nu ook steeds meer vrouwen en de meest gestelde vraag is of de telefoon van hun partner kan worden afgeluisterd. Hij schudt zijn hoofd. De pragmatische expert tovert een minuscuul zendertje tevoorschijn, „maar dit kun je wel in het maatpak van je man naaien.” Hij heeft overigens nooit ‘iets’ verstopt bij zijn vriendin, verklapt hij. „Nee, hoor, ik ben totaal niet paranoïde en vertrouw haar volkomen.”

Geen James Bond…

Clara ligt intussen luid te snurken op de grond als de telefoon gaat. Nee, zegt Offringa, die ooit als dj Dicky Fallon soul- en funkplaatjes draaide, geduldig tegen de man aan de lijn, „u bedoelt geen zendertje, maar een opsporingsapparaat en dat heb ik zeker.” Het woord gadgets gebruikt hij liever niet, vertelt hij als hij heeft opgehangen. „Ik heb geen James Bond-opblaaspop voor de winkel staan!” Al heeft hij wel spullen die zo lijken te zijn weggelopen uit Casino Royale of Octopussy . Een pen en aansteker met camera en microfoon, beide 260 euro. „Kijk!” Hij zet een hipsterbril op zijn hoofd die hem nog goed staat ook, „kun je alles mee filmen.”

Samen met Dick, incl. apparatuur

Schrijnend

Er zijn ook schrijnende verhalen. Gescheiden ouders waarvan het kindje op zondagavond helemaal overstuur terugkwam. „De moeder heeft toen een zendertje in een knuffeltje genaaid om te horen hoe het eraan toeging in het weekend.” Hoe het afloopt, hoort hij meestal niet. Geen nieuws, goed nieuws, is zijn credo. „Dan neem ik ook aan dat de spullen functioneren.”

André Hazes en Klaas Bruinsma

Hij heeft zeker weleens BN’ers over de vloer gehad. André Hazes bijvoorbeeld. Hij had gehoorproblemen en vroeg om onzichtbare oordopjes, „dan kon iemand zijn teksten van een afstand influisteren.” In de jaren tachtig kwam ooit een man in een lange zwarte jas bij hem binnen, „hij wilde per se beneden zitten, ik heb hem nog wat spulletjes verkocht.” Het bleek meesterboef Klaas Bruinsma te zijn, „ik had geen idee wie het was, maar wat een charisma had die vent.”

Aan de Postjesweg

Goochelaar

Als vaste klant was er ook een bekende goochelaar, maar Offringa houdt zijn lippen stijf op elkaar, „die leeft nog, dus ik zeg maar liever niet wie dat is.” Van een afstandje kon hij zogenaamd zien welke kleur ondergoed een meisje achter in de zaal had. De SpyShop-man grinnikt ondeugend: de goochelaar had gewoon via een microfoontje contact met iemand achter in de zaal die voor hem stiekem onder de rokjes keek: „simsalabim en de kleur is… rood!”

Tijden veranderen

Tijden veranderen wel, verzucht hij. „De wereld verhardt.” Vorig jaar is nog een eigenaar van een andere spyshop doodgeschoten door criminelen die bang waren dat hij ging praten. „Leuker wordt het er niet op, volgend jaar stop ik dan ook.” Bijna veertig jaar zit hij dan in het vak dat hij altijd met veel liefde heeft uitgeoefend. „Je moet weten wanneer je moet stoppen, op een gegeven moment is het mooi geweest.”

Reageer op artikel:
In de SpyShop kom je ogen en oren tekort
Sluiten